zondag 15 juli 2018

Verslag van de 3e wedstrijd eredivisietriatlon in Klazienaveen

Het team van TC Twente, met 2e van links Cindy Brusse
Zaterdag stond de 3e wedstrijd van de eredivisietriatlon in Klazienaveen op het programma, een sprint met 750 zwemmen, 22 of 23 km fietsen en 5km hardlopen. We begonnen met 750m in een niet al te frisse sloot van ongeveer 15m breed terugzwemmen naar de wissel. Wel makkelijk navigeren zo! Het zwemmen ging goed vooraan in een groepje met links van mij teamgenoot Deborah Wissink en achter me zo bleek later ook nog teamgenoot Sophie Lingelbach. Marije Dankelman zat in een groepje voor ons. Het uit de sloot klimmen ging minder soepel omdat we met meerderen op 3 trappetjes afstevenden en iemand me daar toen ik de klim wilde beginnen flink wegzette. Ik hoopte voor diegene op een penalty. Net voor het fietsenpark werd de tijd geklokt, met 11.09 een 15e tijd. Toen vliegensvlug het park door, fiets pakken en erop. Tenminste dat was het plan. Ik liet hier helaas zo n 7 sec liggen en miste precies de aansluiting met de groep op de fiets, balen. Sophie en Deborah zaten er wel bij. 

We waren begonnen aan een 3 rondes heen-en-weer parcours. Ik pakte het wiel van een dame in een rood pakje en moest best moeite doen om haar bij te houden, we reden 38.5km/u. Ze wilde graag dat ik overnam, maar dat ging ik niet doen, aangezien ik niet in het rood wilde rijden voordat de volgende groep ons op zou gaan pikken. In die groep wilde ik namelijk niet uitvallen zoals in de vorige wedstrijd gebeurde. Het rode meisje werd pissig en probeerde me van de weg te duwen door van uiterst rechts een paar keer ineens helemaal naar links te slingeren. De wind kwam van rechts, dus zat ik wat aan de linkerkant, dus dat zorgde voor spannende taferelen. Na de eerste 180gr bocht werd duidelijk dat de volgende groep onder leiding van motor Paula van der Pouw-Kuiper snel dichtbij kwam. 

Halverwege de weg terug was het goed opletten, aanzetten en hup....aansluiten bij de groep. Vervolgens groeide de groep door alle geloste dames voor ons in te rekenen, hierbij zat ook Rina Zijgers, de topper van Hellas en teamgenoot Sophie. Mijn positie was goed en het tempo lekker. We raasden nu met 42.7km /u langs de vaart op de heenweg. Op de 4e rij koste dit niet veel energie terwijl in ronde 1 de 38km/u in het 1e wiel wel veel energie koste. De weg terug tegen de wind in werd er 37km/u gereden. Na 3 rondes sprongen we van de fiets en snelden we ons weer door het fietsenpark. De 2e wissel ging me wel snel af en ik begon met een enthousiast tempo aan het lopen. Helaas moest ik dit enthousiaste tempo na 1 van de in totaal 3 rondes toch wat laten lopen en het gat wat ik na 1 ronde op mijn voorganger bijna dicht had bleef hetzelfde in ronde 2 en werd wat groter in ronde 3, jammer! 

Na een looptijd van 19.53 kwam ik als 25e van de 44 dames over de finish en hoorde ik de speaker omroepen dat met Marije (4e), Deborah (5e) en Sofie (13e) ons team van TC Twente op een 2e plaats was geëindigd, SUPER! Het was een hele gave wedstrijd!

Cindy Brusse

Prachtige 2e plaats voor team TC Twente

Mooie match Machinefabriek Aalders B.V. en AVA'70

De kar inclusief overkapping voor de springmat 
Tijdens onze Beursvloer van 2017 kwam de voorzitter van atletiekvereniging AVA’70 in gesprek met Machinefabriek Aalders. Zij vertellen over de mooie match die daar is ontstaan.

Wij (Machinefabriek Aalders B.V.) zijn sinds een jaar ‘vriend van de Aaltense Uitdaging’. Als bedrijf vinden we het belangrijk regionaal maatschappelijk betrokken te zijn. Er zijn zoveel verenigingen en initiatieven die gesteund kunnen worden door een kleine handreiking. Dit is dan ook bepalend geweest in de keuze de beursvloer te gaan bezoeken.

Op het moment dat de gong ging voor de start van de veiling stond de voorzitter van atletiekvereniging AVA’70 al aan onze zijde. Hij had een presentatie van AVA’70, met de vraag of wij geïnteresseerd waren een kar inclusief overkapping te maken t.b.v. een springmat voor hun vereniging. Wij hebben toegezegd en een week later waren we op de atletiekbaan. Hier hebben we vernomen wat precies de bedoeling was en de specifieke wensen waren.

Na een schets te hebben gemaakt heeft onze engineer een tekening gemaakt voor het geheel. Na een aantal keer overleg te hebben gehad op de schitterende locatie van AVA’70 zijn we, na de officiële ‘go’, gestart met de bouw van de diverse onderdelen. 

Op waarschijnlijk de meest warme zaterdag in juni hebben we het geheel geplaatst. AVA’70 verzorgt zelf de bekleding van de overkapping. Als tegenprestatie komt op de beplating ons logo inclusief bedrijfsgegevens. Wij zijn vereerd een bijdrage te hebben mogen leveren aan deze voorziening voor atletiekvereniging AVA’70. 

zaterdag 14 juli 2018

Marijke Esselink sluit haar zevenkamp op WK In Tampere (Finland) af met een veertiende plek

Alle zevenkampsters (fotos Erik van Leeuwen)
Meerkampster Marijke Esselink heeft haar eerste zevenkamp dag donderdag succesvol afgesloten met een mooie 12e positie in de tussenstand. Vrijdagmorgen startte ze met verspringen waar ze direct opende met een seasons best van 5.41 meter. Deze overtrof ze door in haar derde poging naar 5,48 meter te springen wat haar een PB en 694 punten opleverde. Vervolgens stond om 11:10 uur het speerwerpen op haar programma en een mooie serie van 39.80 meter - 41.80 meter - 37.46 meter levert haar een puntentotaal van 702 en een achtste plek op. Hiermee staat ze in het klassement op plaats 13. 

