Kersvers 'Londens' echtpaar zoekt filmbeelden

Zijn er filmbeelden van deze ontmoeting?

Onderstaand berichtje hebben we ontvangen van het echtpaar dat we hebben ontmoet in Londen. Met de vraag of we een filmpje hebben van het gezongen lied. Is er iemand die dit toevallig heeft opgenomen?

Hi Ava'70 Team,

It was very happy to meet all of you. Thank you very much for sing a song for us. Do you have the video that can share with us. Thanks. My wife and I are really like the song you sang to us. 

I am looking foward to hearing from you. 

Regards,

Luke Hsieh

Verslag in Aaltens Nieuws

Ons reisverslag naar Londen heeft zelfs het weekblad Aaltens Nieuws gehaald!

London meets AVA '70 

AALTEN - In het eerste weekend van april verbleef een 23-koppig gezelschap van AVA`70 in Londen. Op het bomvolle programma stonden diverse sportieve en culturele activiteiten. Het werd een geweldig avontuur!

Een reisverslag

Op vrijdagmiddag vertrokken de 23 atleten rond het middaguur met de bus naar Keulen om vandaar richting Londen te vliegen. De reis verliep zeer voorspoedig en zonder oponthoud bereikte het gezelschap de Engelse hoofdstad. Met trein en metro ging het richting het hotel. Veel tijd om bij te komen was er niet, want om een mogelijke jetlag te voorkomen, was er een korte duurloop gepland. In uniforme kleding slingerde de groep door de Londense straten en ging het richting Regent Park, waar een mooi rondje werd afgelegd. `s Avonds werd er een Ierse pub bezocht om de verloren energie aan te vullen en hierin slaagde de groep uitstekend.

De volgende ochtend ging de wekker al om 06.45 uur, want er stond een wedstrijd op het programma. De run kende een lengte van 10 kilometer en vond plaats in het Queen Elisabeth Olympic Park. De plek dus, waar in 2012 de Olympische Spelen werden afgewerkt. Het AVA`70-team trekt opvallend veel belangstelling. De clubkleding is hier ongetwijfeld de oorzaak van en de geelhemden worden door het publiek met applaus begroet en de organisatie doet alle moeite om de 'Dutch Runners' op de foto te krijgen. Het parcours is glooiend en zeker niet vlak, zoals de informatiefolder aangaf. Desalniettemin worden er uitstekende prestaties neergezet met podiumplekken en ereprijzen. Alle 23 starters bereiken de finish al kost het wel bloed, zweet en tranen. Na afloop wordt de goodiebag, de mooie medaille en het fraaie wedstrijdshirt dankbaar in ontvangst genomen en de terugreis naar het hotel aanvaardt.

`s Middags ging een tiental atleten per fiets Londen verkennen. De organisatie regelde niet alleen de bikes, maar de deelnemers kregen ook een helm op. Een veilig idee natuurlijk, want niemand had ervaring met het fietsen aan de linkerzijde van de weg en met het enorm drukke stadsverkeer is dit toch een risicovolle onderneming. De tour was een kleine 15 kilometer lang en leidde de groep langs de vele bijzondere bezienswaardigheden die Londen rijk is. De rest van het gezelschap ging per trein op pad om de voetbalwedstrijd tussen Reading FC en Leeds United te bezoeken. Voor de niet-voetbalkenners: Reading FC staat onder leiding van de Nederlander Jaap Stam en onze plaatsgenoot Andries Ulderink. Het betrof een topper en dat betekende een vol stadion met ruim 24.000 toeschouwers. Voorafgaand aan het duel hadden de AVA-janen nog een 'meet en greet' met Ulderink, die aangaf het geweldig naar zijn zin te hebben. Tijdens de wedstrijd hing er een geweldige sfeer in het stadion, die alleen maar beter werd, toen de thuisclub scoorde. Met pijn en moeite werd de overwinning binnengesleept, maar de 1-0 zege zorgde voor een fantastische sfeer in de prachtige voetbaltempel. Tijdens het avondeten werden de ervaringen van de middagactiviteiten gedeeld in een Belgisch etablissement, dat gevestigd was in een enorme kelder. Goed eten, drinken en veel gezelligheid leverde dit samenzijn op.

De zondagochtend werd begonnen met een Engels ontbijt, compleet met worstjes, pancakes en scrumbled eggs. Daarna volgde een training dwars door Londen. Alle mensen hebben vrij en de winkels zijn open, dus het was eigenlijk een complete chaos in de binnenstad. Het felgeel gekleurde Nederlandse peloton slingerde zich echter gemakkelijk door de bomvolle straten en kregen veel applaus en goedkeurende blikken van de Londenaren. Alle culturele toplocaties werden gepasseerd en uiteraard werd er hier en daar een stop gemaakt om foto`s te maken. Na de lunch ging de groep naar het Olympic Park, waar een gids hen langs het Velodrome, het atletiekstadion en Aqua-swimstadium leidde. Uiteraard poseerden de atleten uitgebreid bij de vijf gekleurde Olympische ringen. Rond de klok van zessen vertrok het AVA`70-gezelschap richting het vliegveld om enkele uren later weer veilig te landen in Keulen. Nog een laatste ritje met de bus, maar daar maakte het gros van de groep al niet veel meer van mee.

