zaterdag 17 november 2018

Aalten 2e Boekeldercross - 5 km - 21.46 min - 5e plaats M50


Op het lange rechte pad naar de Grevinkweg, net achter me Rob Berkelder
Het verslag van de 1e Boekeldercross sloot ik af met de woorden dat ik misschien in de komende edities mijn tijd van 21.38 minuten nog met enkele seconden kan verbeteren. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, dit is in de 2e Boekeldercross niet gelukt. Een kleine acht seconden kom ik tekort, terwijl het lopen voor mijn gevoel wat beter ging dan in de eerste editie. Waar kan dit aan liggen is dan de grote vraag?

Het was prima loopweer, er staat iets meer wind en het parcours is iets drassiger dan een week eerder, maar dit mag bijna geen naam hebben. Gevoel en werkelijkheid komen dus niet altijd overeen maar wat is acht seconden op een vijf kilometer? Aan de finish hoor ik van meerdere atleten dat hun tijd iets slechter is, dan een week geleden. Daar hou ik me dan ook maar een beetje aan vast en er komen uiteindelijk nog twee wedstrijden aan.

Iets over de helft van de wedstrijd sluit mijn maandelijkse trainingsmaatje Rob Berkelder aan in het groepje waarin ik loop. Hij blijft wat in mijn  rug hangen maar ik merk al gauw dat hij meer over heeft dan ik en ik spoor hem aan om met enkele atleten mee te gaan die iets gaan versnellen. Hij loopt er dan ook zo naar toe en ik blijf zo'n 5 a 10 seconden achter dat groepje lopen.

Mijn zoon Tom zie ik nergens meer en dan is hij waarschijnlijk met een goede wedstrijd bezig. Als ik over de finish kom valt me de tijd iets tegen, al kan ik het nog wel ruim binnen de 22 minuten houden. Rob is ook vier seconden langzamer dan de 1e Boekeldercross en Tom loopt de 5 kilometer erg netjes binnen de 20 minuten. Dass war einmal!
Tom, mooi onder de 20 minuten

Uitnodiging voor de 5e Freundschafslauf met ASV Ellewick bij AVA'70 in Aalten

Zondagmorgen 25 november aanvang 9.00 uur
Op zondag 25 november 2018 vindt de 5e Freundschafslauf plaats met onze Duitse loopvrienden van ASV Ellewick. Om 9.00 uur is de start van een ronde van 16.3 kilometer door de prachtige omgeving van Barlo en 't Klooster. Het tempo waarin gelopen wordt zal ongeveer 6 minuten per kilometer zijn, we vertrekken bij het clubgebouw van AVA'70.

Het is de bedoeling dat we tot ongeveer halverwege samen lopen als groep. We zijn dan op een punt iets voorbij cafe de Domme Aanleg. Daarna heb je drie mogelijkheden. Je gaat verder met de snellere groep van Wim Brinkman, de langzamere groep van Geert Wevers of je loopt op eigen gelegenheid of met een groepje terug naar de accommodatie van  AVA'70. Je komt dan aan ongeveer 12 kilometer.

Aan deze training kunnen ook atleten mee doen die geen lid van AVA'70 zijn of eens een keer een langere afstand willen lopen. Enkele mee fietsers zijn ook van harte welkom, de meeste stukken kun je goed fietsen. 
Peter Kroesen zorgt na de training voor een broodbuffetje en atletiekvereniging AVA'70 zorgt voor een kop koffie of een drankje. Allen hartelijk dank daarvoor.

Wil je ook aan deze training deelnemen, geef het dan even voor vrijdag 23 november in een reactie onder dit bericht, door middel van een mail, app of op facebook aan, dit ook in verband met de catering na afloop. Iedereen loopt mee op eigen risico!


Deelnemers: 01.Wim Brinkman, 02.Geert Wevers, 03-17.Vijftien Duitse atleten, 18.Peter Kroesen, 19.Roelie Somsen, 20.Maarten Angenent, 21.Frank Roos, 22.Luuk te Brake, 23.Erwin Wamelink, 24.Daan Migchelbrink, 25.Wim Rensink, 26.Gerrit Dijkslag

vrijdag 16 november 2018

Eerste geval van doping bij AVA'70?

 Zelfs de trainer van dienst had geen grip op het onstuimige gedrag van de tempobeul

De kranten stonden de laatste tijd weer bol van de hosannaverhalen over AVA`70. Helaas pakken er zich op dit moment donkere wolken samen boven de club en omdat er is gekozen voor transparantie, wordt er ook geen verstoppertje gespeeld. We schrijven dinsdag 13 november en spil in het verhaal is Maarten A. De goedlachse Dinxperloër miste door de meest uiteenlopende redenen de diverse trainingen bij zijn cluppie. Onlangs pakte hij echter de draad weer op. De fanatieke draver van de A-selectie, keerde terug aan het front bij het keurkorps van Marco van Rijs. Zijn peloton heeft immers al meermalen “verloren zonen en dochters” weer op het rechte pad geholpen en daar hoopte Maarten ook op. Al snel toonde hij zijn enorme talenten. In de eerste week van november schitterde hij echter door afwezigheid. Hij was ziek, ja.. werkelijk doodziek, zo wist hij te vertellen. De thermometer kon de koorts bijna niet registreren en het snot liep met stralen uit de neus. Daarnaast blafte hij als een jonge, verstoten zeehond en het jankende geluiden ging zijn omgeving door merg en been. De bikkel moest uit een diep dal omhoog kruien, zo vertelde hij tijdens zijn terugkeer op de training. 

Op de kalender stond een rustige training en dat was dus voor onze herstellende makker prettig om te weten. Hij blaakte van het zelfvertrouwen, zo bleek al snel, want hij besloot met de snelste groep te vertrekken. Afzakken kan altijd nog wel, zo moet hij gedacht hebben. Gelijk vanaf het begin, liet Maarten zich echter aan kop zien en begon als een wilde te sleuren. Het tempo liep erg snel op en zelfs de trainer van dienst had geen grip op het onstuimige gedrag van de tempobeul. Na een dikke 850 meter gutste het zweet al van het gezicht van de coming-man. Het weerhield hem echter niet om er nog eens een slok aan te geven en de rest van de groep kon alleen maar zwijgzaam volgen met de tong op het derde knoopsgat. Het was gewoon niet te vatten waar Maarten de kracht vandaan haalde en er werd al licht getwijfeld aan zijn gesteldheid. Was het verhaal van zijn griepvirus verzonnen of was er wat anders aan de hand? De beul praatte tijdens het lopen nog honderduit ook en hoewel er veel flauwekul tussen de regels te horen was, kreeg hij ook nog eens de lachers op zijn hand. 