Op de afsluitende 800 meter weet Marijke haar season best te verbreken met een tijd van 2:26.21. Met een goede veertiende plek en een puntentotaal van 5487 punten sluit ze de zevenkamp af. Dit puntentotaal ligt niet ver van haar persoonlijk record, namelijk 5494 punten, wat laat zien hoe goed Marijke het de afgelopen twee dagen heeft gedaan. (bron)

Klik hier voor de einduitslag

Het avontuur van het Rademakersbroek

Intussen was ook Ingrid gearriveerd. De noeste werkster was linea recta naar de Rademakersbroek gescheurd, om van de rest van het samenzijn toch maar vooral niets te hoeven missen

Rademakersloop ‘Alleen voor elite-mannen’

Hij stond er een beetje verloren bij.. Wegkapitein Peter Baten blaakt normaliter van zelfvertrouwen en heeft de touwtjes altijd strak in handen. Maar niet op deze prachtige donderdagavond. De Elite B-formatie van AVA`70, een selectie van lopers, die liever de natuur intrekken dan op de baan hun rondjes draaien, trainden op locatie. Jan Rademaker, een verdienstelijk lid met een enorme staat van dienst had het gezelschap uitgenodigd voor een fijne ronde in zijn trainingsgebied. Bijna een half uur voor aanvang kwam het gros van de groep al het fraaie tuinpad van de Rademakers op fietsen. Een strakke waaieretappe had er voor gezorgd dat een enkeling de tempobeulen niet had kunnen volgen en arriveerde wat later. Natuurlijk had deze loper een hele fijne smoes klaar, maar de meesten wisten niet eens dat hij kon fietsen. Om exact 19.15 uur zette zich het gezelschap in beweging, uitgezwaaid door Joke, de vrouw van. 

Petertje slofte een beetje in de achterste gelederen en had weinig te vertellen. De leiding was deze avond voor Jan. De uiterst sympathieke 60`er doet overdag iets met jachten, dus de groep besloot blind mee te varen op zijn richtingsgevoel. Dit ging echter al vrij snel gruwelijk mis. Na eerst al een tweetal uiterst gevaarlijk blaffende viervoeters zonder kleerscheuren te zijn gepasseerd, stonden we ineens middenin een weiland met gortdroog en  verschroeid gras. Omdat er overal draad omheen was gespannen, werd besloten er maar tussendoor te kruipen. Dat bleek niet eens zo lastig, behalve voor Henk Lammers. De goedlachse kilometervreter is nog altijd aan het acclimatiseren van zijn ijsberenspotten-in-Spitsbergen-marathonavontuur en besloot de selectie te begeleiden per fiets. Een mountainbike was absoluut overbodig, zo was hem meegedeeld, dus Henk kwam op een prachtig glimmend vehicle aanfietsen, niet wetende dat hij na een kleine 1200 meter al van de fiets moest voor het nemen van een lastig obstakel. Afijn, het liep allemaal goed af. 

De weg werd vervolgd over prachtig slingerende grindpaden, tussen de landerijen door. Er was ook nog een naam aan gegeven, maar verdere uitleg ontbrak. Na een dikke 6 kilometer volgde een drink- en plaspauze en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt. een enkeling dribbelde door, want stilstand betekende dat tientallen muggen, vliegen en blinzen vrij spel hadden. En als je daar gevoelig voor bent…. Af en toe kwam ook Petertje nog even zijn gezicht laten zien. Hij begon zich, nadat de tijd vorderde, wat gemakkelijker te schikken in zijn rol, en dat sierde hem wel. We passeerden intussen het rustieke plaatsje Sinderen en draafden direct weer het volgende kerkepad op. Wat opviel was het grote aantal zitbankjes dat we tegenkwamen. Ze waren nergens bezet, maar Rademaker kende geen pardon en onderhield een strak tempo. We naderden de stal, want als je eenmaal op de wereldberoemde Seesinkvloetstraat bent, kom je langzaam weer in de bewoonde wereld. 

Onderweg hadden we eigenlijk ook wel gelijk boodschappen kunnen doen, want er was van alles te koop. Scharreleieren, aardbeien, linksdraaiende melk, iets minder fleurige bloemen dan normaal en diverse andere waar. Ja zelfs kerstbomen konden al aangeschaft worden, waarbij de keuze werd gelaten tussen een variant met kluit of een gezaagd exemplaar. Best opmerkelijk, als overal de mussen van de hitte uit de dakgoot vallen. In de verte was inmiddels het prachtig, fijne optrekje van de Rademakers zichtbaar en nog even werd het tempo ietske opgeschroefd. Collectief werd besloten om de laatste 60 meter wandelend de hartslag te laten zakken. Dit gold echter niet voor Geertje Wevers. Hij voelde al enige tijd lichte aandrang en hobbelde snel richting de finish, om rustig te gaan zitten. 

