Schaersvoorde haalt ruim 38.000 euro op tijdens Kanjer Mountain Challenge

47 leerlingen van Schaersvoorde beklimmen de Col du Galibier

Aan het begin van dit schooljaar besloot Schaersvoorde deel te nemen aan de Kanjer Mountain Challenge 2026. Niet alleen vanwege de sportieve uitdaging, maar vooral de school vindt dat leerlingen ook buiten het klaslokaal veel leren. Aan de challenge deden leerlingen mee uit alle leerjaren en van alle onderwijsniveaus. Juist die mix maakte het project zo bijzonder. Leerlingen leerden elkaar beter kennen, werkten samen, hielpen elkaar en beleefden een ervaring die ze niet snel zullen vergeten.

De Kanjer Mountain Challenge is een meerdaags sportief evenement van Stichting Kanjers voor Kanjers. Deze stichting zet zich in voor kinderen en jongeren in de Achterhoek die langdurig ziek zijn, een lichamelijke of verstandelijke beperking hebben of opgroeien in gezinnen waar sporten en spelen niet vanzelfsprekend zijn door minder financiële middelen. Met de opbrengst van de challenge worden projecten mogelijk gemaakt die deze kinderen een bijzondere ervaring bieden.

Maar liefst 130 leerlingen maakten hun enthousiasme voor deelname kenbaar, veel meer dan de door de school vooraf ingeschatte 22. Uiteindelijk konden niet 22, maar 47 leerlingen deelnemen.

Iedere deelnemer, leerling én begeleider, stelde zich ten doel minimaal vijfhonderd euro sponsorgeld op te halen voor Kanjers voor Kanjers. Ook bedrijven, organisaties en particulieren steunden om de kosten voor vervoer, verblijf en voeding te dekken.

Er werd huis-aan-huis gecollecteerd, statiegeld ingezameld, een bingoavond georganiseerd, taarten gebakken, verkocht op markten en op allerlei andere manieren geld ingezameld.

Na maanden van voorbereiding en training vertrok het gezelschap uit Aalten op maandag 22 juni vanuit Aalten naar Bourg d’Oisans in de Franse Alpen. Daar beleefden ze een week waarin sport, inspanning, ontspanning en saamhorigheid centraal stonden.

Op donderdag 25 juni stond de beklimming van de Col du Galibier op het programma. Met een hoogte van 2.642 meter behoort deze bergpas tot de bekendste ter wereld en is hij regelmatig onderdeel van de Tour de France. De leerlingen gingen de uitdaging aan op drie manieren: wandelend, hardlopend of fietsend. De afstanden varieerden van 21,5 tot 47 kilometer met ruim 2.000 hoogtemeters. Alle 47 leerlingen bereikten de top.

Boven op de Galibier kwamen de emoties los. Trots, opluchting en blijdschap waren zichtbaar. Leerlingen werden onder luid applaus ontvangen en wachtten op elkaar totdat iedereen de top had bereikt.

Tijdens de gezamenlijke afsluiting van de challenge werd de eindopbrengst bekendgemaakt. Het team mocht een cheque van 38.130 euro overhandigen aan Stichting Kanjers voor Kanjers. (bron)

Hels weekend Björn Demkes bij Ironman Tours in Frankrijk

Bjorn Demkes met Loes en Kris, twee van zijn trouwe supporters

Ironman Tours 2026

Bjorn heeft zich vorig jaar in 2025 na Ironman Barcelona ingeschreven voor IM Tours. Waar hij in Barcelona in een zeer snelle tijd geen startbewijs kon claimen voor het WK Championships Kona Hawaii, hoopte hij dit dan nog één keer te gaan proberen in Tours Frankrijk. Doortrainen met lichte blessures, geen feestjes en alcohol. We werden al net twee bejaarden die in een bejaardentehuis woonden. Rust, regelmaat en op tied noar bed elke dag. Saai, maar alles om zijn droom het WK Kona te gaan halen. Alles moest ervoor wijken. lk had vaak mijn T-shirt aan met de tekst: Ironwife, I survived his trainingsplan, om hem eraan te herinneren dat zijn gezin ook nog bestond. Maar dat we wel achter hem stonden.