Met een koffer vol prachtige indrukken keerde de groep atleten terug van een schitterende reis naar Londen. Het was een geweldig avontuur en het afwisselende en bomvolle programma zorgde er voor dat elk uur in de Londense hoofdstad optimaal werd benut. De honderden foto`s die zijn gemaakt bieden de 23 hardlopers alle gelegenheid om nog volop na te genieten van de trip 'London meets AVA`70'. (bron)

Foto's van de zondag van AVA'70 in Londen

Rondleiding met gids door het Olympisch Stadium, rechts op de achtergrond het Lee Valley Velopark

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Een laatste groepsfoto op de trap voor ons hotel

Londen meets AVA'70

Een Chinees bruidspaar, maar het kan ook een Koreaans of Taiwannees stel zijn geweest, werd getrakteerd op een gratis fotoshoot met de 23 Dutch people in a running outfit

Het lijkt een normale vrijdagmiddag, maar niets is minder waar. Bij het clubhuis van AVA`70 staan een 23-tal atleten toch wel wat gespannen aan een bakje koffie te lurken in afwachting van de dingen die komen gaan. Na een lange aanloopperiode is het moment dan eindelijk aangebroken: de citytrip naar Londen staat op het punt van beginnen en de verwachtingen zijn hooggespannen. Het gezelschap is op zijn zachtst gezegd, bijzonder gemêleerd. Een drietal leden hebben slechts 0 uren vliegervaring en die vuurdoop is op zich al een belevenis. Wat te denken van het links autorijden, fietsen hardlopen en wat al niet meer. Het vraagt toch voor een flinke omschakeling in denken, maar vooral doen. een kleine 60 uur “opgescheept” te zijn met maatjes, die je alleen kent van een rondje hardlopen… Allemaal zaken, die een rol gaan spelen. Om geen enkel risico te nemen, werd besloten om chauffeur Frankie van de FC Ditax in te huren voor het vervoer naar het vliegveld van Köln, maar Keulen mag ook. Het loopt als een tierelier, totdat in het zicht van de luchthaven de rij auto`s en bussen dikker wordt dan de weg aan kan. Iets later dan gepland wordt er een gang naar binnen gemaakt, waar de passage bij de douane al een schouwspel op zich is. Koffers worden binnenste buiten gekeerd en ja, dan rolt er wel eens wat uit, dat niet is toegestaan. Het geren heen en weer, het tonen van ID-kaart of paspoort en meer van dat soort zaken, zorgde voor zweetdruppels en vooral lachsalvo`s, die tot in de verre omtrek te horen moeten zijn geweest. Afijn, eenmaal aan boord zorgde het mooie weer voor skitterende plaatjes en de snoepzakken, bakjes dadels, vijgen, salade en nootjes gingen grif van hand tot hand. De landing ging als een tierelier en zelfs de grootste angsthazen kregen alweer snel praatjes. Toen werd het echter pas echt spannend. Superreisleider, regelneef, talk en creditkaartbewaker Patrick Weijers liet ons letterlijk en figuurlijk in sneltreinvaart ervaring snuiven van het reizen met het openbaar vervoer in Engeland. Menigeen vestigde een P.R. op de korte afstand, om alleen maar de gids te kunnen volgen. Pasje scannen, roltrappen op en af, snel tussen de klapdeuren naar binnen, zitten, staan, weer naar buiten, scannen en dan eindelijk als beloning frisse lucht.