Intussen was ook Ingrid gearriveerd. De noeste werkster was linea recta naar de Rademakersbroek gescheurd, om van de rest van het samenzijn toch maar vooral niets te hoeven missen. Joke had het buitenterras tijdens onze afwezigheid gezellig ingericht voor de nazit. Nadat de kannen water waren leeg geslurpd, werd het nog gezelliger. De vakantieplanning werd doorgenomen en intussen werd er lekker geknabbeld aan kaas, worst, tomaten en olijven. Rond de klok van 22.16 uur werd het sein van vertrek gegeven. Er moest immers de volgende dag ook nog gewerkt worden en voor een enkeling ging de wekker al bijzonder vroeg. Aan een puike, sportieve en bovenal zeer gezellige zomeravond van de Elite B-groep kwam een einde. Jan en Joke Rademaker werden uitvoerig bedankt voor hun grote gastvrijheid en het peloton peddelde weer richting Aalten. En komende donderdag is het weer ouderwets: “Beter met Peter!”  (FR)

vrijdag 13 juli 2018

Aankondiging van de 40e Walfortloop


AVA`70 organiseert de FIAT Winkelhorst Walfortloop
Op dinsdag 17 juli houdt AVA`70 de Fiat Winkelhorst Walfortloop. De wedstrijd met start en finish op het atletiekcomplex van de club kent al een jarenlange traditie. De Walfortloop is voor de regionale atleten die (nog) niet op vakantie zijn, een prima gelegenheid om de vorm te testen. Voor sportieve toeristen in de omgeving vormt de prestatieloop een mooie uitdaging om de hardloopschoenen aan te trekken en in actie te komen.

Om 19.00 uur gaat de Walfortloop van start met het programmaonderdeel voor de kinderen tot en met 9 jaar. Zij lopen 1000 meter op de atletiekbaan en passeren daarbij meerdere malen het aanwezige publiek, dat langs de baan de talenten aanmoedigt. Om 19.15 uur is het de beurt aan de kinderen vanaf 10 jaar voor hun wedstrijd over 2 kilometer. Zij verlaten de baan en lopen onder de fietstunnel door in de richting van het draaipunt, om hierna hetzelfde traject af te leggen terug naar de finish.

Het startschot voor het peloton atleten en atletes aan de 6 kilometerrun valt om 19.45 uur. Na een rondje op de baan gaat het parcours in de richting van het prachtige bosrijke buitengebied rond kasteel `t Walfort, waar een lus wordt gelopen. Zandpaden, asfalt en bospaden zorgen voor een gevarieerde ondergrond. De fietstunnel in de laatste kilometer vormt dikwijls nog een lastig obstakel in de richting van de meet.

Voorinschrijven voor de Fiat Winkelhorst Walfortloop is vanaf heden mogelijk via de site: www.ava70.nl Daarnaast is het ook mogelijk om in te schrijven op de wedstrijddag, vanaf 18.00 uur in het clubhuis van AVA`70.

De kosten bedragen € 3,50 voor de deelnemers aan de 1 en 2 kilometer, terwijl de lopers en loopsters aan de 6 kilometer € 5,00 betalen. De organisatie stelt bekers beschikbaar voor de nummers 1, 2 en 3 bij de verschillende afstanden. Daarnaast ontvangt elke deelnemer een medaille bij binnenkomst.

Klik op de links voor meer informatie

programma

inschrijven

deelnemers

site organisatie

Achterhoekers beklimmen de Passo Manghen in Italië



Iedereen is intussen al met de Tristan Hoffman Challenge van de Col d'Aubisque van 2019 in Zuid Frankrijk bezig, maar we kijken toch nog even terug! De film van de Passo Manghen in Italië is klaar. De beelden zijn gemaakt door Studio 544.
Onder de deelnemers Claudia en Henrie Drenthel

donderdag 12 juli 2018

Prima eerste dag Marijke Esselink op WK onder 20 jaar in Tampere (Finland)

Marijke Esselink voor de start van de 100 meter horden

AVA'70 lid Marijke Esselink is gisteren prima begonnen aan haar zevenkamp op het WK in Tampere in Finland. Op de 100 meter horden liep ze een nieuw persoonlijk record van 13.93 seconden, daarna volgde het hoogspringen (1.68 meter), kogelstoten (12.27 meter) en de 200 meter in 25.37 seconden.

Ze staat hiermee op een keurige 12e plaats van de 26 deelneemsters. 

Vandaag volgt er nog het verspringen (9.00 uur), het speerwerpen (11.10 uur) en de afsluitende 800 meter (17.55 uur). 

Kijk hier voor de live beelden en hier voor de tussenstand

Eerste (indoor) Beach party bij AVA'70

Inmiddels was het clubhuis volgestroomd en had de jeugd de loungebanken in beslag genomen
Primeur bij AVA'70

Het kon natuurlijk eigenlijk niet uitblijven… Aan de lange lijst van een dikke 30 activiteiten, die er jaarlijks bij AVA`70 worden georganiseerd, moest er nodig weer eens eentje worden bijgevoegd. Op dinsdag 10 juli jl. vond de allereerste beachparty bij de club plaats. Er had zich een talentenclub gevormd, die tekende voor de organisatie en daar zaten flinke kleppers bij. Erwin Wamelink, Walter Vaags, Ingrid van Zolingen, Dirk Vreman en Evelien Hillen kun je als vijftal echt wel om een boodschap sturen. De bedoeling was om een soort van vakantieborrel te organiseren in de vorm van een beachparty met als locatie de verspringbak. Hoe ludiek kun je zijn…. Nu had de organisatie in de aanloop ineens met een flinke domper te maken. Voor het eerst in 6 weken maakte de temperatuur in de avonduren een enorme vrije val. De kou lag niet direct op de loer, maar van enige afkoeling zou sprake kunnen zijn. Een probleem dat met name voor de fanatieke A-Lopers nadelige gevolgen kon hebben. Sinds trainert Gerben hier de scepter zwaait is de training immers verlengd tot een kleine 2 uur en dan zou het in ieder geval te fris zijn. Snel overleg volgde en besloten werd om er maar een indoor spektakel van te maken. Parasols, handdoeken en overig chillmateriaal werd naar binnen gesleept. 

