woensdag 18 juli 2018

Uitslagen van de 40e Walfortloop in Aalten

Mark te Brake (1e man) en Lisa te Molder (2e vrouw)
Klik op de link voor de uitslagen




5 redenen om zweet te omarmen

Vijf redenen om te zweten met trots!
Laat de hitte je niet weerhouden om te lopen, want lekker bezweet zijn heeft zo zijn voordelen. Of je nu meer zweet dan de gemiddelde loper of gewoon bang bent om er niet goed uit te zien tijdens je run: het is zeker niet om je voor te schamen. Het is juist een teken van je prestatie!

Vijf redenen om te zweten met trots!

Zweten koelt je af
Ons lichaam is gemaakt om te overleven, wat de weersomstandigheden ook zijn. Helaas kunnen sommige mensen niet zweten door een aandoening genaamd anhidrose. Deze mensen zijn daardoor vatbaarder voor een zonnesteek, kramp en andere warmte -gerelateerde ziektes. Als jij wel zweet, laat dat zien dat je lichaam aanpast aan de weersomstandigheden. Niemand heeft namelijk zin in een zonnesteek, dus ga lekker zweten (als je geen anhidrose hebt natuurlijk).

Iedereen ziet dat je hard werkt
Lopers willen graag indruk maken. Waarom denk je anders dat er zo veel social media accounts zijn waar elk detail van elke training wordt weergegeven? Voedsel foto’s, via je hardloopapp je training delen of race foto. Laat staan hoeveel hashtags er wel niet worden gebruikt onder de ‘fit’ community. En wat is nou indrukwekkender dan een bezweet lichaam? Ik zeg #sweatbabysweat!

Het is een soort van cool om te zien hoe zwaar je kleren zijn na een training
Heb je ooit je bezwete kleren gewogen na een training? Ik kan je verzekeren dat ze zwaarder wegen. Tja, en ook leuk om via social media te delen!

Je hebt een excuus om te genieten van je favoriete hartige snacks
Dit is misschien een van mijn favoriete redenen om te zweten. Ik heb sinds ik hardloop  nooit meer een schulgevoel als ik mijn lievelingssnack eet, want ik weet toch dat ik dit zo heb verbrand. Zeker als ik extra heb gezweet. Fijn gevoel toch?

Je gaat knallen zodra de temperaturen dit najaar gaan dalen
Lijden door de hitte zal je enorm belonen in de winter. Als je traint, terwijl in een milde gedehydrateerde staat (ook al is dit überhaupt moeilijk te voorkomen tijdens een pittige training in de zomer), kan dit je daadwerkelijk helpen om sneller te worden. Vooral als je volgende hardloopwedstrijd op een koelere dag valt.

Hoe? Wanneer je in de hitte loopt, verhoogt je lichaam het volume van bloedplasma wat je weer helpt af te koelen. Als het niet meer zo warm is, geeft dit je spieren extra zuurstof. Maak je dus klaar voor een aantal PR’ s! Ik zeg het is tijd voor wat #sweatbabysweat. (bron)

dinsdag 17 juli 2018

35e Dorpsloop De Lutte nieuwe stijl slaat aan

De deelnemers aan de 5 en 10 km van de vernieuwde Dorpsloop kregen zaterdag de kans om over het aangepaste parcours, door De Luttermolen, te lopen. (© Robin Hilberink)

DE LUTTE - Het nieuwe parcours van Dorpsloop De Lutte mag een succes worden genoemd. Ook in De Luttermolen stond zaterdag publiek.

Dorpsloop De Lutte heeft het over een andere boeg gegooid. Het parcours is veranderd. De hardlopers gaan voor het eerst door de nieuwe woonwijk Luttermolen. De organisatie heeft zelfs pakketten met daarin vlaggetjes en ballonnen uitgedeeld. Dat moet langs de route voor meer gezelligheid zorgen. De Dorpsloop nieuwe stijl valt in de smaak. De eerste reacties zijn positief.

Begrip
Dorpsloop De Lutte bestaat al tientallen jaren. Het is voor hardlopers uit deze contreien een begrip. De 35ste editie stond zaterdag op de rol van deze jaarlijkse loop in de zomer. De Dorpsloop lokte elk jaar honderden hardlopers naar het dorp. Maar de laatste jaren kwam de sleet erop. De organisatie van Loopgroep De Lutte constateerde een tanende interesse. Ook was er na de finish wel eens kritiek van trouwe deelnemers.

20 procent minder
„‘Het is altijd dezelfde ronde', werd er dan gezegd. Ook nam het aantal lopers af. Exacte aantallen kan ik niet noemen, maar het was naar schatting zo’n 20 procent minder dan in de meest drukke jaren”, zegt medeorganisator Carmen Bekke van Loopgroep De Lutte. De afnemende belangstelling is volgens haar niet zo verrassend. „In de afgelopen jaren zijn er meer hardloopevenementen gekomen. Het zijn er nu veel meer dan toen wij 35 jaar geleden begonnen. Hardlopers hebben veel keuze in de regio”, weet Bekke.

Ander parcours
Voor deze 35ste editie schreven zich zo’n 475 hardlopers in. Zij kregen voor het eerst een ander parcours voor de kiezen. De Dorpsloop bestond voorheen uit een ronde van 2,5 kilometer, die meerdere keren werd gelopen. De nieuwe ronde daarentegen is vijf kilometer. De hardlopers lopen onder meer door De Luttermolen en het buitengebied.

Mooi buitengebied
„We hebben hier een heel mooi buitengebied. Zonde om daar niets mee te doen”, vindt Bekke. Enkele hardlopers reageren positief op de nieuwe aanpak. Henk Schulenburg (68) uit Rijssen is al jaren van de partij in De Lutte. „Het is een mooie ronde geworden. Maar zo’n lange ronde is voor het publiek een nadeel. Zij zien de hardlopers minder vaak. Alleen de lopers van de afstand over tien kilometer komen twee keer langs. Ik heb maar één ronde gelopen”, zegt de Rijssenaar, die aan de wedstrijd over vijf kilometer heeft meegedaan. Het viel hem ook op dat er in de nieuwe wijk veel publiek langs de kant stond. Dat zag ook Albert Kuilder (71) uit Almelo. „De entourage hier is heel mooi. Ik loop liever één ronde dan meerdere rondes”, zegt Kuilder, die na de finish met Schulenburg napraat over hun wedstrijd. De dorst lessen ze met een blikje Lipton icetea. „Die blikjes staan voor de deelnemers klaar. De organisatie is goed hier”, zeggen ze.

