 |
| Fysiotherapeut Lorenzo Scheening (links) en drie deelnemers AALTEN - “Toen ik de eerste
keer op zo’n ding over de baan vloog kreeg ik een enorme kick. Ik rende! Voor
het eerst weer de wind in de haren, geweldig!” Door Ed Doppen Aldus een stralende Gera
Reiling vanaf haar ‘Running Frame’. Gera heeft al meer dan 25 jaar niet meer
kunnen rennen. Door ernstige schade aan haar rug kan ze haar eigen gewicht niet
dragen. Als ze even staat, kan ze maar kort lopen en moet gaan zitten op de
vouwstoel die ze op een handig steekwagentje overal mee naar toe neemt. Liggend
op het running frame heeft ze geen last van de zwaartekracht, en kan ze liggend
rennen. “Heerlijk je hartslag omhoog voelen gaan en genieten van de snelheid.” Op de Atletiekbaan van AVA’70
bestaat al geruime tijd de mogelijkheid om aan Frame Running te doen. Dat is
rennen, liggend of zittend op een frame. Een soort zeer geavanceerde loopfiets.
Deze sport biedt aan mensen die kampen met ernstige beperkingen de mogelijkheid
weer hard te lopen. Dat gebeurt onder de
deskundige begeleiding van fysiotherapeut Lorenzo Scheening. Er wordt gesport
in een klein groepje en de begeleiding is precies op maat. Er zijn nog plaatsen
vrij. De mensen die al meedoen zijn erg enthousiast. Martin Ruesink vertelt dat hij
drie jaar geleden een herseninfarct heeft gehad met verstrekkende gevolgen.
Problemen met zijn evenwicht, duizeligheid, haperende fysieke coördinatie.
Gewoon fietsen of lopen bleek niet meer mogelijk. Martin vertelt over het
intensieve traject met ups en downs dat hij daarna inging. Hij benadrukt het
belang van in beweging blijven. Bij frame running hoef je niet maximaal te
presteren, gewoon lekker bewegen en genieten. Hij begrijpt dat er voor sommigen
een drempel ligt om hiermee te starten. Drie jaar geleden deed hij zelf nog mee
aan intensieve bootcamps. Nu kan hij genieten van over de baan zoeven op zijn
frame. Is je belangstelling gewekt?
Heb je zelf fysieke beperkingen en wil je toch gaan sporten? Of ken je iemand
voor wie dit iets zou kunnen zijn? Neem dan contact op met Lorenzo Scheening
via lorenzo@foij.nl of 06-24234350. (bron) |
dinsdag 29 oktober 2024
Frame running in Aalten: Rennen met de wind in je haren
zondag 27 oktober 2024
Foto's en uitslagen van het Molenhoeks Makkie in Molenhoek
AVA’70 lopers schitteren op de Bax Halve Marathon van Doetinchem
.jpg) |
| De halve marathon lopers van AVA'70 Op een zonnige dag op
Sportpark De Bezelhorst verzamelden de hardlopers van AVA’70 zich vol
enthousiasme voor de Bax Halve Marathon van Doetinchem. Een flinke groep, die
zich de afgelopen 12 weken trouw heeft voorbereid volgens het trainingsschema
van Gerben Duenk, stond aan de start. Elke week trainen ze keihard, met mooie
duurlopen in het weekend als hoogtepunt. En wat hebben ze geleverd! De
lopers van AVA’70 behaalden stuk voor stuk prachtige tijden. Moe maar met een
brede glimlach, passeerden ze één voor één de finishlijn. Een prestatie om
trots op te zijn! Complimenten aan alle lopers voor hun inzet en doorzettingsvermogen
– jullie hebben bewezen dat hard werken loont! Op naar de volgende uitdaging,
AVA’70. Dennis ter Veldhuis |
Uitslagen van de 39e halve marathon van Doetinchem
 |
| Zondag 27 oktober 2024 Klik op de link voor alle uitslagen 1 kilometer 6-9 jaar 1 kilometer 10-11 jaar 2.5 kilometer 12-15 jaar 7.5 kilometer halve marathon site organisatie |
Aankondiging van de Boekeldercross in Aalten
 |
| De eerste 4 zaterdagen in november |
Informatie
Boekeldercross wedstrijden: Zaterdag 2, 9, 16 en 23 november
Vanaf 2
november kun je vier zaterdagen meedoen aan de Boekeldercross
competitie. Je doet mee aan de competitie uitslag als je 3 keer gefinisht
bent op de zelfde afstand. Kun je maar 1 of 2 keer meedoen of loop je
verschillende afstanden is dit geen enkel probleem.
Aanvangstijden
wedstrijden:
1 km
Jeugdcross: start 13:00 uur.
2 km
Jeugdcross start: 13:10 uur.
5 en 10 km
start: 13:30 uur.
Inschrijving:
De
voorinschrijving telt evt. voor alle zaterdagen als je de zelfde afstand loopt
(u betaalt pas bij het afhalen van het startnummer). Loop je een keer een
andere afstand dan moet je wel opnieuw inschrijven voor die andere
afstand. De online voorinschrijving is alleen mogelijk t/m 1 november
22:00 uur 2024. Na inschrijving is altijd mogelijk op alle wedstrijddagen
vanaf 12:00 uur.
Inschrijfgeld:
per wedstrijddag (pin aanwezig)
1 en 2
km inschrijfgeld € 3,50
5 en
10km inschrijfgeld € 7,00
Timing:
Aan de
achterzijde van het startnummer zit een chip die wordt gedetecteerd door het
timing systeem ( Race-Result) lever na de finish altijd het nummer in, de
organisatie zorgt er dan voor dat u het zelfde nummer weer terug krijgt bij de
volgende wedstrijddag (ook als je uitstapt svp. het startnummer weer
afgeven). Draag het startnummer duidelijk in het zicht aan de voorzijde
(niet onder uw kleding!)
Uitslagen en
foto’s:
De uitslagen
worden gelijk na binnenkomst finish online te gezet. Met de inschrijving
gaat u akkoord dat wij uw naam plaatsen in de uitslagen van de wedstrijden die
worden geplaatst op div. websites. Er worden door diverse amateur
fotografen foto’s gemaakt tijdens het evenement, soms nemen wij een foto
daaruit om te plaatsen bij de uitslagen of wedstrijdverslagen.
