Glibberen en glijden door het Zwilbrocker Venn

Een collage van onze 'Duitse' avond

Het is dinsdag 18 juni 2024, nog geen 8,5 minuut over 19:00 uur wanneer ‘ome Geert’ mij de opdracht geeft (nou ja, het kwam op mij over als een soort verplichting) om een verslag te schrijven van deze glibberige, meer-dan-verslagwaardige, zomeravondloop rondom het Zwillbrocker Venn. Ik zeg wel zomeravondloop, maar het leek meer op een herfstloop; het water kwam met bakken uit de lucht en ook de zandpaden waren door de hevige regenval al omgetoverd tot modderpoelen.

Aangezien mijn getalenteerde verslagschrijvende vader afwezig was, heb ik de pen erbij gepakt om jullie in een “zo kort mogelijk” verslag mee te nemen door deze avond. Eigenlijk is het ook best een eer, om op de site van ‘ome Geert’ een verslag te mogen schrijven vanuit mijn perspectief als jongste telg van de groep. Want laten we eerlijk zijn, eigenlijk was het vanavond een soort bejaardensoos, waar ik samen met Paula over moest waken. Want al die boomstronken en glibberige paadjes waren voor die oude botten niet veelbelovend.

We gaan even terug naar het begin van de avond. Afgesproken was om stipt 18:30 uur te verzamelen bij het clubgebouw van AVA, waar een aantal mede AVA-janen de rol van taxichauffeur op zich hadden genomen en ons richting het Zwillbrock wilden rijden. 18:31 uur: het wachten was op de ervaren trailers André en Henrie. Grote praatjes tijdens de ‘verharde’ duurlopen, maar als het op een semi-lokale trailrun aankomt zijn ze nergens te bekennen. Dubieus als je het mij vraagt…

Het was voor hen een uitermate geschikte mogelijkheid om na de 105 kilometer van afgelopen weekend de spierpijn uit de beentjes te lopen. Maar goed, dan maar zonder deze praatjesmakers op weg naar de startlocatie.

Ik had zelf het geluk dat ik bij Henk (alias Henk Depay) in de auto mocht plaatsnemen, samen met Gerrit-Jan en Ingrid. Henk loopt voorop in de mode-trends kan ik je vertellen. Met zijn gespierde lichaam en modieuze zweetband om het hoofd, heeft hij wel wat weg van Memphis. Waar de band van Memphis tegen zweetdruppels fungeert, droeg Henk hem hoogstwaarschijnlijk tegen de regen.

Gedurende de autorit in de bolide van Henk, vlogen de citronella-aroma’s je om de oren. Ik dacht in eerste instantie dat Henk een Wunder-Baum citronella-geur in de auto gehangen had, maar het was onze Ingrid die de beentjes met anti-muggenspray had ondergespoten… Wat een lucht! Om misselijk van te worden.

Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats was het wachten op de andere lopers. We werden bij aankomst al luidkeels ontvangen door de welbekende hoofdtrainert van de B-groep, Marco van Rijs. Hij poetste, volledig in matchend sporttenue, de laatste zandkorrels van zijn MTB (wat overigens nergens voor nodig was met dit weer) en pakte zijn Zwarte Cross petje uit de auto. Opvallend waren de schoenen die hij aan zijn voeten had. Hij noemde ze ook wel “parenschoenen”. Je moet het zien als een soort paardrijlaarzen, zonder beenstuk. Geen gezicht op de fiets, maar een beetje grip had hij wel nodig tijdens de tocht. 

18:55 uur: de groep was compleet, dus Marco kon beginnen met zijn startpraatje. Dit doet hij wekelijks voor de training om de lopers te enthousiasmeren over de route die hij voor ogen heeft, complimenten te geven aan de lopers die er wél zijn (die kon je net niet op 2 handen tellen, droevig hoor…) en belangrijke zaken te bespreken. Hij wees ons ditmaal onder andere op een wondermiddel dat hij mee had genomen om muggen te bestrijden. Hoe misselijk ik werd van het spul dat Ingrid op haar benen had gespoten, hoe overtuigender Marco vertelde dat je zonder muggenspray het veen niet levend uit zou komen. Dus heb ik me door die oude lui toch weer om laten praten. De geur van deze spray was nog veel heftiger, dus de rest van de groep gierde het natuurlijk weer uit.

19:00 uur: Tijd om te vertrekken. Het doel van deze loop in het Zwillbrock was om -naast de mooie natuur en (on)bekende zandpaadjes- ook flamingo’s te spotten. We waren nog geen kilometer onderweg of de paadjes bleken toch wel heel wat glibberiger te zijn dan onze trainert voorzien had. Dit zorgde ervoor dat er naast wat gedribbel, ook met enige regelmaat stukjes gewandeld werden. Na 1,5 kilometer maakte Ingrid een bijzonder hard geluid, moest de hele groep in de ankers en stonden we binnen no-time stil. Er leek iets vreselijk mis te gaan en niets was minder waar; we moesten stoppen voor een pad (of kikker?) die in slakkentempo over het pad sprong. Fieuw… die heeft het overleefd.

Na 2 kilometer kwamen we bij een vlonder aan. In het verleden is hier weleens een groepsfoto geschoten, dus zo origineel als we zijn, moest er precies op deze plek ook weer een herinnering voor het archief gemaakt worden.

Na een paar kilometer door moerassig en glibberig gebied gelopen te hebben, was het tijd om meer van de omgeving te zien dan alleen het zandpad. Ik benoemde in de groep dat er niet vergeten moest worden om je heen te kijken en te genieten van de omgeving. Gerrit-Jan volgde mij door wat links en rechts rond te kijken. Drie keer raden; Gerrit-Jan lag in een mum van tijd op zijn snufferd. De kleding hield het niet droog en de modder droop langs zijn benen. Gelukkig geen pijn, dus we konden er om lachen. De route zette zich voort, maar af en toe was het wachten op onze trainert, die met zijn MTB weer vastzat in het moeras, Geert die lood in zijn benen had en wat meters achter ons aan ploeterde of plaspauzes die moesten worden ingelast. Eigenlijk schoot het voor geen meter op, maar de sfeer zat er zeker in!