Geen Afrikanen
Ook juichen ze het toe dat er geen Afrikaanse lopers meer aan de start staan. „Vroeger deden hier altijd Afrikanen mee. Bij de loop in Wierden zijn ze er nog altijd. Ze lopen vooraan, maar niemand kent ze. Nee, het is veel mooier als regionale lopers om de overwinning strijden”, vindt Schulenburg. „Bij goede gezondheid doen we over een jaar weer mee”, beloven zowel Schulenborg als Kuilder. (bron)

Uitslagen AVA'70 leden:

10 kilometer: Gerrit Dijkslag 41:00 min, Denis Woeltjes 41:51 min, Niek Kleinhesselink 42:30 minuten

Klik op de link voor alle uitslagen


Wat kunnen hardlopers van voetballers leren?

Frankrijk, de nieuwe wereldkampioen
Het wereldkampioenschap voetbal in Rusland is gisteren afgelopen. De hele dag door kregen we wedstrijden, interviews en allerhande analyses van verscheidene experten voorgeschoteld. De meeste van hen zijn (ex-)voetballers waarvan we mogen uitgaan dat die toch verstandige dingen te zeggen hebben over sport… Maar zijn hun uitspraken ook nuttig voor ons, lopers? Vast wel!

1. Je kan geen tornooi winnen als je er zelf niet in gelooft
In de aanloop naar de halve finale sprak Kevin De Bruyne deze woorden. Je hoeft ‘tournooi winnen’ maar te vervangen door ‘half uur aan 1 stuk rennen’, ’10 km hardlopen’, ‘marathonfinishlijn bereiken’ of een ander doel. Geloven in wat je doet lijkt een simpel gegeven maar echte sporters weten dat de twijfel snel kan toeslaan en het niet eenvoudig is om pessimisme te weren uit je gedachten.

2. Je kunt alles overwinnen, als en alleen als je er genoeg van houdt
De liefde voor de sport geeft je vleugels. Als rennen telkens weer een opgave is en je steeds met frisse tegenzin van start gaat, zal de weg naar succes erg moeizaam verlopen. Natuurlijk heb je af en toe een tegenslag of een moeilijk moment, maar omarm het, relativeer het en geloof dat je er sterker uitkomt. Enkel zo word je een topatleet, vraag maar aan Lionel Messi!

3. Ik ben van mening dat de beste training soms rusten is
Een ironische uitspraak voor iemand die zijn benen voor honderd miljoen euro liet verzekeren, maar uiteindelijk heeft Cristiano Ronaldo het wel bij het rechte eind. Af en toe een loopje overslaan en je lichaam de tijd geven om te herstellen kan wonderen doen. Dat geldt trouwens ook voor benen die niet in een polis opgenomen zijn.

4. Ik denk dat ik als wijn ben. Hoe ouder, hoe beter ik word
Een hoopvolle boodschap van Zlatan Ibrahimovic, die als 36-jarige profvoetballer inderdaad al bij de ‘senioren’ hoort. Dus mooie perspectieven voor ons, amateur-lopers. Denk je dat je te oud bent om te starten met rennen of om progressie te maken? Niets is minder waar, ga ervoor! Je hoeft daarom niet per se de ambitie te hebben om als 65-jarige een nieuw wereldrecord op de 15 km te vestigen maar weet dat verstandig sporten zowel je geest als je lijf jong houdt.

Als troost voor de niet-selectie van Nederland (wou ik als fiere Belg toch even vermelden), geef ik graag nog een waarheid mee van een voetballegende die ooit voor Oranje speelde.

5.Voetballen is simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen
Zijn uitspraak ‘Elk nadeel heeft zijn voordeel’ is legendarischer, maar met bovenstaande quote zit Johan Cruijf er weer knal op. Te vaak willen we het te complex maken. Na jaren loopervaring menen we plots met compressiekousen te moeten rennen of leggen we onszelf allerhande trainingsschema’s op. Dit kan natuurlijk allemaal bijdragen tot betere prestaties, maar vergeten we soms niet om gewoon te hollen? Niet nadenken, maar genieten van die ene voet voor die andere te zetten. Simpel, toch?

Afronden doe ik met Jean-Marie Pfaff die in zijn beste Duits deze hilarische uitspraak deed in een interview: ‘Ich habe in Belgien ook vele elfmeters gestopft und ich maak das hier ook.’

Gelukkig keept hij beter, maar weet dat af en toe een beetje zelfoverschatting geen kwaad kan. Soms besef je maar al te goed dat je iets niet zo goed kan: een intervaltraining, een pittige bergop of een andere uitdaging. Een beetje overmoed en lef geven je de positieve energie om er toch voor te gaan… und dan kan doe das machen! (bron)

maandag 16 juli 2018

AVA'70 club overleeft Sahara avontuur op Zwarte Cross in Lichtenvoorde

De zaterdagavondgroep van AVA'70
Soms kun je in situaties terecht komen, die je van tevoren niet goed hebt kunnen inschatten. Het overkwam een tiental AVA-janen onlangs bij hun zaterdagavondmissie bij de Zwarte Cross. Effen een paar uurtjes bardienst draaien, zo stond er op het werkbriefje van Mariska van den Berg. De groep bulkte van het talent en had een schat aan ervaring. Wat kan er mis gaan, zo zou je kunnen denken? Nou eigenlijk best veel, zo bleek na een uitvoerige evaluatie. Eigenlijk begon het al een beetje met een valse start. Het gebruikelijke teamhoofd was na jarenlange trouwe dienst zonder pardon aan de kant geschoven. De nieuwbakken kapitein, Andre Bruil, had geen enkele ervaring maar liet iedereen wel even heel duidelijk weten, dat hij deze avond de touwtjes in handen had. Om dit ook aan de buitenwereld duidelijk te maken, droeg hij om zijn rechter bovenarm een band met de pakkende tekst: “aanvoerder”. Nou, en dan weet je het vaak wel. Het inchecken verliep eigenlijk zonder problemen en er werd direct koers gezet richting de arena, waar ons vermoeden juist bleek, dat er zojuist een veldslag had plaatsgevonden. De gewonden werden in een golfkarretje weggereden in de richting van de EHBO-tent en een tornado aan stof beperkte het zicht tot een metertje of 12. Wat een chaos als je broodnuchter aan komt rennen. We waren even in de veronderstelling dat onze chief een hardlooptraining had ingelast want hij beerde in een moordend tempo over het terrein. Al snel liepen we letterlijk en figuurlijk tegen een paar clubgenoten aan. We noemen uiteraard in het kader van de privacy geen namen, want het was een woordenwisseling met een niveau dat meer dan bedenkelijk was. 