Na een kilometer of 6 drukte ineens Peter Kroesen de neus aan het venster. Ook deze enthousiasteling draaft als nooit tevoren en nam het gesprek zonder blikken of blazen over. Maarten liet zich langzaam maar zeker naar achteren zakken, zonder dat menigeen het in de gaten had. Hij kreeg het met de meter moeilijker en moest zich met alles dat hij in zich had naar de finish slepen. Toch bleef het een raadsel waar hij de kracht vandaan haalde deze avond? Bij het rekken bleek zijn kleding wekelijk doordrenkt van de inspanning en al snel stond hij in een plas vocht. Het ongeloof bij de omgeving was groot, maar Maarten was er ineens van door. In de kleedkamer mompelde hij nog iets over het onmogelijke tempo dat er gelopen was, maar vergat daarbij totaal, dat juist hij degene was, die hier de aanstichter van was. Net toen hij verdwenen was, richting zijn fijne woonplaats, werd er een bijzondere ontdekking gedaan. Op de plek waar Maarten had gezeten, werd namelijk een strip pillen gevonden. Leeg uiteraard en een rel leek in de maak. 

Onze loopvriend had alle gedragsregels van AVA`70 immers enorm geschonden, door hard te lopen op pillen met o.a. een flinke overdosis Codeïne. Dit bleek immers een van de hoofdbestanddelen te zijn van het middel, dat hij voor de training tot zich had genomen. Het clubbestuur werd laat op de avond ingelicht en zit uiteraard erg met het voorval in de maag. Op dit moment laat men onderzoeken, welke middelen volgens de reglementen zijn toegestaan en of er daadwerkelijk sprake is van een overtreding, aldus bestuurslid Erwin Wamelink. Nog niet duidelijk is wat de gevolgen voor Maarten A. zullen zijn, maar de dopingpilletjes bleken in ieder geval wel geweldig te werken! En Maarten zit in de handel, dus……..

Frank Roos
Op de plek waar Maarten had gezeten, werd namelijk een strip pillen gevonden

Vier tips om je looptechniek te verbeteren

Er zijn reden genoeg om met trainingen vaker op je looptechniek te letten
Technisch perfect hardlopen, kilometer na kilometer, is een ware kunst en is maar voor weinig lopers weggelegd. Maar wij als 'gewone' lopers kunnen natuurlijk er wel naar streven om binnen onze mogelijkheden zo goed mogelijk technisch te lopen.

Hardlopen is net als je vingerafdruk, uniek. Je kunt veel aan jouw loopstijl bijwerken. Dat is juist zo mooi. Dat verbetert niet alleen je loopefficiëntie, het ziet er ook nog eens mooier uit.
Het interessante van techniek is dat iedere pas telt. Iedere verbetering levert daarom net weer een klein beetje verschil op. En over een 5, 10 of nog meer kilometer, levert dat een aardige winst. Reden genoeg om met trainingen vaker op je looptechniek te letten.

We bespreken vier veel voorkomende looptechnische fouten. We beschrijven ze bewust wat overdreven zodat het een duidelijkere schets van de fout is. Daaronder geven we aan wat je kunt doen om het te verbeteren.

1. Teveel achterover leunen
Je loopt met je rug iets teveel naar achter. Daardoor komen je voeten en hakken ver voor je uit op de grond bij de landing. Door deze loophouding moet je ook meer kracht leveren om in de lucht te blijven. Je kan daardoor minder voorwaartse snelheid ontwikkelen. Het lijkt mooi koninklijk rechtop maar je zit jezelf eigenlijk in de weg.

Verbetertip:
Je wilt met name de houding van je rug en hoofd verbeteren. Dat kost moeite omdat je voor je gevoel ver naar voren moet leunen. Dat kan je leren door bijvoorbeeld 100 tot 200 meter tegen een lichte heuvel op te lopen. Tegen de heuvel op gaan de meeste mensen naar voren leunen voor de balans. Door deze loopjes te combineren met 200 meter loopjes op vlak terrein kun je de houding van je rug en hoofd verbeteren. Op het vlakke voel je dat je voor je gevoel iets schuin voorover moet lopen. Meestal is dat het punt dat je goed rechtop loopt.

Ook korte versnellingsloopjes kunnen er voor zorgen dat je van een haklanding overgaat naar een plaatsing onder je nieuw hervonden zwaarste punt van je lichaam.
Probeer ook je pasritme te verhogen . De twee-eenheid rechte rug en nieuwe wat snellere pasritme  moet je leren en kost wel tijd.

2: Plofvoeten
Plofvoeten, zware stappen. Veel gewicht dat op straat klapt in plaats van het doorrollen als een goede hardloper. Al ben je 100 kilo dan nog is het niet nodig om met zoveel geluid te lopen. 

Verbetertip:
Denk zacht. Denk aan fietsen. Als je deze twee combineert dan vangen benen en voeten de landing op, duwen je vooruit en gaan de benen weer terug onder je lichaam. Alsof je vooruit rolt. Dit vraagt om meer veerkracht in je benen  en voeten. Het kost dan ook vele trainingen voordat je het ploffen kunt vervangen voor de soepele tred.

Doe wat extra krachtoefeningen voor de voorvoet. Denk daarbij aan touwtje springen en teendrukken. Als het goed is, hoor je de verbetering. Je stappen maken minder geluid. Spieren hebben veel tijd nodig om zich aan te passen. Je ben niet klaar met een paar weken. Je hebt minimaal 8 weken nodig om de transitie te kunnen maken. Even doorzetten.

3. Te lange pas
Begin je net met hardlopen dan is het heel verleidelijk om naar de ultra lange pas over te schakelen. Je loopt op zich mooi recht maar voor meer snelheid maak je hele lange passen. Ze worden zo lang dat je hielen voor je knie de grond raken. Die grote passen lijken sterk en snel maar het werkt bij iedere pas als een kleine rem. Je voet klapt namelijk op de grond bij  de landing. Die tik zorgt voor een onderbreking in je hardlopen. Je pas is té lang.

