woensdag 31 oktober 2018

Route van de maand oktober 2018: Winterswijk Achterwooldsepad

In de afgelopen jaren heb ik veel route's door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 54e route uit deze serie: Het Achterwooldse Klompenpad bestaat in totaal uit een route van ruim 18 kilometer, die in twee gedeelte's gelopen kan worden. Een zuidelijke route van 10 kilometer en een noordelijke route van 8,6 kilometer. Het is een route langs historische boerderijen, door boskavels, tussen glooiende essen en over een oude spoorbaan in het prachtige gebied van buurtschap Woold.

Route 54: Een route door het bosrijke Woold, ten zuiden van Winterswijk
Afstand: 8,6 kilometer (de noordelijke variant)
Start: Minicamping de Brömmels Meerdinkweg 5 - 7108 BJ Winterswijk (Woold)
Bewegwijzerd: Ja, rode klompjes op de paaltjes
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
Laatst aangepast: 30 oktober 2018
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproute's in de omgeving van Aalten

*Je kunt je auto parkeren bij minicamping de Brömmels. Vanaf de parkeerplaats start je de route door enkele honderden meters terug te lopen naar de verharde weg, sla hier rechtsaf en ga naar ruim 100 meter door het klaphekje linksaf het bos in. Aan het eind van dit bosje volg je de route door bij het volgende klaphekje rechtdoor te gaan. Volg verder de routeaanwijzing van de rode klompjes op de paaltjes.

*Routenavigatie en informatie over het landschap en cultuurhistorie is ook beschikbaar via de Klompenpaden app.

zondag 28 oktober 2018

Foto's van de 34e halve marathon van Doetinchem - deel 3

AVA'70 lid aan de warming-up met leden van Loopgroep Zandloper
Klik op de link voor de foto's van Ben Lebbink

Foto's van de 34e halve marathon van Doetinchem - deel 2

Anko van Mun


Klik op de link voor de foto's van Rowan Jansen (R.J.Photography)


Ted de Jong (117), Anke Hinkamp (98) en John Boom (20)

Verslag van de 34e halve marathon van Doetinchem - deel 2

De start met Schepers en Heutinck. (foto: ARGO Atletiek)
Pascal Schepers wint de JUMBO Halve Marathon Doetinchem

Doetinchem - Een fris windje en een mooi najaarszonnetje zorgden voor prima loopweer en een geslaagde editie van deze hardloopklassieker. Het was dan ook gezellig druk op de atletiekbaan van Argo. Tientallen vrijwilligers zorgden ook dit jaar weer voor een puike organisatie waardoor de 400 deelnemers op de 21,1 km en 170 lopers op de 7,5 km voor een mooie tijd konden gaan. Ook de ruim 100 jeugdlopers realiseerden een mooie prestatie op de 1 km en de 2.5 km.

Een klassieker is de JUMBO Halve Marathon Doetinchem natuurlijk al. Maar de zondag gelopen 34e editie gaat ongetwijfeld de boeken in als één met een spannende ontknoping. Schepers maakt deel uit van het ARGO Topteam en liep vorige week zondag nog de Marathon van Amsterdam in een verdienstelijke tijd van 2.46.15 . Zijn doel vandaag was om binnen 75 minuten op de Halve te finishen, dat lukte met 1.15.05 net niet. Vanaf de start ging hij samen met teamgenoot Rick Heutinck (Topteam Argo) aan kop. Deze finishte, zichtbaar ontevreden 11 seconden later. Derde werd Bas Arentz in 1.17.54. Schepers liep wel een persoonlijk record. Zijn oude record liep hij in Eerbeek, daar werd hij in maart van dit jaar winnaar in 1.18.00.

Mireille Baart uit Wageningen, vorige week Nederlands marathonkampioen geworden tijdens de Marathon van Amsterdam finishte als eerste vrouw in 1.22.26, zij had een minimale voorsprong op de Doetinchemse Wendy Mullink (Topteam Argo) die slechts vier seconden toegaf. Samen hadden ze meer dan zes minuten voorsprong op nummer drie de Duitse Silke Niehues.

Bij de 7,5 km ging de winst naar Argo-loper Mudesir Awal Aman in 24.19. Femke Koning won op de afstand bij de vrouwen onbedreigd in 32.28. (bron)

Foto's van de 34e halve marathon van Doetinchem - deel 1

De start van de halve marathon
Klik op de link voor de foto's van Tijn Piest

Hans Jentink

Devilstrail Nijmegen 2018

Eric Hoogerbrug
Vanmorgen (28-10) vertrokken naar Berg en Dal voor weer een zeer geslaagd rondje rijk van Nijmegen! Tweede Devil’s trail deze maand en het weer was geweldig. Zeker gezien de voorspellingen van eerder deze week waarin zelfs sneeuw genoemd werd. Het vertrekpunt was vanaf camping “de groote Flierenberg” en de sfeer was zoals altijd weer heerlijk gemoedelijk.

Vijf Minuten voor de start word iedereen naar de start gehaald voor de briefing die hoofdzakelijk gaat over dat je moet genieten en je rotzooi mee moet nemen uit het bos. Dan op de tonen van Van Halen’s running with the devil (what else) word het peloton losgelaten richting het bos. Wat een geweldig parcours weer met veel heuvels, vals plat, bos met lange stukken single-track en alles perfect uitgepijlt en met linten uitgezet.