Even werd overwogen om het zand uit de verspringbak naar binnen te kruien, maar hier werd op het laatste moment toch maar vanaf gezien. In het clubhuis was het vanaf een uurtje of half negen al lekker gezellig. De verschillende cocktails stonden al klaar op tafel en de keuze was reuze. Met of zonder alcohol. Kleurige rietjes, stukjes tropisch fruit, ijsblokjes… het ontbrak werkelijk aan niets. De feestvreugde werd nog vergroot door sfeervolle bakjes met nootjes, terwijl op de bar uitdagend een mandje met lekkere chocolade was neergezet. Het bleek de verjaardag traktatie van Theo Stronks te zijn. Een enkeling merkte op het idee te hebben, dat de 60`er vaker dan eens per jaar zijn geboortedag viert, om zodoende eerder bij zijn pensioengerechtigde leeftijd te zijn. Een ander reageerde hierop dat de uiterst sympathieke loper gewoon graag in de belangstelling staat. Beide suggesties bevatten zeker een kern van waarheid.

Inmiddels was het clubhuis volgestroomd en had de jeugd de loungebanken in beslag genomen. Uiteraard met de mobiel in de aanslag, maar de gezelligheid won het en dus werden de apparaten in de broekzak gestoken. Achter de bar was “Dirk in the Mix” overdreven actief met het maken van drankjes. Hij was aan het schudden, stampen, overgieten en proeven van diverse ingrediënten, dat het een lieve lust was. Het resultaat was echter verbluffend en ook bijzonder gezond, aldus de cocktailbereider pur sang. Alles droeg bij aan een verdere verhoging van de sfeer en dat bleek helemaal toen de schaal met worst rond ging en de toast met kruidenboter werd aangevuld. De organisatie had groots ingekocht en wilde niets aan het toeval overlaten. Dit nieuwe project moest slagen en dat lukte ook volledig. Het moet al heel gek lopen, wil er ook in 2019 geen tweede editie van de beachparty volgen. (FR)
Achter de bar was “Dirk in the Mix” overdreven actief met het maken van drankjes 

Video van de 3e King of the Beeklaan in Aalten



De beelden zijn gemaakt door Joppe Roos

woensdag 11 juli 2018

AVA'70 actief bij de Zwarte Cross in Lichtenvoorde

Zwarte Cross 12, 13, 14 en 15 juli 2018
De Achterhoek is normaliter bijna het stiltegebied van ons land. Ieder doet gewoon zijn werk, geniet van de natuur of drinkt een kop koffie bij de buren. Toch is de sfeer momenteel wat broeierig en dat heeft niet alleen met de warmte te maken. Je hebt het gevoel dat er wat bijzonders aan zit te komen. Omdat Oranje op het WK Voetbal schitterde door afwezigheid, werd dit toernooi maar met een half oog gevolgd. De Tour de France is inmiddels ook op gang gekomen en natuurlijk worden de verrichtingen van Aaltens trots, Robert Gesink, nauwlettend gevolgd. Daarnaast is Neerlands hoop gevestigd op Tom Dumoulin, maar het vuurwerk in de wielerronde laat nog wel effen op zich wachten.

De echte reden van de groeiende nervositeit  is natuurlijk het feit, dat we aan de vooravond staan van… de ZWARTE CROSS!!!! De jaarlijkse muziek-, motor- en feest 4daagse houdt de regio bezig en alles duidt er op dat iedereen er klaar voor is. Ook bij AVA`70 is dat het geval…. Tientallen clubgenoten trekken komend weekend naar de Lichtenvoordse Schans om te kijken, te luisteren, sfeer te proeven en af en toe een glas te heffen op het leven. Maar, er wordt ook gewerkt! Maar liefst een kleine 60 geelhemden, familieleden, fans en sympathisanten van onze club hebben zich aangemeld om 1 of meer dagdelen als vrijwilliger in actie te komen.

De veelzijdigheid en kwaliteiten van dit peloton is bijzonder groot, want ze worden op verschillende locaties ingezet. Zo zijn aan handvol AVA-janen op donderdagochtend al present om bij de caravansluis alles in goede banen te leiden of de coureurs naar her rennerskwartier te sturen. Op vrijdagmorgen gaat een beste stoet van 16 personen koffie schenken op de camping en dit zal ongetwijfeld een hilarisch gebeuren zijn. Dan zijn er natuurlijk de werkzaamheden bij de verschillende bars op vrijdag-, zaterdag- en zondagavond.

Ook dit keer is het wederom Mariska van de Berg die verantwoordelijk voor de coördinatie van alle vrijwilligers, de verzending van de accreditaties en meer van dit soort werkzaamheden. Haar jarenlange ervaring werpt zijn vruchten af, want de voorbereiding loopt op rolletjes. Behalve al de lol dat de Zwarte Cross de vrijwilligers van AVA`70 oplevert, is het ook voor de vereniging een lucratieve activiteit. Elk uur vrijwilligerswerk levert de club 5 euro op en gedurende de feest-4-daagse loopt de teller dan lekker door. We wensen alle AVA-janen heel veel plezier bij de werkzaamheden en raden bezoekers aan eens op de borrel te gaan bij hun actieve clubgenoten! (FR)

Verslag van de 3e King of the Beeklaan in Aalten

Strakke gezichten tijdens de loting
De Beeklaan, wederom een emotionele achtbaan!

In 2016 begon het allemaal met overmoedig dronkenmanspraat: een sprintwedstrijd tegen de Beeklaan op, man tegen man, vrouw tegen vrouw. Geen leeftijdscategorieën, geen klok, geen kunsten…gewoon het recht van de snelste, van de sterkste. Nu, naar 3 spectaculaire King of the Beeklaan edities, mogen we stellen dat we een prachtige en unieke wedstrijd op poten hebben gezet!