Een paar weken voor vertrek werd Bjorn verkouden. Het ging richting voorhoofdsholteontsteking en hij was met regelmaat aan het hoesten. lk had mijn twijfels. Af en toe zei ik: moet je wel meedoen met die verkoudheid? Ja zei Bjorn ik start gewoon, als het niet gaat dan stop ik. Ja ja, ik ken hem onderhand wel. lk stelde mijzelf nog als voorbeeld, zover zou hij het niet laten komen. Voor onze reis had ik nog een busje geregeld bij de firma Tanck. We moesten hier met 5 man in, en alle spullen van Bjorn ,waaronder zijn fiets moesten ook mee. Ideaal zo’n busje, we waren er klaar voor. Op naar Tours, we voelden ons net the A-team in het zwarte busje

Vrijdag 12 juni 

Om 04:00 uur vertrokken Björn, Loes en ik. Allemaal goed wakker en klaar voor de reis van 800 kilometer. Kris en Sam gingen met de trein eerst een nachtje romantisch naar Parijs. De stad der liefde. In Antwerpen kwamen we in een dikke file terecht. lk zat achter het stuur en was er klaar mee. Gewoon ruilen met Bjorn en door. Daarna weer door richting Parijs. Hier stonden we weer dik een uur of langer in de file. Weer had ik de pech om te rijden. Loes heeft heerlijk geslapen de hele reis, terwijl ze had aangegeven ook wel te willen rijden. Na ongeveer 10 uur kwamen we aan bij Parc des Expositions de Tours. Registreren, rondkijken en door naar het hotel. Het kon ermee door. Loes en Bjorn gingen samen even een rondje hardlopen. lk ging een stukje wandelen. Daarna eten, rusten en slapen.

Zaterdag 13 juni 

Eerst ontbijten in het hotel. Voor 22 euro per persoon verwacht je toch wel een redelijk ontbijt. Bevroren ei, pompoenpitten en een paar broodjes om uit te kiezen. Maar ja daar zet je je ook wel weer overheen. Björn ging een testritje met zijn fiets doen en ik ging kijken of er een supermarkt in de buurt was, om voor ons een ontbijt te halen voor de volgende dag. Daarna ging Björn eerst een stukje zwemmen in de rivier. Dat zag er goed uit, hij gaf aan wat buiten adem te zijn. Daarna door naar het Parc voor de briefing. Loes werd helemaal blij, want Joep Schillemans was ook gearriveerd. Samen met zijn medevlogger Jens zouden zij ook meedoen aan de Ironman. Als ik die Joep toch eens te spreken krijg, want in Barcelona zoals jullie weten durfden ze Joep niet aan te spreken en moeders moest hem vooral niet aanspreken. Dat zou te beschamend zijn.

Na de briefing kon Bjorn de fiets inleveren. Tot zijn schrik zag Bjorn dat zijn band van de fiets geknapt was. Eerst maar een nieuw bandje erop zetten dan. Het was ook bloedheet in de the A-team bus. Daarna door naar het station, waar we Kris en Sam op zouden pikken. Dit duurde echter nog 2 uur. Daarom maar 2 uur bij de Mac Donalds in de buurt gezeten om daar heerlijk uit eten te gaan en te wachten op de andere twee. Daarna door naar het hotel en gelijk door naar bed, want om 04:00 uur zou de wekker weer gaan voor Raceday. Björn was nog steeds niet fit.