Parcours:
1 km is 1
ronde
2 km is 2
ronden
5 km afstand
is 1 ronde
10 km afstand
is 2 ronden
Wedstrijd
Locatie:
't Romienendal - Aladnaweg 3, 7122 RN Aalten
Klik op de links voor meer informatie
zaterdag 26 oktober 2024
Noar buuten met de familie Luuten – afzien op de Schans
 |
60 Challenge met de
familie Luiten |
Via dit sympathieke digitale
podium van neef Geert hebben we al menig hardloop-evenement georganiseerd: de
Aprils Prachtige Prijzenloop, De Zevenbultenloop en natuurlijk de King of the
Beeklaan. En wat we ook organiseren: de familie Luiten doet mee. De familie
Luiten, een sportief geslacht uit Barlo. Tussen de varkensschuren is een
survival-baan gebouwd, een volleybalveld aangelegd, een trampoline ingegraven,
een verdwaalde goal, je kunt het zo gek niet bedenken. Er is zelfs een 50 meter
bad in gegraven, maar dat zou ook een ale-kelder kunnen zijn... Er moet in
ieder geval geturnd, gesprongen, gehangen en geklauterd kunnen worden. Anders
wo’j stief! Van origine zijn de Luitens gymnasten. Doen ze nog steeds.
Reuzenzwaai, borstwaartsom, vogelnestje, net zo makkelijk!
En zo deed er eind augustus
ook een serieuze afvaardiging van de familie Luiten mee aan de King of the
Beeklaan, de man tegen man / vrouw tegen vrouw sprintwedstrijd tegen de
Beeklaan op. Prachtig vonden ze het! Nestor Arjan had een pittige loting, maar de
gymnast wist het te winnen van hardlooplegende Geert W. Zoon Joran begon met
een makkelijke loting tegen oud-King Rinke – die nog moe was van al het
ge-organiseer – maar moest het later afleggen tegen allround atleet Mees
Prinsen. Mooder Ingrid weerde zich kranig tussen de jonge deerns, ging gracieus
2x de venijnige bult op, om het uiteindelijk af te moeten leggen tegen de jonge
raspaardjes van Ava. Even als een moede hinde kon ze desondanks genieten van de
prachtige ambiance en koelwagen. Zoon Herald, op papier een sterke kandidaat,
kon helaas niet meedoen. Geen oppas… Herald kan niet alleen fantastische
meubels timmeren, maar smoesjes bedenken kan hij ook heel aardig.
De familie Luiten heeft ook zo
z’n eigen bulten: de Schans in Lichtenvoorde. De Schans is natuurlijk bekend
van de Zwarte Cross en menig Avajaan heeft in een recent verleden de
Scharenborg Crossloop gelopen, die ook over deze crossbulten ging. Geen meter
is er vlak, pittige bulten en afdalingen, mul zand en vaak een drekbende:
ideaal parcours voor de familie Luiten. Arjan vroeg me, tijdens het afpilsen
bij de King of the Beeklaan, of ik ook een keer kwam trainen op de Schans.
Natuurlijk zei ik ja. Na weer zo’n geslaagde versie van de King zeg ik immers
overal ja op.
Op zaterdagmiddag 26 oktober
was het zover: ik mocht met de jongens meedoen. Een mooie trainingsprikkel voor
de Boekeldercross, zo zeiden we tegen elkaar. Ik wist toen nog niet wat me te
wachten stond… Met de fiets naar Barlo, om daar eerst een kopje koffie te doen.
Van de Luitens waren Arjan, Herald en Joran van de partij. Vriend van de
familie, Mitchel Somsen (kwartfinalist King of the Beeklaan), ging ook mee.
Omdat Arjan en Ingrid ook nog midden in een grote verbouwing zitten, ging
Ingrid niet mee. Was druk aan ’t sausen. Dochter Geraldien had her en der nog
wat pijntjes en durfde het nog niet aan. Schoonzoon Wiljon koos er wijselijk
voor om te helpen met behangen. Da’s al een betere smoes als “geen oppas” vond
ik…
In de veronderstelling dat ik
een paar rondjes over het zand moest rennen, fietste ik goedgemutst met de
familie mee. De motorcrossers waren net hun boeltje aan het inpakken toen we
aankwamen en hadden een beste puinhoop achter gelaten. Geen meter vlak, diepe
wielsporen, het zand lekker losgereden. In coronatijd ging Arjan met familie en
vrienden hier vaak trainen. Je moest toch wat. Ze hadden zich een zogenaamde
challenge bedacht die je in 56 minuten af moest leggen. Arjan was toen 56 toen
ze zich dit bedachten. Je moest beginnen bij de uitkijktoren: 100 treden naar
boven rennen. Vervolgens, genietend van het mooie uitzicht, 10x opdrukken. Dan
weer naar beneden. Dan aan een van de stangen hangen (van een van de 4 poten
van de uitkijktoren): 10x met je tenen naar de stang waar je aan hangt, ook wel
“toes to the bar” genoemd. En dan naar de schans, om hier rondje van een goeie
kilometer door het mulle zand te geiselen. Oh wat leuk… Elk jaar krijgt Arjan
er een minuutje bij. De challenge heet nu “60 Challenge”. Hij heeft het nog
niet gehaald, maar Arjan blijft stug doorgaan.
Ik begon, zoals wel vaker, vol
goede moed aan de challenge. Tiptiptip, de stalen trap op. 10x opdrukken lukt
ook nog wel. En hup, naar beneden. Maar dan, die stang… Met geen mogelijkheid
kreeg ik mijn tenen naar de stang. Óf mijn turbodijen zijn veel te zwaar, óf
mijn gymnastische skills zijn waardeloos. Ik vrees het laatste…Dan maar lafjes
de knieën wat optrekken. En zelfs daar moest Arjan me nog mee helpen. Er waren
ook een handvol kleinkinderen van Arjan mee. Die hingen her en der aan de
stangen alsof ze in de uitkijktoren woonden. Ze keken wat misprijzend naar mijn
gestuntel. Ik was bijna geneigd om als verdediging enkele skills van mezelf te
benoemen, maar op dat moment kon ik er zo gauw niet wat bedenken…Ik was
namelijk aan het dood gaan.
En toen door naar het rondje
rennen. Rennen is een groot woord: ’t is een soort balanceeroefening tussen de
wielsporen door. Goed voor de core stability za’k maar zeggen, maar funest voor
m’n gemiddelde.
En dit gegeisel dus 6x. 6x
keer die trap op, 60x opdrukken, 60x een soort van knieoptrek-oefening en 6x
dat rondje. Ik weet niet hoelang ik er over gedaan heb. In ieder geval veel
langer dan 60 minuten. En op het laatst ging die trap ook niet meer van “tiptiptip”…
Joran en Michel raffelden het rondje af in een goeie 52, 53 minuten. Jonge
hunde… Moeder Ingrid kwam ook nog even en liep heel makkelijk 2 rondjes mee.
Het huis moet wel een keertje af, maar even uutslakkeren op de Schans is zeker
zo belangrijk.