Verbeter tip:
Voor veel hardlopers helpt het om korte technische loopoefenreeksen te herhalen. In onze videoserie over looptechniek tref je een aantal video's aan over tripplings en skippings. Deze oefeningen helpen je goed om een betere looppas te ontwikkelen.

Je kunt een aantal van deze oefeningen combineren met korte voorwaartse versnellingsloopjes over 40 tot 80 meter. Hiermee stimuleer je het leereffect dat je de voet niet voor maar onder je lichaam landt.

4: Schuifelpas
Je trekt de voeten niet op maar je schuifelt snel vooruit. Om discussie te vermijden: ja, daar kun je heel hard mee gaan. En het voelt ook lekker efficiënt. Nadeel is dat je niet het optimale uit je hardlopen haalt. Daarom kun je het schuifelen beter inwisselen voor een mooi afgeronde hardlooppas.

Verbetertip:
Je motoriek bij heupen en knieën moet een stuk beter worden. Je moet overgaan naar een veel grotere bewegingsuitslag van je ledematen. Dat vergt aan de ene kant kracht en aan de andere kant beter bewegen. De manier om dit op te lossen is zo ongeveer alle variaties aan skipping toe te passen. Let letterlijk op de variatie. Probeer gewoon iedere week weer een andere vorm van skipping uit. Omdat je je benen veel hoger moet optillen dan je gewend bent, let op de versterking van de hamstrings. (bron)

donderdag 15 november 2018

Stem op Marco van Rijs

Stemmen jullie allemaal even op Marco, ook niet leden van AVA'70?

We mogen weer stemmen

Clubhelden hebben we bij atletiekvereniging AVA'70 ontzettend veel! Maar elk jaar mogen we er maar 1 selecteren voor de titel 'Clubheld van het jaar', de actie van het Algemeen Dagblad. En dit jaar gaan we voor onze superman.

Dit jaar komt niemand minder dan Marco van Rijs uit voor AVA'70 tijdens de Verkiezing Clubhelden van de amateursport! Gunt u Marco ook een stem? Ga dan naar de volgende site en breng uw stem uit!

Hij is het meesterbrein achter www.ava70.nl én ook nog eens trainer van de atleten van de B-groep. En de man van de wedstrijdregistratie en dat weet iedere loper die wel eens bij een wedstrijd van AVA’70 aan de start heeft gestaan, de wedstrijd is nauwelijks afgelopen of de uitslagen staan al op de site! Dus genoeg reden om even op hem te stemmen!

woensdag 14 november 2018

Verslag van de 2e Boekeldercross in Aalten

Mark te Brake 
Mark te Brake superieur in 2e editie Boekeldercross

Door Benno Stevering

AALTEN – Vooraf had hij net als Jordy Kloet uit Doetinchem zich gefocust op het verbreken van het parcoursrecord. Net als Kloet strandde zaterdag ook AVA’70 atleet Mark te Brake uit Aalten in deze poging met het zicht op de finish. Wel liep hij een fantastische vijf kilometer in 16.10 minuten . De 23-jarige Te Brake loopt al vanaf zijn zesde mee in de atletiek: ‘’Ik verkeer in goede vorm en draai regionaal goed mee. De afgelopen weken train ik keihard zesmaal per week, waarbij donderdag de zware baantraining mijn spieren deed verzuren. Duur wissel ik af met lange blokken interval. Extra snelheid geeft een mooie prikkel. Dit is een van de mooiste parcoursen van Aalten. Het is erg lastig om een weg te banen. Helaas is wel het inhalen van de andere lopers op de smalle paden een stagnerende factor. Ik brak mijn enkels bijna. Bob te Lindert liep zijn parcoursrecord destijds onder de zestien minuten. Ik liep niet op tijd, maar puur op gevoel en zat er nu dichtbij. In januari wil ik nog een snelle halve marathon lopen. Ik denk dat dat die van Egmond zal worden. Ook Venlo staat in maart op de planning. Ik had gehoopt sneller te zijn in mijn thuiswedstrijd. Ik train hier namelijk veel. Mijn ambities liggen bij de Warandaloop en de Montferlandrun. Crossen is leuk, maar heb met mijn lengte niet het ideale postuur hiervoor bij het draaien en keren. Door toch op tijd te versnellen maak ik het verschil. Echte kracht ontbreekt, maar wordt er wel sterk van voor de zomer. Zolang ik het leuk vindt, blijf ik hardlopen. Plezier blijft de drijfveer. Ik vind het prettig ook tijdens mijn werk als fysiotherapeut hardlopers een extra toevoeging te kunnen geven. Veel atleten hebben inmiddels de weg naar de praktijk gevonden.’’ 

Opa Jan Te Brake was blij dat hij de verrichtingen van zijn kleinzoon kon volgen langszij het mooie parcours. ‘’Natuurlijk had de Loohuiscross ook haar charme met haar smalle start in het Loohuisbos. Maar ik denk dat we hier in het Romienendal uitstekend terecht kunnen met 650 deelnemers.’’ Stijn Elferink uit Lichtenvoorde ging lang mee en hield het verschil beperkt tot elf tellen. Hij gaf aan dat Mark na anderhalve kilometer een gaatje had. Deze wist hij niet meer te dichten. Na de Geesinkbult wist hij zich te herstellen maar het verschil tot de koploper bleek te groot. Ruben Garretsen, winnaar van vorige week werd derde. Garretsen, lid van Argo, woonachtig in Keijenborg richt zich op de Warandaloop. Hij zal zich langzamerhand gaan focussen op de langere afstand. Hij gaf aan lekker te hebben gelopen ondanks het vele zigzaggen bij de graspaden. Luuk Nusselder van Argo werd vierde in 17.31 minuten en hield Stan Prinsen van AVA’70 op afstand. Ineke Graven uit Aalten kon niet verhinderen dat de Duitse Helga Willemsen zegevierde in 21.56 minuten op de vijf kilometer. Het verschil was 28 tellen in haar nadeel. Sylvia Uebbing uit Bocholt bezette de derde plek bij de vrouwen. 