Het zonnetje stond intussen bovenaan de hemel toen we een uur terug in de tijd het hotel bereikten. De kamerindeling was al gemaakt door de organisatie, dus discussie daarover was niet meer mogelijk. Het inkwartieren was teruggebracht naar 10 minuten, want de eerste training stond op het programma. De dresscode werd bekend gemaakt, want het sponsorshirt van Mitglied Björn Weier moest voor enige herkenbaarheid zorgen. Na de eerste van in totaal 68 teamfoto`s slingerde het gezelschap soepel door de straten van Londen. Nou ja, soepel. Auto`s rijden aan de verkeerde kant, dus dat is wel opletten. Net als het feit, dat je de ogen goed geopend moet houden, om niet te struikelen over op de grond liggende zwervers, anders lig je er al snel naast. De primeur heeft Ingrid van Zolingen. De soepel bewegende atlete kust als eerste het beroemde Londense asfalt en houdt er een gebutste knie en wat krassen op de ziel aan over. In het beroemde Regent Park en de Londen Zoo, werd het wat rustiger, maar als loon ging het tempo omhoog. De AVA`70-brigade viel echter wel erg op en het publiek dat aanwezig was, zorgde dikwijls voor een staande ovatie. Na een dikke 6 kilometer, doe maar 4 mijl, zit het eerste bedrijf er op. Maar rustig aan doen, ho maar. Ieder had exact 17 minuten om te douchen, want er moest natuurlijk nog wel gegeten worden. Er werd een bezoek gebracht aan een Ierse pub en je houdt dan van tevoren je hart natuurlijk wel een beetje vast. Het gezelschap begint te wennen aan de Engelse lucht en dan neemt vaak de luidruchtigheid toe. Daarnaast zitten er een paar blonde kopstukken bij, die een behoorlijke reputatie hebben opgebouwd. Gelukkig is het in de eet- en drinkgelegenheid al een best kabaal, dus was de kans op een regelrechte ontsporing minimaal. Eigenlijk verliep de avond meer dan wenselijk en net voor middernacht, arriveerde het peloton in het hotel om de nachtrust te gaan pakken. De meesten tenminste, want een enkeling kon het niet laten om de bloemetjes buiten te gaan zetten. Verdere details ontbreken, maar de geruchten gaan, dat er een flink conflict is ontstaan, dat slechts door een bijzonder charmante ingeving van 1 van de daders in de kiem kon worden gesmoord.

Uitslapen was er deze trip niet bij, want al om 06.45 uur in de ochtend, voor sommigen nacht, klonk het reveille-geluid. De organisatie had het hele gezelschap aangemeld voor een hardloopwedstrijd in het beroemde Queen Elisabeth Olympic Parc. Speciaal voor de Nederlandse colonne stond er een ontvangstcomité klaar van fotografen en ander grondpersoneel. Om de spanning wat op te voeren, had Rinke ter Haar van ieder de gedroomde eindtijd op zo`n lullig Wibra-bloknootje geschreven. De winnaar van het spel, was diegene die na afloop met zijn of haar eindtijd de schatting het dichtst had benaderd. Een hoop hilariteit uiteraard en opvallend was vooral het feit, dat er bepaald niet gebluft werd. Het had er alle schijn van, dat niemand voor joker wilde staan, want de schattingen leken werkelijk nergens op. Het parcours heette almost flat te zijn en hoewel menigeen best redelijk Engels bleek te kunnen, was daar absoluut geen sprake van. Het AVA`70 gezelschap had veel bekijks en de paparazzi hadden de ochtend van hun leven. Het vertrek stond gepland om half 10 plaatselijke tijd en werd vooraf gegaan door een warming-up van een mannelijke variant van Olga Commandeur. Het gehuppel werd al snel minder, want er zat natuurlijk wel wat spanning op. Na het startsignaal kwamen de honderden atleten in beweging en om AVA`70 echt op de kaart te zetten, was in de briefing besloten, dat het 23-tal geelhemden zich een beetje over het peloton zou gaan verspreiden. De wedstrijd liep als een tierelier en bij de finish bleek dat Björn Demkes de snelste Nederlander was en Gerdy Hoornenborg dezelfde titel behaald bij de Dames. Ze werd in het Female-klassement zelfs tweede. Langzaam druppelden de AVA-janen binnen. Druppelen deed het intussen ook bij de Sloffert, maar dan van het bloed. Voor nestor Wimpie was de race letterlijk en figuurlijk een brug te ver. In het zicht van de haven, stuiterde de zestiger keihard tegen het grind en belandde daarbij vol op zijn ribbenkast. Het bloed sijpelde uit zeker 7 gaten, maar opgeven is geen optie voor “Tarzan van de Wolboom.” Gelijk achter de finish waren de hulptroepen ter plaatse om de onfortuinlijke atleet op te lappen. Daar had men toch zeker een dikke drie kwartier voor nodig, want de schade was groot. Gelukkig maakte de medaille een hoop goed en langzaam kwamen de blosjes terug op het gezicht, waar de pijn echter ook vanaf te lezen was. Er werd door het gezelschap nog even gewacht op het Wilhelmus voor Björn en Gerdy als snelste Nederlanders en niet te vergeten die Nationalhymne voor Herr Björn Weier als veruit snelste Duitse finisher, maar helaas bleek de brassband andere verplichtingen te hebben. Lopend, gevolgd door kort ondergronds gejakker, kwamen de atleten bepakt en bezakt met een prachtig oranje wedstrijdshirt en een goed gevulde goodiebag weer in het inmiddels redelijk vertrouwde Londense stadsdeel aan, waar men intrek had genomen.