Thuis wachtte ons een
heerlijke stamppotmaaltijd. Geraldien had ondanks haar kuitklachten een pan
hutspot en boerenkool gemaakt. Arjan moest wel zelf de earpels schillen, dit
redde hij wel binnen 60 minuten. Ook knap. Gelukkig kreeg Geraldien hulp van (schoon)moeder
– oma – overgrootoma Gerda. Een overheerlijke pan hachee en worst maakten de
stamppot compleet. Toen oma Gerda voldaan zag dat alle buikjes weer rond vol
waren, ging ze naar huis, Het was mooi geweest. Ze gaf de kinderen, klein- en
achterkleinkinderen een dikke zoen. Ik dacht dat dit ook nog bij de challenge
hoorde, dus ik dook onder tafel. Oma Gerda is nog altijd een prachtige vrouw,
maar dit ging me te ver. Ik kreeg voor de schrik een koel biertje bij, een
halve liter van een of ander onbekend Duits merk. Die ging er wel in! Ik
vreesde dat ik er hier ook gelijk 6 van op moest drinken. Dat hoefde gelukkig
ook niet, bij de 2e was de piepe ook al aardig leug.
Ik fietste weer voldaan naar
huis. Het was aardig afzien, maar wat een prachtige sportmiddag mocht ik
beleven. En wat een prachtige familie! Mooi om te zien hoe het sporten een
vanzelfsprekend onderdeel kan zijn in het dagelijkse leven. Bedankt dat ik mee
mocht doen! Als een soort van kantoorklerk had ik me kranig geweerd dacht ik
toen.
Maar het ergste moest nog
komen. ’s Nachts om een uur of 04.00 werd ik wakker. Ik kon niet meer op mijn
rechterschouder liggen. Helse pijnscheuten schoten door de schouderstreek.
Begin dit jaar heb ik te maken gehad met een overbelaste linkerschouder (2 dagen
an de schuppe en hup: overbelast). De aanhechting van mijn biceps was ontstoken
volgens de fysio. Bicepsuele problemen dus. Met al dat gehang had ik mijn
linkerschouder proberen te ontzien, met als gevolg dat mijn rechterschouder nu
protesteerde. Ik kon nog geen brille opzetten! Dit stukje tikken gaat net weer
een beetje. Gedurende de dagen daarop ging het weer ietsje beter, maar het
jankte door m’n schouder. En dan bun ik gin piepert hè!
Maar pijn of geen pijn: over
een half jaar ga ik weer. Ik heb inmiddels thuis een stang opgehangen. Ik zal
en ik moet met mijn tenen naar de stang kunnen. En tussendoor stiekem oefenen
op de Schans. Ik zal die blagen van Luuten laten zien dat deze oudere man, net
als hun opa, nog makkelijk kunstjes aan de stang kan! En hopelijk daarna weer
een heerlijk bord hutspot met hachee. En zo’n lekker koele Duitse halve liter.
En misschien een zoen van oma Gerda…
Een pijnlijke groet vanaf de
Schans,
Rinke ter Haar
Ploeteren door het mulle zand
Met de tenen naar de stang, ik kom niet wiet!
donderdag 24 oktober 2024
Wim Brinkmans eerste maanden in Zwolle - deel 3
 |
| Wim Brinkman in het rode shirt |
De verbazing over
hardloopwedstrijdjes
Het is al weer een tijdje
geleden dat ik jullie op de hoogte heb gehouden van mijn hardloop avonturen in
Zwolle. Het hardlopen gaat nog steeds goed en ik leer steeds meer verschillende
routes kennen rond Zwolle, maar ook op de Veluwe of rond Dalfsen en Ommen. Wat
zijn er toch prachtige plekken in de natuur om heerlijk te kunnen rond draven. Maar
nu wil ik jullie toch ook even op de hoogte brengen van een andere kant van het
hardlopen namelijk de wedstrijdjes. Zoals vele al weten mag ik graag
wedstrijden lopen in het weekend. Eerder vaak met Dirk-Jan maar gezien de
afstand is dit nu wat minder geworden. Maar de andere kant is, dat ik nu veel
nieuwe wedstrijden leer kennen.
De afgelopen periode heb ik verschillende
wedstrijden gelopen zoals de 4EM van Staphorst (samen met Dirk-Jan ), de Oranjeloop
in Nieuwleusden, den Alerdinckloop in
Laag Zuthem en de Stadshagenrun in Zwolle. Hier in Zwolle en omgeving (ik reken
dan ongeveer 20 km) zijn er vele hardloopwedstrijden en nu het cross seizoen
begint is er elk weekend wel ergens een loopje. De Sallandcross competitie telt
alleen al 10 wedstrijden en dan heb je ook nog de Vechtdalcross en de IJssel
Deltacross competitie. Maar ook nog veel ‘losse’ loopjes of crossen.
Aan de keuze zal het zeker
niet liggen, maar er is een ander probleem. Veel
wedstrijden zitten al zeer snel vol. Zo was er afgelopen week de Stadshagenrun,
gewoon op zaterdagmiddag een jeugdloop en een 5 en 10 km loop door de woonwijk
van Stadshagen. Gelukkig had ik mij op tijd ingeschreven, want tot mijn
verbazing stonden er zaterdagmiddag in totaal 1600 deelnemers aan de start. Begin
september was op een woensdagavond de Berkumloop met 1500 deelnemers en op zondag
1 december zit de Sint Nicolaasloop met 1000 deelnemers nu al vol. Jullie
snappen al dat ik dit zo niet gewend was. Ik heb mij nu al moeten aanpassen om
mij direct bij wedstrijden in te schrijven, zodra de inschrijving open gaat. Bij de crosses valt het wel mee, maar is voor inschrijving wel nodig en kun je
er niet op vertrouwen dat het op de dag zelf nog kan.
Gelukkig kent men in Zwolle
ook een ander hardloop evenement, namelijk de Parkrun (www.parkrun.co.nl). Dit is nu juist het
tegenovergestelde van bovenstaande wedstrijden. De Parkrun is over komen waaien
uit Engeland, waar je elk weekend in verschillende parken wel een wedstrijdje
hebt. In Zwolle kun je elke zaterdagmorgen verzamelen in het Wezenlandenpark.
Hier is een route uitgezet van 5 km (3 rondjes). Om precies 9.00 uur geeft
iemand het startsein en je gaat. De route staat keurig aangegeven, maar je moet
wel opletten op andere gebruikers van het park. Het is niet echt een wedstrijd,
ieder loopt voor zich zelf. Je moet je éénmalig aanmelden bij de site en hierna
krijg je een barcode per mail toegestuurd. Deze barcode is persoonsgebonden en
je kan er over de hele wereld mee terecht bij alle Parkruns. Bij de finish
wordt jouw tijd gescand en voor je thuis bent heb je al een mail gekregen met je
eindtijd. En het mooie van dit alles is dat het ook nog gratis is. Dus heb ik
geen wedstrijd in het weekend, maar wil toch even mijn snelheid testen, dan is
dit een mooi alternatief. Ik kom al lopers tegen die als doel hebben om zo veel
mogelijk verschillende parkruns te lopen. Maar dat doel heb ik echter nog niet.