Het eerste deel liepen we regelmatig tussen de vele mountain-bikers die daar ook een tourrit hadden. Niet heel handig, maar voor zo ver ik heb gehoord gaf dit geen gezeur. Zo hoort het ook, als iedereen een beetje rekening met elkaar houd…. Deze trail was zwaarder dan die in Doorn, dus het tempo deze keer bewust wat lager gehouden. Dat dit niet mijn sterkste punt is, is intussen wel bekend denk ik.

Bij de verzorgingsposten die ruim voldoende aanwezig waren rustig wat drinken en eten helpt aardig om even te herstellen. Maar dan kom er achter dat je even was vergeten dat het venijn hem hier echt in de (duivel)staart zit. 3km voor de finish nog twee nare bulten, dat levert genoeg spierspanning op in de kuiten en hamstrings dat je (weer) 1km voor de finish tijdens het maken van een foto nog ff lekker kramp krijgt. Nadat me dat was overkomen bij de Ketelwaldtrail op rechts overkwam, was het in de linker hamstring deze keer.

Gelukkig met wat rekken en toch nog maar een gelletje en wat extra drinken de laatste 800 meter hardlopend af kunnen leggen en dus in ieder geval glorieus over de finish kunnen gaan waar mijn top-supporter Anja enigszins verkleumd op me stond te wachten. Sorry schat. Volgend jaar maar eens kijken of ik er 3 kan lopen en de titel “King of the trails” kan behalen.

Eric Hoogerbrug

Verslag van de 34e halve marathon van Doetinchem - deel 1

De nummers 1 en 2 van de halve marathon, Pascal Schepers (351) en Rick Heutinck (95)
Tweestrijd 34e Halve Marathon resulteert in winst voor Schepers

Door Benno Stevering

In het zicht op een rappe eindtijd was het Pascal Schepers uit Doetinchem van het Argo Topteam die zich zondagochtend het sterkste toonde in de slotfase van de 34e Halve Marathon. Hij liet de klokken stil staan op 1.15.05 uur. Plaats- en clubgenoot Rick Heutinck die samen met Pascal streefde naar eindtijd onder de 1.15 nam na de tweestrijd genoegen met een 2e plek op elf tellen. De oudere 36-jarige Bas Arentz legde beslag op de 3e plek en het feest in Doetinchem was compleet. Winnaar Schepers, geboren en getogen in Doetinchem: ‘’Eerder ging de marathon van Enschede in 2.46.15 uur. En twee weken geleden liep ik Eindhoven in 2.44.50 uur. Toen was het met graad of 24 te warm om richting de 2.42 te finishen en vandaag konden de handschoenen aan. Na de marathon had ik weinig spierpijn, de afgelopen dagen voelde de benen goed en dat gaf mij zaterdag de doorslag toch te starten in Doetinchem. Samen met Rick ging het kop over kop, waarbij we om onder de 1.15 uur te duiken halverwege wat kostbare tijd lieten liggen vanwege de mulle zandpaden en de wind. Die tijd zit erin voor ons beide en komt nog wel. Eerst ga ik eind van het jaar een nieuwe planning maken in hoeverre ultralopen en trails deel blijven uitmaken van mijn wedstrijden. Daarnaast zijn we bij het Argo topteam bezig om betere randvoorwaarden te realiseren om zo met zijn allen snellere stappen te kunnen zetten en de nodige extra ondersteuning voor de topatleten te kunnen aanbieden. Natuurlijk vormt de nu nog vrijwillige rol van trainer Stefan Scanu een belangrijk deel hiervan. Hij is de grondlegger van de goede resultaten. We zijn nu plannen aan het uitwerken, met mijn expertise als medewerker van NOC*NSF wil ik daarbij een steentje aan bijdragen. Voor een atletiekvereniging moet het ook geweldig zijn om meer professionele ondersteuning te kunnen blijven aanbieden. Uiteindelijk moet je het zelf doen als atleet, maar als we samen een stap verder kunnen maken met het Argo topteam in de vorm van busvervoer naar wedstrijden en trainingen, financiering aanbod voor diverse faciliteiten zoals trainingsstages. “Tegelijk kunnen wij zorgen om meer mensen in beweging te krijgen, op ieder zijn of haar ambitie en niveau.’’  