We vervolgden onze snelwandeltocht in de richting van de Noaberhood, ons onderkomen deze avond. Het was een nieuwe tent in hip-hop-style en ons dus op het lijf geschreven. Het meisje dat deze dienst ons barhoofd was, bleek exact twee uurtjes eerder te zijn begonnen en had dus haar vuurdoop. Gruwelijk geluk voor haar dus, dat ze de AVA`70-club onder haar hoede had. Ga maar na. Aan boord ineens het roemruchte Batentrio met jarenlange ervaring, zowel voor als achter de bar. Daarnaast zingen ze ook nog een heel fijn genre, variërend van Nederlandstalige liedjes tot rocksongs en Duitse Schlagers. Ondersteund door goedwillende en lekker pratende sjouwers en brouwers van het eerste uur. Jongeling Roy Ebbers, een drie turven hoog ventje uit Doetinchem maakte zijn debuut, maar aanpassing aan deze ijzersterke formatie zou slechts een kwestie van korte tijd zijn. Dat bleek ook daadwerkelijk zo te zijn en hij had “stoeven is het motto”  als oneliner en voegde de daad bij het woord. Het fraaie AVA`70-petje achterwaarts op zijn hoofd dragend, had hij al snel het hoogste woord. Duidelijk een teken dat hij zich wel prettig voelde bij dit gezelschap. 

Nog geen drie minuten, nadat onze dienst was geklokt deed zich het eerste megaprobleem al voor. De bar had de grootte van een piepkleine studentenkamer en dan wordt het met tien noeste werkers wel heel erg intiem. Hoe gaan we dit oplossen? Besloten werd door onze overste, dat een zevental daar bleef en voor de afvallers een andere werkplek werd gezocht. De achterblijvers moesten zich al direct uit de naad werken en hadden als bijkomstig probleem, dat twee van de drie koelkasten ook nog eens alle diensten weigerden. Er moest dus pislauwe fris worden verkocht en dat ging in de praktijk vaak maar net goed. Maar er moest wel een fijn verhaal bij verkocht worden en dat voor hetzelfde geld. Intussen was er louter sprake van gewenste en ongewenste intimiteit in het minuscule barretje. Bittere noodzaak om de stoffige kelen van het gewenste vocht te voorzien. De leiding besloot dan ook niet in te grijpen, omdat de handel floreerde als nooit tevoren. Veel, heel veel werd deze avond dan ook met een grap en een grol afgedaan en dat wist het publiek wel enorm te waarderen. Intussen liep runner Balke zich het schompes. Hij was immers belast met de zware taak, om te zorgen dat de voorraad in de bar niet opdroogde. Hij had zich vol zelfvertrouwen aangemeld voor deze verantwoordelijke taak, dus medelijden hoefden we niet te hebben. Echter, toen de enige blondine in de kleinste kroeg op het terrein nog eventjes haarfijn vertelde, dat hij als de sodemieter water moest gaan halen, ontstond er zowaar enige spanning in het verder voortreffelijk samenwerkende team. 

Een ander drietal met toch een gedegen stukje ervaring en daarnaast een forse portie arbeidsethos, was inmiddels op pad gestuurd naar bar 01-2A. Een korte zoektocht tussen voertuigen, over kabels en langs riekende dixies leverde een prachtige werkplek op. Het hoofd van dienst, Albert, die een verre achterneef van Guus Meeuwis zou kunnen zijn, zat te springen om extra manschappen en het was natuurlijk voor hem een schot in de roos, dat er uit het niets zomaar een drietal AVA-janen aan kwamen gelopen. Na een bijzonder vriendelijke kennismaking volgde al snel een taakverdeling met een geldigheidsduur van 5 uur. De minst geleerde van het trio zette de glazen, terwijl nestor Herman Baten een slinger aan de raptap  gaf en de kraan ook niet meer dicht deed. Wouter Raben, marathonloper en dus een flinke longinhoud, moest zich het leplazarus lopen om alle posten van bier te voorzien. Vele duizenden glazen werden gevuld en het combinatiewerk van de 3 Aaltenaren liep als een tierelier. Als beloning trakteerde het sympathieke barhoofd op winegums en drop, omdat hij wist dat dit goed is voor hardwerkende atleten. De noeste arbeid deed letterlijk en figuurlijk veel stof opwaaien. De zwarte Cross-arena had in de uren dat er flink gesappeld werd, de aanblik gekregen van een Sahara, waar het zand zich overal verspreidde. Geen contactlens was er veilig, astmapatiënten werden aan de lopende band afgevoerd en elk gat vulde zich rijkelijk met het vederlichte toendrazand. Toen om een uurtje of half 2 besloten werd, dat het mooi was geweest, werd de tent letterlijk en figuurlijk gesloten. De schade werd opgemaakt, de code gescand, de AVA-janen bedankt voor bewezen diensten en snel werd de clan weer bij elkaar gevoegd. 

Prachtige verhalen deden uiteraard de ronde en er werd koers gezet naar de crewbar voor een gezellige nazit. Marc Scholten, een jarenlange AVA-sympathisant, stelde zichzelf aan als bierrunner en omdat er geen tegenkandidaten waren, werd dit eigengereide voorstel unaniem aangenomen. De goedlachse man van… deed voortreffelijk werk en zorgde goed voor de toch wel afgepeigerde Aaltenaren. Naast ons begon een groepje snotterkuukens een liedje te zingen over een goed studentengebruik, dat als het gezellig wordt, je je broek uit moet trekken en op je hoofd moet leggen. Er werd van alle kanten volop meegezongen en uiteraard ook rondgeloerd of er al iemand aanstalten maakte, om de daad bij het woord te voegen en heel stoer te scoren. Ebbers, inmiddels blakend van het zelfvertrouwen zat duidelijk te wikken en te wegen. Hij kon op dit late tijdstip natuurlijk geweldig veel punten scoren bij het publiek. Gelukkig wist captain Bruil hem net op tijd tot kalmte te manen, want AVA`70 heeft natuurlijk wel een enorme reputatie opgebouwd en om deze nu op een kort moment even te grabbel te gooien…. De klok tikte inmiddels al dik 10 over 3 aan, dus tijd om de fiets te gaan zoeken. Een flinke klus, want er stonden er nog wel een dikke 987 op de eigenaar te wachten en door de föhnwind hadden ze allemaal dezelfde kleur gekregen. Met een vaartje van kort tegen de 40 kilometer per uur, werd er koers gezet richting huis en het scheelde er nog maar aan, dat er bij het bordje Aalten geen eindsprint werd ingezet. Het AVA`70-gezelschap had het Sahara-avontuur met verve overleefd en aan een prachtige avond kwam een nachtelijk einde. Bijna tenminste, want een douchebeurt bleek geen overbodige luxe! (FR)

Wetenswaardigheden 40e Walfortloop in Aalten

Een AVA'70 treintje bij de editie van 2017
Dinsdag 17 juli vindt de FIAT Winkelhorst Walfortloop. Enkele belangrijke wetenswaardigheden over deze Zomeravondloop.