Na alweer een quicke douche, stond het middagprogramma op de rol en hierbij kon men zelfs vooral op inschrijven. Een tiental sportievelingen kreeg een cursus links fietsen en kreeg daarbij gelijk de mogelijkheid om de Engelse highlights te bewonderen en dat zijn er velen. Een best gevaarlijke missie dus. De organisatie van deze fietstour had dit al snel in de gaten en daarom kregen de deelnemers ook een volledig belachelijke pot op het hoofd gedrukt. Bij 10 van de 10, zat dit ook nog eens scheef, dus zonder het zelf echt in de gaten te hebben, was de groep al een attractie op zichzelf. Maar gezellig was het wel en Londen heeft natuurlijk ook wel erg veel te bieden. De meerderheid besloot om voor 1 dag fan te worden van Reading Fc. Dit is de voetbalclub van de voormalige Nederlandse defensie-beul Jaap Stam en niemand minder dan onze eigen Aaltenaar Andries Ulderink. De blauw-witten speelden de topper tegen Leeds United en dat zorgde voor een bak vol publiek. Voordat de ruim 24.000 toeschouwers het stadion in gingen, werd er eerst buiten op de parkeerplaatsen gegeten en gedronken. Om vooral niet op te vallen, sloten de Dutch-fans zich hier maar bij aan. Eenmaal binnen volgde een warme meet and greet met Ulderink, die alle tijd had om het Nederlandse gezelschap te woord te staan. Er stond de nodige prestige op het spel en vanaf het eerste fluitsignaal ging de beer los. Het was allemaal bepaald niet even goed wat er getoond werd, maar de passie maakte alles goed. Billenknijpend sleepte de thuisclub een 1-0 overwinning uit het vuur en de euforie was hartverwarmend. De terugweg werd aanvaard en dat verliep best wel redelijk voorspoedig, onder leiding van interim-gids Andre Bruil, die evenals zijn grote voorbeeld Weijers, als een dolle stier door het metrostelsel beerde. Met de tong op het derde knoopsgat, kon de leider gevolgd worden, maar met name de gekwetste Rensink had het meer dan moeilijk.  Sneu veur ut kerltjen, maar helaas had de leider voor enkele uren hier weinig oog voor.

Intussen was de uitslag van het gokspel van Rinke bekend geworden en het bleek dat Anky Bruil de grote winnares was. Als dank voor deze prestatie werd ze enkele momenten later alleen in het hotel achter gelaten en even leek het gedaan met de voortreffelijke teamgeest. De beide teams werden weer samengevoegd, na een poosje aangevuld met miss Bruil en in een Belgisch etablissement kon de ervaringen uitgewisseld worden. Het bleek een soort schuilkelder te zijn, waar een dikke 300 gasten in een veel te kleine ruimte een orkaan van geluid bleken te produceren. Om iedereen te laten weten, dat het AVA`70-gezelschap ook gearriveerd was, werd er om het half uur een lied ingezet, of op ordinaire wijze met glazen op de tafel geramd. Best gênant, zeker als je de samenstelling van de groep bekijkt. Kennis is er immers meer dan voldoende. Omdat er best een flinke portie calorieën verdaan waren op deze 1^e april, werd er fijn getafeld. Geen culinaire hoogstandjes overigens, maar heerlijk Belgische haantjes, burgers en fish with potatoes. Het drinken veranderde al snel in spoelen, dus de obers moest meer dan gewenst zijn best doen om het gepeupel van dienst te zijn. Beregezellig was het natuurlijk en de groep groeide meer en meer naar elkaar toe en dat is altijd fijn om te zien als je in den vreemde bent. Een afzakkertje werd er nog genomen in een plaatselijke kroeg en toen ook hier het licht aanging, keerde het gezelschap huiswaarts, in zoverre daar sprake van kan zijn. In de foyer werden de laatste flessen geleegd en in het zicht van het bed, werd het toch wel een beetje luidruchtig en vloog een enkele deur zomaar hard uit de handen of werd er gezongen door een enkeling die bij een sollicitatie bij de Jostiband resoluut zou worden afgewezen. Jammer, dergelijke ontsporingen…..