Het fitte Argo topteam bepaalde overall het podium. Trainer Stefan Scanu gaf aan duidelijk stappen te gaan maken met zijn rekruten. Dit jaar liepen de atleten al tientallen persoonlijke records. Twee atleten hebben zelfs een NOC*NSF status vanwege hun prestaties. Heutinck: ‘’Of ik nu 1 of 2 ben, ik wilde onder de 1.15 u lopen wat helaas niet lukte. Ik dacht dat gedeelte wat minder verliep in de wedstrijd dat halen we wel weer in, maar ondanks een snellere tweede helft hebben we het voor de tiende kilometer te rustig gedaan. Maar toch hebben we een prachtige wedstrijd gelopen. Ik dacht even dat Pascal wegspurtte in de slotfase om de winst te pakken, maar ook hij wilde onder de 1.15 uur. Qua tempo zaten we goed. Gemiddeld liepen we rond de 3.35 minuten per kilometer. Deze tijden liepen halverwege wat op. Dan lukt het niet meer om bij te stellen in de laatste kilometers. Maar voor de omstandigheden hebben we een prima tijd neergezet. We hebben het ideale pad gekozen en de verdeling van het kopwerk verliep goed. Dit was mijn tweede halve marathon. Voor beiden ligt de intentie om richting 1.14u toe te werken.’’ Bas Arentz: ‘’Rick en Pascal waren echt nog wel te snel voor mij. Zij gingen ook direct na de start er van door. Tot 12 kilometer wist ik met Remi Rondeel het front te vormen in de achtervolging. Ik vond dat er meer in zat en ben vertrokken. Remi bleef op gepaste achterstand lopen. Vorig jaar heb ik 20 wedstrijden gelopen en nu vijf. De groei zit er nog steeds in. Deze lijn wil ik dan voortzetten.’’ Remi Rondeel  van Argo die van alle deelnemers de beste tijd in de boeken had staan- maar zijn niveau en ritme van vorig jaar miste - werd 4e voor Liemers atleet Guido Engelen uit Zevenaar die zich testte in zijn eerste halve marathon. Voor Engelen viel de laatste vier kilometer tegen. Hij moest erg diep gaan. Van 3.48/3.50 liepen zijn kilometer tijden op naar 4 minuten per kilometer. In de Montferlandrun wil hij een tijd van 57 minuten neerzetten over 15 kilometer. Rondeel liep de eerste helft van de halve marathon samen op met Bas Arentz. Na de 11e kilometer kregen de atleten de wind achter en ging het tempo omhoog. Twee jaar geleden werd hij derde. En ook een tweede plek viel hem eens ten deel. Dit jaar werd Rondeel 4e. ‘’Als ik hetzelfde niveau had als twee jaar terug zou ik hebben gewonnen. Ik kom steeds beter weer in de wedstrijd.’’ 

Wendy Mullink van Argo haalde met 1.22.39 uur het beste uit zichzelf en was erg content met een 2e plek na een eindspurmet winnares Mireille Baart uit Wageningen. Mireille Baart uit Wageningen, lid van Pallas 67 was blij met haar zege in Doetinchem. De 37-jarige atlete die samen op liep met Wendy Mullink richting finish: ‘’Ik ben nu 10 jaar serieus bezig. Om er een echte wedstrijd van te maken hebben we er een tandje boven op gedaan. Ik heb bijzonder genoten van een prachtig parcours gelegen in een fraaie omgeving. In Breda liep ik destijds 1.19 uur, mijn persoonlijk record. Het was fris en winderig. Maar qua temperatuur was het voor de tijd van het jaar prima te doen.’’ Wendy Mullink uit Doetinchem: ‘’Hier had ik vantevoren niet voor in durven zetten. We liepen continue langs elkaar in een groepje dat uiteindelijk werd uitgedund. In Babberich heb ik mijn vertrouwen voor de halve marathon uitgetest. In de laatste vierhonderd meter zette Mireille Baart aan en kon ik haar niet meer houden.’’  De halve kende 350 deelnemers, terwijl het gehele evenement net als vorig jaar 700 lopers trok. 

Jordy Kloet van Argo werd tweede achter Mudesir Awal Aman op de 7,5 kilometer. Kloet gaf aan: ‘’Het was een enigszins rare wedstrijd geworden. De gebroeders Awal Aman uit Doesburg liepen vlot samen op. Het verschil was klein. Mudesir won in 24.19 minuten, terwijl Jordy Kloet een tweede tijd realiseerde van 24.54 minuten. Een ontspannen ogende Mudesir: ‘’Het ging lekker soepel. Jammer dat Siraj er af moest. Vooral in de laatste kilometer ging het nog extra hard. In de laatste kilometer kregen we de wind in de rug. Straks wacht de 7,5 kilometer in de Montferlandrun. Een parcoursrecord zat er niet in.’’ Sirja Awal Aman moest vroegtijdig de wedstrijd staken vanwege kramp. Het ging verder prima en ik ben tevreden.’’ Ruben Garretsen van Argo werd een uitstekende derde in 25.25 minuten. Hij bleef Luuk Nusselder die zware benen had gedurende de wedstrijd wel voor. Nusselder kwam in 25.54 minuten over de meet. Veteraan Frank Reintjes liep een krachtige wedstrijd. In de slotfase werkte hij zich naar voren en werd vijfde in 26.20 minuten. De parcoursrecords bleven intact. Harry Striekwold sprak het evenement op voortreffelijke wijze aaneen.

Uitslagen van de Diepe Hel Holterbergloop in Holten

Leden van AVA'70 en Lopersvereniging Groenlo 

Uitslagen:

Halve Marathon: Frank Roos 1:32:58 uur, Maria Weening 1:37:18 uur, Wim Brinkman 1:38:02 uur, Rob van der Donk 1:38:51 uur, Denise van der Donk 1:39:37 uur, Andre Bruil 1:44:52, Bouke ten Have 1:49:47 uur
Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

Frank Roos (foto's Andre Balke)

Uitslagen van de marathon van Dublin(Ierland)

van links naar rechts Maria Griffioen, Joke Balke en Tracey Jewell

Uitslagen AVA'70 leden:
Tracey Jewell 3:56:47 uur, Maria Griffioen 4:00:23 uur, Joke Balke 4:06:37 uur

Uitslagen van de 34e halve marathon van Doetinchem

Maurice Magis, John Boom, Tonny Baten, Anke Hinkamp en Ernst-Jan Luiten
Klik op de link voor alle uitslagen