Tijmen Wisselink van Argo was superieur op de 2 kilometer. Wisselink won in 6.40 minuten. De atleten van AVA’70 kwamen niet onder de zeven minuten grens. De strijd bij de jongens over 1 kilometer werd een zege voor Lars Meinen in 3.53 minuten. Clubgenoot Twan Schreurs van AVA’70 werd tweede in 4.02 minuten. Giel te Brake klokte dezelfde tijd. Isis Nijeland van Atletico’73 realiseerde een winnende tijd op de duizend meter van 4.18 minuten. Stefan Ritte uit Bocholt won de tien kilometer in 33.57 minuten. Hij was content met zijn zege en roemde het mooie parcours. Clubgenoot Marcel Eckers van LAZ Rhede werd tweede. 

Een glijpartij in de zesde kilometer wierp Rick Heutinck uit Doetinchem terug naar een derde plek. Heutinck over zijn wedstrijd: ‘’Ik had de afgelopen week al zestig kilometer gelopen. Mijn ambitie ligt bij de Monterlandrun en de Warandaloop in Tilburg. Ik zocht echt de kantjes op dit keer. Na mijn val rond de zesde kilometer was ik wat angstig voor gripverlies. Toen Stefan Ritte eenmaal de kop nam had ik het nakijken!’’. Jordy Kloet kwam met 53.08 in de buurt van het parcoursrecord van Remi Rondeel van 52.51 minuten. Helaas wist hij in de slotfase niet meer op tempo te blijven en verloor op zijn richttijd. Na tien kilometer zat Kloet nog op 35.31 minuten. De Montferlandrun, daar ligt zijn doel momenteel. Een tijd van 53.08 minuten ligt er om te verbeteren. De Duitse triatleet Klaus Schluter uit Ellewick moest zeker niet uitgevlakt worden. Hij had vandaag het nakijken en werd tweede. Bjorn Demkes en Mark Schreurs van de organiserende vereniging AVA’70 legden beslag op plek vier en vijf. 

Met 45.34 minuten won Katja Demkes de vijf kilometer bij de vrouwen voor Denise van der Donk. Katja over haar wedstrijd: ‘’Ik vond dat het parcours er goed bij lag Mijn rugklachten waren niet erger geworden tijdens de loop. Er stond wat wind, maar het was niet bijzonder glad. Toch vond ik het een stuk zwaarder dan vorige week.’’ Julia Kang uit Aalten zegevierde bij de vrouwen op de langste afstand. Zij ging verder hardlopend huiswaarts. Marco van Rijs van de organiserende atletiekverenigng AVA’70 sprak van een groot succes met 650 deelnemers. Komende week zal de Boekeldercross concurrentie hebben qua deelname van enkele andere lopen in de regio, waaronder de 7-Heuvenloop in Nijmegen en de Beekse Herfstrun.  
Julia Kang uit Aalten zegevierde bij de vrouwen op de langste afstand

Zonder liefde geen PR

Gewonnen van zoonlief Sam en lievelingsneef en hardloopvoorbeeld Geert en nog niet tevreden…
’t Is al weer een tijdje geleden, maar ik moet er toch even over schrijven! We zitten inmiddels weer in het crossseizoen en in de 15 km wedstrijdperiode. Ik neem je weer even mee naar de warme nazomer, de periode van de snelle 5 km wedstrijden. In de warme nazomer heb ik twee 5 kilometer wedstrijden gelopen: de Kramprun in Varsseveld en de Hooilandrun in Lichtenvoorde. De beleving van deze wedstrijden heeft me nieuwe inzichten gegeven die ik graag via dit sympathieke weblog met je wil delen. Deze inzichten zijn tevens direct toepasbaar tijdens de Boekeldercrosswedstrijden, de Zevenheuvelenloop, Montferlandloop, enzovoort. En ben je hardloper? Laat dit stukje dan vooral je liefhebbende partner lezen!

Als 40+-er, die in de ontkennende fase van het ouder worden zit, wil ik elke 5 km wedstrijd onder de 20 minuten lopen. Dit lukt lang niet altijd. Zo ook bij de Kramprun niet, ik kwam binnen in 20.11 minuten. Vorig jaar klokte ik nog 19.36 minuten. Drie jaar geleden zou ik hier nog harstikke tevreden met zijn, maar nu dus niet. Uit pure gif heb ik me ’s avonds direct ingeschreven voor de Hooilandrun. Ik had nummer 101, dat betekende dat ik de eerste inschrijver was. Mijn tijd bij deze wedstrijd was 19.45 minuten. Dat leek er meer op!

Maar hoe kan zoiets? Hoe kan het dat het de ene wedstrijd wel loopt en de andere keer niet? Dit blijft een van de grote mysteries van de hardloopsport. Maar niet lang meer…met deze column los ik dit eeuwenoude mysterie op!

Eerst de Kramprun. Ik heb al eerder een stuksken geschreven over deze roemruchte wedstrijd. In 2016 heb ik deze wedstrijd gerend na een zeer stressvolle dag. Na veel gehaast en gebender lukte het nog net om op tijd aan de start te staan. Resultaat: een waardeloze tijd. Dit jaar was de voorbereiding beter. Ik had braaf 3x in de week getraind, ongeveer volgens het schema van Gerben Deunk, onze trainer. Dus daar kon het niet aan liggen. Er ligt echter altijd een psychische valkuil op de loer…Als bij mij iets niet in de haak is, schiet het me nog al eens in de rug. Een week voor de Kramprun was het weer zo ver. Erg druk op het werk, prakkisaties an ‘t hoofd, thuis niet de gezelligste, geen rust in ’t gat…en hup, daar schiet het weer in de rug. Medisch wordt dit een discopathie genoemd, een tussenwervelschijf die er tussenuit floept. De oorzaak is echter veelal mentaal. Ook al kan ik best veel praatjes hebben, het delen van kopzorgen doe ik niet graag met anderen. Gevolg is het ophopen van spanning dat zich vertaalt in een kronkel in de ruggegraat en stief as een old wief. Daar ga je dus niet harder van lopen. Hier moet ik wel een kanttekening bij maken: ik heb ooit als doel gehad om mijn zoonlief Sam te pakken op de 5 km alsmede mijn lievelingsneef en grote hardloopvoorbeeld Geert Wevers. Deze doelen zijn beide gehaald op deze editie van de Kramprun, dus wat dat betreft zou ik tevreden moeten zijn…Maar dat is een ander stuksken.