Maar de klasbakken stonden op zondagmorgen om exact 08.00 uur wel weer in de rij om een typisch Engels ontbijt te nuttigen. Geen stilte voor de storm, maar gezellig de ervaringen van de vorige dag doornemen en de tussenbalans opnemen. De eieren, croissants en pancakes werden in sneltreinvaart naar binnen gewerkt, dan wel weggespoeld met koffie, jus of kwark, al gaat dat laatste wat lastiger. Om 09.00 uur stond de ochtendsessie op de agenda. Het betrof een ronde van 10 kilometer sightseeing Londen. Uiteraard in uniforme kleding en bepakt met camera`s en mobieltjes ging de kudde weer achter Weijers aan. De 22 dravers werden gevolgd door de Sloffert, die een fiets toegewezen had gekregen van de organisatie. Dat vond hij wel fijn natuurlijk, maar al snel bleek, dat het in Londen nog al behekst is met trappetjes, dus moest Willem met enige regelmaat van de bike, om de hoogteverschillen te overbruggen. Hier stond overigens tekens een teammaatje voor klaar, dus daarmee had hij het wel getroffen. Londense cultuur snuiven en hardlopen tegelijk. Het is niet gemakkelijk, maar wel fantastisch om te doen. Vrijwel onder de wereldberoemde Londen Eye, dat niet meer is dan een kermisattractie, volgde nog een opvallend hoogtepunt. Een Chinees bruidspaar, maar het kan ook een Koreaans of Taiwannees stel zijn geweest, werd getrakteerd op een gratis fotoshoot met de 23 Dutch people in a running outfit. De dank was groot en gelukkig kon Erwin Wamelink zich inhouden, toen hij achter het bruidje werd opgesteld. Nadat de Garmins ruim 10 kilometer aanwezen en Patrick ons op onnavolgbare wijze weer in veilige haven had geloodst, volgde een erg kort verfrissingsmoment. De trip werd `s middags afgesloten met een sport gerelateerde activiteit, namelijk een rondleiding door Olympic Park. De Spelen vonden in 2012 in de Engelse hoofdstad plaats en een 68-jarig, typisch Engelse wife, wist hier heel erg veel over te vertellen. In ruim 4600 stappen volgens de teller van Ingrid, doorkruisten we het Olympisch dorp, namen een kijkje in het Velodrome, poseerden voor de 5 gekleurde ringen, passeerden het atletiekstadion en eindigde de wandeling bij het Aquaswim-stadium. 

De tijd begon een beetje te dringen, dus werd het tempo wat opgeschroefd. Metro in, nog een keer rennen en tenslotte met de benenwagen naar het hotel. Koffers grijpen en bezakt en bezakt weer retour naar het vliegveld. De bomvolle wagons maakten het er bepaald niet gemakkelijker en de vermoeidheid, veroorzaakt door activiteiten en indrukken, begon lichtelijk een rol te spelen. De douane deed niet erg kinderachtig, al hoewel. Een enkeling moest toch bijna met de billen bloot, of bleek een ID-kaart opvallend weinig vergelijking te vertonen met de werkelijkheid. Het AVA`70-gezelschap kon op tijd aan board en de terugvlucht kon gaan beginnen. De wine-gums gingen nog eens in het rond, maar de kijkers vielen bij menigeen dicht. Na exact 49 minuten en 34 tellen, was het vliegtuig klaar om te gaan landen en dat noemen ze tegenwoordig een recordvlucht. Ook dat maakte de atletiekbroeders- en zusters op de valreep nog even aan den lijve mee. Op de Duitse luchthaven bleek onze privéchauffeur inmiddels ook al te hebben ingecheckt en snel werden de koffers van de 22 sporters in het ruim geflikkerd. De oplettende lezer zou de conclusie kunnen trekken, dat er een verstekeling is achter gebleven. Dat klopt ook. Gerrit Ormel, bleek zich te hebben ingeschreven voor een plaatselijk zaadcongres. Niemand heeft hem hierover vragen durven stellen, maar inmiddels is ook hij weer op Nederlandse bodem gesignaleerd. De sfeer op de terugreis, was bepaald geen afspiegeling van de uren in Londen. Het was bijzonder geruisloos aan boord van de bus, totdat de klok twaalf uur sloeg. Niemand minder dan Sabine Ikink, bleek jarig te zijn en natuurlijk werd zij luid toegezongen en kreeg tevens 63 kussen en een fantastisch cadeau, waar elke vrouw van droomt. Even voor 01.00 uur bereikte de AVA`70-selectie het eigen clubhuis, waar iedereen ook werkelijk iedereen bedankte. Er was een einde gekomen aan een fantastisch weekend in Londen, waar nog lang over nagepraat zal worden. De 17481 foto`s die er zijn gemaakt, de 875 apps die er rond zijn gestuurd en de vele honderden likes spreken voor zich. “Londen meets AVA`70” was een prachtige happening, die zeker een vervolg zal krijgen! 