1 kilometer t/m 9 jaar

1 kilometer 10 en 11 jaar

2.5 kilometer

7.5 kilometer

halve marathon

site organisatie
De jeugd van AVA'70

zaterdag 27 oktober 2018

Henrie Drenthel loopt de Grizzly 100 kilometer in Sint Gravenvoeren (België)

Henrie Drenthel loopt de 100 kilometer binnen de 15 uur!
Grizzly-100; Griezelig geweldig

De beer is los! Na een door een voetblessure ingekorte 100 km run van de La Chouffetrail in juli besloot ik een tijdje rustig aan te doen om in het najaar weer eens richting de 100 km te gaan. Oorspronkelijk stonden de Infinityloops op het programma maar door een minimale vooraanmelding en een concept van 7 herstarts zag ik dat toch niet zitten en besloot ik dat het toch maar een ééndaagse moest worden. Periode oktober beviel vorig jaar met de Bergischer Ultra ook prima dus na even zoeken kwam ik uit op de Bear Trail. Een ruim opgezet evenement met diverse afstanden, 16-25-39-58-83 km en voor de Die-Hards 100 km, oftewel de Grizzly-100. De start is zaterdag 27 oktober om 6.00 uur ’s ochtends en de maximale looptijd bedraagt 18 uur, oftewel 0.00 uur zondagmorgen. Start en finish zijn in Sint Gravenvoeren in de Belgische Voerstreek ietsje ten zuidwesten van Maastricht. Het parkoers liep eerst ‘bovenlangs’ in oostelijke richting naar het Drielandenpunt in Vaals alwaar er een omloop van 18 km over Duits grondgebied gemaakt moest worden en daarna weer westwaarts richting de finish.

Vrijdag 26 oktober:
Na een langdradige reis met veel oponthoud en file parkeer ik omstreeks 18.30 uur op de parking bij de voetbalclub SK Moelingen en installeer direct alles voor de nacht. De organisatie is al druk bezig met opbouwen en ik heb geluk nu al mijn startnummer etc. op te kunnen halen, scheelt morgen vroeg weer wachten. Inmiddels is het gaan regenen en voelt het guur aan. In een nabij gelegen Vlaamse pub hebben zich al meer lopers getroffen en eet ik even een lekker Limburgse pasta en wat plaatselijke biertjes waarna ik rond 22.00 uur onder de wol kruip, het is immers om 4.30 uur weer dag.

Zaterdag 27 oktober:
De wekker loopt af en echt overdreven warm heb ik het niet. Even de neus buiten de deur en ik weet direct dat het jasje aan kan met de start. M’n drop-bag had ik al klaar gemaakt dus die kon ik om 5.45 uur snel afgeven en daarop is het nog maar kort tot de start om 6.00 uur. 124 lopers stonden er op de startlijst. In het donker is het slecht te zien hoeveel het er echt zijn want ook de 83 km start gelijk met ons. Vanaf het begin loop ik heel relaxed met de rem er op in het donker en blijf mijzelf in prenten vooral rustig te blijven want om mij heen vliegt iedereen naar voren. Ik weet uit de vele beginnersfouten die ik al heb gemaakt dat ik hier nu niet aan mee moet gaan doen. In het donker gaat het gestaag op en af en we komen door enkele kleine plaatsjes als Sint-Martens-Voeren, De Plank, Teuven waarbij de laatste na ruim 25 km de eerste verzorgingspost is ingericht. Ik klok ongeveer 3.20 uur, en dat is ongeveer wat ik verwacht had.

Verder gaat het richting Drielandenpunt en het parkoers wordt behoorlijk heuvelachtig. Lijkt veel op de Koning van Spanje en de X-Trails Vaals. Niet gek natuurlijk, want dat is in dezelfde streek. Het gebied is veel natuurlijker en bosrijker geworden. Prachtig. De zon komt er langzaam flauwtjes door maar echt warm wordt het niet. Ten noorden van Gemmenich staat de tweede (en derde) verzorgingspost. Heerlijk in een grote partytent met allerlei lekkers; soep, koffie, Chouffe, pasta en een hete lucht kanon. Ook mijn drop-bag ligt hier en ik besluit even een droog shirtje en dun jasje aan te trekken en het eerste, nat bezweette setje uit te doen. Dat ging allemaal nog best soepel en ik begin aan het Drielandenpunt-lusje van 18 km. Ken het hier een beetje en weet dat er redelijk wat hoogtemeters aan komen dus doe rustig aan. Toch nog even een giga-dip waar ik na een half-uurtje en wat Beef-Jerky doorheen ben. Het 50 km punt passeer ik na 7.12 uur. Op de helft dus en op de terugweg.

Bij de tweede keer Gemmenich neem ik wat meer pauze; kleed mij om naar lange tight en thermoshirt. Ook weer koffie en soep en verder gaat het weer. Mijn loopmaatjes uit de eerste helft zijn al iets eerder vertrokken maar ik besluit toch mijn eigen tempo te volgen. Na een km of 68 loop ik zo’n 100 meter achter een andere loper en blijf hem braaf volgen. Totdat hij bij een parkeerplaats komt en in z’n auto stapt. Het was gewoon een loper die lekker op zaterdagmiddag in het bos liep. Of het een dip was of een black-out weet ik niet maar plotseling was ik de blauwe markeringen kwijt. Pak gauw mijn GPS en zie al gauw dat ik mooi op de paarse lijn loop, gelukkig. Een kwartiertje verder bij Cottessen komt mij de omgeving wel heel erg bekend voor, hier heb ik vanmorgen ook nog gelopen??!! Zoom uit op mijn GPS en zie het al, heb de verkeerde richting van de paarse lijn gevolgd en zodoende een stuk van de ochtendroute tegengesteld gelopen, sukkel! Gelukkig kun je met zo’n GPS ook weer redelijk gemakkelijk de juiste route terug vinden en probeer redelijk op gevoel weer op de juiste afstand in te voegen. Na een uurtje is dit ook gelukt en kan ik de oorspronkelijke route weer volgen.