De laatste kilometers van de route braken aan. Ondanks dat André Balke al 15 keer bijna onderuit was geslagen, leek de schade mee te vallen. Totdat ‘Henk Depay’ een boomwortel over het hoofd zag en buikschuivend de modderplassen bereikte. Zelfs zijn hoofdband werd ondergedompeld in modder en hield het niet schoon. Arme Henk…

Met modder op zijn benen, bloederige knieën en vlekken op zijn zweetband stond hij weer rechtop. Een paar meter verder leek André Balke toch na al die keren een misstap te hebben gemaakt; ook hij lag languit op de grond. Vlak voor we het einde naderden kwamen we aan bij een uitkijkplek, vanwaar je flamingo’s zou moeten kunnen spotten. Het was een behoorlijke afstand, dus waar een aantal medelopers -waaronder Paula en Ingrid- bluften dat ze al wel 10 flamingo’s hadden geteld, kwam ik niet verder dan een zwerm witte stipjes met een tweetal vleugels. Ik kan me niet voorstellen dat je daar een flamingo uit hebt kunnen halen…

De route werd vervolgd waarna we even na achten weer aankwamen op het startpunt. Ik dacht geen flamingo gespot te hebben, totdat er wel een heel bijzonder exemplaar over de parkeerplaats huppelde. In de kleur van een flamingo en met een muggenmepper in de hand… Een (zomer)avondloop vol obstakels, met een hoop gezelligheid en een toporganisator op de fiets!

Bijzijn is meemaken, dus je weet wat je als loper te doen staat in 2025!

Julia Roos

AVA`70 B-selectie zomeravondetappe - deel 9

De groep wordt op de gevoelige plaat vastgelegd door trainer Marco van Rijs

Grenzeloos juweeltje

Je hebt van die avonden, dat alles dik mee zit en dinsdag 15 augustus jl. was er zo eentje. Er stond voor de B-selectie van AVA`70 een hele fijne zomeravondetappe op het programma en de 9e in de reeks. Weg van de vertrouwde roots en op locatie een mooie duurloop afwerken is het programma, waar trainer Marco van Rijs al jaren erg veel punten mee scoort. Deze prachtige zonnige avond moest het allemaal in het Zwillbrocker Venn gaan gebeuren. Op de grens van Nederland en Duitsland, ter hoogte van Groenlo ligt dit schitterend mooie natuurreservaat. Om er te kunnen komen had de goedlachse coach de route beschreven en verduidelijkt met foto`s. Om niets aan het toeval over te laten, had hij toegezegd een zichtbaar AVA`70-bord ter herkenning te plaatsen. Hoe gek kun je het maken? Voor Paula Verwaaijen was dit allemaal nog niet goed genoeg. Zonder haar vertrouwde Tom-Tom besloot ze vanaf Lichtenvoorde zomaar de eerste beste auto te gaan bumperkleven, in de hoop dat dit haar op de gewenste locatie zou brengen. Ze had geluk en bijna juichend stapte ze op de parkeerplek uit haar zwarte bolide. Ook Mart Slotboom stapte inmiddels uit de auto en had zijn ID-kaart in de hand, die hij trots aan iedereen toonde. De fanatieke jeugdtrainer komt niet zo vaak in het buitenland en laat dan in dat geval niets aan het toeval over. Je zult toch maar controle krijgen en niets bij je hebben, zo zal hij gedacht hebben. Inmiddels waren er al meerdere atleten gearriveerd, toen er ook een gammele bak aan kwam ronken met een mountainbike achterop. FC Barlo stapte uit het voertuig en het tweetal had de kop al drijfnat, want in 1978 waren de barrels nog niet uitgerust met een airco.

Net toen van Rijs met zijn welkomstwoord wilde starten, rammelde zijn I-phone. Niemand minder dan Ria Hunting kon het vertrekpunt niet vinden en was totaal in paniek en hyperventileerde bijkans. De coach sprak de atlete vaderlijk toe, stelde de hardloopster eerst op haar gemak en gaf aan om haar tegemoet te fietsen. De verbijsterde atleten die al klaar stonden om te gaan draven achterlatend, sprong hij op zijn mountainbike. Afijn, met Ria aan boord en 8 minuten later dan gepland, ging de ijzersterke groep van start. Blakend van het zelfvertrouwen, namen Geert en Theo direct de koppositie in handen en stonden deze ook niet meer af. Het illustere duo kent overal de weg, tenminste dat zeggen ze, dus liet de rest het er maar op aan komen. Al slingerend ging het gezelschap van Duits grondgebied met een omtrekkende beweging richting het thuisland en genoot van de prachtige natuur. Peter Ligterink was zo verrukt over de fraaie omgeving dat hij van puur genot de grond kuste. De groep hield even stil bij dit bijzondere schouwspel, maar al snel werd de route vervolgd. Opvallend was het feit dat Linda Scholten zich achter de kop van het pelotonnetje had genesteld. Normaliter moet ze helemaal niets hebben van warmte, laat staan hitte, maar de allround sportvrouw had net een fietshoogtestage in Frankrijk afgewerkt en gebuffeld in zeer zwoele omstandigheden. Het heeft haar zichtbaar goed gedaan, want ze liep fluitend mee. Hoe mooi is dat?

Bijzonder was het feit dat Wim “de Sloffert” Rensink ook zijn patta`s had aangetrokken om deze zomeravondetappe te ervaren. Hij zou immers de dag daarna zijn televisiedebuut gaan maken bij omroep Gelderland, dat op bezoek zou komen in zijn Dale. Van enige nervositeit, was echter in het geheel geen sprake en daarom genoot hij dubbel en dwars van de flora en fauna. Tal van dieren werden gepasseerd of liepen zelf in de weg. Ganzen hoorde je, een ree stond te kijken, een eekhoorntje kroop in de boom, konijnen liepen rustig over ons parcours en duizenden muggen dansten op het water. De beste gids aan boord bleek overigens niet de trainer te zijn, maar Rik Delsing, die een boekje open deed over de geschiedenis van het reservaat, de Leemputten en wat al niet meer. Hij ging eeuwen terug in de tijd, toen een enkeling over het water bleek te kunnen lopen en in deze contreien het waterfietsen een populaire manier van verplaatsen bleek te zijn. De kilometers volgden elkaar inmiddels al lekker op en waar hier en daar een fotootje werd gemaakt en het laatste nieuws werd doorgenomen, zorgde Gerjo Wevers er voor dat alles op de camera werd vastgelegd. De goedlachse man van staal zorgt altijd voor mooie beelden, waar later door Marco van Rijs studie naar wordt gedaan en met name wordt gelet op houding, pasfrequentie en de knie-inzet. Zo heeft de coach gelijk weer oefenstof.

Het mooiste van de avond was duidelijk bewaard voor het laatst, toen bij het open water de vogelkolonie werd bestudeerd. En verdomd…. Terug van weggeweest… de flamingo. Niet één of twee exemplaren, maar veel meer. Genieten met een hoofdletter G dus. In het spothok stonden ook enkele cameramensen met lenzen van een meter lengte en de doorsnede van een frisbee, dus dan heb je het wel over echte professionals. Toen de rest van de groep al weer was vertrokken voor de afsluitende 908 meter, kreeg Frank een niet zo erg aardige opmerking van de fotografen naar zijn hoofd geslingerd. Zo gaven ze bijvoorbeeld aan, dat wij toch geen echte hardlopers waren en ook al helemaal geen verstand van vogels hadden. Met die tweede opmerking hadden ze misschien een punt, maar om tot de conclusie te komen, dat de selectie van Marco zeker niet tot serieuze atleten gerekend kunnen worden… Dan ga je toch wel erg ver. Roos was des duivels en snauwde de cameralui toe of ze wel konden zwemmen? Een toevallig passerende toerist kon nog net ingrijpen en stuurde de overspannen draver maar weer op pad richting de finish.