Frank Roos

Wim Rensink, staand met de rug naar de brug, waar hij met de hardloopwedstrijd lelijk ten val kwam

Voor de Tower Bridge

Londen Queen Elisabeth Olympic Park - 10 km - 43.34 min - 1e plaats M50

Een groepsfoto voor de wedstrijd in het Queen Elisabeth Olympic Parc mag natuurlijk niet ontbreken

Op vrijdag 31 maart zijn we met 23 atleten van AVA'70 vertrokken voor een actieve vakantie naar Londen. Na een goede vliegreis werd er 's avonds nog even een rondje gelopen door het Regents park en langs de Londener Zoo. De volgende ochtend ging de wekker al om 06.45 uur want er stond een 10 kilometer wedstrijd op het programma. De organisatie van de Londen trip had het hele gezelschap aangemeld voor een hardloopwedstrijd in het beroemde Queen Elisabeth Olympic Parc. Speciaal voor de Nederlandse colonne stond er een ontvangstcomité klaar van fotografen en ander grondpersoneel. Om de spanning wat op te voeren, had Rinke ter Haar van ieder de gedroomde eindtijd opgeschreven. De winnaar van het spel, was diegene die na afloop met zijn of haar eindtijd de schatting het dichtst had benaderd. Een hoop hilariteit uiteraard en opvallend was vooral het feit, dat er bepaald niet gebluft werd. Het had er alle schijn van, dat niemand voor joker wilde staan, want de schattingen leken werkelijk nergens op. Het parcours heette almost flat te zijn en hoewel menigeen best redelijk Engels bleek te kunnen, was daar absoluut geen sprake van. Het AVA`70 gezelschap had veel bekijks en de paparazzi hadden de ochtend van hun leven.

Het vertrek stond gepland om half 10 plaatselijke tijd en werd vooraf gegaan door een warming-up van een mannelijke variant van Olga Commandeur. Het gehuppel werd al snel minder, want er zat natuurlijk wel wat spanning op. Na het startsignaal kwamen de honderden atleten in beweging en om AVA`70 echt op de kaart te zetten, was in de briefing besloten, dat het 23-tal geelhemden zich een beetje over het peloton zou gaan verspreiden. De wedstrijd liep als een tierelier en bij de finish bleek dat Björn Demkes de snelste Nederlander was en Gerdy Hoornenborg dezelfde titel behaald bij de dames. Ze werd in het Female-klassement zelfs tweede. Langzaam druppelden de AVA-janen binnen en zelf kwam ik in een tijd van 43.34 minuten als zesde Avajaan over de finish.

Druppelen deed het intussen ook bij Wim Rensink, maar dan van het bloed. Voor de nestor van de groep was de race letterlijk en figuurlijk een brug te ver. In het zicht van de haven, stuiterde de zestiger keihard tegen het grind en belandde daarbij vol op zijn ribbenkast. Het bloed sijpelde uit zeker 7 gaten, maar opgeven is geen optie voor de “Tarzan van de Wolboom.” Gelijk achter de finish waren de hulptroepen ter plaatse om de onfortuinlijke atleet op te lappen. Daar had men toch zeker een dikke drie kwartier voor nodig, want de schade was groot. Gelukkig maakte de medaille een hoop goed en langzaam kwamen de blosjes terug op het gezicht, waar de pijn echter ook vanaf te lezen was. Er werd door het gezelschap nog even gewacht op het Wilhelmus voor Björn en Gerdy als snelste Nederlanders en niet te vergeten die Nationalhymne voor Herr Björn Weier als veruit snelste Duitse finisher, maar helaas bleek de brassband andere verplichtingen te hebben. Alle 23 starters bereiken de finish. De atleten kwamen bepakt en bezakt met een prachtig oranje wedstrijdshirt en een goed gevulde goodiebag weer in het inmiddels redelijk vertrouwde Londense stadsdeel aan, waar men intrek had genomen. De volgende morgen werd er nog even uitgelopen, een citytrip van ruim 10 kilometer, langs de vele bezienswaardigheden die Londen rijk is. 

Foto's van de zaterdag van AVA'70 in Londen

De fietsers van AVA'70 in Londen City.....

Klik op de link voor de foto's van de zaterdag

fotoalbum

.....en de voetballers op de tribune bij FC Reading

AVA'70 in Londen - zaterdag

We trekken veel bekijks in Londen met onze gele brigade

Atletiekvereniging AVA'70 uit Aalten gaat met 23 atleten uit de A en B groep, van vrijdag 31 maart tot en met zondag 2 april, naar Londen. Op deze site wordt iedere dag een verslag van hun belevenissen weer gegeven. Een uitgebreid verslag volgt als we weer in Aalten zijn.

Londen, zaterdag 1 april 2017 - de dag van de wedstrijd!