Wat was het weer een spektakel, zaterdagavond 7 juli 2018! We hadden 52 deelnemers die de strijd aan durfden te gaan op de Beeklaan. De Beeklaan, een parcours van 200 m en een hoogteverschil van ruim 10 m tussen finish en start, volgens de hoogtekaart. Alleen bij deze wetenschap zakt je de moed al in je hardloopschoenen. De Beeklaan was wederom het podium voor bloed, zweet en tranen. En braaksel, onvrijwillig geproduceerd door de lopers die meer vroegen van hun benen dan het lijf aan kon. Er was ook verwondering en waardering, voor de prachtig gekleurde straat, door de kunstzinnige jeugd van AVA opgetekend. Er was verbazing, over de snelheid die de 50+’ers nog konden halen, de bult op. Verbijstering, over de waanzinnige duels tussen de jonge honden die niet van elkaar wilden verliezen. Er was berusting, teleurstelling, vreugde, trots en vooral veel plezier. Gruwelijk veel plezier, voor publiek en deelnemers. En dat allemaal op onze Beeklaan, het was een onvergetelijke emotionele achtbaan!

Met een grote glimlach denk ik terug aan de loting, op het kantoor van het sympathieke architectenbureau aan de Hofstraat. Normaal bruist het in dit kantoor van creatieve ideeën, nu bruiste het van zenuwachtige atleten. Dit jaar waren er diverse “new kids on the block” van de partij. Uiteraard waren de vertrouwde kanonnen aanwezig, zoals de King’s uit 2016 en 2017, Björn Demkes en Bram Wevers. Maar ook Sam ter Haar was er weer, Erwin Wamelink, Rudi Meinen, om zo maar eens wat gevaarlijke outsiders te noemen. Allemaal mannen die ’s nachts er van droomden om als King gekroond te worden. Er had zich een kanon van Argo gemeld; na enig gegoogel bleek deze Joeri een schier onoverwinnelijke 400 meter atleet te zijn. Ook Roel Verwer van AVH had zich gemeld, de recordhouder op het strava segment Beeklaan…

En er was een grote afvaardiging van 100B, het hok dat het Stratenvoetbaltoernooi 2018 met overmacht had gewonnen. Jonge jongens, testosteronbommen, turbo dijen, vetpercentages onder de 10%, niet gewend om te verliezen… Hoe moesten deze luidruchtige haantjes ingeschat worden? Bram, de huidige koning, normaal gesproken was het voor hem een kwestie van komen, zien en overwinnen. Hij zag nu toch wat witjes, met nu al een hartslag op wedstrijdtempo…   

Bij de dames was de spanning zowaar nog een graadje hoger. Door afwezigheid van Linde Klein Nibbelink lag de weg naar het koningingschap open. Linde had met overmacht de titel gepakt in 2016 en 2017. Zou nu Gerdy, de eeuwige 2e, haar omvangrijke prijzenkast kunnen uitbreiden met deze felbegeerde  sprintprijs? Zou ze Vera, uit het roemruchte hardloopgeslacht Saalmink, achter zich kunnen laten? Of zou Katja voor een verrassing kunnen zorgen? Katja, had zich op de dag zelf nog 16x afgemeld om zich vervolgens weer aan te melden. Wel niet wel niet…als bijbaantje kan ze altijd nog als knipperlicht aan de gang. Was het angst, onzekerheid, psychologische oorlogsvoering?

Tijdens de loting was het oorverdovend stil. Bij elke geduchte tegenstander die Gerdy uit de pot haalde, ging er een siddering door de tekenkamer. Kansen werden ingeschat, snerende opmerkingen werden gemaakt, de spanning was tastbaar. Geert Wevers, mijn favoriete hardloopneef, had een ingenieus schema opgesteld: alle deelnemers moesten minimaal 2x de beruchte bult op. In Geert schuilt niet alleen een groot hardloper, maar ook een geniale wiskundige en organisator; zonder hem zou de wedstrijd een grote puinhoop worden. Daarbij is Geert de grote enthousiasmeerder: dankzij hem doen er zoveel lopers mee. Zoonlief Bram mag dan wel de King zijn, vader Geert is de Keizer van de Beeklaan!

Nadat iedereen z’n laatste zenuwplasje had gedaan, gingen we gezamenlijk naar de Beeklaan. De strijdarena was prachtig opgefraaid door de kampkinderen van AVA. De kinderen mochten per leeftijdscategorie de bult op, als voorprogramma op de grote wedstrijd. Ook deze strijd, gadegeslagen door vele sportliefhebbers, werd zeer serieus opgevat. Er werd om elke meter gestreden, de prinsen en prinsessen van de Beeklaan maakten er een mooi spektakel van.

De dames begonnen als eerste met de strijd. We hebben moeten praten als brugman om de dames aan de start te krijgen. De meeste meiden hadden aangegeven dat ze “voor de lol” wel mee wilden doen. Toen ze echter bij de start stonden, was het lollige er echter wel van af. Als je daar eenmaal staat, en je kijkt omhoog naar de meedogenloze finish, wil je maar 1 ding en dat is winnen! Na een keiharde afvalrace bleven Vera en Gerdy over: jeugd tegen de wat rijpere jeugd, sprintdijen tegen de lange afstandsbenen… Na een taaie strijd bleek Vera de sterkste, een waardige opvolger van Linde. Denise van der Donk, een kwartfinalist, verdient een eervolle vermelding: ’s ochtends had ze geknald bij de triatlon in Didam. Sjappoo!

Bij de start stonden vervolgens 42 mannen te stuiteren om de titel King of the Beeklaan te pakken. Na 2 voorronden waren er 32 mannen over, de knock-out fase kon beginnen. Dit leverde al direct mooie affiches op. Zo moest Sam ter Haar tegen zijn oom IJsbrand. Oom en agent IJsbrand moest het ongenadig afleggen tegen zijn kleine neefje. Wat dat betreft kan Sam altijd nog boef worden, de politie kan ‘em toch niet krijgen.