Richting laatste verzorgingspost in Veurs loop ik via een boerenerf waar de koeien op springen staan na blijkt. Direct achter mij doet de boer in overleg met de organisatie het pad dicht en mogen Bertha 11 t/m 57 eerst richting melkrobot voordat de lopers weer verder mogen. De ‘verloren’ tijd wordt door de organisatie hersteld naar blijkt. Bij de laatste verzorging begint het behoorlijk donker te worden en is het nog maar een graad of 4. Ik besluit mijn regenjas er bij overheen te doen en steek mijn hoofdlamp aan. Het gevoel is nog goed. Nog ruim 15 km te gaan en ik weet eigenlijk al dat ik het, normaal gesproken,  ga halen. De meeste hoogtemeters hebben we wel gehad. Heuvelop gaat het stevig doorstappend in het donker en de afdalingen gaan voorzichtig dribbelend want er liggen erg veel keien onder het herfstblad. Wil ook nog niet vlak voor het eind uitvallen. Loop in op twee Belgen en de laatste 5 km lopen we samen. Nu blijkt de laatste 5 km ook nog eens 500 meter langer te zijn en prachtig is het om te zien hoe een ultraloper zich daar druk om kan maken. Uiteindelijk komen we gedrieën binnen in 14 uur en 53 minuten waarbij ik de tweede 50,5 km in 7.41 uur heb afgelegd, oftewel een verval van 29 minuten. Dik tevreden duik ik met een “Bere”-grote medaille onder de warme douche.

Henrie Drenthel

Verslag van de Beachy Head Marathon in Eastbourne(Engeland)

Gerrit Dijkslag
Beachy Head Marathon, waarom loop ik hier?

Waarom sta ik hier nu eigenlijk? Herhaaldelijk moet ik mezelf vertellen dat ik dit zelf wil, dat ik hier vrijwillig sta en dat niemand mij dit dus opgedrongen heeft. Hier, is een ijskoude plek in het Zuidelijkste puntje van Eastbourne, dat ook al in het Zuid (Oostelijkste) puntje van het Verenigd Konikrijk ligt. Goed, voor dat ijskoude weer heb ik niet gekozen, twee weken geleden zat ik nog met ontbloot bovenlijf en korte broek achter in de tuin! Zie me nu staan, lange broek, T-shirt met lange mouwen onder mijn AVA wedstrijdhemdje en handschoenen! Handschoenen! Nog een wonder dat ik eraan gedacht heb om ze in mijn koffer te stoppen! Maar goed ook, want nog heb ik het niet echt warm. Samen met de kou gieren de zenuwen door mijn lijf, waarom sta ik hier eigenlijk, wat doe ik hier?


Ruim acht maanden geleden ben ik voor de tweede keer aan mijn hart geopereerd om mijn hartritmestoornissen tegen te gaan. Gelukkig is dat dit keer gelukt en in dat geluk en enthousiasme heb ik mij opgegeven voor de Beachy Head Marathon, een van de grootste off road marathons van de UK. Dit omdat ik hier 4,5 jaar geleden op vakantie ben geweest om de wereld beroemde krijtrotsen formatie “Seven Sisters” te bewandelen en bewonderen. Dit in combinatie met het bezoeken van het al even beroemde grastennistoernooi van Eastbourne, met deelname van de wereldtoppers als Wozniacki, Jankovic en Vesnina. Weer thuis gekomen kwam ik op het onzalige plan om op het internet te zoeken of er over de Seven Sisters geen hardloopwedstrijd gehouden werd. Ik had er een dag wandeling van bijna 40km overheen gelopen en heb daar erg van genoten, prachtige uitzichten over zee, de vuurtoren in de diepte, Engelse landweggetjes en uiteraard de overweldigende krijtrotsen met hun onpeilbare diepten. Hoe mooi zou het niet zijn om hier overheen hard te lopen?


Hoe mooi? Hoe mooi? Hoe zwaar zul je bedoelen, de Seven Sisters zijn al kilometers lang heuvel op – heuvel af, daarvoor zitten er ook al drie nog veel hogere beklimmingen in en hoelang is een marathon ook al weer? Juist ja, 42,195 meter!