Zondag 14 juni Raceday

We kwamen mooi op tijd aan en er stond al een groepje mensen te wachten bij het Parc. Ook zag ik Joep Schillemans staan. lk dacht dit is mijn kans. lk loop er naartoe. lk hoorde Kris en Loes roepen: wat ga je doen, niet naar Joep toegaan. Mama niet doen. lk negeerde ze en met een smoes vroeg ik aan Joep: moeten jullie hier naar binnen. Daarna kwamen we aan de praat en zei ik dat ik van mijn dochters niet met hem mocht praten. Zijn vlogger zei: laten we dan vooral een foto van Joep en jou maken. Hartstikke leuk. lk heb hem succes gewenst en hij wenste Bjorn ook veel succes. Kris en Loes wilden natuurlijk weten waar we over gepraat hadden. Dit natuurlijk niet met ze gedeeld.

Om 06:00 uur stonden we bij de start. Bjorn trok zijn wetsuit aan. lk zag aan hem dat hij er niet helemaal op gerust was. Maar dit herkende ik ook van hem in Barcelona. Gezonde spanning dacht ik. We wensten hem succes en gingen verderop bij het water staan. Om 06:30 viel het startschot, een uur later kwam Bjorn uit het water en hij oogde fit en mijn ongerustheid zakte af. Tijdens het fietsen konden we hem volgen via de live track. Het eerste uur fietste hij harder dan normaal, daarna zakte het af. Het werd steeds langzamer. We gingen vast naar de finishstraat, want daar zouden de lopers ook 4 keer langskomen.

Joep kwam als eerste langs rennen, want dat wisten Kris en Loes, omdat ze hem ook volgden. We moedigden Joep aan en kregen ook nog reactie. Daarna kwam Bjorn en hij oogde niet fit. lk zag het aan hem en de zorgen namen weer toe. Bij het 9 km punt zagen we op de livetrack dat hij niet verder liep. Het was ook bloedheet. lk besloot naar dat punt te gaan lopen. Kris, Loes en Sam bleven op het punt staan, waar we al stonden.

Toen ik richting de brug liep, hoorde ik een ambulance. lk voelde gewoon dat Bjorn daarin lag. lk zag dat de ambulance nog stilstond en rende ernaar toe. Net voor ik daaraan kwam zag ik de ambulance voor mijn neus wegrijden. Kris, Loes en Sam kwamen ook al aanlopen en toen werd ik gebeld, het was Bjorn. Hij lag inderdaad in de ambulance en zag mij lopen. Hij moest tijdens het fietsen hoesten en tijdens het hardlopen moest hij bloed ophoesten. Hij zag de ambulancebroeders en wilde ze om advies vragen en wat verstandig was. Om toch nog door te lopen of te stoppen. Hij werd meteen in de ambulance gegooid.

Wij werden daarna van het kastje naar de muur gestuurd en mochten niet bij hem komen. Uiteindelijk konden we Bjorn meenemen. Longen, zuurstof en bloeddruk waren goed. Hij had een branderig gevoel in de longen en kon moeilijk doorademen. Niet benauwd. Thuis moest hij maar zo snel mogelijk naar zijn eigen huisarts gaan. Een enorme domper en tegenvaller. Ook balen van een DNF, maar de knop kon Bjorn gelukkig vrij snel omzetten.

Maandag 15 juni

Bjorn voelt zich nog niet fit. Hij heeft een afspraak bij de huisarts gemaakt voor woensdag. We willen het vandaag rustig aan doen en dan de bus inpakken om morgen naar huis te gaan. Eerst zijn we met zijn allen wezen ontbijten in een lokaal overdekt winkelcentrum om daarna Kris, Sam en Loes af te zetten in het centrum. Wij rijden terug naar het hotel en onderweg gaat er een rood lampje branden met de melding motorstoring, ik zet de auto meteen stil. We kunnen de bus net parkeren voor een makelaarskantoor. Bellen met de pechhulp. Na 2,5 uur komt de afsleep.