Een van de hoogtepunten was de strijd tussen Stan Prinsen en Zowie ten Hove. Beide snelheidsduivels kwamen exact tegelijk boven, met het blote oog was niet waar te nemen wie er nu het snelste was. Na enig beraad werd er besloten dat ze beide door waren, en dat er in de volgende ronde 3 man naar boven moest om daar de snelste man uit te selecteren. Stan was erg diep gegaan en moest dat bekopen met een “overgeefbeurt”. Het voordeel hiervan was dat hij wel een kilo lichter de volgende ronde in kon. Ook was de strijd tussen King Bram en Joeri Veltman van Argo indrukwekkend. De King moest alles op alles zetten om Joeri van het koninklijke lijf te houden. Een schitterende strijd!

Als vader had ik een kippenvelmoment toen zoon Sam het op moest nemen tegen zoon Luka, door het lot bepaald. Sam, van 20, had bekeken gelopen, mede door de ervaringen met 2 eerdere uitvoeringen van de King of the Beeklaan. Luka, 19, doseren is niet echt zijn ding, had de geweldenaars Erwin Wamelink en Björn Demkes uitgeschakeld. Wat dat betreft had hij zijn team 100B al goed op de kaart gezet. Tijdens de run – ik was misschien nog wel zenuwachtiger dan de jongens – bleek dat Luka de pijp leeg had en Sam kon redelijk gemakkelijk winnen. Ik was trots op beide jongens, prachtig om ze zo te zien knallen. Sam zat na de strijd uitgeput tegen een muurtje; Luka lag languit op de straat, met de restanten van de laatstgenoten maaltijd bij De Admiraal om zich heen. Ik moest een traantje wegpinken…

In de finale stond wederom Bram Wevers, voor de 3e keer op rij. Dit is geen toeval meer, dus is pure klasse! Zowie ten Hove was de andere finalist. Helemaal leeg gestreden, maar een terechte finalist. Bram wist voor de 2e keer op rij de titel te pakken en oogstte een hoop respect bij de grote schare publiek en deelnemers. Een terechte winnaar!

Na de hevige strijd liepen we allen weer richting de Hofstraat, om daar uitgebreid na te praten over de prachtige strijd onder het genot van een fijn biertje. Het speculeren kon beginnen: wie moest Bram volgend jaar van de troon stoten? Zal Joeri volgend jaar met een auto vol Argo-kanonnen aanschuiven? Of Roel, met een lading snelle AVH mannen? Of zou de King uit hok 100B komen, na een jaartje proefdraaien? We gaan het volgend jaar weer meemaken!

Ik wil graag iedereen bedanken die mee heeft gedaan, want zonder jullie geen wedstrijd! Veel sterkte met het herstel van deze bovenmenselijke krachtsinspanning. Ook wil ik Dick Lubbers bedanken voor de prachtige foto’s, zo wordt de wedstrijd nog memorabeler. Ook alle bewoners van de Beeklaan, vooral de familie Kouters, voor de gastvrijheid. En natuurlijk mijn maatje Gerdy voor het helpen met het organiseren en vooral voor de spannende loting. Maar vooral neef Geert, maar dat had ik grootsmechtig gedaan. Mot ook neet te gek worden he…

Ik ga nog even weer die mooie foto’s van Dick bekijken…

Hartelijke groet,

Rinke ter Haar, voormalig King of the Beeklaan
Een van de hoogtepunten was de strijd tussen Stan Prinsen en Zowie ten Hove, beide snelheidsduivels kwamen exact tegelijk boven
De organisatie

dinsdag 10 juli 2018

Foto's van de 3e King of the Beeklaan in Aalten

De bekers, kronen en het sponsorbord van de 3e King of the Beeklaan
Klik op de link voor de foto's van Dick Lubbers 


Voorbeschouwing WK onder 20 jaar in Tampere (Finland)

Rechts Marijke Esselink
Het ene toernooi is nog maar net afgelopen of we blikken al vooruit naar het volgende toernooi, want vanaf vandaag (dinsdag 10 juli) tot en met zondag 15 juli vindt het WK onder 20 jaar plaats in Tampere, Finland. De ploeg is iets kleiner dan voor het EK onder 18 jaar (14 versus 21 atleten) maar voor een wereldkampioenschap is dit natuurlijk nog steeds een zeer grote afvaardiging.

Op donderdag begint de zevenkamp met voor Nederland AVA’70 lid Marijke Esselink. Het is voor haar niet het eerste WK: in 2016 nam ze namelijk ook al deel. Haar doel is dan ook om beter te eindigen dan toen, maar ook om er tussendoor van te genieten. Muziek helpt haar haar concentratie tussen de onderdelen door te behouden: ”Ik draai veel muziek vooraf waardoor ik in mijn eigen focus kom. En in de callroom houd ik deze stand dan vast.”

Het volledige tijdschema is hier te vinden. De livestream is te volgen via hetYoutube-kanaal van de IAAF

Barend Westervelt Europees Kampioen Obstacle Run

Barend Westervelt Europees Kampioen Obstacle Run
In Esbjerg, Denemarken, is Barend Westervelt er in geslaagd om Europees Kampioen Obstacle Run, vergelijkbaar met survival, te worden. De wedstrijd was zwaar, op de allerlaatste hindernis pakte Barend pas de eerste plaats. De ontlading was enorm na de finish. "Echt kippenvel", grijnst Barend. Het is de derde keer dat het EK Obstacle Run werd gehouden.

Door Karin Stronks

"Het venijn zat in het staartje", merkt Barend Westervelt op. "De wedstrijd was op zaterdag, vijftien kilometer lopen en onderweg moesten hindernissen worden overwonnen. Hardlopen is niet echt mijn ding, ik moest mijn directe tegenstanders aanvankelijk laten gaan. Maar op het eind, tijdens de laatste drie kilometer, moesten we nog heel wat obstakels overwinnen en daar kon ik mijn slag slaan!" Barend wist langzamerhand steeds dichterbij zijn opponenten te komen, hij lag heel lang op de vijfde plek. "Dat was een heerlijk gevoel, echt kicken, toen ik nummer vier, drie en twee inhaalde. Op de allerlaatste hindernis startten de nummer één en ik ongeveer tegelijk en daar moest het gebeuren en het lukte! Wat was ik blij, echt kippenvel!"