Maar was mijn hartritmestoornis niet juist verholpen en zijn heuvels/bergen niet juist mijn ultieme geluk van hardlopen? Dat is beiden waar en tevens juist, maar mijn lichaam is na mijn operatie in een soort shock terechtgekomen. Klaar met al de zorgen om een verhoogde hartslag, blokkeerden nek, rug en bilspieren volledig. Ik kan je verzekeren dat dat niet ontsnappen loopt. Maar ja, ik heb wedstrijd, hotel en vliegticket al geboekt, dus gelopen gaat er worden! Vol optimisme een (wedstrijd) schema gemaakt, afspraak met Corine van fysio de Hofstraat gemaakt en er het beste maar van hopen. Met veel geduld en nog meer oefeningen ging het langzaam vooruit en steeg het vertrouwen op een goede afloop. Samen met Niek worden de langere wedstrijden bezocht en dat ging eigenlijk verbazend gemakkelijk, tuurlijk koste het energie en werd ik ook moe. De volgende twee dagen was ik zo stijf als een plank, daarna herstelde ik weer en kon ik de training weer aan. Dat ging goed tot mijn laatste wedstrijd, de 28km lange Hoge Veluwe Trail. Of het kwam omdat Niek er niet bij was of omdat mij verteld was dat dit geen zware trail zou zijn (wat ik dus wel vond) of dat ik mijn lichaam het afgelopen jaar al genoeg gepijnigd heb, het laatste half uur verstijfde ik helemaal en dat werd de week erop alleen maar erger, In paniek de laatste 1,5 week voor Eastbourne drie keer bij Corine langs geweest en twee trainingen overgeslagen, had al moeite om een uur achter elkaar te rennen……

Waarom sta ik hier eigenlijk? Om te laten zien dat de opofferingen van het laatste half jaar niet voor niets zijn geweest, dat mijn hart een dergelijke inspanning weer aan kan, dat de laatste twee weken luisteren naar je lichaam en niet blind een schema volgen helpt, maar vooral omdat ik er zin in heb!

Daar klinkt het startschot en met ruim 2200 atleten zetten we ons in beweging! Al na 200 meter doemt de eerste heuvel op en stokt het tempo, de Engelsen kennen geen flessenhals start en het is dus dringen voor de smalle ingang van het duingebied. Gelukkig ontdek ik achter het talrijke publiek een paadje waar ik alle ruimte heb, geschrokken gaan de mensen achteruit en algauw heb ik een horde lopers achter me aan. Ongemerkt overwin ik zo de eerste 50 hoogte meters en ik voel mijn rug niet verstijven. Dit geeft vertrouwen en vol goede moed ren ik door. Het is nog steeds druk op het parcours en smal, maar kan redelijk mijn eigen tempo lopen. We rennen over graspaden op de top van de duinen, hoewel top, bijna top, we lopen een beetje schuin, wat we vandaag heel veel blijven doen met als gevolg een bloedblaar aan de binnenkant van mijn rechtervoet. Gelukkig zie ik dit pas onder de douche in mijn hotel. Om mij heen kijkend en vol verwondering ren ik verder, rechts Eastbourne, links de zee, langs weilanden, doorsneden door de typische Engelse muurtjes, over paden met hinderijke steentjes, vooral tijden het afdalen en overal aanmoedigingen.

Heuvelop haal ik veel mensen in, de helft gaat me in de afdaling weer voorbij. Maar waar ik het idee heb ontspannen te lopen kijken velen toch al vermoeid uit de ogen. Bij de verzorgingsposten is van alles te krijgen, verschillende soorten koek en drank, en ook snoepjes, maar om nu een hele mars te nemen? De passages door de dorpjes zijn een welkome afwisseling op het verder natuurlijke maar oh zo mooie landschap. Door de lange beklimmingen kom ik wel meer voorin het veld te liggen, maar geen idee hoeveelste ik ben of hoelang ik er over ga doen,  maar doet dat er toe?  Als de verzorgingsposten op de juiste plek staan, zit ik rond de vier uur schat ik zo in. Wat me wel opvalt, is dat hoe meer ik voorin kom te lopen, hoe schaarser de lopers gekleed zijn. Waar in aan het begin met mijn handschoenen niet opviel, lopen ze hier in korte broek en soms zelfs hemdje. Ik heb het niet koud meer, maar ook niet echt warm, gewoon lekker. Nog steeds nergens last van hebbende, nader ik het halve marathon punt, hier staat in the middle of nowhere zelfs een klok met tijdsregistratie matten, over service gesproken! In iets minder dan 2 uur dender ik ontspannen over deze mat, nog steeds voornamelijk over gras en in de zon lopend kan ik dus onder de zo gehoopte 4 uur komen. De meeste hoogte meters zijn achter de rug maar de gevreesde traptreden, 300 stuks (!) en de Seven Sisters moeten nog komen en begint de marathon niet pas bij 35km? Stonden in de eerste helft de meeste hekjes netjes open, in de tweede helft word er van je verwacht dit zelf te doen. De afdalingen bestaan nu niet meer uit paden met steentjes maar uit gras met konijnenholletjes. Nog steeds uitkijken dus. Na het langste stuk asfalt, wel omhoog, was ik ze bijna vergeten, de traptreden! Deze lagen gelukkig gelijkmatig, in een vlot ritme lagen de eerste 50 treden onder me. Twee kilometer verder begon het, vergeet die 50 eerste treden, die tellen niet mee, dat was kinderspel. In een verder mooi bos waren op een bergweg willekeurig 300 treden neergesmeten, hier heb je je trap en nog stijl ook! Diep ademhalen, verstand op nul en klimmen maar. Waar velen moesten wandelen kan ik de gang er (nog een beetje) inhouden. Met ontplofte bovenbenen zet ik de welverdiende afdaling in. Een afdeling verder moeten we over een muurtje klimmen, gelukkig staat er een aardige vrijwilligster de weg te wijzen, want halverwege dat muurtje moeten we linksaf slaan en door….