Eerst de kale feiten: We hebben de wedstrijden allemaal uitgelopen, dit is echter met vallen en opstaan gebeurd…

-   *Onze troef Björn Demkes is 7^e geworden, na een avond duftig doorzakken. Heeft ca. 300 Engelsen achter zich gelaten. Volgens dit wetenschappelijke experiment had Joeri van Gelder gewoon mee moeten doen met de Spelen: een beetje bier kan geen kwaad…

-   *Gerdy is 2^e dame geworden, ook een prestatie van formaat. Had maar 1 bescheiden wijntje genuttigd…

-   *Wim Rensink is op 500 m gevallen op een bruggetje. De sloffer slofte te veel waarschijnlijk… Wim heeft wat asfalteczeem opgelopen hier en daar en zijn horloge doet het niet meer. Wim heeft de avond ervoor een groot glas Guiness gehad. Ondanks zijn vegetarische voorkeur is Wim een iefhebber van deze paardenzeik…

Over Guiness gesproken: onze kwajongens Björn D en Erwin W hebben diep in de nacht 2 eenzame blikjes Guiness gevonden in de keuken. Met smaak, voor zover dit mogelijk is, hebben ze deze blikjes meester gemaakt. Bleken de blikjes van een Engelse gast te zijn! De volgende morgen vlogen er Engelse krachtermen, van een zeer in haar wiek geschoten Engelse dame, door de gangen van het hotel. Omdat Björn en Erwin een leeg blikje als deurstop gebruikten wees deze Sherlock Holmes al gauw de schuldigen aan. De jongens, die uiteraard in goeder trouw deze blikjes genuttigd hebben, hebben berouw getoond en hun vergrijp goed gemaakt met een bosje tulpen en maar liefst 4 blikjes Guiness. Ah liehief! 4 blikjes Guiness, dat wens je je ergste vijand nog niet toe…

Terug naar de wedstrijd: om de wedstrijd extra beladen te maken heeft iedereen van te voren z’n beoogde tijd doorgegeven. Degene die het dichtste bij deze tijd komt is onze winnaar. Zie hier de resultaten:

Uitslagen Queen Elisabeth Olympicpark 10km
	Ingeschatte tijd		Gelopen tijd		Verschil
Wim Brinkman	42'45''		44'27''		1'41''
Gerrit Ormel	45'10''		46'19''		1'09''
Geert Wevers	43'43''		43'35''		0'08''
Björn Weier	42'00''		43'30''		1'30''
Gerdy Hoornenborg	44'45''		45'33''		0'48''
Rinke ter Haar	42'45''		44'29''		1'43''
Hans Jentink	42'30''		43'06''		0'36''
Patrick Weijers	43'10''		44'25''		1'15''
Martin Hengevelt	43'10''		45.02''		1'52''
Ingrid van Zolingen	54'00''		52'15''		1'45''
Angelique Vrijdag	56'00''		53'13''		2'37''
Erwin Wamelink	41'15''		41'08''		0'07''
Inez Balke	50'00''		51'13''		1'13''
Björn Demkes	38'29''		38'18''		0'09''
Patrick Ikink	44'00''		42'05''		1'55''
Frank Roos	47'11''		43'49''		4'22''
Anita Roos	57'12''		56'16''		0'56''
André Bruil	47'11''		46'03''		0'52''
Sabien Ikink	57'11''		59'42''		2'31''
Gerrit Dijkslag	41'30''		46'38''		0’00’’
Wim Rensink	45'00''		1.01'00''		0’00’’
Ankie Bruil	51'30''		51'24''		0'06''
Gertjan Jansen	44'30''		44'15''		0'15''

Ankie kent haar loopprestaties het beste. Frank Roos het minst goed! Hiermee heeft Ankie een mooie prijs gewonnen: ze wordt zondag in de watten gelegd door Frank: Frank smeert het ontbijt, draag haar tasje, zorgt voor Ankie’s natje en droogje, masseert haar pijntjes weg, wast haar de rug, is er voor haar als ze hem nodig heeft. Wie wil dit nu niet? Voor de oplettende lezer: de uitslagen van Wim R en Gerrit hebben we niet meegenomen in de inschatcompetitie. Wim R horvelde dus dat bruggetje af en Gerrit voelde zich tijdens de wedstrijd niet helemaal lekker.

Na de wedstrijd splitst de groep zich: de ene groep gaat op de fiets sightseeing in de stad; de andere groep naar de voetbalwedstrijd Reading – Leeds United. Oud Aaltenaar en oud trainer van AZSV Andries Uldering is bij Reading de assistent van trainer Jaap Stam. Spannende pot, die billenknijpend met 1-0 gewonnen wordt. Door onze Andries dus! Na de wedstrijd treffen we ons weer. De andere groep heeft ook een mooie middag gehad. Angelique en Ingrid hebben een stappenteller aan staan. Als we aan het avondeten zitten, staat deze op een slordige 41000 stappen… Stilzitten is er dus niet bij!