En toen de Hooilandrun. Deze run vond 3 weken later plaats dan de Kramprun. De ergste werkdrukte na de vakantie had ik weer weggewerkt, de planning had ik op orde, mooie projecten in het verschiet. Thuis was ik weer de betrokken en liefhebbende partner en vader, die door het thuisfront bemind en gewaardeerd werd. “Ga maar lekker rennen schat, en geniet ervan”, zei mijn lief, toen ik op de fiets richting Lichtenvoorde stapte. “En laat even weten hoe het ging!” Met een luchtkus zwaaide ze me uit, en vol goede moed en zonder rugklachten toog ik naar de Hooilandrun. En BAM, 19.45 minuten! Hoe anders en gemakkelijker ging het nu! Ook hier moet ik een kanttekening maken. Normaal gesproken dender ik bij elke wedstrijd achter Hans Jentink aan. Hans, een dikke 10 jaar jonger, ontwikkelt zich echter zodanig dat hij eigenlijk te hard voor me gaat. Ik besloot mijn eigen tempo te kiezen. Ik kwam achter Lisa te Molder aan te rennen. Deze jonge moeder is normaal gesproken een maatje te groot voor me, maar nu kon ik haar goed volgen. Na de 3e kilometer ging ik haar zowaar voorbij. Ik stak nog 2 vingers in de neus maar die zag ze niet…Net na de 4e kilometer haalde die taaie Lisa me weer in. Ik moedigde haar nog aan, niet helemaal oprecht gemeend. Wel overviel me een gevoel van respect voor dit hardloopfenomeen: een kind krijgen en dan al weer zo hard rennen. Ik heb zelf dan wel 5 kinderen, maar er waarschijnlijk wat minder van te leiden gehad… Ondanks dit respect heb ik haar toch mijn hielen laten zien. Ze had geen antwoord op mijn machtige eindsprint. Ik kwam binnen op 19.45 minuten en Lisa een paar tellen later. Euforie! Bij mij tenminste…

En nu mijn theorie. Mijn theorie is dat het “goed in je vel” zitten erg belangrijk is om een goede prestatie te leveren, vooral in een duursport. Met een sport als kickboksen is het wellicht anders. Met zo’n sport kun je je agressie allicht kwijt op je tegenstander. Maar met hardlopen werkt dat niet zo. Als je meent dat je veel moet hardlopen kan dat best wel eens discussie met je achterban opleveren. Als je meedoet aan de wedstrijd waarbij je de hele dag weg bent, is dit voor het huisfront niet altijd leuk. Hier ligt dus een mooie rol voor de partner weggelegd. Wie anders dan een liefhebbende partner kan er voor zorgen dat je als hardloper lekker in je vel zit? Je lief kan je werkzorgen relativeren, kan je met liefde omgeven, je alle succes wensen en zeggen dat hij / zij erg trots op je is. “Ga maar lekker rennen schat, geniet ervan! Je hebt er zo hard voor gewerkt, knallen liefje!”. Om dan vervolgens met een grote smile aan de wedstrijd te beginnen. Mijn theorie is dus dat je op je hardst kunt rennen als je geen kopzorgen hebt. Help ons er van af, liefhebbende partners! Help ons aan nieuw PR’ren! Dit is goed voor ons zelfvertrouwen, en worden we leukere partners van!

De vraag hangt nu natuurlijk in de lucht of seks voor de wedstrijd goed is. Goede vraag. Ik heb eens een Engelse voetbaltrainer horen zeggen dat hij er niet zo’n moeite mee had dat voetballers in de nacht voor de wedstrijd seks hadden. Hij had er wel moeite mee dat een voetballer om een uur of elf ’s avonds een rokerige café in ging voor zijn “jacht”. Eerst een paar biertjes om wat losser te worden, dan her en der wat contacten leggen met mogelijke kandidaten, om vervolgens – als hij eindelijk beet had – om een uur vier ’s nachts huiswaarts te keren om daar zijn prooi alle hoeken van de slaapkamer te laten zien. En dan na een dergelijke nacht op de wedstrijddag verschijnen…Daar had de trainer wél moeite mee…

Dus tja, zeg het maar. Als een intieme nacht voor de wedstrijd bijdraagt aan het goede gevoel moet je het zeker doen. Misschien kan trainer Gerben dit in het wedstrijdschema zetten? Dan weten de partners waar ze aan toe zijn!

Afgelopen zaterdag heb ik de 15 km gelopen op de Boekeldercross, als voorbereiding op de Zevenheuvelenloop. Deze wedstrijd is zondag de 18e november. Ik geloof dat ik de komende week maar eens een bleumken voor m’n lief meeneem…

Groeten van Rinke (PR 15 km is 1.05,36, maar dit zal na het bleumken ongetwijfeld anders zijn…)

dinsdag 13 november 2018

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 204

Luuk te Brake, sinds enkele maanden assistent trainer bij Ava’70
“Ik leef helemaal in het nu, morgen is niet belangrijk”

“Beste lopers van de A-groep. Ik verzoek jullie om vanavond met reflecterende kleding en verlichting de weg op te gaan. We zijn immers verkeersdeelnemers en ongelukken zou ik ernstig betreuren. Daarnaast krijgen wij van mede-weggebruikers klachten over onze slechte zichtbaarheid.” Deze dringende boodschap gooide Luuk te Brake afgelopen woensdag op WhatsApp.

Te Brake die bekend staat als luidruchtig, tegendraads en ondeugend, is sinds enkele maanden assistent trainer bij Ava’70. Deze nieuwe functie brengt enkele verantwoordelijkheden met zich mee en Luuk neemt zijn taak erg serieus. De 25-jarige Te Brake haalde tot voorkort bij een ieder het bloed onder de nagels vandaan en gedraagt zich nu als Majoor Bosshardt. “Een mens wordt ouder en wijzer, ik ben ook geen 24 meer.”

“Op 15 maart van dit jaar had ik een droom, nou het was eigenlijk meer een visioen. Ik lag in een diepe put en mijn leven hing aan een zijden draadje. Tot er plots uit de duisternis een grote hand verscheen, ik werd door deze hand uit de put getild. Dit was een levensveranderende en erg emotionele ervaring, ik denk dat ik het licht heb gezien. De laatste tijd heb ik mij veel verdiept in de zin van het leven, personen als Demond Tutu en de Dalai Lama zijn hierin voor mij erg belangrijk. Ik wil graag iets terugdoen voor de wereld, die prachtige wereld die mij al zoveel moois heeft gegeven.” Luuk voegt zich bij het trainersgilde van Ava’70 en hij maakt als oefenmeester een stormachtige ontwikkeling door. “ik heb besloten om mijn eigen carrière op een lager pitje te zetten. Het overbrengen van mijn kennis en ervaring geeft veel voldoening. Ik ben een rijker mens, niet financieel maar wel van binnen.”