Na een kleine 10 kilometer natuurschoon werd deze voorlaatste zomer-etappe afgesloten met alleen maar zwetende en lachende gezichten. Het afscheid kwam nabij, maar niet voordat trainer Marco luidkeels werd toegezongen door zijn volgelingen, vanwege zijn 51e of 54e verjaardag. Langzaam werden de ogen van de emotionele Barloër steeds vochtiger en hij wist na het 3e couplet niet hoe snel hij weer in zijn bolide moest stappen. Hoe mooi is dat?

Het was voor de aanwezigen van de AVA`70 B-selectie weer een gedenkwaardige avond in het Zwillbrocker Venn en reken er maar op, zijn ze ook bij de laatste editie van de zomeravondloop van 2023 weer van de partij zijn….. (FR)      

6. Freundschaftslauf AVA`70 Aalten und ASV Ellewick

Posierend vor der Zwillbrocker Barockkirche holten wir uns gleichzeitig noch den Segen für die bevorstehenden 10 bzw. 15 km rund um das Zwillbrocker Venn

Mittlerweile ist der von Geert Wevers und Klaus Schlüter ins Leben gerufene deutsch-niederländische Freundschaftslauf der Laufgruppen aus Aalten und Ellewick fester Bestandteil in beiden Vereinskalendern. Begonnen im Jahr 2014 mit knapp 25 Teilnehmern fand nun am vergangenen Sonntag bereits die sechste Ausgabe mit 60 Läufer/-innen (35x AVA`70 und 25x ASV) statt. Wechselweise ist immer einer der beiden Vereine für die Organisation des Laufes verantwortlich. In diesem Jahr war der ASV wieder an der Reihe sowohl für die Laufrunde, als auch für die anschließende Beköstigung der Teilnehmer zu sorgen. Bei herrlichem Spätsommerwetter trafen sich schließlich die Sportler beider Vereine um 9 Uhr auf dem Parkplatz in Zwillbrock um ein gemeinsames geselliges Trainingsründchen zu drehen. Nach kurzem niederländischem Willkommengruß durch Klaus Schlüter durfte natürlich das obligatorische Startfoto nicht fehlen. Posierend vor der Zwillbrocker Barockkirche holten wir uns gleichzeitig noch den Segen für die bevorstehenden 10 bzw. 15 km rund um das Zwillbrocker Venn. 

Dann ging`s los und der Tross setzte sich in Bewegung…Ziel Zwillbrocker Venn. Schnell vermischte sich die große Gruppe und auch die kleineren Sprachbarrieren waren kein Problem...Plattdeutsch hilft :-)! Natürlich wollten wir unseren niederländischen Freunden gerne die Flamingos präsentieren, doch durch den erneut trockenen Sommer ist das komplette Venn ausgetrocknet und die Flamingos sind leider weitergezogen, so dass wir nur eine „afrikanische Savannenlandschaft“ zu bestaunen hatten. Aber anstatt Flamingos flogen im Venn einige MTB-Fahrer an uns vorbei, denn die Haaksbergener Greveltocht hatte anfangs zufällig die gleiche Route geplant wie wir. Kein Problem für uns Läufer und auch die vorbeifahrenden "Fietsers" hatten eine Menge Spaß, schließlich wurden sie von uns teilweise lautstark angefeuert als hätten sie gerade den Weltmeistertitel errungen :-). Das Venn liegen gelassen ging es auf "ruhigerem" niederländischem Boden…Laufen verbindet…durch „De Leemputten“, Richtung Meddo und schließlich wieder durchs Zwillbrocker Venn zurück zum Parkplatz. 

Von dort aus ging es gemeinsam zum Sportgelände des ASV Ellewick, wo man den tollen Vormittag bei einem feinen Frühstücksbuffet ausklingen ließ. Dank ALLER, Helfer und/oder Läufer/-innen, eine rundum gelungene Sache! Man ist sich auf beiden Seiten einig, dass der Freundschaftslauf auch die kommenden Jahre eine feste Größe in den Kalendern beider Seiten sein wird. Im nächsten Jahr wird es dann sehr besonders, denn sowohl AVA`70 wie auch der ASV Ellewick feiern ihr 50ig jähriges Vereinsjubiläum!!! (bron)

Klaus Schlüter

Foto's van de 6e Freundschaftslauf in Ellewick(D)

De splitsing van de 10 en 15 kilometer

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Met na afloop een heerlijk ontbijt

Zonnige 6e editie Freundschaftslauf in Ellewick(D)

De traditionele groepsfoto bij het kerkje van Zwillbrock

Al vele jaren onderhoudt AVA`70 sportieve contacten met de ASV Ellewick in Duitsland. Over en weer worden elkaars wedstrijden bezocht en eenmaal per jaar vindt er een gezamenlijke duurloop plaats. De ene keer wordt er in Aalten gelopen en de andere keer vindt de activiteit op Duits grondgebied plaats. Afgelopen zondag tekende ASV Ellewick voor de organisatie en werd er een duurloop afgewerkt in natuurgebied Zwillbrock. Er hadden zich bij het vertrek meer dan 60 Duitse en Nederlandse atleten gemeld voor het sportieve en grensoverschrijdende uitje, toen even voor 09.00 uur Klaus Schlüter van ASV Ellewick het woord nam en het peloton welkom heette in zijn beste Nederlands. Niet eerder was de groep zo groot en dat noemde hij een mooie ontwikkeling in de samenwerking. De prachtige weersomstandigheden en de fraaie omgeving vormden bij voorbaat natuurlijk ook prima ingrediënten voor een sportieve activiteit. Voordat de duurloop officieel van start ging moest er natuurlijk eerst een groepsfoto gemaakt worden en het kerkje van Zwillbrock fungeerde daarbij als achtergrond. 

De atleten konden kiezen uit een route van 10 of 15 kilometer, waarbij het eerste gedeelte gezamenlijk werd afgelegd. Nadat de groep zich in beweging had gezet, vormde zich al snel een veelkleurig lint lopers, die het mooie natuurgebied op de grens tussen Nederland en Duitsland doorkruisten. Naast de nodige boomwortels en paaltjes, vormden ook wielrenners een “gevaar” om rekening mee te houden. Toevalligerwijs vond er in de omgeving ook een toertocht plaats en was het af en toe noodzakelijk om even pas op de plaats te maken. Dit gebaar van de hardlopers wisten de fietsers wel te waarderen en ontvingen op hun beurt weer een mooi applaus. 