Groetjes Wim Brinkman
Ps. Ik zie bijna geen AVA’70 lopers meer bij wedstrijden, behalve Gerrit Dijkslag dan. Of lees ik hier niets meer over? Toch jammer, was zo mooi jaren geleden met een bus vol AVA’70 leden naar de Diepe Hel Holterbergloop.
woensdag 23 oktober 2024
‘Hardlopen werkt helend’
 |
| Henk Mengers Aalten – Op zijn 39ste stort
Henk Mengers (67) in. Letterlijk. Diagnose: een burn-out. “Als ik naar de wc
moest zat ik mij af te vragen hoe ik
daar in hemelsnaam moest komen…” Volgens Henk is een burn-out een soort
‘bescherming’, het lichaam geeft aan dat het echt niet meer kan. “Als je op dat
punt belandt, als je lichaam totaal op is, zijn er drie mogelijkheden. Een
burn-out is mijns inziens de mildste. De andere twee, een hartinfarct of
herseninfarct, zijn heftiger… Het lot wil helaas dat ik bij de tien procent
hoor die nooit helemaal van de klachten afkomen. Maar ik heb ermee leren
leven.” Naast therapie en medicatie krijgt Henk het advies om te gaan hardlopen.
Hij meldt zich bij AVA’70. “Dé hardloopgoeroe van AVA, Jan te Brake senior,
merkte op dat het niets zou worden. Hij bedoelde ermee dat iemand die ‘moet’
gaan lopen weinig kans maakt...” Door Karin Stronks Henk wordt lid van AVA'70 in
het jaar 2000 en begint met hardlopen. Hij grijnst: "Ik kon er niks van!
Ik heb mezelf vier doelen gesteld. Vijf kilometer, tien kilometer, halve
marathon en hele marathon. Ook stelde ik richttijden in, respectievelijk 19.30
minuten, onder de veertig minuten, onder de anderhalf uur en de marathon in
drie uur en vijftien minuten. Inderdaad vrij ambitieus… Het is allemaal gelukt,
heb er acht jaar over gedaan, maar heb het gered. En merkte dat hardlopen een
helende werking heeft. Zoals dezelfde Jan te Brake sr. opmerkte; ‘Henk, de
problemen veranderen niet. Maar na het hardlopen kijk je er anders tegenaan'.
Door medicijnen en hardlopen blijf ik redelijk in balans.” Door de burn-out
wordt Henk deels afgekeurd. Hij werkt op dat moment bij Rots Bouw. "Toen
ik minder moest werken heeft mijn werkgever gezorgd voor beter passend werk. Later ben ik voor mezelf
begonnen met een bouwadviesbureau. Helaas raakte de bouwcrisis ook ons hard…
Omdat ik toch voor een inkomen moest zorgen hebben mijn zoon Tom en ik besloten
om met een hardloopgroep te beginnen en zo is op 1 januari 2013 VOF
Hardloopgroep Zandloper ontstaan. Heb de trainingsopleiding gedaan en de
opleiding tot running therapeut gevolgd. Onze loopgroep richt zich in principe
op recreatieve lopers, beginnende hardlopers. Met veel aandacht voor mensen die
‘aan de achterkant' lopen, juist deze groep haakt snel af, dat willen wij juist
niet! En we verwelkomen mensen die door medici het advies krijgen om te gaan
hardlopen. Deze doelgroep begint heel laagdrempelig met Leefstijl Running.”
Henk vervolgt: "De helende werking van hardlopen wordt steeds meer gezien
als therapeutisch. Uit onderzoek blijkt dat mensen met klachten op gebied van
depressiviteit en burn-out er veel baat bij kunnen hebben.” Het hardlopen heeft Henk veel
gebracht. "Een goede conditie heeft me voor een groot onheil behoed,
althans dat denk ik.” Hij vertelt: "In 2020 liep ik een halve marathon.
Tien dagen later zat ik aan de zuurstof en liep achter een rollator… Hoge
koorts had ik, was kortademig, men dacht aan Covid, dat bleek het niet te zijn.
In één week viel ik tien kilo af… Nader onderzoek wees uit dat ik leed aan de
Papagaaienziekte, een soort longontsteking die bijna niet voorkomt. Ik genas
gelukkig voorspoedig en denk dat mijn goede conditie een grote rol heeft
gespeeld bij het herstel. In deze periode nam ik me voor om geen marathon meer
te lopen. Dat is zo'n enorme belasting voor je lichaam, ook al ben je
kerngezond.” Hoe gaat het nu met Henk?
"Zoals gezegd, ik hoor bij de tien procent van de burn-out patiënten die
nooit helemaal van de klachten afkomen. Maar ik kan er goed mee leven door de
juiste keuzes te maken, veel rust te nemen en teveel prikkels te vermijden.
Door de medicatie en het hardlopen blijf ik in balans. Ben ongeveer halve dagen
actief, de andere helft houd ik rust. Ben nu met pensioen, ik hoef niet meer zo
nodig! Houd me binnen de Zandloper, samen met anderen, bezig met trainen van de
prestatiegroepen, de marathonlopers en een paar recreatiegroepen.” (bron) |
maandag 21 oktober 2024
November is crossmaand bij AVA'70
.jpg) |
| Om 13.00 uur gaan de jongste talenten tot en met 9 jaar van start voor
hun wedstrijd over 1 kilometer |
Net als in de voorgaande jaren
vindt ook dit jaar de start en finish plaats bij het Romienendal in Dale. De
organisatie heeft in het fraaie buitengebied een prachtige, selectieve ronde
uitgezet. De ongedwongen sfeer, een fraai start- en finish-arena en grote
publieke belangstelling vormen de succesvolle ingrediënten van dit evenement,
waar menigeen al reikhalzend naar uitkijkt.
Om 13.00 uur gaan de jongste
talenten tot en met 9 jaar van start voor hun wedstrijd over 1 kilometer. Het
is een afwisselend parcours in de achtertuin van het Romienendal. Na een vlak
begin, volgt er al snel een pittig stuk over het maisland, daarna een zandpad,
een strook langs de sloot, terwijl er voor de finish nog wat kleine
hindernissen zullen moeten worden genomen. Het talrijke publiek kan de lopers
en loopsters goed volgen en zullen de dappere strijders ongetwijfeld met
applaus begroeten. Hierna is het de beurt voor de kids tot en met 15 jaar, die
dezelfde ronde afleggen, maar dan 2 maal en dit is een flinke kluif.