We eten in een uiterst rumoerige kelder, waar de kippen, witvissen en patatten je om de oren vliegen. Maar wederom perfect geregeld door onze organisator Patrick W. Het rumoer wordt vooral veroorzaakt door de andere AVA- tafel. Daar vloeit het Engelse bier en red wine rijkelijk. Aan onze tafel, waar we met elkaar over de zin van het leven aan het praten zijn, kunnen we ons amper verstaanbaar maken. Jammer…

We sluiten de dag af met een paar diehards in de foyer. Er worden al mogelijke opties voor volgend jaar geopperd, want het weekend is nu al een succes. Rennen in Rejkjavic, Barcelona, menig metrapool wordt genoemd. De naked run in Finland wordt ook genoemd…   Kortom – nou ja, kort – weer een prachtige dag met hier een daar een huilbui voor een pechvogel. De lamp gaat uit want we gaan morgenvroeg weer een eindje rennen. Jeuj!

Greetings,

Rinke

Foto's van de vrijdag van AVA'70 in Londen

Duurloopje in The Regent's park bij de Londener Zoo

Klik op de link voor de foto's van de vrijdag

fotoalbum

De gezamenlijke maaltijd

AVA'70 in Londen - vrijdag

De groep Avajanen, voor vertrek naar Londen!

Atletiekvereniging AVA'70 uit Aalten gaat met 23 atleten uit de A en B groep, van vrijdag 31 maart tot en met zondag 2 april, naar Londen. Op deze site wordt iedere dag een verslag van hun sportieve belevenissen weer gegeven. Een uitgebreid verslag volgt als we weer in Aalten zijn.

Londen, here we come!

Vrijdag 31 maart 2017, 12.00 uur

Na maandenlange voorpret is het eindelijk zover: we gaan naar Londen! Mijn gewaardeerde collega-columnist Erwin heeft al mooi beschreven hoe de voorbereiding op deze trip door een ieder compleet anders wordt beleefd. We verzamelen ons bij het clubgebouw, ’t is prachtig weer, en de stemming zit er goed in. Een soort schoolreisjesgevoel hangt er in de lucht. Ondanks alle voorpret zijn we echter met onze gedachten ook bij Denise; ze kan helaas niet mee door het plotseling overlijden van haar moeder. We wensen haar allemaal sterkte toe middels een kaart die Geert mee heeft genomen. Marco van Rijs verrast ons met nog een emotioneel moment: hij brengt zijn Ingrid een fotootje van hemzelf in een lief lijstje, voor op het nachtkastje…Ah liehief!

Om 12.30 uur komt de bus, geven onze dierbaren een knuffel en gaar richting Keulen. Vandaaruit vliegen we naar Londen, vliegveld Stansed heb ik me laten vertellen. Met de bus komen we in de file en reisleider Patrick Weijers trekt al wat wit weg. Gelukkig komen we ruim op tijd. Op het vliegveld blijken de wereldreizigers Patrick en Sabien Ikink half Barlo in de koffer gestopt te hebben: 3 felblauwe koffers moeten persé mee. Uiteraard worden ze eruit gepikt om eens uitgebreid gefouilleerd te worden; Sabien vindt  heerlijk. Ze gaat vaker vliegen vertrouwt ze me toe. Patrick fouilleert haar de laatste jaren niet zo vaak meer… Bij het inchecken zit een beeldschone dame achter de balie. Ze stempelt alle tickets af. Op mijn ticket heeft ze haar 06 nummer geschreven. Ik weet niet wat ik er mee moet. Iemand interesse?

Het vliegen is prachtig; mooi helder weer en we kunnen mooi naar buiten kijken. Van het reisgezelschap vliegen er 3 voor het eerst, Patrick en Sabien, en ik. Mooi werk! Als we in Londen komen leidt Patrick W ons feilloos door de wereldstad. Hij kent hem als zijn achterzak. Metro in, metro uit. Intussen let Geert W voortdurend op of alle schaapjes wel meekomen. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: de organisatie heeft het allemaal prachtig geregeld. In het hotel worden de kamers verdeeld en we hebben ongeveer een kwartier de tijd om ons hardloopkloffie aan te trekken. Er moet namelijk wel gerend worden. Anders raken we van slag! Patrick W heeft een mooi rondje door The Regent's park bedacht, een rondje om de Londense Zoo. We lopen allemaal in een felgeel shirt van Björn Weier. Dus overal worden we gevolgd door verbaasde en vrolijke blikken. Vriendelijk volk, die Londonaren…

Terug in het hotel gauw onder de douche om vervolgens een hapje te gaan eten. We komen bij een gezellige pub waar het goed toeven is. Het is inmiddels al een uur of 8 en de magen knorren. Ook worden er al verleidelijke blikken naar de tap geworpen! Na een fijne maaltijd en goed samenzijn treedt her en der de gaperitus op en we besluiten om het niet te laat te maken. Björn Demkes en Erwin W pakken nog een afzakkertje in een naast  gelegen pub. Als een soort Joeri van Gelders komen ze die in de nacht, met veel kabaal, drank en vrouwen, het hotel binnen. Om vervolgens een dag later als snelste Avajanen over de meet te komen…

Maar daarover later meer!

Greetings, Rinke