Even voorbij het 4-kilometerpunt vond de splitsing van de korte en lange afstand plaats, waarbij het merendeel koos voor de 15 kilometerronde. De sfeer was ontspannen, er werd rustig gekeuveld en alles leek voorspoedig te verlopen. Totdat het peloton ineens werd gemaand om te stoppen. Er bleek een Nederlandse schone voor de grond te zijn gelazerd en de schade werd snel opgemaakt. Een gekwetste enkel en een kniewond bleken de vervelende gevolgen van de onfortuinlijke struikelpartij. Nadat de tranen gedroogd waren, werd besloten de tocht te vervolgen en het slachtoffer liep ook dapper mee. 

Met een omtrekkende beweging werd er weer koers gezet in de richting van natuurgebied Zwillbrock en kwam de finish in zicht. Nadat alle hardlopers binnen waren, werd er koers gezet naar het clubhuis van de ASV Ellewick, waar de een uitgebreid broodjesbuffet klaar stond.  Op het zonovergoten terras werden de calorieën aangevuld en  bleef het nog geruime tijd erg gezellig. De 6^e editie van de Freundschaftslauf was in alle opzichten wederom zeer geslaagd en zal in 2020 zeker een vervolg krijgen, wanneer zowel AVA`70 en Omniverein Ellewick hun 50-jarig jubileum vieren!  

Frank Roos   

Zomer-etappe AVA'70 B-peloton deel 4

Er zijn van die trainingen, die je eigenlijk niet wilt missen en afgelopen dinsdag stond er zo een op de kalender, namelijk de zomeretappe in Zwillbrock

Chillen in Zwillbrock

Er zijn van die trainingen, die je eigenlijk niet wilt missen en afgelopen dinsdag stond er zo een op de kalender, namelijk de zomeretappe in Zwillbrock. Maar je moet natuurlijk wel op tijd zijn voor het vertrek en dat lukte niet iedereen. De bende van Aalten-Zuid arriveerde te laat en in allerijl werd de trainert gebeld. Zonder pardon werd het net vertrokken peloton van ruim 20 atleten gesommeerd om dik 600 meter te gaan “stofzuigen,” om de laatkomers op te pikken. Logisch dat de toon gezet was natuurlijk, maar de vertraging had wel degelijk een geldige reden. De chauffeuse was namelijk uitvoerig aan het verhalen over de rijke geschiedenis van natuurgebied Zwillbrock. Een smeuïge episode over schijtende meeuwen en ganzen.  Mannen kunnen geen twee dingen tegelijk, maar dat blijken ook niet alle vrouwen te kunnen. Op een gegeven moment was het tempo gezakt tot krap 40 kilometer per uur. Dit tot grote ergernis van een Deutsches Weib, dat al toeterend, schreeuwend en zwaaiend het sportieve gezelschap voorbij raasde. Of wij er iets aan kunnen doen dat onze Oosterburen er op het WK Voetbal hopeloos faalden.

Afijn, om 4 minuten over 7 ging het peloton van een kleine 30 lopers en 3 gekwetste waterfietsers definitief op pad, genietend van de fraaie natuur en het wild dat rondhuppelde. Na exact 964 meter volgde het volgende oponthoud. Een skitterend meer dook voor ons op en een enkeling dook gelijk het loerkeetje in om te gaan spotten. “Kijk eens, wat een enorm aantal flamingo`s…. prachtig gewoon,” werd er in extase vanuit het houten hutje geblèrd. Al heel snel volgde de correctie dat het gevogelte in de verte toch vooral meeuwen en ganzen waren en er slechts een tweetal flamingo`s rond paradeerden. Licht teleurgesteld sloot de loopster bedremmeld achteraan in de groep, maar toch. De oranjegekleurde en exotisch ogende flamingo was gezien en kon afgestreept worden. In feite was de missie al geslaagd en dat verhoogde de feestvreugde. De groep sportievelingen trok onder leiding van gids Andre Bleumink dieper de natuur in en de droogte had de paden verandert in stoffige doorgangen, waarbij het zicht soms beperkt werd tot enkele meters of zelfs minder. Best gevaarlijk, als overal liggende wortels opdoemen. Dit natuurlijke obstakel behoort tot de houtsoort, waartoe ook de wandelende tak gerekend kan worden. Echter, waar de wandelende tak bekend staat om zijn sierlijke pas, kenmerkt de robuuste wortel zich door haar grilligheid, die mede daardoor het struikelgehalte enorm vergroot en derhalve ook weinig hardloopvrienden heeft. 

De route blijft intussen slingeren door het natuurschoon en elk paadje begint en eindigt met een houten hekje. Simpel te nemen door de dravertjes, voor de fietsende begeleiders echter een draak van een onderbreking. Het drietal heeft het al aan de pezen en dan draagt het frequente op- en afstappen ook niet echt bij aan een spoedig herstel. De rustig voortbewegende en vrolijk pratende groep, passeerde een fijn watertje en nadat het keuvelende gezelschap bijna in zijn geheel een wandelend duo had voorbijgelopen, werd het in de staart van de groep ineens onrustig. Het mokkeltje, met een flink overgewicht en een fout truitje aan, bekeek de sportieve club en maakte ineens een hele onaardige opmerking. Niet erg handig natuurlijk, want hardlopers zijn soms wel blind, maar zeker niet doof. Ze had echter ongelooflijk veel geluk dat Eric Demkes de rij sloot en niet bijvoorbeeld de Bolle van Grolle, want deze had haar zonder pardon in de plomp gesodemieterd. Het werd tijd voor een volgende drinkpauze, want het was nog altijd tropisch warm. Stilstaan bleek echter geen optie, want kuddes blinzen vraten je bijkans levend op. Een erg onsportieve actie natuurlijk, want de sportende AVA-janen waren naar Zwillbrock gekomen om te genieten en dat verdween bij een drinkpauze resoluut naar de achtergrond. Nadien onder de douche bleek bij menigeen dat de schade soms aanzienlijk was. Flatsen met de grootte van een bierviltje bleken meer regel dan uitzondering. Een aandenken aan een leuke activiteit is mooi, maar dit is ook weer niet de bedoeling.