Organisatie: 
Atletiekvereniging AVA`70

Start- en finishlocatie: 
De start en finish van alle wedstrijdonderdelen vindt plaats op de atletiekaccomodatie van AVA`70. Adres: Bredevoortsestraatweg 110-A, 7121 MH Aalten

Programma:
19.00 uur: Start 1 kilometer (kinderen tot en met 9 jaar)
19.15 uur: Start 2 kilometer (kinderen 10 tot en met 15 jaar)
19.45 uur: Start 6 kilometer, 1 ronde

Parcours:
De wedstrijd van de jeugd (1 kilometer) vindt plaats op de atletiekbaan, waarbij de jongste talenten ruim 3 ronden lopen. De deelnemers aan de 2 kilometer gaan van de baan af in de richting van de Walfortlaan, waar een draaipunt in het parcours zit. Het parcours van de 6 kilometer gaat over verharde wegen en zandpaden in het prachtige buitengebied rondom kasteel `t Walfort.  

Kleedgelegenheid:
Er is een mogelijkheid om te kleden in het clubhuis van AVA`70

Parkeergelegenheid:
Parkeren kan op het complex van AVA`70 en bij zwembad `t Walfort. Volg zo mogelijk de aanwijzingen van de verkeersregelaars. De afstand van het zwembad is gelegen op ongeveer 500 meter van de start- en finishlocatie.

Inschrijving:
De voorinschrijving sluit op maandag 16 juli om 23.59 uur. Op de wedstrijddag kan er vanaf 18.00 uur worden ingeschreven bij het wedstrijdsecretariaat in het clubhuis.   

Afhalen startnummers:
Het afhalen van de startnummers is mogelijk op dinsdag bij het wedstrijdsecretariaat. Kom op tijd, want er wordt NIET van het tijdsschema afgeweken!

Medische verzorging:
EHBO Aalten

Herinnering:
Alle deelnemers ontvangen bij de finish een medaille. Op alle afstanden zijn er tevens bekers voor de snelste 3 deelnemers en deelneemsters.

Uitslagen:
De uitslagen zullen z.s.m. na de wedstrijd worden vermeldt op de site: www.ava70.nl

Algemene voorwaarden:
Deelname aan dit evenement geschiedt op eigen verantwoordelijkheid en risico. De organisatie vrijwaart zich van iedere aansprakelijkheid.

zondag 15 juli 2018

Verslag van de 3e wedstrijd eredivisietriatlon in Klazienaveen

Het team van TC Twente, met 2e van links Cindy Brusse
Zaterdag stond de 3e wedstrijd van de eredivisietriatlon in Klazienaveen op het programma, een sprint met 750 zwemmen, 22 of 23 km fietsen en 5km hardlopen. We begonnen met 750m in een niet al te frisse sloot van ongeveer 15m breed terugzwemmen naar de wissel. Wel makkelijk navigeren zo! Het zwemmen ging goed vooraan in een groepje met links van mij teamgenoot Deborah Wissink en achter me zo bleek later ook nog teamgenoot Sophie Lingelbach. Marije Dankelman zat in een groepje voor ons. Het uit de sloot klimmen ging minder soepel omdat we met meerderen op 3 trappetjes afstevenden en iemand me daar toen ik de klim wilde beginnen flink wegzette. Ik hoopte voor diegene op een penalty. Net voor het fietsenpark werd de tijd geklokt, met 11.09 een 15e tijd. Toen vliegensvlug het park door, fiets pakken en erop. Tenminste dat was het plan. Ik liet hier helaas zo n 7 sec liggen en miste precies de aansluiting met de groep op de fiets, balen. Sophie en Deborah zaten er wel bij. 

We waren begonnen aan een 3 rondes heen-en-weer parcours. Ik pakte het wiel van een dame in een rood pakje en moest best moeite doen om haar bij te houden, we reden 38.5km/u. Ze wilde graag dat ik overnam, maar dat ging ik niet doen, aangezien ik niet in het rood wilde rijden voordat de volgende groep ons op zou gaan pikken. In die groep wilde ik namelijk niet uitvallen zoals in de vorige wedstrijd gebeurde. Het rode meisje werd pissig en probeerde me van de weg te duwen door van uiterst rechts een paar keer ineens helemaal naar links te slingeren. De wind kwam van rechts, dus zat ik wat aan de linkerkant, dus dat zorgde voor spannende taferelen. Na de eerste 180gr bocht werd duidelijk dat de volgende groep onder leiding van motor Paula van der Pouw-Kuiper snel dichtbij kwam. 

Halverwege de weg terug was het goed opletten, aanzetten en hup....aansluiten bij de groep. Vervolgens groeide de groep door alle geloste dames voor ons in te rekenen, hierbij zat ook Rina Zijgers, de topper van Hellas en teamgenoot Sophie. Mijn positie was goed en het tempo lekker. We raasden nu met 42.7km /u langs de vaart op de heenweg. Op de 4e rij koste dit niet veel energie terwijl in ronde 1 de 38km/u in het 1e wiel wel veel energie koste. De weg terug tegen de wind in werd er 37km/u gereden. Na 3 rondes sprongen we van de fiets en snelden we ons weer door het fietsenpark. De 2e wissel ging me wel snel af en ik begon met een enthousiast tempo aan het lopen. Helaas moest ik dit enthousiaste tempo na 1 van de in totaal 3 rondes toch wat laten lopen en het gat wat ik na 1 ronde op mijn voorganger bijna dicht had bleef hetzelfde in ronde 2 en werd wat groter in ronde 3, jammer! 

Na een looptijd van 19.53 kwam ik als 25e van de 44 dames over de finish en hoorde ik de speaker omroepen dat met Marije (4e), Deborah (5e) en Sofie (13e) ons team van TC Twente op een 2e plaats was geëindigd, SUPER! Het was een hele gave wedstrijd!

Cindy Brusse

Prachtige 2e plaats voor team TC Twente

Mooie match Machinefabriek Aalders B.V. en AVA'70

De kar inclusief overkapping voor de springmat 
Tijdens onze Beursvloer van 2017 kwam de voorzitter van atletiekvereniging AVA’70 in gesprek met Machinefabriek Aalders. Zij vertellen over de mooie match die daar is ontstaan.

Wij (Machinefabriek Aalders B.V.) zijn sinds een jaar ‘vriend van de Aaltense Uitdaging’. Als bedrijf vinden we het belangrijk regionaal maatschappelijk betrokken te zijn. Er zijn zoveel verenigingen en initiatieven die gesteund kunnen worden door een kleine handreiking. Dit is dan ook bepalend geweest in de keuze de beursvloer te gaan bezoeken.

Op het moment dat de gong ging voor de start van de veiling stond de voorzitter van atletiekvereniging AVA’70 al aan onze zijde. Hij had een presentatie van AVA’70, met de vraag of wij geïnteresseerd waren een kar inclusief overkapping te maken t.b.v. een springmat voor hun vereniging. Wij hebben toegezegd en een week later waren we op de atletiekbaan. Hier hebben we vernomen wat precies de bedoeling was en de specifieke wensen waren.

Na een schets te hebben gemaakt heeft onze engineer een tekening gemaakt voor het geheel. Na een aantal keer overleg te hebben gehad op de schitterende locatie van AVA’70 zijn we, na de officiële ‘go’, gestart met de bouw van de diverse onderdelen. 