Tenslotte maken de Senioren
hun opwachting en zij moeten een parcours met een lengte van 5 kilometer
afleggen. Vanaf de start gaan de atleten en atletes in een lint in de richting van de Aladnaweg
en dan begint de wedstrijd pas echt. Langs sloten, over heuvels, via zandpaden
en een klein stukje asfalt gaat het in de richting van de mogelijke
scherprechter: de Robert Gesinkbult. Ook daarna blijft het parcours erg
selectief tot aan de finish in de Romienendal-arena. De deelnemers kunnen
kiezen om het rondje 1 of 2 keer af te leggen en de start de wedstrijd over 5
en 10 kilometer is om 13.30 uur.
Naast heel veel AVA-janen
worden er ook verschillende regionale toppers aan de start verwacht. Daarnaast
is de afgelopen jaren gebleken dat de Boekeldercrosscompetitie ook zeer in de
smaak valt bij veel Duitse atleten. Het beloofd dus weer een prachtig sportevenement
te worden.
Voorinschrijving voor de
Boekeldercrosscompetitie is vanaf heden mogelijk via de site : www.ava70.nl.
Maar ook op de wedstrijddag zelf kan er vanaf 12.00 uur worden ingeschreven,
bij het Romienendal, Aladnaweg 3, 7122 RN Aalten.
Bij de jeugd zijn er prijzen
voor de nummers 1, 2 en 3 per afstand en daarnaast zijn er ook prijzen per
leeftijdscategorie. Bij de Senioren zijn er geldprijzen per afstand. De prijzen
worden bepaald aan de hand van het eindklassement.
Om voor het eindklassement en een mooie herinnering in aanmerking te komen, moet er aan minimaal 3 wedstrijden worden deelgenomen. Voor meer informatie en voorinschrijving: www.ava70.nl
vrijdag 18 oktober 2024
Wandeltocht IJsselvallei (Zutphen-Deventer)
 | ||
| Nog even met het pontje de IJssel over en we zijn op onze eindbestemming in Deventer De parels van de IJssel Nadat we de 8 etappes van het
Scholtenpad wandelend hadden afgelegd en de onderlinge sfeer nog steeds meer
dan goed was gebleven, werd besloten om er een prettig vervolg aan te geven. De
zoektocht naar nieuwe wandelpaden, bracht ons tijdens het eerste buiten-Achterhoekse
avontuur naar Zutphen, waar de IJsselvalleiroute ons naar Hanzestad Deventer
moest gaan brengen. Het werd weer een mooi avontuur…. Het is vrijdagmorgen 18
oktober als we rond 08.00 uur richting onze startplek rijden. De stemming is
opperbest al is er hier en daar toch ook wel sprake van enige nervositeit. Het
gaat dan met name over de altijd lastige keuze tussen de lange broek of de
korte pijpjes. Frank heeft het zich direct al gemakkelijk gemaakt en had
gekozen voor de korte varianten. Geert en met name Theo bleken de twijfelkonten
en hielden het bij lang, al was snel duidelijk, dat dit geen goede overweging
was. De rijp hing boven de velden, maar de temperatuur op deze mooie en zonnige
herfstdag was gewoon puik. Vanaf station Zutphen doken we
via een achterstandswijkje al snel het buitengebied in. Frank bleef even achter
om hij dacht nog wat te scoren bij een buurtkoelkast, die voor algemeen gebruik
producten aanbied voor weinig. Behalve een blikje knakworsten met een
houdbaarheidsdatum van maart 2022, leverde de proviandkast weinig op, dus
huppelde de krullenbol snel weer naar zijn maten toe. Daar aangekomen, deed
zich het volgende probleem al voor, want Theo zijn veter bleek los te zijn
geraakt. Bukken is er voor de nestor niet bij, want de kans dat zijn heup dan
uit de kom schiet is zeker niet ondenkbaar. Gelukkig schoot Geert gelijk te
hulp en als een echte mantelzorger ging hij door de hoeven om de veters van de
linkerschoen eens even flink vast te sjorren. Nog geen twee kilometer later was
het alweer mis, alleen was het toen de veter van de rechterschoen, die de
noodstop veroorzaakten. Geert bukte direct weer om zijn kompaan te helpen en
dit tekent natuurlijk direct ook de goede onderlinge sfeer. Omdat het tempo er
toch al helemaal uit was, besloot het olijke drietal gelijk om maar even een
plaspauze in te lassen en gebroederlijk naast elkaar stond het drietal
Achterhoekse zeikers op de dijk te urineren of het de gewoonste zaak van de
wereld was. Na 5,68 kilometer wandelen,
nodigde een bankje ons uit om even plaats te nemen en werden er lekkere
broodjes genuttigd en een sapje gedronken, terwijl de zon zijn uiterste best
deed om de boel flink op te warmen. Dit lukte overigens uitstekend, want Theo
dreef bijkans uit zijn shirt, terwijl ook Geert de mouwtjes al had opgerold.