Dat de natuur een hele inspirerende werking kan hebben, toonde Bianca Piek. Vanuit het niets begon ze ineens heel zachtjes de wereldhit  “Twee reebruine ogen” van de Selvera`s te zingen. Bij het horen van het liefelijke gezang pikte een enkeling een traantje weg. De ijzersterke triatlete was in de middag al gespot bij Talamini, achter een enorme sorbet met een flinke scheut likeur. Toen de ijsmeester bezig was met het bereiden van dit kunststuk leverde een vette knipoog in de richting van de Italiaan een extra golf drank op. En toch heeft de blondine een heel fijn stemmetje en daar kan  Johnny zeker geld van gaan maken. Iedereen die ooit een aanvaring heeft gehad met een buizerd, heeft hier traumatische gevoelens aan overgehouden. In natuurgebieden is het dikwijls noodzakelijk goed rond te blijven loeren. De roofvogel is eigenlijk een enorme lafaard. Als er in de groep wordt gelopen, is loeren het enigste dat er gebeurt. Nee, als er zich een hardloper als eenling in het territorium komt, wordt de aanval ingezet en dan nog wel van achteren ook. Wat een misselijke acties… In Zwillbrock zweefde er ook meermalen een buizerd boven de groep, maar verder dan wat gekrijs kwam het niet. Menigeen is het waarschijnlijk niet eens opgevallen en dat is maar goed ook, want alles binnen het gezichtsveld was prachtig. Het loopfeestje leverde nog een enorme noviteit op en het was jammer dat het niemand lukte om zo snel een camera klaar te hebben voor een bijzondere productie. 

Na het nemen van een scherpe bocht kwamen we ineens een kip tegen met een Archeus-rood gekleurd hardloopshirt aan. Even dachten we aan een fata morgana, want de lucht was natuurlijk best ijl, maar omdat iedereen dezelfde ervaring kon delen, was het gewoon werkelijkheid. Weinigen zullen het thuis hebben durven delen, maar het is werkelijk gebeurt.   Het symbolische 10-kilometer- paaltje was gepasseerd en het einde in zicht, toen er ineens een kleine kudde albino-koeien stond te koekeloeren op een klein streppeltje gras. Het verhaal ging natuurlijk al snel over de bleke kleur van de viervoeters, wat best bijzonder was. Ingrid peddelde een beetje achteraan, maar schoot ineens bijna van het zadel. Een koe die rustig stond te grazen, bleek een stier te zijn, die met het uitdelen van het gereedschap vooraan moet hebben gestaan. Het klokkenspel hing fraai in de zon en maakte verbazend veel indruk. De slotmeters waren inzicht gekomen en waar het gros de rem direct bij de finishstreep intrapte, slofte een enkeling nog 37 meter door, want iedereen volgt de activiteiten op Strava, dus dan moet er wel gescoord worden.

Een prachtige 4^e Zomeretappe van de AVA`70 B-selectie was aan het einde gekomen en de ervaringen deden heel veel stof opwaaien. Een mooie bijkomstigheid in “de week van de kruisbestuiving……..”

Frank Roos

Het avontuur naar en door het Zwillbrock

Na een kleine 11 km waren wij weer terug op locatie en werd ter afsluiting nog even een kiekje gemaakt van de groep voor het thuisfront

Marco zei mij het vorige week al. Volgende week naar het Zwillbrock! Daar gaat het gebeuren. Het voelde als een niet te missen evenement. Wat brengt hij dat toch altijd goed. Na het werk snel een boterham naar binnen gepropt en als een haas naar onze chauffeuse en medeloopster. Hier zat nog een popelende hardloopster “dying to go”. Geen auto zonder een “echte “man erbij die een beetje sturing gaf aan deze kippetjes. Ook moest er nog een hardwerkende meid opgehaald worden van haar werk. Na dit traject te hebben afgelegd ging het dan eindelijk richting het Zwillbrock en werden wij onderwezen door onze chauffeuse over de komst van de flamingo’s in dit bijzondere gebied. Waarom hier en niet in de tropen? Het blijkt dat deze galante vogel gewoon daar komt om de grote hoeveelheid meeuwenpoep die daar geproduceerd word. Is toch een raar natuurverschijnsel.

Net voordat wij richting Vreden gingen werden we bijna op de bumper gereden door een boze Duitse vrouw. Zij claxonneerde, schudde met haar hoofd en was een en al verontwaardiging. Totale onbegrip van onze zijde deed ons mannelijk gezelschap besluiten eens even heel erg hard op de claxon te drukken en met enkele woorden die ik nu maar even niet herhaal werd duidelijk gemaakt dat wij, en met name hij, hier niet van gediend was. Het liep met een sisser af, maar de testosteron was vrijgekomen. Aangekomen op de afgesproken plek, was het AVA gezelschap er na 2 minuten wachten er gewoon vandoor gegaan. Onze man moest nog even een kleine boodschap maar hij liep op de bak  af en verbaasde zich over de hoogte van het gat waar je in moest plassen. De Duitse norm was hier hoogmoed. Dit was toch iets te stoer voor hem. Dan maar in het gras.

Ondertussen werden de AVA troepen teruggeroepen door onze chauffeuse en werden we warm in de groep opgenomen. Slingerend door het Zwillbrock met vele vreemde vogels en ook de flamingo’s waren heel even zichtbaar, genoten wij van de mooie natuur. Happend naar adem en zand. Na een kleine 11 km waren wij weer terug op locatie en werd ter afsluiting nog even een kiekje gemaakt van de groep voor het thuisfront. Met zand in alle poriën gingen wij weer terug naar onze auto’s en bedankten wij André voor de route en Henk, Ingrid en Marco voor  het meefietsen. Onze haan nam meteen weer de leiding in de auto en ging weer voorin zitten. Hij zorgde ervoor dat de kippen het goed naar hun zin hadden door een hapje en een drankje te verzorgen en de nodige humor te verspreiden. Al met al een prachtige avond die ik al aan voelde komen en niet had willen missen.

Joke Balke

Route 48: Zwillbrocker Venn en de Leemputten

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 48e route uit deze serie: Zwillbrocker Venn en Leemputten: Deze tocht op de rand van Nederland (achter Groenlo) combineert een rondje Zwillbrocker Venn met het natuurpark De Leemputten en een gedeelte door het meer open Achterhoekse boerenland. In Zwillbrock kunnen we nog de fraaie barokkerk en het informatiecentrum Biologische Station Zwillbrock bezoeken. Het Zwillbrocker Venn is ontstaan nadat hier turf is gestoken. Het natuurgebied bestaat uit bos, hei en moeras. Het Venn herbergt de grootste kokmeeuwenkolonie van Duitsland. Het is ook de meest noordelijk gelegen broedplaats voor een kolonie van ongeveer veertig flamingo's. Aan de andere kant van de grens lopen we door het waterrijke natuurpark De Leemputten. Een overblijfsel van de steenfabriek die in 1892 in Groenlo werd gevestigd. De fabriek gebruikte de leem voor het maken van dakpannen en later stenen. In 1975 stopte de steenfabriek met zijn activiteiten. De Leemputten hebben zich ontwikkeld tot een uniek gebied met diverse soorten planten en vogels.