Op waarschijnlijk de meest warme zaterdag in juni hebben we het geheel geplaatst. AVA’70 verzorgt zelf de bekleding van de overkapping. Als tegenprestatie komt op de beplating ons logo inclusief bedrijfsgegevens. Wij zijn vereerd een bijdrage te hebben mogen leveren aan deze voorziening voor atletiekvereniging AVA’70. 

zaterdag 14 juli 2018

Marijke Esselink sluit haar zevenkamp op WK In Tampere (Finland) af met een veertiende plek

Alle zevenkampsters (fotos Erik van Leeuwen)
Meerkampster Marijke Esselink heeft haar eerste zevenkamp dag donderdag succesvol afgesloten met een mooie 12e positie in de tussenstand. Vrijdagmorgen startte ze met verspringen waar ze direct opende met een seasons best van 5.41 meter. Deze overtrof ze door in haar derde poging naar 5,48 meter te springen wat haar een PB en 694 punten opleverde. Vervolgens stond om 11:10 uur het speerwerpen op haar programma en een mooie serie van 39.80 meter - 41.80 meter - 37.46 meter levert haar een puntentotaal van 702 en een achtste plek op. Hiermee staat ze in het klassement op plaats 13. 

Op de afsluitende 800 meter weet Marijke haar season best te verbreken met een tijd van 2:26.21. Met een goede veertiende plek en een puntentotaal van 5487 punten sluit ze de zevenkamp af. Dit puntentotaal ligt niet ver van haar persoonlijk record, namelijk 5494 punten, wat laat zien hoe goed Marijke het de afgelopen twee dagen heeft gedaan. (bron)

Klik hier voor de einduitslag

Het avontuur van het Rademakersbroek

Intussen was ook Ingrid gearriveerd. De noeste werkster was linea recta naar de Rademakersbroek gescheurd, om van de rest van het samenzijn toch maar vooral niets te hoeven missen

Rademakersloop ‘Alleen voor elite-mannen’

Hij stond er een beetje verloren bij.. Wegkapitein Peter Baten blaakt normaliter van zelfvertrouwen en heeft de touwtjes altijd strak in handen. Maar niet op deze prachtige donderdagavond. De Elite B-formatie van AVA`70, een selectie van lopers, die liever de natuur intrekken dan op de baan hun rondjes draaien, trainden op locatie. Jan Rademaker, een verdienstelijk lid met een enorme staat van dienst had het gezelschap uitgenodigd voor een fijne ronde in zijn trainingsgebied. Bijna een half uur voor aanvang kwam het gros van de groep al het fraaie tuinpad van de Rademakers op fietsen. Een strakke waaieretappe had er voor gezorgd dat een enkeling de tempobeulen niet had kunnen volgen en arriveerde wat later. Natuurlijk had deze loper een hele fijne smoes klaar, maar de meesten wisten niet eens dat hij kon fietsen. Om exact 19.15 uur zette zich het gezelschap in beweging, uitgezwaaid door Joke, de vrouw van. 

Petertje slofte een beetje in de achterste gelederen en had weinig te vertellen. De leiding was deze avond voor Jan. De uiterst sympathieke 60`er doet overdag iets met jachten, dus de groep besloot blind mee te varen op zijn richtingsgevoel. Dit ging echter al vrij snel gruwelijk mis. Na eerst al een tweetal uiterst gevaarlijk blaffende viervoeters zonder kleerscheuren te zijn gepasseerd, stonden we ineens middenin een weiland met gortdroog en  verschroeid gras. Omdat er overal draad omheen was gespannen, werd besloten er maar tussendoor te kruipen. Dat bleek niet eens zo lastig, behalve voor Henk Lammers. De goedlachse kilometervreter is nog altijd aan het acclimatiseren van zijn ijsberenspotten-in-Spitsbergen-marathonavontuur en besloot de selectie te begeleiden per fiets. Een mountainbike was absoluut overbodig, zo was hem meegedeeld, dus Henk kwam op een prachtig glimmend vehicle aanfietsen, niet wetende dat hij na een kleine 1200 meter al van de fiets moest voor het nemen van een lastig obstakel. Afijn, het liep allemaal goed af. 

De weg werd vervolgd over prachtig slingerende grindpaden, tussen de landerijen door. Er was ook nog een naam aan gegeven, maar verdere uitleg ontbrak. Na een dikke 6 kilometer volgde een drink- en plaspauze en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt. een enkeling dribbelde door, want stilstand betekende dat tientallen muggen, vliegen en blinzen vrij spel hadden. En als je daar gevoelig voor bent…. Af en toe kwam ook Petertje nog even zijn gezicht laten zien. Hij begon zich, nadat de tijd vorderde, wat gemakkelijker te schikken in zijn rol, en dat sierde hem wel. We passeerden intussen het rustieke plaatsje Sinderen en draafden direct weer het volgende kerkepad op. Wat opviel was het grote aantal zitbankjes dat we tegenkwamen. Ze waren nergens bezet, maar Rademaker kende geen pardon en onderhield een strak tempo. We naderden de stal, want als je eenmaal op de wereldberoemde Seesinkvloetstraat bent, kom je langzaam weer in de bewoonde wereld. 

Onderweg hadden we eigenlijk ook wel gelijk boodschappen kunnen doen, want er was van alles te koop. Scharreleieren, aardbeien, linksdraaiende melk, iets minder fleurige bloemen dan normaal en diverse andere waar. Ja zelfs kerstbomen konden al aangeschaft worden, waarbij de keuze werd gelaten tussen een variant met kluit of een gezaagd exemplaar. Best opmerkelijk, als overal de mussen van de hitte uit de dakgoot vallen. In de verte was inmiddels het prachtig, fijne optrekje van de Rademakers zichtbaar en nog even werd het tempo ietske opgeschroefd. Collectief werd besloten om de laatste 60 meter wandelend de hartslag te laten zakken. Dit gold echter niet voor Geertje Wevers. Hij voelde al enige tijd lichte aandrang en hobbelde snel richting de finish, om rustig te gaan zitten. 