We converseren via google translate, want we kunnen elkaars taal niet verstaan. Het is geen goed nieuws. De bus maken, dat gaat wel vrijdag worden. We moeten maar via de verzekering vervoer voor de bus naar Nederland regelen en zelf vervangend vervoer regelen. Sta je dan in Frankrijk. Gelukkig blijft Bjorn rustig als altijd en ik zit me wel op te vreten. Rustig blijven. Om 20:00 uur eindelijk bericht dat we 60 kilometer verderop een vervangende auto voor 3 dagen mee kunnen krijgen. Dus dinsdag kunnen we als het goed is met een taxi de vervangende auto ophalen en dan met gierende banden terug naar Nederland.

Helaas heeft Bjorn zijn doel om een ticket te bemachtigen voor de WK Championships in Hawaii niet behaald, maar dat is nu niet belangrijk. Eerst moet hij herstellen. Gezondheid is het allerbelangrijkste en een bus die het wel doet.

Groetjes Katja en ik mag hopen dat zijn dromen vanaf nu wat kleiner worden en wat dichter in de buurt.

Katja met vlogger Joep Schillemans

Dinxperloër Bram van den Bergh leeft van de uitdagingen

Bram van de Bergh voorafgaand aan de Marathon des Sables

Bram van den Bergh leeft van de uitdagingen

Bram van den Bergh uit Dinxperlo beleeft een jaar vol uitdagingen. De atleet liep dit voorjaar eerst de Marathon des Sables, een zesdaagse ultraloop van ongeveer 250 kilometer in de Sahara-woestijn van Zuid-Marokko, in het pinksterweekeinde deed hij mee aan de Ropa Run. Dit is een estafette van Parijs naar Rotterdam. De verklaring voor zijn deelname was simpel: "Ze hadden nog een hardloper nodig."

Aanvankelijk stond de Ropa Run niet in de agenda van de 48-jarige Bram van den Berg. "Maar ik werd benaderd door een hardloper die bij mij in de tent sliep tijdens de Marathon des Sables", herinnert de Dinxperloër zich. "Hij zat in een team en ze kwamen een hardloper te kort. Dat was ongeveer 3,5 week voor Pinksteren." En dus volgde overleg met het thuisfront. "En heb ik ze daarna teruggebeld dat ik mee zou doen met hun team 136. Ik was na Marokko ook al weer wat aan het sporten."

Format

Wie denk aan een estafetteloop over 540 kilometer, die krijgt het misschien al snel benauwd. Van den Bergh: "Maar dit team doet al vanaf 2011 mee en heeft veel ervaring. Zo hebben zij de ploeg van acht hardlopers opgedeeld in twee viertallen. Terwijl het ene viertal uitrust, loopt de andere ploeg een paar uur." Met enige verbazing hoorde Van den Bergh de verdeling. "We liepen per man steeds 1.500 meter en werden dan afgelost. Dat is dus een minuut of zeven per keer."

Je zou zeggen dat iedereen 5 of 10 kilometer zou kunnen lopen, en dan het stokje voor langere tijd zou overgeven. "Fysiek hoeft dat geen probleem te zijn, maar je hebt ook met het mentale deel te dealen. Door steeds maar 1.500 meter te lopen, kon je daarna weer een minuut of twintig uitrusten. Na 55 of 60 kilometer was dan het andere viertal hardlopers aan de beurt. Ik ben meer een diesel, maar ik zei tegen hen: 'Ik ben hier te gast, zeg maar wat ik moet doen'."

Team

Het team bestond echter uit veel meer dan de acht genoemde hardlopers. "We hadden een bus als basis. Het viertal dat niet liep, kon daar rusten en proberen dan een paar uur te slapen. Daarnaast was er ook een fysio mee, meerdere etsers, een chaueur, een navigator. In totaal waren we denk ik met ruim dertig mannen en vrouwen." Een kleiner busje begeleidde de 'dienstdoende lopers' van team A of B. "Inclusief de etsers, want een regel van de organisatie is dat een loper altijd wordt voorafgegaan door een etser en wordt gevolgd door een etser."