Luuk denkt nog niet na over zijn toekomst. “Ik leef helemaal in het nu. Morgen is niet belangrijk.” Ondanks dat Luuks kijk op het leven 180 graden is gedraaid, blijft hij dromen. “Over een paar jaar wil ik net zo’n goede trainer zijn als pappie en opa.”

Kramp Run schenkt ruim € 11.000 aan Kanjers voor Kanjers

Op de foto zie je v.l.n.r.: bovenaan het bestuur van de Kramp Run: Gerrit Dijkslag, Pieter Hubers en Richard Vels, daaronder Reinier Slöetjes (Kramp), Adri Koops en Sandra Winkelhorst van Kanjers voor Kanjers en Jan Frans Berends (Kramp).
De Kramp Run 2018 leverde maar liefst € 11.089 op! Het bedrag is, net als de voorgaande jaren geschonken aan Stichting Kanjers voor Kanjers. Reinier Slöetjes en Frans Berends overhandigden namens Kramp de cheque aan Stichting Kanjers voor Kanjers.

Mede door deze bijdrage realiseerde de stichting het Kanjerfestijn op het Hippisch Festijn. Kinderen met een beperking namen deel aan diverse activiteiten zoals pony’s knuffelen, pony’s rijden, knutselen en een ritje op de menwagen. Een deel van het bedrag werd besteed aan een ballonvaart voor een aantal kinderen en hun ouders. Een jongen die door zijn verminderde spierkracht niet goed meer kan fietsen werd blij gemaakt met trapondersteuning. Van het overige geldbedrag gaan 200 kinderen met een beperking nog klimmen en klauteren in het klimbos in Ruurlo. 


Gerrit Dijkslag, mede-organisator van de Kramp Run is tevreden met de opbrengst. ‘Dankzij sponsoren zoals Kramp, deelnemers en vele vrijwilligers kunnen we het volledige inschrijfgeld van de BusinessRun gebruiken voor het goede doel. Met de ruim 11.000 euro kan Kanjers voor Kanjers weer mooie dingen doen.”

Kramp Run Varsseveld steunt stichting Kanjers voor Kanjers al jaren. De stichting heeft als doel kinderen te laten sporten en spelen die anders niet zo snel in de gelegenheid hiertoe zijn. Meer informatie over de stichting is te vinden op www.stichtingkanjersvoorkanjers.nl

De Kramp Run, een samenwerking tussen atletiekverenigingen ARGO Atletiek uit Doetinchem, Ava’70 uit Aalten en Atletico’73 uit Ulft werd op zaterdag 8 september voor de achtste keer gehouden.

maandag 12 november 2018

Foto's van de 2e Boekeldercross in Aalten - deel 2

Een mooi treintje door het Daalse landschap
Klik op de link voor de foto's van Nathan Posthumus

fotoalbum

Verslag van een Teutoburgerwald training in Ibbenburen(Duitsland)

Het prachtige Teutoburgerwald
Het Teutoburgerwald is relatief dichtbij vanuit de Achterhoek en is een geweldig gebied om te trailen. Henrie en ik zijn er wel vaker geweest, maar het was weer hoog tijd voor een nieuw bezoekje. Henrie had een route gevonden op internet en deze een beetje aangepast. Voor een belangrijk gedeelte zaten er stukken van de Hermannsweg en de Teutoschleifen in.

We vertrokken vanaf Parkplatz Dörenther Klippen, vlabij Ibbenbüren. Op de parkeerplaats was het winderig en fris, dus nog maar even een jasje aan.  Dat jasje kon na vijf minuten weer uit, nadat we in het bos kwamen en meteen een flinke klim voor de kiezen kregen. De paden waren bezaaid met blad in allerlei herfstkleuren. Prachtig om te zien maar stenen en boomwortels waren hierdoor een stuk moeilijker te zien. Goed opletten dus.

We liepen eerst een heel eind over de Hermannsweg richting het westen, waarbij we een gedeelte van de Klippenlauf volgden. Het was weliswaar heuvelig, maar goed beloopbaar en met prachtige uitzichten. Het doel was om te trainen zoals we de lange trailwedstrijden lopen. Rustig tempo, heuvelop kalm aan en relaxed naar beneden. En onderweg zoveel mogelijk genieten natuurlijk.

Vanaf het meest westelijke punt van onze route volgden we een aangepaste weg terug. Deze voerde ons via allerlei singletracks en lange steile klimmen en afdalingen terug naar ons startpunt. De temperatuur was bijna 14 graden en op de gedeeltes waar geen wind was hadden we het erg warm voor de tijd van het jaar.

De geplande tussenstop na 20 kilometer kwam dan ook mooi op tijd om even de bidons bij te vullen. De Dörenther Almhütte was een lekker knus hutje waarin het haardvuur bijna te uitnodigend was. Een Kaffee met Kuchen ging er wel in natuurlijk. Daarna nog even de bidons bijvullen met kraanwater. Tot ontsteltenis van de bediening. Volgens hen was het officieel geen drinkwater en mochten alleen honden er van drinken. Na de vraag van Henrie of er wel eens een hond aan doodgegaan was, mocht hij toch op eigen risico zijn bidons vullen.

Het tweede deel van de route voerde ons oostwaarts. De heuvels in de buurt van de beroemde Dörenther Klippen waren nog hoger en steiler dan die in onze eerste ronde. Het heuvelop rennen hield dan ook al snel op en zo snel mogelijk omhoog hiken werd de norm. En zelfs dat viel niet mee, aangezien de paadjes allemaal supertechnisch waren.

De bomen hadden blijkbaar allemaal een hekel aan hardlopers, want ze staken massaal de wortels de lucht in om je te laten struikelen. En om het af te maken hadden ze hun blad er ook nog eens in een dikke laag overheen laten vallen. Zowel omhoog als omlaag vroeg dan ook alle concentratie. Een voordeel was wel dat het de laatste tijd wat geregend had. Die keer dat ik languit ging viel ik dus lekker zacht languit in de modder.

Tegen het eind van de tweede ronde begon het wat te regenen. Lang niet zoveel als voorspeld was gelukkig. Ik hoorde weliswaar veel regen vallen op het herfstblad, maar ik voelde niet zoveel regen dat ik een jasje aan moest doen. De temperatuur zakte iets, maar daardoor werd het eigenlijk nog lekkerder.