Frank, die bekend staat als een enorme koukleum, deed zelfs zijn jasje al een
stukje open. Nou, dat wil wat zeggen… De tocht aan de Westerzijde
van de IJssel werd vervolgd en het gevogelte liet zich van de beste
kant zien en horen. Met name de ganzen waren in overvoed aanwezig en zich aan
het volvreten voor de wintervlucht die aanstaande is. Theo blijkt onnoemelijk
veel verstand te hebben van vogelsoorten en noemde van elke passerende,
schijtende, zittende of fluitende vluchteling de naam. Geert en Frank stonden
werkelijk versteld van de kennis die hun loopmaatje deelde, al hadden ze hier
en daar wel af en toe wat twijfels. Zo gilde Theo het werkelijk uit, toen hij
een witte kanarie spotte, terwijl zijn wandelende begeleiders bijna zeker
wisten dat het hier om een zilverreiger ging. Natuurlijk lieten ze het niet
aankomen op een discussie, want de oudste wandelaar had het af en toe al
moeilijk genoeg. Zo moest er bijvoorbeeld een aantal keren over een hekje
worden geklommen en dat ging bij de toch ook al 69-jarige zwoeger verdomd
lastig. Terwijl paparazzi Geert elke keer direct bij een dergelijke passage met
de camera klaar stond, gaf Frank Theo een kontje om hem over het 45 centimeter
lage hekwerk te kieperen. Hilarische taferelen natuurlijk, die door het
passerende fietsersvolkje met argusogen werd bekeken en zorgde voor veel
glimlachende passanten. Hoe mooi is dat op deze fijne oktoberdag? Na een kilometertje of 11,5
was het tijd voor een hele fijne inwendige versterking en waar kun je dat beter
doen bij de Kribbe. Een werkelijk prachtig onderkomen in de Wilpse klei, dat
behalve een heel fijn plekje voor het aanvullen van de calorieën, ook dienst
deed als museum. Het Aaltense drietal werd met open armen ontvangen en voelde
zich er gelijk helemaal thuis. De schoentjes werden uitgedaan door Frank en
Geert om de pootjes effen wat ontspanning te bieden. Geert trakteerde, dus Theo
besloot gelijk voor het duurste te gaan, namelijk cappuccino en appelplaattaart
met slagroom. De anderen sloten zich maar bij deze bestelling aan en na een
bijzonder vriendelijke kennismaking met de 56-jarige serveerster Carola was het
wachten op de lekkernijen. Een gezellig gesprek kwam op gang al hield Theo zich
wat afzijdig. Hij was aan het snuffelen in een encyclopedie over de
plaatselijke bezienswaardigheden. Net toen hij hierover wat wilde gaan
vertellen, kwam Carooltje met een blad vol lekkers aanwandelen. Een geluk bij een
ongeluk zullen we maar zeggen… Tuurlijk nog effen tolletteren en gauw naar buiten
voor de slotkilometers. Eerst ging het even verkeerd,
omdat het kompas lichtelijk van slag was, maar daarna weer het ouderwets
lekker. We hadden nog maar net gezegd, dat het mooi zou zijn als onze educatieve
kennis ook nog een boost zou krijgen, toen we op onze wenken werden bediend. Aan
de kant van de weg stond namelijk een Duits busje en daarachter een Nederlands
kadetje. Wat vooral de aandacht trok, was de zendapparatuur, die aan de rand
van een enorm grasveld stond opgesteld. Het wandeltrio besloot snel om een
gesprekje met de blanke en donkere snuiters aan te gaan, die er aan het prutsen
waren. Frank opende in bloemkool-Duits, maar kreeg een Engels antwoord. Geert
nam het gesprek gelijk over, want Theo kan immers alleen plat-Achterhoeks. De
jongste gast zei gelijk lachend dat het praatje gerust in het Nederlands mocht
en het ijs was gebroken. Het duo was bezig met het
testen van een drone en het zag er allemaal flink technisch uit. Omdat onze
landgenoot ons er best wel sportief uit vond zien, nodigde hij ons uit om efkes
mee te lopen naar de bus. Uit een geheime kist, met een code slot en meer
beveiligingssnufjes, haalde hij vol trots een prachtig rode-oranje gekleurde
drone. En… zo ging hij verder, dit is de snelste cameradrone ter wereld. De
mond van Geert viel bijkans open, Frank begon wat zenuwachtig heen en weer te
bewegen, terwijl het bovenlipje van Theo lichtelijk trilde. Het futuristisch
ogende kleine apparaat wordt gebruikt door Red Bull bij de Formule 1. David
Coulthard en Max Verstappen hebben er al mee getest en de drone haalt een
snelheid van 350 kilometer per uur. (Jullie geloven hier natuurlijk helemaal
niets van, maar zoek eens op You Tube, Red Bull Formule 1 drone) Helemaal vol van deze
verbazingmooie meet en greet met het drone testteam van Red Bull, werden de
laatste kilometers ingezet. Op 817 meter voor de finish liepen we eindelijk
onder de A1 door, iets wat Theo al een keer of 27 had aangekondigd. Bijna was
Deventer bereikt, maar om echt op het eindpunt te arriveren, moest er nog effen
een oversteek met een pontje worden gemaakt. Hoewel er sprake was van enige
deining, verliep ook dit onderdeel eigenlijk best vlekkeloos. Om 14.26 uur werd de finish gehaald en konden de klokjes weer worden ingedrukt en stonden er dik 19 kilometer op de teller. Een schitterend zonnig wandelavontuur van Zutphen naar Deventer kwam ten einde. De parels van de IJssel zijn de moeite meer dan waard en een absolute aanrader voor iedereen die van wandelen, water, vogels, natuur en taart houdt! (FR) 
|
Aankondiging van de 28e Warnsborncross in Arnhem
 |
| Hans Monasso in actie tijden de Warnsborncross in 2023 De Arnhemia Warnsborncross, de
mooiste najaarscross van Arnhem is al jaren een begrip voor hardlopers uit
Arnhem en omstreken! Deze cross gaat traditioneel over de onverharde paden,
langs beekjes en vijvers van het mooie landgoed ‘Warnsborn’ ten noorden van
Arnhem. Er wordt gelopen in 1, 2 of 3 rondes van 5,5 km en het terrein kent
uitdagende hoogteverschillen. Voor basisschoolleerlingen organiseren we een
Kidsrun over 1200 meter met na afloop voor alle deelnemers een lekkere
verrassing! Inschrijven: Schrijf je snel in! De
voorinschrijving is open tot 2 november 20:00 uur. Na-inschrijven ter plekke is
mogelijk onder voorbehoud dat het maximum aantal deelnemers nog niet bereikt is. Datum en startlocatie: zondag 3 november 2024 Tennisvereniging
Schaarsbergen, Kemperbergerweg 671a, 6816 RT te Arnhem Ophalen startnummers vanaf
9:30 tot 10:45 uur Na-inschrijven vanaf 9:30 tot
uiterlijk 10:30 uur Starttijden en afstanden: 10.30 uur: Kidsrun (t/m 12
jaar), 1200 meter 11.00 uur: Alle afstanden, 5½
km, 11 km en 16½ km (resp. 1, 2 en 3 rondes) Kosten: Jeugdloop: € 3,00 Afstanden 5½ km, 11 km of 16½
km € 8,00 euro bij
voorinschrijving (betaling via iDeal) € 9,00 euro bij
na-inschrijving op de wedstrijddag (betaling s.v.p. gepast contant, bij
registratie) Klik voor meer informatie op
onderstaande links |
donderdag 17 oktober 2024
OWM Achterhoek langer hoofdsponsor van AVA'70
 |
| Reinie Keijzer tekent het contract bij AVA'70 Al ruim 8 jaar is OWM
Achterhoek hoofdsponsor van AVA`70 en siert de naam van de onderneming het
wedstrijdshirt van de atleten. Half oktober werd het sponsorcontract tot groot
genoegen van de club, wederom verlengd. Directielid, Reinie Keijzer,
legt uit wat de reden is van het verlengen van de verbintenis: “ In 2016 hebben we inderdaad
voor de eerste keer het vertrouwen in elkaar uitgesproken. Toen al hadden we
het gevoel dat onze “verenigingen” bij elkaar pasten. OWM Achterhoek is een
Onderlinge, in feite dus ook een vereniging met leden. En veel van onze leden
zijn op de één of andere manier betrokken bij AVA`70. Het enthousiasme, de
betrokkenheid en de laagdrempeligheid, die de vereniging kenmerkt, voel ik ook
bij onze medewerkers voor OWM Achterhoek en haar leden. Bij ons ben je altijd
van harte welkom op ons kantoor en dit gevoel had ik ook toen ik onlangs in het
clubhuis van AVA het sponsorcontract ondertekende. Ook in deze tijd van alles
online regelen, kun je bij ons nog altijd op kantoor terecht voor al je
verzekeringen, maar ook voor je hypotheek. We kennen onze leden en spreken hun
taal. Dit doen we inmiddels met 29 medewerkers op onze kantoren in Aalten en
Eibergen!” Uiteraard is AVA`70 ontzettend
blij met de verlenging van het sponsorcontract en men is ook best wel trots dat
de prachtige Aaltense onderneming OWM Achterhoek hoofdsponsor is van de club! (FR) |
dinsdag 15 oktober 2024
Cheque-uitreiking 2024 Kramp Run aan Kanjers voor Kanjers
 |
Roeland Tjebbes, Marcel Walvoort & Reinier Slöetjes van de Kramp Nederland, Adri Knoops (Kanjers voor Kanjers) Ronnie Ligtenbarg en Mirjam Teerink (organisatie Kramp Run) Afgelopen week heeft de
directie van Kramp Nederland Varsseveld een cheque ter waarde van € 8.800.-
uitgereikt aan Adri Knoops van Kanjers voor Kanjers. Dit bedrag is beschikbaar
gesteld uit de opbrengst van de Kramp Run die op 7 september jl. heeft
plaatsgevonden.