Licht

Omdat er in de nacht wordt doorgelopen, was enig licht ook geen overbodige luxe. "Je wilt toch graag weten waar je je voet neerzet. Wat verder wel even lastig was, was dat je bioritme verstoord is door 's nachts hard te lopen. Dat leidde wel tot enige moeite in de nacht van zondag op maandag. Ook liepen we bijna het gehele parcours in de regen, dat hielp ook niet." Uiteindelijk rekende de Dinxperloër voor dat hij in die 24 uur tussen de 70 en 80 kilometer in stukjes van 1.500 meter had bijgedragen aan het volbrengen van de Ropa Run. "We hadden een vaste volgorde van lopen, maar in mijn team heb ik een paar keer een beurtje van een van de anderen overgenomen."

Goede doel

Eenmaal met Rotterdam in zicht, ontstond een euforisch gevoel. "De aankomst was een chaos, met eerst de finish van de loper in kwestie en daarna een extra finish van het hele team." Met team 136 liep Van den Bergh geld bijeen voor mensen met kanker die in de terminale fase van hun leven zitten. "Het motto is dat we leven willen toevoegen aan dagen als we geen dagen meer kunnen toevoegen aan het leven. Mooi dat we met zo'n actie iets kunnen betekenen." Ook in zijn omgeving heeft Van den Bergh te maken met personen die aan kanker lijden. "Dat geldt voor een vriendin van ons, maar ook de dochter van mijn beste vriend. Het is mooi iets te kunnen bijdragen voor een ander."

Iron Man

Met de Marathon des Sables en de Ropa Run in de pocket richt Van den Bergh zich alweer op iets nieuws. "Ik zou wel weer eens een Iron Man-triatlon willen doen", stelt de Dinxperloër die onregelmatige werktijden heeft en in de jeugdzorg werkzaam is. "Maar dat ga ik eerst met de familie overleggen. Ik heb leuke triatlons zien staan in de bergen van Oostenrijk en ook in Spanje. Ik hou ervan om steeds op nieuwe plaatsen een evenement te bezoeken. Ik merk aan mezelf dat het alweer begint te kriebelen." (bron)

Ook Anita Lahuis, lid van de Zandloper, loopt op de Olympische Spelen

Al in november vorig jaar hoorde Lahuis dat ze was ingeloot voor deelname: ‘Ik was helemaal euforisch, ik vind het ook echt héél leuk

Voor het eerst in de geschiedenis van de Spelen is er aan de Olympische marathon ook een publiek evenement gekoppeld. De Hengelose Anita Lahuis(52) is één van de gelukkigen, zij mag volgende week zaterdagavond in Parijs meedoen aan de Marathon Pour Tous.

Door Luuk Stam

Het klinkt vrij bizar: recreatief hardloopster Anita Lahuis uit Hengelo doet mee aan de Olympische Spelen in Parijs. Toch staat ze eind volgende week wel degelijk aan de start van een hardloopwedstrijd die officieel deel uitmaakt van dit grootste sportevenement ter wereld. De Olympische marathon voor de mannen is op zaterdagochtend 10 augustus, die voor de vrouwen op zondagochtend 11 augustus. Precies daartussenin vindt er op hetzelfde parcours ook een wedstrijd voor amateurhardlopers plaats: de Marathon Pour Tous.

Voor de recreatieve lopers zijn er twee afstanden: de traditionele marathonafstand (42,195 kilometer) en de 10 kilometer. Hier meelopen gaat niet zomaar, net als bij de ‘echte’ Olympische Spelen is ook hieraan een selectie voorafgegaan. Die ging in dit geval per loting, maar om daarin mee te doen, moesten eerst de hardloopschoenen uit de kast. Door via hardloopapps deel te nemen aan verschillende challenges maakten belangstellenden kans op een startbewijs. Twee keer 20.024 startnummers zijn er uitgedeeld.