Intussen was ook Ingrid gearriveerd. De noeste werkster was linea recta naar de Rademakersbroek gescheurd, om van de rest van het samenzijn toch maar vooral niets te hoeven missen. Joke had het buitenterras tijdens onze afwezigheid gezellig ingericht voor de nazit. Nadat de kannen water waren leeg geslurpd, werd het nog gezelliger. De vakantieplanning werd doorgenomen en intussen werd er lekker geknabbeld aan kaas, worst, tomaten en olijven. Rond de klok van 22.16 uur werd het sein van vertrek gegeven. Er moest immers de volgende dag ook nog gewerkt worden en voor een enkeling ging de wekker al bijzonder vroeg. Aan een puike, sportieve en bovenal zeer gezellige zomeravond van de Elite B-groep kwam een einde. Jan en Joke Rademaker werden uitvoerig bedankt voor hun grote gastvrijheid en het peloton peddelde weer richting Aalten. En komende donderdag is het weer ouderwets: “Beter met Peter!”  (FR)

vrijdag 13 juli 2018

Aankondiging van de 40e Walfortloop


AVA`70 organiseert de FIAT Winkelhorst Walfortloop
Op dinsdag 17 juli houdt AVA`70 de Fiat Winkelhorst Walfortloop. De wedstrijd met start en finish op het atletiekcomplex van de club kent al een jarenlange traditie. De Walfortloop is voor de regionale atleten die (nog) niet op vakantie zijn, een prima gelegenheid om de vorm te testen. Voor sportieve toeristen in de omgeving vormt de prestatieloop een mooie uitdaging om de hardloopschoenen aan te trekken en in actie te komen.

Om 19.00 uur gaat de Walfortloop van start met het programmaonderdeel voor de kinderen tot en met 9 jaar. Zij lopen 1000 meter op de atletiekbaan en passeren daarbij meerdere malen het aanwezige publiek, dat langs de baan de talenten aanmoedigt. Om 19.15 uur is het de beurt aan de kinderen vanaf 10 jaar voor hun wedstrijd over 2 kilometer. Zij verlaten de baan en lopen onder de fietstunnel door in de richting van het draaipunt, om hierna hetzelfde traject af te leggen terug naar de finish.

Het startschot voor het peloton atleten en atletes aan de 6 kilometerrun valt om 19.45 uur. Na een rondje op de baan gaat het parcours in de richting van het prachtige bosrijke buitengebied rond kasteel `t Walfort, waar een lus wordt gelopen. Zandpaden, asfalt en bospaden zorgen voor een gevarieerde ondergrond. De fietstunnel in de laatste kilometer vormt dikwijls nog een lastig obstakel in de richting van de meet.

Voorinschrijven voor de Fiat Winkelhorst Walfortloop is vanaf heden mogelijk via de site: www.ava70.nl Daarnaast is het ook mogelijk om in te schrijven op de wedstrijddag, vanaf 18.00 uur in het clubhuis van AVA`70.

De kosten bedragen € 3,50 voor de deelnemers aan de 1 en 2 kilometer, terwijl de lopers en loopsters aan de 6 kilometer € 5,00 betalen. De organisatie stelt bekers beschikbaar voor de nummers 1, 2 en 3 bij de verschillende afstanden. Daarnaast ontvangt elke deelnemer een medaille bij binnenkomst.

Klik op de links voor meer informatie

programma

inschrijven

deelnemers

site organisatie

Achterhoekers beklimmen de Passo Manghen in Italië



Iedereen is intussen al met de Tristan Hoffman Challenge van de Col d'Aubisque van 2019 in Zuid Frankrijk bezig, maar we kijken toch nog even terug! De film van de Passo Manghen in Italië is klaar. De beelden zijn gemaakt door Studio 544.
Onder de deelnemers Claudia en Henrie Drenthel

donderdag 12 juli 2018

Prima eerste dag Marijke Esselink op WK onder 20 jaar in Tampere (Finland)

Marijke Esselink voor de start van de 100 meter horden

AVA'70 lid Marijke Esselink is gisteren prima begonnen aan haar zevenkamp op het WK in Tampere in Finland. Op de 100 meter horden liep ze een nieuw persoonlijk record van 13.93 seconden, daarna volgde het hoogspringen (1.68 meter), kogelstoten (12.27 meter) en de 200 meter in 25.37 seconden.

Ze staat hiermee op een keurige 12e plaats van de 26 deelneemsters. 

Vandaag volgt er nog het verspringen (9.00 uur), het speerwerpen (11.10 uur) en de afsluitende 800 meter (17.55 uur). 

Kijk hier voor de live beelden en hier voor de tussenstand

Eerste (indoor) Beach party bij AVA'70

Inmiddels was het clubhuis volgestroomd en had de jeugd de loungebanken in beslag genomen
Primeur bij AVA'70

Het kon natuurlijk eigenlijk niet uitblijven… Aan de lange lijst van een dikke 30 activiteiten, die er jaarlijks bij AVA`70 worden georganiseerd, moest er nodig weer eens eentje worden bijgevoegd. Op dinsdag 10 juli jl. vond de allereerste beachparty bij de club plaats. Er had zich een talentenclub gevormd, die tekende voor de organisatie en daar zaten flinke kleppers bij. Erwin Wamelink, Walter Vaags, Ingrid van Zolingen, Dirk Vreman en Evelien Hillen kun je als vijftal echt wel om een boodschap sturen. De bedoeling was om een soort van vakantieborrel te organiseren in de vorm van een beachparty met als locatie de verspringbak. Hoe ludiek kun je zijn…. Nu had de organisatie in de aanloop ineens met een flinke domper te maken. Voor het eerst in 6 weken maakte de temperatuur in de avonduren een enorme vrije val. De kou lag niet direct op de loer, maar van enige afkoeling zou sprake kunnen zijn. Een probleem dat met name voor de fanatieke A-Lopers nadelige gevolgen kon hebben. Sinds trainert Gerben hier de scepter zwaait is de training immers verlengd tot een kleine 2 uur en dan zou het in ieder geval te fris zijn. Snel overleg volgde en besloten werd om er maar een indoor spektakel van te maken. Parasols, handdoeken en overig chillmateriaal werd naar binnen gesleept. 

Even werd overwogen om het zand uit de verspringbak naar binnen te kruien, maar hier werd op het laatste moment toch maar vanaf gezien. In het clubhuis was het vanaf een uurtje of half negen al lekker gezellig. De verschillende cocktails stonden al klaar op tafel en de keuze was reuze. Met of zonder alcohol. Kleurige rietjes, stukjes tropisch fruit, ijsblokjes… het ontbrak werkelijk aan niets. De feestvreugde werd nog vergroot door sfeervolle bakjes met nootjes, terwijl op de bar uitdagend een mandje met lekkere chocolade was neergezet. Het bleek de verjaardag traktatie van Theo Stronks te zijn. Een enkeling merkte op het idee te hebben, dat de 60`er vaker dan eens per jaar zijn geboortedag viert, om zodoende eerder bij zijn pensioengerechtigde leeftijd te zijn. Een ander reageerde hierop dat de uiterst sympathieke loper gewoon graag in de belangstelling staat. Beide suggesties bevatten zeker een kern van waarheid.