Verrassing
Het startschot van de vijftien kilometer lange Obstacle Run klonk op de atletiekbaan van Esbjerg in Denemarken, daarna gingen de deelnemers het veld in. Barend lacht: "Ik moest nog even naar het toilet voor de start en ineens stonden mijn zus en haar vriend voor m'n neus, voor mij een volslagen verrassing! Ze fietsten met me mee en ik vond dat het toch echt moest gebeuren! En zo super dat het is gelukt!" Het EK werd in drie categorieën afgewerkt, drie kilometer individueel, acht kilometer met teams van drie atleten en de lange run van vijftien kilometer waar Barend in actie kwam.

Zwaar
Dat het zwaar was wist Barend vooraf, als ZZP-er werkt de Aaltense sportman voor het bedrijf dat de hindernissen opbouwt. "Op dinsdag, woensdag en donderdag bouwden we de 'obstacles' op voor de wedstrijd, dat is eigenlijk meteen een goede training! Ladder op, ladder af, sjouwen met balken en zware netten. Ik verhuur me aan dit bedrijf, daarnaast werk ik als ZZP-er ook als glazenwasser. Of ik verder train? Ja, ik probeer één à twee keer per week te trainen bij Ropes & Running in De Heurne", vertelt Barend. Hij vervolgt: "En na het EK moet alles weer opgeruimd worden, dat gebeurt meteen na de wedstrijden. Ik was dinsdagavond pas thuis!"

Surprise party
Thuis wachtte de Europees kampioen een grote verrassing, rondom het huis waren vlaggetjes opgehangen en familie en vrienden kwamen langs voor een surprise party, er werd gezellig gebarbecued. "Eigenlijk was ik doodop maar het was natuurlijk super dat ze er allemaal waren", geeft Barend aan. Door het EK te winnen kwalificeerde Barend zich voor het WK dat gehouden wordt in Engeland, locatie Nuclear Races in Brentwood. Hij zegt: "Of ik daar mee ga doen is nog niet zeker, deelname aan het EK in Denemarken was ook eigenlijk toevallig. Als ik daar niet aan het werk was had ik denk ik niet meegedaan."

Nuchter
De Obstacle Run is een hardloopwedstrijd met hindernissen. Vaak gaat de route door de natuur. Voorbeelden van 'obstacles' zijn hoge houten muren, het kruipen onder prikkeldraad, door sloten zwemmen en over touwnetten klimmen. In Amerika is Obstacle Run de laatste jaren een enorme trend en langzaam waait de sport over naar Nederland en Europa. Barend is gek op deze tak van sport: "De afwisseling, hardlopen en hindernissen, maakt het mooi!" Hij is erg nuchter en laat niet alles staan voor de sport. Hij gaat regelmatig op stap met vrienden en drinkt ook wel een biertje: "Mijn directe tegenstanders van het EK van dit jaar zijn veel strenger voor zichzelf. Ik ga er vrij ontspannen in. Maar als het startschot klinkt dan zet ik de knop om en ga vol voor de winst! Gelukkig pakte dat in Esbjerg heel goed uit!" (bron)

maandag 9 juli 2018

Wim en Jeanet Brinkman op safari in Kenia

Wim in de sportschool
Al heel lang hadden Jeanet (mijn vrouw) en ik de wens om een keer in Afrika op safari te gaan. Begin dit jaar werden allerlei reisgidsen en websites  door gespit en eindelijk vonden we de reis die ons het beste aanstond. Eind juni naar Kenia, het  regenseizoen was geweest en de grote hitte moest nog komen, ideaal  voor ons om te gaan. Natuurlijk had ik ook direct het plan om te gaan kijken of het mogelijk was om tijdens de vakantie ook nog even te gaan hardlopen, want dit was wel een unieke kans om in het land van al die marathon toppers ook te lopen. En natuurlijk staat het wel erg stoer op je hardloop horloge: duurloop in Kenia. Dus tijdens de koffer inpakken ging mijn AVA'70 shirt en hardloopschoenen ook mee. 

De eerste 5 dagen zijn we op safari geweest en sliepen in de mooiste lodge, vaak in het natuurpark met de olifanten voor de deur, maar ook een nacht met krokodillen en nijlpaarden voor de deur. Hier mochten we 's avonds ook niet alleen naar de slaapplek, maar alleen onder begeleiding omdat de nijlpaarden en krokodillen  's avonds/ 's nachts op pad gingen, toch wel een apart idee en veel hebben we die nacht dan ook niet geslapen. Na 5 dagen safari kwamen we aan in Mombasa om op een zeer luxueus resort om bij te komen van alle belevenissen. Hier had ik in gedachten dat ik mijn plan van een duurloop in Kenia wel zou kunnen verwezenlijken. Bij aankomst begon ik al erg te twijfelen. De omgeving zag er niet zo uit om even alleen een duurloop te maken. Grote hekken om het resort en overal beveiliging. Ook op het strand beveiliging, dus dat zou het vast niet gaan worden. 

Na op tv de wonderbaarlijke ontsnapping van de Belgen tegen Japan te hebben aanschouwd, zag ik in de info map van het resort dat er ook een fitnessruimte  aanwezig was. De volgende morgen mijn AVA'70 shirt aan, sportschoenen aan en op naar de fitness. De grote zaal met veel fitness apparaten stonden keurig opgesteld, maar geen enkele sportieve vakantieganger was er te bekennen. De aanwezige sportleraar was dan ook blij verrast met mijn aanwezigheid en zo kreeg ik een uurtje persoonlijke training en vertelde hij dat hij iedere morgen vanaf 7 uur aanwezig was. Het was natuurlijk niet wat ik precies in gedachten hadden, maar was wel erg blij dat op op deze manier toch elke dag even kon rennen al was het dan op een loopband. 