De klimmen begonnen me zoetjes aan in de benen te bijten. Op en neer, behoorlijk technisch allemaal, met maar heel weinig stukken waar je even lekker de benen los kon lopen. Alleen een stukje bushwacken, waar het pad niet meer te vinden was, bracht wat rust voor de benen. En één van de weinige lange afdalingen waar we lekker hadden kunnen lopen, was door anti- mountainbike activisten bezaaid met takken en stammetjes over het pad.

Alles bij elkaar een perfecte trainingsdag dus voor het echte werk in de Taunus Ultra in januari. Terug bij de auto waren we wel wat moe, maar we hadden een prachtige dag in de bossen gehad. Helemaal tevreden stapten we weer in de auto voor de terugreis naar de Achterhoek. 35 kilometer genieten met bijna 1000 hoogtemeters, de helft van de Taunus Ultra dus, niet gek toch?

Andre Bleumink
De Dörenther Almhütte was een lekker knus hutje waarin het haardvuur bijna te uitnodigend was

Verslag van de 2e Boekeldercross in Aalten

van links naar rechts Noah Lampio, Tijn Piest, Twan Meinen en Sven Meinen
Boekeldercrosscompetitie komt op stoom

Een grijs wolkendek, af en toe een miezerige regen, wind en vallende bladeren... de herfst bepaalde de omstandigheden bij de 2e etappe van de Boekeldercrosscompetitie. Dit weerhield echter het recordaantal van 467 atleten niet om van start te gaan en er een prachtige wedstrijd van te maken. Dat het zwaar was, kon het publiek van de gezichten aflezen, maar ondanks het typische crossweer, werden er hele snelle eindtijden geklokt.

Om 13.00 uur stonden er , net als bij de vorige editie, weer ruim 100 dravertjes klaar voor hun race over 1000 meter. De pittige omstandigheden vormden zeker geen rem op het tempo. Sterker nog, het ging nog sneller als vorige week. Lars Meinen zegevierde opnieuw in een fraaie tijd van 3,53 minuten, gevolgd door Twan Schreurs en Giel te Brake, die als nummer 2 en 3 dezelfde tijd klokten. Bij de meisjes liep Madelief van Erkelens knap naar de tweede plek.

Even later was het de beurt aan de oudere jeugd om hun kunnen te tonen op de 2 kilometer. Het grote peloton moest twee keer over bouwland Ebbers, de slootrand en de hindernissen vlakbij de finish en het veld werd dan ook behoorlijk uit elkaar getrokken. De AVA`70-pupillen Noah Lampio en Twan Meinen vochten een verbeten strijd uit om de 2e plaats en Noah hield aan het einde precies 1 tel over. Bij de meisjes was het podium helemaal geel gekleurd. Norah Rusink en Annelot kwamen in dezelfde tijd over de finish, namelijk 8,14 minuten. Lidewij Lensink werd derde.

Een ijzerstek en vooral bijzonder groot deelnemersveld vertrok voor hun wedstrijd over 5 kilometer. Mark te Brake wilde de run gebruiken om zijn wedstrijdtempo te verhogen en hij slaagde prima in die opzet. In een fraaie stijl liet hij een snelle tijd van 16, 10 minuten noteren. Bij de Dames liep Annemarie Arentsen een goede wedstrijd en finishte als 5e.

Twee pittige ronden wachtten de deelnemers aan de cross over 10 kilometer en Stefan Ritte, de jonge ijzersterke Duitse atleet van LAZ Rhede, ging gelijk vanaf het vertrek aan kop lopen en stond deze niet meer af. Bjorn Demkes steekt in een goede vorm en scoorde de 4e eindtijd. Bij de Dames was er groot AVA-succes. Katja Demkes zegevierde, gevolgd door Denise van der Donk en Bianca Piek.

Bij de wedstrijd over 15 kilometer ging ARGO-atleet Jordy Kloet als favoriet van start en hij maakte deze rol volledig waar. Hij bouwde zijn race prima op en kwam met een uitstekende eindtijd van 53,06 minuten heel erg dicht in de buurt van het parcoursrecord. Bij de Dames was er de overtuigende winst van Julia Kang, die iets langzamer was dan vorige week, maar gezien de omstandigheden is dat te begrijpen.

De organisatie was zeer tevreden met de enorme opkomst van het aantal deelnemers en zeker ook met de snelle tijden die er gelopen zijn. De 2e etappe van de Boekeldercross heeft er voor gezorgd dat de wedstrijdreeks nu echt op stoom is gekomen en het belooft dan ook nog een tweetal spannende zaterdagen te worden en het klassement is dan ook nog zeker niet gemaakt. Zaterdag om 13.00 uur volgt de 3e wedstrijd en zal het er weer om gaan spannen!

zaterdag 10 november 2018

Uitslagen van de 2e Boekeldercross in Aalten

Justus Epping, van LAZ Rhede, geeft alles om over de strobalen te komen

Klik op de link voor de uitslagen

1 kilometer

2 kilometer

5 kilometer

10 kilometer

15 kilometer

alle uitslagen


site organisatie

Een prachtig lint van lopers trekt door het Daalse landschap

Aalten 1e Boekeldercross - 5 km - 21.38 min - 6e plaats M50

Nog voor de familie Roos, bij de finish waren de rollen omgedraaid
Op vier zaterdagen in november organiseert AVA`70 de jaarlijkse Boekeldercrosscompetitie. Gedurende deze dagen komen honderden atleten en atletes uit Aalten en verre omgeving in actie komen tijdens deze traditionele reeks hardloopwedstrijden in het Aaltense buitengebied. Net als in de voorgaande jaren vindt ook dit jaar de start en finish plaats bij het Romienendal in Dale. De organisatie heeft hier een prachtige ronde uitgezet en de ongedwongen sfeer en grote publieke belangstelling vormen de succesvolle ingrediënten van dit evenement, waar menigeen reikhalzend naar uitkijkt. 