Bij het oversteken van een verharde weg weet ik ineens weer waar ik ben, hier heb ik rechts tijdens mijn lange wandeling vier jaar geleden heerlijk gegeten. Nu helaas geen tijd voor, want hier zijn ze, de Seven Sisters, zeven keer naar boven en ook weer naar beneden, na ruim 30km een enorme aanslag op mijn bovenbenen. Omdat de zon toch nog aan kracht wint en het bijna windstil is wordt het nog warm ook en daar loop ik dan met mijn handschoenen. Door dit alles en ook nog een enigszins hongerig gevoel, moet ik tot twee keer toe wandelen, maar waar ik denk dat ik het moeilijk heb, ga ik er nog steeds velen voorbij. Velen, op één na dan. Onderaan een van de vele Sisters staat een little sister met een snoepbakje. De inhoud biedt ze aan de atleten aan. De loopster voor me wil er eentje pakken, maar grijpt mis, een luide vloek is het gevolg. Onze little sister laat het er niet bij zitten en zet de achtervolging in, als een hinde rent ze me voorbij tot aan de atlete voor me, die zo alsnog uit het bakje kan snoepen. Vol verbazing roept ze “Oh what are you quick!” en dat was ze ook!


Helaas heeft ze hierdoor geen tijd om mij iets aan te bieden. Daarom neem ik op het laatste verzorgingspunt uitgebreid de tijd om te eten en drinken, zelfs een stuk mars. Hierdoor aangesterkt kan ik ook het laatste stuk redelijk doorlopen, de zon op het water zien schijnen, de oude en nieuwe vuurtoren zien en van verre het bezoekerscentrum van Beachy Head zien. Daar beneden ligt de zo lang verwachtte finish. Maar eerste moeten we de laatste top, vlak voor Eastbourne nog bereiken. Plots moet ik denken aan bijna een jaar geleden toen ik de laatste Terhill in mijn 750ste wedstrijd in België bijna niet opkwam en als diezelfde Terhill tegen mijn operatie opzag. Zowel operatie als deze laatste heuvel gaan goed. Mijn bovenbenen en bilspieren exploderen nog een keer waardoor de laatste afdaling erg verkrampt gaat, maar 200 meter verder gaan de beide armen de lucht in en wordt de welverdiende medaille om mijn nek gehangen. Net niet onder de 4 uur, maar met 4:04:40 ben ik zeer tevreden gezien de voorbereiding en vooral het zware parcours. In de tweede helft opgeschoven van plek 217 naar plaats 187, not bad for a flatlander.

Nu weten jullie waarom ik daar bij het vriespunt in Zuidoost Engeland aan de start stond. Als jullie mij een keer tegenkomen, vertel het mij dan ook, want aan de start wist ik het echt niet meer en nu ik gefinisht ben, kan ik het haast niet geloven, heb ik het echt gehaald?

Nog een vraag, waarom denken die Engelsen dat ik er als een soort doorbakken stuk vlees uitzie als ik langs kom rennen, iedereen schreeuwde en klapte “well done” naar me. Raar volk die Engelsen maar deze wedstrijd was super georganiseerd en het publiek was “amazing”!

Greetings Gerrit Dijkslag

AVA'70 test parcours Boekelder Cross


Heb jij je al ingeschreven voor de Boekelder Cross?
De Boekeldercrosscompetitie kan komende zaterdag van start gaan, want het parcours ligt er uitstekend bij. Dat bleek afgelopen zaterdag, toen er door de verschillende trainingsgroepen werd gelopen op het parcours. Al om 09.00 uur ging het A- en B-peloton onder aanvoering van Ingrid van Zolingen op pad en trok het buitengebied in. Het selectieve parcours, bestaande uit slootkanten, zandpaden, singletracks en natuurlijk de Gesinkbult trekken de groep behoorlijk uit elkaar. Na het lopen van een tweetal rondjes staat er 10 kilometer op de teller en is de vermoeidheid van de gezichten te lezen. Echter, koffie doet wonderen en al snel komen de verhalen. De D-groep staat inmiddels ook in de startblokken voor hun programma. Hierbij ook een aantal deelnemers aan de clinic, die het rondje Boekeldercross voor het eerst gaan afwerken. Uiteraard houdt de trainer een oogje in het zeil en zorgt er voor dat iedereen voldaan de finish bij het Romienendal bereikt. Het gevoel overheerst in ieder geval, dat er op deze mooie, zonnige zaterdagmorgen wat gepresteerd is. 

Ook de pupillen zijn inmiddels met tientallen begonnen aan hun training. Verdeeld in de verschillende groepjes werd er flinke arbeid geleverd op de akker, het rulle zandpad en de smalle strook langs de greppel. De kids hebben een loodzwaar parcours af te leggen, zeker als blijkt dat de grasmaaier al langere tijd niet werkeloos in de schuur is blijven staan. Om kwart over 11 gaan ook de Junioren nog op pad voor hun training en ook zij moeten noeste arbeid leveren, maar genieten ook zeker van de wisselende ondergrond, het mooie weer, maar vooral van het bezig zijn met elkaar. 