Route 48: Een route door het Zwillbrocker Venn en de Leemputten
Afstand: 11,2 kilometer
Start: Hotel-Restaurant Kloppendiek Zwillbrock 8 - D-48691 Vreden (net over de grens bij Groenlo)
Bewegwijzerd: Nee
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route
Laatst aangepast: 16 april 2018
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproutes in de omgeving van Aalten

01.Vanaf de parkeerplaats loop je over het kerkpad, in de richting van de grijze voordeuren van de kerk

02.Op een klinkerpad net voor de kerk LA, direct weer RA over een klinkerpad parallel aan de asfaltweg
03.Het klinkerpad gaat over in een fietspad, aan de overkant van de weg ligt het informatiecentrum Biologische Station Zwillbrock
04.Je neemt de eerste onverharde weg RA met aan weerszijden hoge eikenbomen
*Dit processiepad werd aangelegd ten tijde van de bouw van het minorietenklosster aan het begin van de 18e eeuw. Het gebruik van dit pad was destijds met name voorbehouden aan de klossterlingen, die wensten dat het pad uitsluitend voor religieuze doeleinden werd gebruikt.De boeren die gerechtigd waren het Zwillbrocker Venn te exploiteren, legden daarom tien meter verderop een parallel aan het processiepad verlopende openbare weg aan, waarover zij het veen konden bereiken. Na de sluiting van het klooster in 1811 gingen de kerkelijke landerijen over in privé eigendom.
05.Aan het eind bij een groot houten kruis LA en direct weer meebuigen naar rechts 06.Asfaltweggetje oversteken en RD, je passeert een metalen slagboom en op een driesprong direct daarna ga je LA 
07.Dit pad komt uit bij een kiosk en een vogelkijkhut, hier buig je met het pad mee naar links
*Ongeveer half maart komen de luidruchtige kokmeeuwen aan in het Zwillbrocker Venn om hier te broeden. In dezelfde tijd keren ook de flamingo's terug uit hun winterverblijven aan het IJsselmeer en in het Rijndeltagebied. Meer dan 50 dieren zijn hier in sommige jaren geteld, waarbij de Zuid-Amerikaanse Chileense flamingo de grootste groep vormt. Op de tweede plaats komt de gewone flamingo. Vanaf midden juli nadat de jongen kunnen vliegen neemt het aantal kokmeeuwen snel af. De flamingo's daarentegen zijn als het broeden succesvol is verlopen tot in september waar te nemen.
08.Je komt voor een metalen slagboom uit op een splitsing met aan je rechterhand een schuilhut, hier ga je RA 
09.Op een driesprong LA (rechtdoor alleen voor kijkhut)
10.Even voor een metalen slagboom bij een boerderij ga je RA en vervolgt een onverhard pad, je passeert een schuilhut aan je rechterhand
11.Daarna ga je op een splitsing bij picknickbanken RA, hier loop je over een pad op de grens
*De grens in het Zwillbrocker Venn is sinds 1326 niet meer veranderd. In de loop van de tijd werd de grens door middel van grensstenen gemarkeerd. Grenssteen 800A dateert uit 1766 en draagt aan de ene zijde het wapen van het vorstelijk bisdom Münster, terwijl aan de andere kant het wapen van het vorstendom Gelderland te vinden is.
12.Na grenspaal 802 aan je rechterhand hou je bij een bankje en een informatiepaneeltje rechts aan
*Tegenwoordig kunnen we als vanzelfsprekend de groene grens in het Zwillbrocker Venn oversteken. Officieel moet de passant nog wel een paspoort bij zich hebben, maar gecontroleerd wordt er al jaren niet meer. Het is echter nog niet zo lang geleden dat de grens een barrière vormde die alleen bij officiële grensovergangen gepasseerd kon worden. In de tijd dat de prijzen van bijvoorbeeld levensmiddelen tussen beide kanten van de grens sterk verschilden, kende de smokkel een enorme bloei. Geen wonder: het veen, dat vroeger alleen via smalle paadjes te betreden was, vormde een regelrechte uitnodiging voor elke rechtgeaarde smokkelaar. Wat zal deze boer uit Nederland allemaal bij zich hebben? Jenever, boter en koffie of misschien ook wel haring en sigaretten. Laat hij maar oppassen, want langs het veenpad hebben de commiezen van de douane zich al vaak verstopt!
13.Op een kruising bij een wegwijzer schuin rechtdoor richting Haak en Hoek, bij een bankje pad met een bocht naar links vervolgen
14.Bij de asfaltweg oversteken en rechtdoor de onverharde Tichelovenweg inlopen, aan je linkerhand passeer je café-restaurant Haak en Hoek
15.Bij een informatiepaneel over De Leemputten en een wegwijzer ga je RA door een voetgangerssluis, op driesprong direct daarna RD
*De klei in de Leemputten is miocene klei en is ongeveer 20 miljoen jaar geleden ontstaan. In het verre verleden is hier ooit een zeemilieu geweest. Dit blijkt onder andere uit de honderden walvisbotten en haaientanden die in de loop der jaren bij het afgraven in de leem werden gevonden.
*In januari 1975 kwam een einde aan het 'stenen tijdperk', omdat de steenfabrieken in Groenlo door een landelijke sanering in de baksteen industrie stopte met de activiteiten. Naast de miljoenen stenen en de vele daarvan gebouwde huizen en gebouwen, liet de steenfabriek de Leemputten na. Dit 30 hectare grote terrein heeft zich dankzij de industriële activiteiten ontwikkeld tot een uniek gebied, dat vanaf 1978 opengesteld werd voor het publiek onder de naam Natuurpark De Leemputten. Het vormt een belangrijke trekpleister voor het toerisme in de Achterhoek.
16.Je loopt over een smal paadje tussen twee plassen, even verder hou je links aan langs de linkerplas
17.Over een trappetje van houten balken omhoog, je komt uit op een brede zandweg met fietspad, hier ga je LA 
18.Nu neem het eerste pad RA, je passeert een bordje 'Achterhoek Leemputten' van Staatsbosbeheer en loopt even later verder over een vlonderpad
*Het natuurpad loopt door het natte weiland. Om het grasland niet teveel te beschadigen is er gekozen voor een vlonderpad. Dit soort houten paden wordt vaak gezien in veengebieden. Dit vlonderpad is in één dag aangelegd. Een compagnie militairen van het nabij gelegen kamp Holterhoek en medewerkers van het Biologisch Station Zwillbrock hebben hiervoor tijdens hun jaarlijks gezamenlijke werkdag in de natuur gezorgd.
19.Aan het eind ga je weer een trappetje op, je komt uit op een brede zandweg, sla hier LA
20.Asfaltweggetje oversteken en de halfverharde Prof. Casimirweg vervolgen, aan het eind RA naar de asfaltweg
21.Bij de asfaltweg LA, je neemt nu het eerste onverharde pad naar rechts
22.Dat komt uit voor boerderijnummer 2 op een andere onverharde weg, hier ga je RA
23.Je komt uit op een driesprong voor een boerderij en je gaat met de bocht mee naar links, nu een asfaltweggetje
24.Aan het eind RA, Boksveenweg, je komt uit bij een voorrangsweg
25.Oversteken en schuin rechts, de onverharde Kantoordijk in, je passeert aan je linkerhand een bankje
26.Op driesprong met Drostlerweg RD de onverharde weg vervolgen
27.Bij asfaltweg schuin oversteken en tussen twee houten hekken door een smal asfaltweggetje tussen hoge eikenbomen volgen
28.Je passeert aan je rechterhand café-restaurant Grenszicht, op kruising RD naar de voorrangsweg
29.Ga hier LA langs de huizen met de huisnummers 5, 3 en 1
30.Daarna hou je bij het fietspad rechts aan, een onverhard paadje tussen knotwilgen richting Zwillbrocker Venn en Kirche
31.Het paadje buigt achter de Kloppendiek langs, je houdt aan langs de beukenhaag en passeert aan je rechterhand een stenen huisje
32.Dan kom je weer uit op de parkeerplaats bij de Kloppendiek.