Vandaag stond de 1e aflevering op het programma en om 13.00 uur gaan de jongste talenten tot en met 9 jaar van start voor hun wedstrijd over 1 kilometer. Het is een afwisselend parcours in de achtertuin van het Romienendal. Na een vlak begin, volgt er al snel een pittig stuk over het maisland, daarna een zandpad, een strook langs de sloot, terwijl er voor de finish nog wat kleine hindernissen zullen moeten worden genomen. Het publiek kan de lopers en loopsters goed volgen en begroeten de dappere strijders met applaus. Hierna is het de beurt voor de kids tot en met 15 jaar, die dezelfde ronde afleggen, maar dan 2 maal en voor sommigen is dit een flinke kluif. 

Daarna maken de senioren hun opwachting en zij moeten een parcours met een lengte van 5 kilometer afleggen. Vanaf de start gaan de atleten en atletes in een lint in de richting van de Aladnaweg en dan begint de wedstrijd pas echt. Langs sloten, over heuvels, via zandpaden en een klein stukje asfalt gaat het in de richting van de mogelijke scherprechter: de Robert Gesinkbult. Ook daarna blijft het parcours erg selectief tot aan de finish in de Romienendal-arena. De deelnemers kunnen kiezen om het rondje 1, 2 of 3 keer af te leggen. De wedstrijd over 10 en 15 kilometer start om 13.45 uur, terwijl de deelnemers op de 5 kilometer om 14.15 uur van start gaat. 

Samen met onze zoon Tom start ik op de 5 kilometer en in de voorgaande jaren kon ik nog wel eens aardig bij hem in de buurt blijven. Dit jaar laat hij mij al snel de hakken zien en loopt hij mij er uit in een tijd (20.19 minuten) die in de richting van de anderhalve minuut gaat. De jaren beginnen te tellen maar het is altijd nog mooi om deel te kunnen nemen aan zo’n fantastisch evenement. Misschien kan ik in de komende edities mijn tijd nog met enkele seconden verbeteren.
Tom en Dennis Woeltjes

Aankondiging van de 3e Montferlandse Herfst Run in Beek

De flyer van de Montferlandse Herfst Run

Op zondag 18 november 2018 vindt in Beek (Montferland) de 3e Herfst-Run plaats. Om 10.00 uur is de start van de 7, 14 en 21 kilometer. Je kan je inschrijven bij Uitspanning 't Peeske aan de Peeskesweg 12 in Beek.

Klik voor meer informatie op onderstaande links

vrijdag 9 november 2018

Ulftse KiKa-ambassadeur Rick Kleinhesselink trots op behaalde prestaties in New York

Rick Kleinhesselink
KiKa-ambassadeur Rick Kleinhesselink is na zijn avontuur in New York weer terug in zijn woonplaats Ulft. Hij is trots dat hij de marathon uitgelopen heeft, al ging dat niet zonder slag of stoot.

“Maar op momenten dat ik het zwaar kreeg dacht ik aan het doel dat ik had”, vertelt KiKa-ambassadeur Rick Kleinhesselink. “Als ik dan dacht aan al die kindjes die nog ziek zijn, dan dacht ik ‘Rick, stel je niet zo ontzettend aan, je kan nog wel even doorrennen.’ Dat heeft mij op pijnpunten geholpen.” Kleinhesselink heeft wel vaker een marathon gelopen, maar zijn competitieve mindset had hij voor deze keer even aan de kant gezet. “Mijn doel was om vooral te gaan genieten.” Er stonden ongeveer 2,5 miljoen toeschouwers langs de kant te schreeuwen. “Voor die mensen ben je gewoon een sportheld.”

De Ulftenaar vertelt met trots dat hij voor altijd geregistreerd staat in The New York Times. Ze waren bijna overal uitverkocht, maar hij heeft er toch nog een kunnen bemachtigen. “Ik ben ontzettend trots dat ik op nummer 33489 met mijn eindtijd in de krant sta”, vertelt de ambassadeur. New York kan afgestreept worden, hij gunt zichzelf nu wat tijd om onder meer zijn jetlag te verwerken, maar hij heeft alweer een nieuwe uitdaging om naar uit te kijken. “Na het herstel ga ik weer door met geld ophalen voor KiKa, met in september volgend jaar de marathon van Berlijn.” (bron)

Vier redenen waarom de eerste kilometers altijd de moeilijkste zijn

Dus de volgende keer als je hardloopt, vergeet niet, na die eerste paar kilometer zal het makkelijker gaan!
'Je hoeft maar 5 kilometer te lopen, dan kun je naar huis.' Misschien is dit een gedachte die ook vaak door jouw hoofd heen gaat. Je probeert jezelf mentaal op te peppen om naar buiten te gaan, maar komt moeizaam door die eerste kilometers heen. Hoe komt dit? En waarom zijn de eerste kilometers altijd zo moeilijk?

Je spieren moeten opwarmen
Je moet je lichaam de kans geven om van de anaerobe zone over te schakelen naar de een aerobe zone. Je krijgt dus simpel gezegd niet genoeg zuurstof om het tempo te lopen wat je wil lopen. Dus je hebt moeite om het juiste tempo te vinden. Als je in de ochtend hardloopt, ben je vaak nog niet helemaal wakker tijdens die eerste kilometers waardoor het extra moeilijk kan zijn. Maar als je een goede warming-up toevoegt aan je training (zeker in de koudere maanden) kunnen die eerste kilometers minder zwaar voelen.

We beginnen vaak te snel of te langzaam
Hoe vaak kijk je naar je horloge tijdens de eerste kilometers en schrik je van je tempo? Of je denkt: Ik ga veel te snel! Of je denkt: Ik kan net zo goed wandelen met dit tempo! En dit gebeurt allemaal tijdens de eerste kilometers. Het is constant zoeken naar je tempo, maar daarna kom je gelukkig wel heerlijk in de flow.

Je moet er nog mentaal inkomen
Gefeliciteerd! Je hebt jezelf de deur uit gekregen om te gaan hardlopen. Die eerste kilometer is dan een goed moment om even mentaal voor te bereiden op wat er gaat komen, zoals interval, tempo of een langere afstand.

De endorfine werkt nog niet
Hoewel verschillende onderzoeken niet eenduidig zijn over lichaamsbeweging en endorfine, bleek uit één onderzoek dat sommige mensen na slechts 10 minuten zweten al een runnershigh krijgen. En laat het nou net zijn dat je bijna 2 kilometer hebt gelopen voordat je zo voelt. Dus de volgende keer als je hardloopt, vergeet niet, na die eerste paar kilometer zal het makkelijker gaan! (bron)

donderdag 8 november 2018