Inmiddels was het clubhuis volgestroomd en had de jeugd de loungebanken in beslag genomen. Uiteraard met de mobiel in de aanslag, maar de gezelligheid won het en dus werden de apparaten in de broekzak gestoken. Achter de bar was “Dirk in the Mix” overdreven actief met het maken van drankjes. Hij was aan het schudden, stampen, overgieten en proeven van diverse ingrediënten, dat het een lieve lust was. Het resultaat was echter verbluffend en ook bijzonder gezond, aldus de cocktailbereider pur sang. Alles droeg bij aan een verdere verhoging van de sfeer en dat bleek helemaal toen de schaal met worst rond ging en de toast met kruidenboter werd aangevuld. De organisatie had groots ingekocht en wilde niets aan het toeval overlaten. Dit nieuwe project moest slagen en dat lukte ook volledig. Het moet al heel gek lopen, wil er ook in 2019 geen tweede editie van de beachparty volgen. (FR)
Achter de bar was “Dirk in the Mix” overdreven actief met het maken van drankjes 

Video van de 3e King of the Beeklaan in Aalten



De beelden zijn gemaakt door Joppe Roos

woensdag 11 juli 2018

AVA'70 actief bij de Zwarte Cross in Lichtenvoorde

Zwarte Cross 12, 13, 14 en 15 juli 2018
De Achterhoek is normaliter bijna het stiltegebied van ons land. Ieder doet gewoon zijn werk, geniet van de natuur of drinkt een kop koffie bij de buren. Toch is de sfeer momenteel wat broeierig en dat heeft niet alleen met de warmte te maken. Je hebt het gevoel dat er wat bijzonders aan zit te komen. Omdat Oranje op het WK Voetbal schitterde door afwezigheid, werd dit toernooi maar met een half oog gevolgd. De Tour de France is inmiddels ook op gang gekomen en natuurlijk worden de verrichtingen van Aaltens trots, Robert Gesink, nauwlettend gevolgd. Daarnaast is Neerlands hoop gevestigd op Tom Dumoulin, maar het vuurwerk in de wielerronde laat nog wel effen op zich wachten.

De echte reden van de groeiende nervositeit  is natuurlijk het feit, dat we aan de vooravond staan van… de ZWARTE CROSS!!!! De jaarlijkse muziek-, motor- en feest 4daagse houdt de regio bezig en alles duidt er op dat iedereen er klaar voor is. Ook bij AVA`70 is dat het geval…. Tientallen clubgenoten trekken komend weekend naar de Lichtenvoordse Schans om te kijken, te luisteren, sfeer te proeven en af en toe een glas te heffen op het leven. Maar, er wordt ook gewerkt! Maar liefst een kleine 60 geelhemden, familieleden, fans en sympathisanten van onze club hebben zich aangemeld om 1 of meer dagdelen als vrijwilliger in actie te komen.

De veelzijdigheid en kwaliteiten van dit peloton is bijzonder groot, want ze worden op verschillende locaties ingezet. Zo zijn aan handvol AVA-janen op donderdagochtend al present om bij de caravansluis alles in goede banen te leiden of de coureurs naar her rennerskwartier te sturen. Op vrijdagmorgen gaat een beste stoet van 16 personen koffie schenken op de camping en dit zal ongetwijfeld een hilarisch gebeuren zijn. Dan zijn er natuurlijk de werkzaamheden bij de verschillende bars op vrijdag-, zaterdag- en zondagavond.

Ook dit keer is het wederom Mariska van de Berg die verantwoordelijk voor de coördinatie van alle vrijwilligers, de verzending van de accreditaties en meer van dit soort werkzaamheden. Haar jarenlange ervaring werpt zijn vruchten af, want de voorbereiding loopt op rolletjes. Behalve al de lol dat de Zwarte Cross de vrijwilligers van AVA`70 oplevert, is het ook voor de vereniging een lucratieve activiteit. Elk uur vrijwilligerswerk levert de club 5 euro op en gedurende de feest-4-daagse loopt de teller dan lekker door. We wensen alle AVA-janen heel veel plezier bij de werkzaamheden en raden bezoekers aan eens op de borrel te gaan bij hun actieve clubgenoten! (FR)

Verslag van de 3e King of the Beeklaan in Aalten

Strakke gezichten tijdens de loting
De Beeklaan, wederom een emotionele achtbaan!

In 2016 begon het allemaal met overmoedig dronkenmanspraat: een sprintwedstrijd tegen de Beeklaan op, man tegen man, vrouw tegen vrouw. Geen leeftijdscategorieën, geen klok, geen kunsten…gewoon het recht van de snelste, van de sterkste. Nu, naar 3 spectaculaire King of the Beeklaan edities, mogen we stellen dat we een prachtige en unieke wedstrijd op poten hebben gezet!

Wat was het weer een spektakel, zaterdagavond 7 juli 2018! We hadden 52 deelnemers die de strijd aan durfden te gaan op de Beeklaan. De Beeklaan, een parcours van 200 m en een hoogteverschil van ruim 10 m tussen finish en start, volgens de hoogtekaart. Alleen bij deze wetenschap zakt je de moed al in je hardloopschoenen. De Beeklaan was wederom het podium voor bloed, zweet en tranen. En braaksel, onvrijwillig geproduceerd door de lopers die meer vroegen van hun benen dan het lijf aan kon. Er was ook verwondering en waardering, voor de prachtig gekleurde straat, door de kunstzinnige jeugd van AVA opgetekend. Er was verbazing, over de snelheid die de 50+’ers nog konden halen, de bult op. Verbijstering, over de waanzinnige duels tussen de jonge honden die niet van elkaar wilden verliezen. Er was berusting, teleurstelling, vreugde, trots en vooral veel plezier. Gruwelijk veel plezier, voor publiek en deelnemers. En dat allemaal op onze Beeklaan, het was een onvergetelijke emotionele achtbaan!

Met een grote glimlach denk ik terug aan de loting, op het kantoor van het sympathieke architectenbureau aan de Hofstraat. Normaal bruist het in dit kantoor van creatieve ideeën, nu bruiste het van zenuwachtige atleten. Dit jaar waren er diverse “new kids on the block” van de partij. Uiteraard waren de vertrouwde kanonnen aanwezig, zoals de King’s uit 2016 en 2017, Björn Demkes en Bram Wevers. Maar ook Sam ter Haar was er weer, Erwin Wamelink, Rudi Meinen, om zo maar eens wat gevaarlijke outsiders te noemen. Allemaal mannen die ’s nachts er van droomden om als King gekroond te worden. Er had zich een kanon van Argo gemeld; na enig gegoogel bleek deze Joeri een schier onoverwinnelijke 400 meter atleet te zijn. Ook Roel Verwer van AVH had zich gemeld, de recordhouder op het strava segment Beeklaan…

En er was een grote afvaardiging van 100B, het hok dat het Stratenvoetbaltoernooi 2018 met overmacht had gewonnen. Jonge jongens, testosteronbommen, turbo dijen, vetpercentages onder de 10%, niet gewend om te verliezen… Hoe moesten deze luidruchtige haantjes ingeschat worden? Bram, de huidige koning, normaal gesproken was het voor hem een kwestie van komen, zien en overwinnen. Hij zag nu toch wat witjes, met nu al een hartslag op wedstrijdtempo…   

Bij de dames was de spanning zowaar nog een graadje hoger. Door afwezigheid van Linde Klein Nibbelink lag de weg naar het koningingschap open. Linde had met overmacht de titel gepakt in 2016 en 2017. Zou nu Gerdy, de eeuwige 2e, haar omvangrijke prijzenkast kunnen uitbreiden met deze felbegeerde  sprintprijs? Zou ze Vera, uit het roemruchte hardloopgeslacht Saalmink, achter zich kunnen laten? Of zou Katja voor een verrassing kunnen zorgen? Katja, had zich op de dag zelf nog 16x afgemeld om zich vervolgens weer aan te melden. Wel niet wel niet…als bijbaantje kan ze altijd nog als knipperlicht aan de gang. Was het angst, onzekerheid, psychologische oorlogsvoering?