Genieten in het hoogveen - deel 1

Kolonie flamingo's in het Zwillbrocker Venn

In mijn trainingsgebied bevinden zich een paar heel bijzondere stukjes natuurgebied waar ik altijd enorm van kan genieten. Het gaat hier om een paar van de zeldzame stukjes hoogveen-gebied die nog te vinden zijn in de Achterhoek en Twente. Hoogveen was tot pakweg een eeuw geleden overal te vinden in Twente en de Achterhoek, maar is door turfwinning en ontginningen ten behoeve van de landbouw grotendeels verdwenen. Verdroging door afwatering en verbossing zorgden er voor dat de overgebleven stukjes zwaar in de verdrukking kwamen.

Door ingrijpen van natuurorganisaties wordt de waterstand nu hoog gehouden en verdere verdroging tegen gegaan. Hierdoor groeit de laatste jaren het veenmos weer langzaam terug en zie je de variatie in flora en fauna weer toenemen. Prachtige gebieden om rond te lopen, hoewel het vaak relatief kleine rondjes zijn, aangezien deze natuurgebieden maar klein zijn.

Net over de grens met Duitsland bij Groenlo bevind zich het Zwillbrocker Venn. Vanaf de parkeerplaats bij het beroemde barokkerkje in Zwillbrock ben je zo op het ‘rondje Zwilbrocker Venn’, een wandelroute om het veen. Je kunt hier op diverse plekken ook informatie vinden en in uitkijkpunten rustig kijken naar de grote hoeveelheden meeuwen die in het voorjaar in grote getale aanwezig zijn. Ook is hier de enige kolonie flamingo’s te vinden die hier in het voorjaar broeden. Ik combineer het rondje om het veen altijd met een rondje Leemputten aan de Nederlandse kant van de grens. Dit natuurgebiedje met waterplassen is ontstaan nadat er gestopt is met de afgraving van leem voor de steenfabrieken en ligt meteen naast het Venn. De route zie je hier op Strava.

Erg mooi rondje in alle jaargetijden. Dan zie je vaak ook enorm veel trekvogels die even een tussenpauze houden. Diverse soorten ganzen, eenden  en andere watervogels kun je dan zien. De meeuwen en flamingo’s verdwijnen in het begin van de zomer al weer, nadat ze hun jongen grootgebracht hebben. Mijn rondje om het Venn en de Leemputten is ongeveer 11 km. Voordeel is dat je door sommige lussen vaker te lopen (of in tegengestelde richting nog eens) de training kunt uitbreiden qua lengte zonder dat het vervelend rondjes rennen wordt. Tip: op zondag na kerktijd wandelen er veel Duitse gezinnen rond. Wil je een rustig rondje lopen, ga dan eerder of op zaterdag.

In een volgend stukje zet ik een ander natuurgebiedje in de spotlights: het Korenburger-/Vragenderveen. In een derde stukje wil ik de grens naar Twente oversteken en het Buurserzand en Haaksbergerveen onder de aandacht brengen.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Andre Bleumink

Zwillbrocker Venn en de Leemputten

Het barok kerkje Sankt Franziskus in Zwillbrock

Op onze maandelijkse woensdagmorgen trainingsloop wordt vandaag een bezoek gebracht aan het Zwillbrocker Venn en de Leemputten, een mooie combinatie op Duits- en Nederlands grondgebied. Rob moet, vanwege een blessure, helaas afzeggen maar we vertrekken om half negen met zijn drieën uit Aalten (Inez, Ingrid en Geert) en onderweg nemen we Katja nog mee.

Het Zwillbrocker Venn is een natuurgebied in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen, vlak over de Nederlandse grens bij Eibergen en Groenlo. Het natuurgebied beslaat ongeveer 157 ha in oppervlakte, het is een Natura 2000-gebied. Het is ontstaan nadat hier turf is gestoken en het gebied werd al vele duizenden jaren geleden bewoond. Het natuurgebied omvat zowel bos als moerasgebied.

In het natuurgebied broeden meer dan honderd verschillende vogelsoorten. Het Zwillbrocker Venn herbergt de grootste kokmeeuwenkolonie van Duitsland, met circa 16.000 getelde dieren. Het is tevens de wereldwijd meest noordelijk gelegen broedplaats voor een kolonie van ongeveer veertig flamingo's. Waar de kokmeeuwen het gehele jaar in het gebied aanwezig blijven, trekken de flamingo's in de winter naar de wateren in het zuidwesten van Nederland. Vanwege deze unieke broedvogels staat het gebied onder vogelbescherming. Enkele flamingo’s zijn nu al neergestreken in het gebied en de kokmeeuwen laten zich met hun gekrijs prima horen.

Nadat we een rondje om het Venn hebben gelopen steken we bij restaurant ‘Haak en Hoek” de verharde weg over naar ‘De Leemputten’ in Zwolle (bij Groenlo). Waar ooit leem gegraven werd voor de steenfabriek in Groenlo, ontstond later een prachtig natuurgebied. We lopen langs de vele meertjes die hier liggen en we zijn na precies een uur weer bij het barok kerkje Sankt Franziskus in Zwillbrock. 

Klik op de link voor enkele foto’s

fotoalbum

Het Zwillbrocker Venn herbergt de grootste kokmeeuwenkolonie van Duitsland

De Leemputten

Katja Demkes, Inez Balke, Ingrid van Zolingen en Geert Wevers

Trainingsloop in Zwillbrock(D)

De eerste kilometers gaan om het Zwillbrocker Venn

Vanavond hebben we in heerlijke weersomstandigheden een ontspannen trainingsloop van 15 kilometer gemaakt rondom het Zwillbrocker Venn en het natuurgebied de Leemputten. We starten net over de Nederlandse en Duitse grens, op de parkeerplaats tussen het Sankt Franziskus kerkje en hotel-restaurant Kloppendiek.