Komende zaterdag gaat voor het eerst om het echie, bij de eerste aflevering van de Boekeldercrosscompetitie. Heb jij je nog niet opgegeven? Doe dit dan alsnog: www.ava70.nl

Foto's en uitslagen van de 54e Athlos Cross in Harderwijk

Mark te Brake (10 km - 35.17 min - 1e plaats)
Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

fotoalbum Jack Koning

fotoalbum Luuk de Jong

site organisatie

Dijkslag loop Beachy Head Marathon in Eastbourne (Engeland)

Het shirt en startnummer van Gerrit voor de Beachy Head Marathon
Gerrit Dijkslag stond zaterdagmorgen aan de start van de Beachy Head Marathon in het Engelse Eastbourne. Even ten westen van de stad ligt de bekende kaap Beachy Head. De kaap is vooral bekend om de Seven Sisters, de krijtrotsen die met hun hoogte van 162 meter tot de hoogsten van Engeland behoren. 

Aan de zuidkust van Engeland liep Gerrit een zware marathon met ongeveer 1.300 hoogtemeters en 300 traptreden. Bij de start vanmorgen was het koud en stond er veel wind. Zijn eindtijd was 4 uur 4 minuten en 42 seconden.

Klik voor meer informatie op de volgende link

site organisatie

Verslag van een zaterdagmorgen training van AVA'70

De complete groep
Cluppie

Om 8.05 uur gaat mijn wekker af. Snel wat yoghurt en cruesli wegslikken en dan bedenken wat ik aantrek (altijd heel belangrijk voor een vrouw). In dit geval is de keuze tussen: alles lang of alles kort. Weeronline geeft 5 graden Celsius aan. Een wijze Avajaan heeft mij ooit geleerd: alles boven de 10 graden dan kun je kort spul aan doen. Okay…dit betekent voor deze ochtend dus een lange tight en shirt met lange mouw. Ik moet opschieten, want het schema geeft aan: 8.30 uur bij huize Hillen en 8.33 bij Linda’s place. Het fanatiekste Kobus meisje heeft de avond ervoor bepaald dat we wel rennend naar ‘t Romienendal kunnen gaan. Het schema komt al meteen in de war, doordat Evelien al halverwege Kobus op mij staat te wachten. Linda hoort ons via het wc raampje aankomen en denkt: “ze bunt vols te vrog”. Ze hijst dan ook snel de bokse omhoog om vervolgens aan te sluiten bij de andere Kobusmeisjes. Genoeg om bij te praten en ‘t Romienendal is best dichtbij, dus we zijn dan ook het eerst aanwezig en vols te vrog op plaats van bestemming. 

Langzaam aan voegen zo’n 20 man (en vrouw) zich bij ons. Het is net een kippenhok, zoveel moet er blijkbaar bij gepraat worden door vooral de hanen. Ten slotte voegt moederkloek Ingrid zich als laatste bij dit mooie gezelschap. De groep is compleet. Good old Geert zal het tempo van het eerste rondje aangeven. Er moet uiteraard op de juiste plek op het grasveld gestart worden, want: o wee we zouden toch niet aan de kilometers komen…. Het grasveld betekent ook meteen natte voeten, welkom in het Boekeldercross seizoen. Inmiddels is de zon doorgebroken en zijn we als Avajanen enorm aan het genieten van het prachtige Boekeldercross parcours. Hanny van Wim, komt zelfs haar man nog even aanmoedigen. Dat noem ik nog eens echte liefde. 

Na een relaxed eerste rondje Boekeldercross, mag het 2e rondje in ieders eigen tempo. En ja hoor…. meteen gaat t fanatisme bij een paar mannen in werking, die zich in deze prachtige omgeving natuurlijk toch even moeten laten zien. De drie Kings van de training komen op een tijd van 22.34 minuten binnen. Muah.. dat valt tegen. Gelukkig kunnen ze zich nog een 7 dagen voorbereiden voor de échte titanenstrijd. Als iedereen binnen is,  staat er als verrassing een kop koffie met speculaas klaar als beloning. Frank: your the best! Na deze gezellige afsluiting lopen we gemoedelijk als Kobusmeisjes huiswaarts. Voorzien van een flinke dosis endorfine en waardevolle ontmoetingen, besef ik me weer wat AVA’70 toch een fijn cluppie lieve mensen is!

Gerdy Hoornenborg
Walter Vaags met twee dames van het Kobus

AVA'70 draait warm voor de Zevenheuvelenloop

Zondagmorgen 4 november, 9.00 uur vertrek bij AVA'70
Ter voorbereiding op de Zevenheuvelenloop wordt er een training georganiseerd in Nijmegen. Het is de bedoeling om het wedstrijdparcours in trainingstempo af te leggen (gemiddeld 6.00 minuten per kilometer). Dit gaat gebeuren op zondagochtend 4 november.

Het programma ziet er als volgt uit:
09.00 uur: vertrek vanaf AVA`70 per auto
10.00 uur: inkwartieren bij café Frowein
10.30 uur: vertrek van de trainingsloop
12.00 uur: evaluatie en gezellige nazit

Er worden, bij voldoende belangstelling, 2 trainingslopen georganiseerd, dus zowel voor de deelnemers aan de Zevenheuvelennacht (7,5 kilometer), als voor de Zevenheuvelenloop (15 kilometer).

Graag aanmelden via link (zie onderaan bericht). Ter begeleiding van de trainingsgroepen is een meefietser wenselijk. Ben je geen lid van AVA`70 en wil je toch graag meelopen? Geen probleem en geef je hier opVoor meer vragen en antwoorden mail naar marcovanrijs@ava70.nl