Tijdens de loting was het oorverdovend stil. Bij elke geduchte tegenstander die Gerdy uit de pot haalde, ging er een siddering door de tekenkamer. Kansen werden ingeschat, snerende opmerkingen werden gemaakt, de spanning was tastbaar. Geert Wevers, mijn favoriete hardloopneef, had een ingenieus schema opgesteld: alle deelnemers moesten minimaal 2x de beruchte bult op. In Geert schuilt niet alleen een groot hardloper, maar ook een geniale wiskundige en organisator; zonder hem zou de wedstrijd een grote puinhoop worden. Daarbij is Geert de grote enthousiasmeerder: dankzij hem doen er zoveel lopers mee. Zoonlief Bram mag dan wel de King zijn, vader Geert is de Keizer van de Beeklaan!

Nadat iedereen z’n laatste zenuwplasje had gedaan, gingen we gezamenlijk naar de Beeklaan. De strijdarena was prachtig opgefraaid door de kampkinderen van AVA. De kinderen mochten per leeftijdscategorie de bult op, als voorprogramma op de grote wedstrijd. Ook deze strijd, gadegeslagen door vele sportliefhebbers, werd zeer serieus opgevat. Er werd om elke meter gestreden, de prinsen en prinsessen van de Beeklaan maakten er een mooi spektakel van.

De dames begonnen als eerste met de strijd. We hebben moeten praten als brugman om de dames aan de start te krijgen. De meeste meiden hadden aangegeven dat ze “voor de lol” wel mee wilden doen. Toen ze echter bij de start stonden, was het lollige er echter wel van af. Als je daar eenmaal staat, en je kijkt omhoog naar de meedogenloze finish, wil je maar 1 ding en dat is winnen! Na een keiharde afvalrace bleven Vera en Gerdy over: jeugd tegen de wat rijpere jeugd, sprintdijen tegen de lange afstandsbenen… Na een taaie strijd bleek Vera de sterkste, een waardige opvolger van Linde. Denise van der Donk, een kwartfinalist, verdient een eervolle vermelding: ’s ochtends had ze geknald bij de triatlon in Didam. Sjappoo!

Bij de start stonden vervolgens 42 mannen te stuiteren om de titel King of the Beeklaan te pakken. Na 2 voorronden waren er 32 mannen over, de knock-out fase kon beginnen. Dit leverde al direct mooie affiches op. Zo moest Sam ter Haar tegen zijn oom IJsbrand. Oom en agent IJsbrand moest het ongenadig afleggen tegen zijn kleine neefje. Wat dat betreft kan Sam altijd nog boef worden, de politie kan ‘em toch niet krijgen.

Een van de hoogtepunten was de strijd tussen Stan Prinsen en Zowie ten Hove. Beide snelheidsduivels kwamen exact tegelijk boven, met het blote oog was niet waar te nemen wie er nu het snelste was. Na enig beraad werd er besloten dat ze beide door waren, en dat er in de volgende ronde 3 man naar boven moest om daar de snelste man uit te selecteren. Stan was erg diep gegaan en moest dat bekopen met een “overgeefbeurt”. Het voordeel hiervan was dat hij wel een kilo lichter de volgende ronde in kon. Ook was de strijd tussen King Bram en Joeri Veltman van Argo indrukwekkend. De King moest alles op alles zetten om Joeri van het koninklijke lijf te houden. Een schitterende strijd!

Als vader had ik een kippenvelmoment toen zoon Sam het op moest nemen tegen zoon Luka, door het lot bepaald. Sam, van 20, had bekeken gelopen, mede door de ervaringen met 2 eerdere uitvoeringen van de King of the Beeklaan. Luka, 19, doseren is niet echt zijn ding, had de geweldenaars Erwin Wamelink en Björn Demkes uitgeschakeld. Wat dat betreft had hij zijn team 100B al goed op de kaart gezet. Tijdens de run – ik was misschien nog wel zenuwachtiger dan de jongens – bleek dat Luka de pijp leeg had en Sam kon redelijk gemakkelijk winnen. Ik was trots op beide jongens, prachtig om ze zo te zien knallen. Sam zat na de strijd uitgeput tegen een muurtje; Luka lag languit op de straat, met de restanten van de laatstgenoten maaltijd bij De Admiraal om zich heen. Ik moest een traantje wegpinken…

In de finale stond wederom Bram Wevers, voor de 3e keer op rij. Dit is geen toeval meer, dus is pure klasse! Zowie ten Hove was de andere finalist. Helemaal leeg gestreden, maar een terechte finalist. Bram wist voor de 2e keer op rij de titel te pakken en oogstte een hoop respect bij de grote schare publiek en deelnemers. Een terechte winnaar!

Na de hevige strijd liepen we allen weer richting de Hofstraat, om daar uitgebreid na te praten over de prachtige strijd onder het genot van een fijn biertje. Het speculeren kon beginnen: wie moest Bram volgend jaar van de troon stoten? Zal Joeri volgend jaar met een auto vol Argo-kanonnen aanschuiven? Of Roel, met een lading snelle AVH mannen? Of zou de King uit hok 100B komen, na een jaartje proefdraaien? We gaan het volgend jaar weer meemaken!

Ik wil graag iedereen bedanken die mee heeft gedaan, want zonder jullie geen wedstrijd! Veel sterkte met het herstel van deze bovenmenselijke krachtsinspanning. Ook wil ik Dick Lubbers bedanken voor de prachtige foto’s, zo wordt de wedstrijd nog memorabeler. Ook alle bewoners van de Beeklaan, vooral de familie Kouters, voor de gastvrijheid. En natuurlijk mijn maatje Gerdy voor het helpen met het organiseren en vooral voor de spannende loting. Maar vooral neef Geert, maar dat had ik grootsmechtig gedaan. Mot ook neet te gek worden he…

Ik ga nog even weer die mooie foto’s van Dick bekijken…

Hartelijke groet,

Rinke ter Haar, voormalig King of the Beeklaan
Een van de hoogtepunten was de strijd tussen Stan Prinsen en Zowie ten Hove, beide snelheidsduivels kwamen exact tegelijk boven
De organisatie