Al met al is Kenia een geweldig land, met natuur dat je je bijna niet kunt voorstellen zo mooi. Als je al die dieren in het wild ziet rondlopen is dat gewoon zo iets bijzonders, eigenlijk met geen woorden te beschrijven. Maar er zit ook wel een andere kant aan het verhaal. De armoede van de mensen en de manier van hoe men moet leven maakte ons wel erg klein en beschamend. Ik ga na het sporten even lekker onder de douche, terwijl een kilometer verder een moeder bijna een halve dag moet lopen om een paar jerrycans met water te krijgen. Wij kunnen in het resort eten en drinken wat we willen, terwijl die zelfde moeder geen idee heeft of ze die avond wel eten voor haar kinderen heeft. Goed om ook dit eens mee te maken en er vooral ook stil bij te staan. 

Maar om positief af te sluiten, het was een geweldige vakantie en belevenis die we voor geen geld hadden willen missen en ik kan een ieder aanraden als je de mogelijkheid hebt om een keer zo 'n reis te maken twijfel niet maar ga. 

Jambo
Wim en Jeanet Brinkman

Puur plezier in het slot van je run

Wil je lekker plezier hebben in je training door een leuke afsluiter? Loop dan 4 tot 6 keer een echte versnelling
Een duurloop op snelheid kunnen eindigen? Loop dan 4 tot 6 versnellingsloopjes. Perfect om je spieren te ontspannen en om sneller te worden. Bewaar dit geheim niet alleen voor het slot van je run. Haal meer uit deze trainingsaanpak.

Wil je lekker plezier hebben in je training door een leuke afsluiter? Loop dan 4 tot 6 keer een echte versnelling. Je begint met je duurlooptempo waar je in traint en dan voeg je iedere seconde net wat meer snelheid toe. Loop minimaal 70 tot 80 meter maar je kunt dit doortrekken naar 150 tot 200.

Waarom aan het einde?
Je maakt hiermee gebruik van wat je normaal al ervaart in het slot van je run. Je hebt altijd nog wat over. Hoe ver je ook gaat in die training, als je weer dicht bij huis bent, blijkt het tempo weer hoger te gaan. Pak die natuurlijke overgang meer voor jouw succesvolle versnellingen.

Ontspanning erin
Het plezier van die versnellingen zit ook in de ontspanning. Je spreekt opeens weer je snelle spiervezels aan. Dat werkt heerlijk om even dat vaste ritme van je run eruit te halen.
Ga voor de ontspanning dan ook niet te ver. Ben je geen snelle loopjes gewend, ga dan nog niet verder dan die 70 meter. Je moet juist frisse benen overhouden, en geen leeggelopen stel watten.

Ah, zo hard kan ik
Versnellingen geven misschien wel het belangrijkste signaal af aan jezelf. Door je vaste ritme uit je duurloop, krijg je de illusie dat je snel bent en niet heel veel harder kunt. Als je even goed aanzet kom je al snel tot je dubbele snelheid in die versnelling. Je krijg dan een ‘aha-effect’. Zelfs de meest doorgewinterde lopers zullen even verrast opkijken, ja die snelheid is nog mogelijk.

Je hoeft niet iedere training af te sluiten met versnellingen. Maar het is wel leuk en je verhoogt je reactievermogen. Door op deze manier te trainen kun je ook in een wedstrijd tot op een ver aantal kilometers reageren op tempoversnellingen. Train je 3x in de week, pak dan bij 2 trainingen deze loopjes mee.

Halverwege saai? Versnellen!
Nu draai je deze trainingsaanpak om. Gebruik die versnellingen niet alleen maar aan het slot van een run. Zeker voor de lopers die nu veel kilometers maken voor een halve of hele marathon is variatie belangrijk. Dat repeterende karakter in onze sport, dat moet je onderbreken.

Als je halverwege even 4x een versnellingsloop doet van 100 meter voelt dat alsof je een espresso drinkt. Een shot energie. Dat komt omdat je je ritme onderbreekt en andere spieren aanspreekt. Dat maakt je losser en soms ook wat sneller voor de kilometers die daarna volgen.

Ga lekker kilometers maken maar af en toe gooi je de gashendel open. Dat voelt goed en wie weet trekt de regelmatige trainingen met versnellingen naar een net wat hoger basistempo. Dat is pure winst op alle afstanden. (bron)

zondag 8 juli 2018

Vera Saalmink en Bram Wevers winnen Beeklaanrace in Aalten

In het midden de winnaars van de 3e King of the Beeklaan Bram Wevers en Vera Saalmink, rechts en links twee van de organisatoren Rinke ter Haar en Geert Wevers
De meest bijzondere hardloopwedstrijd van Nederland, de Beeklaanrace. Gewoon zo hard mogelijk de heuvel oprennen en wie overblijft die wint. Bram Wevers voor de tweede keer koning van de Beeklaan en Vera Saalmink de onbetwiste koningin.

Klasseringen van de laatste acht atleten:

Heren: 1.Bram Wevers, 2.Zowie ten Hove, 3/4Sam ter Haar en Gertjan Bentert, 5/8 Bart Koskamp, Joeri Voltman, Björn Tolkamp en Luca ter Haar

Dames: 1.Vera Saalmink, 2.Gerdy Hoornenborg, 3/4Katja Demkes en Paula Verwaaijen, 5/8Marloes Wensink, Denise van der Donk, Evelien Hillen en Ingrid van Zolingen

De jeugdwedstrijden werden gewonnen door: Diede ter Beest, Tim Houwers, Liedewij Lensink, Jop Hoftijzer en Noah Lampio

Meer foto's volgen zo snel mogelijk.