Het speciale doel van Kanjers
voor Kanjers is dit jaar een specifiek tuig voor de huifkar van Manege
Zandewierde in Wehl om mensen met een beperking ontspanning te bieden met
paarden. Liggend op een doek dat is gespannen over de ruggen van twee paarden biedt
de rijder ontspanning. De rijder komt op deze wijze op een natuurlijke manier
in beweging en beweegt mee op het ritme van de paarden. Door de ritmische
cadans en de warmte van de paarden kan het lichaam van de rijder zich
ontspannen op het huifbed. Ook is er dit jaar weer een luchtballon opgestegen
met kinderen met een beperking vanuit Varsseveld tijdens de Kramp Run. (bron) |
zondag 13 oktober 2024
Foto's van de Spelderholtloop in Beekbergen
Uitslagen van de Spelderholtloop in Beekbergen
 |
| Gerrit Dijkslag Klik op de link voor alle uitslagen uitslagen site organisatie Meer foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief, volgen zo snel mogelijk. |
zaterdag 12 oktober 2024
De laatste Steamtrail in Dieren
 |
| De stoomtrein Normaal ben ik best snel met
het schrijven van een verslag over een evenement waar ik aan meegedaan heb.
Deze keer duurde het wat langer om wat uit de pen te krijgen. Het voelde een
beetje dubbel namelijk. De Steamtrail werd afgelopen 12 oktober voor de laatste
keer georganiseerd door onze vrienden van Viking Adventure Sports. Volgens de
website om de volgende reden: “Natuurmonumenten gaat de regels verscherpen en
vanaf volgend jaar (2025) zijn het aantal deelnemers en de routes dusdanig
beperkt dat wij helaas moeten stoppen.” Dat is eigenlijk te triest voor
woorden, maar ik ben bang dat het voor veel meer trailruns in de toekomst het
geval zal zijn. Natuurorganisaties in het
algemeen stellen steeds meer eisen en beperkingen, maar Natuurmonumenten in het
bijzonder gooit de deur gewoon dicht voor evenementen. Daarbij maakt het geen
verschil of het een NK wielrennen is (die dit jaar al bijna niet meer over de
Posbank mocht rijden) of een trailrun met slechts een paar honderd deelnemers.
Georganiseerde evenementen in de natuur lijken massaal het onderspit te gaan
delven in de komende jaren. Een slechte zaak? Vanuit de natuur gezien misschien
niet, maar ik zie wel een aantal organisaties die jarenlang met hart en ziel
evenementen organiseerden kopje onder gaan. Dat is erg jammer. Maar goed, terug naar de
Steamtrail. In het verleden deden vaak hele groepen van onze club mee en had
het ritje in de stoomtrein naar de start altijd een hoog schoolreisjes gehalte.
Omdat het de laatste keer was hadden zich in totaal maar liefst 600 deelnemers
ingeschreven voor 15, 25, 35 0f 45 kilometer genieten. Volle bak in de trein
dus! Deze keer was het iets later in het jaar dan in vorige edities, maar het
zou mooi weer worden. Al lopend van de parkeerplaats bij het station naar de
start/finish vond ik het echter helemaal nog niet zo warm. In het sporthalletje
waar iedereen zich verzamelde werd het dan ook al snel gezellig druk, niemand
wilde naar buiten. Altijd gezellig even bijkletsen met bekenden, maar op een
gegeven moment moesten we er toch uit. De trein wacht niet…. Aangekomen bij het station
stond de stoomtrein al te wachten, een rookpluimpje uit de schoorsteen en gesis
van stoom. Prachtig gezicht, maar ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor die
ook verboden wordt wegens de uitstoot… We zochten een plekje in de mooie
antieke restauratie wagon. Gelukkig konden we nog aanschuiven bij wat andere
trailers. Je kon wel merken dat de trein buiten gestaan had, de condens op de
ramen maakte het naar buiten kijken onmogelijk en al je op de houten bankjes
ging zitten trok de kou onmiddellijk op naar je billen. Ik was blij dat ik een
windjack aangedaan had, het kippenvel stond op mijn armen. Ook de voeten
begonnen meteen koud te worden. Vroeger hadden ze blijkbaar geen
klimaatregeling aan boord… In de wagons was het al gauw
een lawaai van jewelste. Er waren niet eens zitplaatsen genoeg voor iedereen,
dus iedereen stond op een tegen elkaar aan. De stemming zat er meteen goed in
en het gaf ook meteen wat warmte. Na een half uurtje stomen waren we eindelijk
bij het eerste station, aangezien er bij ieder overgang iemand uit moest
stappen om met een vlag het verkeer tegen te houden. Met de fiets ben je bijna
sneller. Angelique en ik liepen de 45 km en mochten hier uitstappen met alle 15
en 45 km lopers. De 25 en 35 km lopers mochten nog wat langer genieten van hun
treinkaartje en stapten pas bij het volgende station uit. Door de koude voeten en billen
bleek iedereen hetzelfde probleem te hebben na het uitstappen…. In de eerste
kilometer was iedereen wel ongeveer het bos in geweest om te plassen en kon het
lopen beginnen. Ik had het gevoel dat de halve trein leeggelopen was en het
eerste stuk van de 45 km liep gelijk op met de 15 km. Het was best druk in het
bos, maar aangezien we eerst vooral op grotere zandpaden liepen was dat geen
enkel probleem. Er was ruimte genoeg voor iedereen en de meute werd al snel
uiteen getrokken. Na een aantal kilometers sloegen de 45 km lopers af en werd
het een stuk rustiger om ons heen. We liepen eerst richting het
noorden, tot bij de eerste verzorgingspost van de 25 en 35 km. de route van de
15 en de 25 kilometer was uitgepijld, maar de routes van de 35 en 45 waren op
GPX. In de praktijk bleek dat we steeds weer lopers tegenkwamen of weer een
stukje meeliepen op het parcours. We moesten wel de route zelf goed in de gaten