Marieke Prinsen heeft alleen maar goede herinneringen aan deze eetgelegenheid maar wat wil je ook als je de laatste 17 jaar hier met Kerst gegeten hebt. Dat het hier goed toeven is blijkt ook wel uit het feit dat het Liga schaatsteam van Marianne Timmer(wereldkampioen en 3x goud op de Olympische Spelen) op het terras is neergestreken en waarschijnlijk voor een sportieve activiteit in de buurt aanwezig is.

Dat zijn wij ook en met elf personen gaan de eerste kilometers om het Venn. We horen en zien ontzettend veel vogels en uit tellingen is gebleken dat in dit gebied meer dan 60 verschillende vogelsoorten broeden. De laatste jaren zijn er ook vaak aalscholvers te zien, ze zitten en broeden meestal in de dode bomen midden in de grote plas. Bij twee uitkijkposten maken we even een stop en zien ook de flamingo's zitten, een mooi gezicht.

Bij cafe Haak en Hoek steken we de weg over en lopen het natuurgebied de Leemputten binnen. Op een plankenpad lopen we over en bijna door het moeras en is het af en toe goed uitkijken waar je de voeten neer zet. De ondergaande zon maakt het allemaal nog net iets mooier en ik blijf het een bijzonder aantrekkelijk gebied vinden.

Op de weg terug zien we op nog geen 100 meter afstand van ons een jonge ree staan en na deze bewonderd te hebben vervolgen we onze weg. Na precies 15 kilometer zijn we weer op de parkeerplaats en Marianne Timmer is inmiddels waarschijnlijk al met haar derde gang bezig. Het was weer een prachtige avond, Andre en de andere lopers bedankt!

De volgende twee trainingslopen zijn op donderdag 2 juni(Hemelvaartsdag) om 7.00 uur s'morgens in de buurtschappen IJzerlo en de Heurne en op maandag 13 juni(2e Pinksterdag) lopen we om 10.00 uur de Smokkelroute in de omgeving van Dinxperlo en het Duitse Süderwick. Nadere informatie volgt!

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

foto's Rob Roelofsen

De Flamingo's waren er ook


De Leemputten, een prachtig natuurgebied

De traditionele groepsfoto met van links naar rechts: Inez Balke, Johan Wolthuis, Andre Balke, Rob Roelofsen, Nicole Hoffman, Marieke Prinsen, Geert Wevers, Andre Bleumink, Eric Demkes, Martin Hengevelt en Jozo Vulic

Trainingsloop in Zwillbrock(D)

Op de foto van links naar rechts staand: Andre Balke, Luuk te Brake, Bram Wevers, Andries Stortelder, Gerrit Heersink, Theo Stronks, Henk Mengers, Marco van Rijs, Jan Keemink, Henk Lammers, Sander van der Hooff, Donja z’n hond, Rob Roelofsen en Johan Wolthuis. Zittend:Erwin Wamelink, Geert Wevers, Eric Demkes, Wim Brinkman en Henk Lammers. De foto is gemaakt door de enigste vrouw in het gezelschap Ingrid van Zolingen

We beginnen onze trainingsloop op de parkeerplaats bij de Sint Franciscuskerk van Zwillbrock, net over de grens bij Holterhoek. Aan de overkant fietsen de mountainbikers door cafe Reirink, we besluiten ons aan te passen en lopen achter de fietsers aan door het cafe van Ludwig. Voordat je er erg in hebt ben je het cafe ook al weer uit, wat verbaasde stamgasten achterlatend.

Dit authentieke en bijzondere cafe is bij velen populair en is dan ook bij vrijgezellenparty’s of personeelsfeesten zeer in trek. Als Ludwig ‘s avonds moe is en naar bed wil, kun je gewoon blijven zitten. Houd zelf even de consumpties bij, dan ziet hij het de andere morgen wel. Tot voor kort stond de deur dan ook altijd open, helaas waren ook hier personen die niet weten wat mijn en dijn is en meerdere voorwerpen en zelfs zijn auto meegenomen hebben. Als Ludwig er nu niet is, is de deur op slot, want Ludwig is naast uitbater ook nog boer, koster van het beroemde Zwillbrockse kerkje en begraafplaatsbeheerder. Op de CD van de Achterhoekse band Boi Foi Toch wordt zelfs ‘Reirinks Marie’, de moeder van Ludwig, door de band bezongen.

Even later lopen we in de richting van het Zwillbrocker Venn, een natuurgebied dat ontstaan is nadat hier turf is gestoken. Het herbergt de grootste kokmeeuwenkolonie van Duitsland en het is tevens wereldwijd de meest noordelijk gelegen broedplaats voor een kolonie flamingo’s. Waar de kokmeeuwen het gehele jaar in het gebied aanwezig blijven, trekken de flamingo’s in de winter naar de wateren in het zuidwesten van Nederland. Nadat we een gedeelte rond het Venn hebben gelopen, missen we een afslag en lopen we enkele kilometers verkeerd. Een MTB-er wijst ons de weg naar Cafe Haak en Hoek, dat in de vorige eeuw is veranderd "van smokkel tot smikkelcafe".

Luuk en Bram slaan hier linksaf en gaan terug naar de auto, de anderen lopers gaan rechtsaf. We zijn weer op Nederlands grondgebied en aan onze rechterhand ligt het natuurgebied de Leemputten, waar tot 1975 leem werd gewonnen voor het maken van dakpannen en stenen. Toen kwam er een einde aan het "stenen tijdperk", omdat de steenfabriek in Groenlo door een landelijke sanering in de baksteenindustrie stopte met de activiteiten. In mijn jeugdjaren kon je in de Leemputten zelfs waterfietsen om zo de prachtige omgeving eens goed te kunnen bekijken, helaas kan dat nu niet meer. Nu is het een erg afwisselend gebied waar vele vogelsoorten zijn te zien. De fuut is hier een broedvogel en ook de aalscholver voelt zich hier thuis. Ook de wat zeldzamere vogels als de wielewaal en de zwarte specht zijn hier aanwezig. Tijdens de vogeltrek wordt dit gebied dan ook door vele soorten als een tussenstop gebruikt.

We slingeren wat door het prachtige gebied heen en op sommige plaatsen is het wat glibberig of moet je uitkijken om geen natte voeten te krijgen. Na een aantal kilometers steken we bij het cafe weer de grote weg over om terug naar Zwillbrock te gaan. Op de parkeerplaats zitten Bram en Luuk al op ons te wachten en na een platmänneken Kuemmerling gaat ieder weer zijn eigen weg. Ik zelf vond het weer een mooie morgen in een prachtig gebied en ik wil iedereen bedanken voor het meelopen en Andre Bleumink voor het uitzetten van de route.

Klik op de link voor enkele foto’s

fotoalbum

Natuurgebied de Leemputten

Henk Mengers en Henk Lammers komen uit het cafe bij Ludwig