houden om dan niet per ongeluk met de ‘verkeerde’ lopers mee te gaan als we
weer een extra lusje moesten maken. Slim gedaan en ook leuk dat je steeds
andere mensen ziet. De eerste 30 km liep eigenlijk
redelijk probleemloos op een kleine koprol na. Al die jaren judo vroeger bleken
nog steeds goed van pas te komen en ik kwam er gelukkig schadevrij van af. Het
terrein was niet heel zwaar en het viel me op dat we wel heel veel op de wat
grotere paden bleven. Dat is niet zoals ik organisator Peter ken, maar ik
vermoedde al dat hij niet anders mocht. Na afloop vroeg ik hem er naar en hij
vertelde met een diepe zucht dat hij maar liefst 10 concept versies van de
routes had opgestuurd naar Natuurmonumenten voor het goedgekeurd werd. Heel
veel mooie paden en singletracks werden acuut afgekeurd, geen discussie
mogelijk. Erg jammer, ook voor een organisator. Maar ondanks dat blijft de
Veluwe natuurlijk een geweldig mooi gebied en we vermaakten ons prima. De posten onderweg hadden een
ruime keuze aan lekkers om te eten en te drinken en we namen dan ook ruim de
tijd. Ook de crew van de verzorgingsposten was altijd in voor een praatje en
wat aanmoediging. Top team, complimenten daarvoor! De keuze voor taai taai op
de tafels was vast een knipoog van organisator Peter Taai, maar ik ben er gek
op. Ook de pepernoten en tumtummetjes smaakten me prima en zorgden voor de
nodige energie. Die energie hadden we keihard nodig want in de laatste 15
kilometer zaten de meeste hoogtemeters. De route pikte zo ongeveer iedere top
in de Veluwezoom mee en was daarmee dan meteen ook het mooiste gedeelte van de
hele route. Angelique begon de kilometers
wel te voelen en zeker de stukken omhoog kostten wat meer moeite. Ik had op
zich wel een goede dag, maar klimmen is ook niet mijn sterkste kant, dus deden
we het rustig aan en zakten zo zoetjes naar achteren in het klassement.
Ondertussen kwam ook het groepje vrienden van de Zandlopers ons steeds achterop
lopen. Gezellig beetje bijkletsen en samen de strijd aan gaan op het laatste
stuk. Trailrunning schept een band en hoe langer het parcours, hoe hechter de
band. De laatste twee kilometer
leken heel simpel en we begonnen te ontspannen met de finish bijna in zicht.
Grote fout natuurlijk, het enige hobbeltje in de zandweg wat er te vinden was
zorgde alsnog voor een PBS (platte bek smak). Beetje bloed aan de knie, maar de
schade was vooral aan mijn ego… Net voor we het finishterrein opdraaiden veegde
ik nog snel even het bloed een beetje weg. Voordat je het weet hebben de
EHBO’ers je gespot en die zien dan de kans schoon om eindelijk hun kunsten
tentoon te spreiden. Dan kom je niet meer weg zonder op zijn minst een
gaasverband en een hydrofiele zwachtel, terwijl er niets aan de hand is. Over de finish werden we warm
onthaald door Peter Taai en zijn ploeg. Het evenement was prima verlopen en wij
en de Zandlopers waren ongeveer de hekkensluiters. De hele sporthal die
stampvol was bij de start was zo goed als uitgestorven. Gelukkig was er nog
genoeg lekkers over en kon ik, na me omgekleed te hebben, een heerlijk broodje
knakworst naar binnen schuiven. Daar knapte ik lekker van op. Nadat Angelique
ook gedoucht en wel weer opdook en we uitgekletst waren was het ook wel klaar.
Het was weer een prachtige dag buitenspelen, maar het idee dat dit evenement
niet meer weer komt zorgde toch voor een wat weemoedig gevoel op de terugreis. Andre Bleumink  |
AVA'70 plogt voor Jumbo-Beetjes
Bij Jumbo Aalten loopt op dit
moment een actie, waarbij de klanten bij elke 10 euro aan boodschappen een geel
muntje ontvangen, dat gedropt kan worden in een koker van een deelnemende
vereniging. Aan het einde van de actieperiode wordt het totaal aantal muntjes
per deelnemende vereniging omgerekend naar euro`s en wordt de clubkas hiermee
aangevuld door de Jumbo. Ook AVA`70 heeft zich voor deze actie aangemeld en
inmiddels al een flinke hoeveelheid Jumbo-Beetjes, de naam van de muntjes,
mogen ontvangen.
AVA'70 leden en medewerkers van Jumbo Aalten
Om de club extra onder de
aandacht te brengen bij het winkelende publiek, werd er op zaterdagmorgen 12
oktober een activiteit georganiseerd, als een soort van promotie-campagne. De
reguliere training werd verplaatst van de eigen accommodatie naar het terrein
van de Jumbo, om hier te gaan ploggen. Dit is een combinatie van joggen en het
opruimen van zwerfafval. Deze sportieve activiteit kon de club mogelijk nog een
extra beloning opleveren in de vorm van extra Jumbo-Beetjes.
Gestimuleerd door dit
vooruitzicht gingen er rond 09.15 uur een flink aantal geelhemden de omgeving
van de Jumbo in, om tijdens het hardlopen direct ook het rond liggende afval op
te rapen en te verzamelen. Zoals verwacht was de opbrengst niet alleen zeer
gevarieerd, maar ook bedroevend omvangrijk. Van sigarettenpeuken, tot lege
blikjes energy-drank en van plastic zakjes tot allerlei verpakkingsmateriaal.
Alles dat er werd aangetroffen belandde dus uiteindelijk in de meegenomen
vuilniszakken. Na een uurtje was de omgeving weer (tijdelijk) schoon en werd de
groep AVA`70-leden door de Jumbo getrakteerd op warme koffie met koek.
De zinvolle plogtraining zorgde in ieder geval voor een opgeruimde Jumbo-omgeving, waardering van de winkelende mensen voor de sportieve activiteit en hopelijk ook voor wat extra gele muntjes. Alle Jumbo-Beetjes helpen de club immers! (FR)