Eén van die startbewijzen is dus in handen van Lahuis, zij loopt de 10 kilometer. Al in maart vorig jaar koppelde ze hiervoor haar Strava-app – die sportactiviteiten registreert – aan die van de organisatie van Parijs 2024. “Mijn schoonzus had het ergens langs zien komen”, blikt de Hengelose terug. “Ik ben sowieso altijd al veel aan het hardlopen dus ik dacht: dit is leuk, dit ga ik doen. Een marathon heb ik nog nooit gelopen, om dat midden in de zomer voor het eerst te gaan doen, dat zag ik niet zo zitten. Toen ik zag dat er ook een 10 kilometer was, dacht ik: dan ga ik daarvoor!”

In het verleden liep ze al regelmatig wedstrijden van deze afstand. Het was echter lange tijd totaal onduidelijk of het voor Lahuis – in haar thuisdorp één van de kartrekkers van de jaarlijkse Quintusloop, ook daadwerkelijk van ‘een Olympische wedstrijd’ zou komen. Toch maakte ze heel wat looprondjes. Zodoende kon ze de individuele challenges op de app één voor één afvinken.  20 kilometer hardlopen in één week, 200 minuten hardlopen in één maand, minimaal 30 kilometer afleggen in drie runs enzovoort. Daarnaast waren er groepschallenges, voor alle deelnemende lopers wereldwijd. Bijvoorbeeld: Loop samen 4,5 miljoen kilometer in een maand. Ook dat lukte.

Uiteindelijk had de Hengelose elf succesvol afgeronde challenges op haar naam staan, maar of dat genoeg was? “Je had echt geen idee, er was in de app nergens een ranglijst of iets dergelijks te vinden”, vertelt het lid van de Achterhoekse loopgroep Zandloper. “Je kon ook punten halen per gelopen kilometer, maar ik vraag me af in hoeverre die een rol hebben gespeeld. Ik lees nu ook berichten van mensen die veel meer punten hadden dan ik, maar zij hebben geen startbewijs gekregen. Volgens mij heb ik gewoon enorm veel mazzel gehad.”

In november vorig jaar kreeg Lahuis een mailtje van de organisatie, met daarin haar startbewijs voor de 10 kilometer. “Ik was helemaal euforisch”, blikt ze terug op dat moment. “Ik vindt het ook echt heel leuk. Dat je bij zo’n groot evenement mag lopen, over de wegen waar de profs ook lopen, dat is toch geweldig? Het klinkt alleen al mooi. Nu het dichterbij komt vertel je het ook aan meer mensen. Dan zijn de reacties van: ‘Huh? Jij loopt op de Olympische Spelen? Hoe dan!?’ Dat is heel grappig.”

Hoewel de Hengelose binnen het regionale hardloopwereldje heel wat mensen kent, ontdekte ze in haar directe thuisomgeving nog niemand die net als haar is ingeloot, want ook haar schoonzus Mey Low – die in het Overijsselse Holten woont – behoort tot de gelukkigen. Zij gaat voor de marathon. “Ze is wel wat geblesseerd”, vertelt Lahuis. ‘Maar ze zegt: ‘Desnoods wandel ik af en toe een stuk, dit maak je maar één keer in je leven mee.’ Zo zie ik het ook, dit gaat een unieke ervaring zijn, het wordt mijn hoogtepunt van het jaar. En ja, zeker ook het hoogtepunt van mijn hardloop carrière als je het zo wil noemen, haha!”

Met haar man en twee dochters had de Hengelose in het kader van de Olympische Spelen al een tripje Parijs gepland staan. Het gezin is zeer sportminded, zo zullen de vier onder meer op de tribune zitten bij een wedstrijd van het Nederlands vrouwen handbalteam. Kaarten hiervoor hebben ze al een tijd in huis. “Al toen bekend werd dat de Spelen dit keer gaan we naartoe!’ Ook de camping hadden we al geregeld. We hebben wel een dagje bij moeten boeken, gelukkig kon dat nog.”

Haar wedstrijd is volgende week zaterdag laat in de avond, om 23.30 uur zal het startschot klinken. De start ligt net als voor de profs bij het Hôtel de Ville, de finish op het Esplanade des Invalides. De eindtijd zal voor velen bijzaak zijn, al bepaalt een geschatte eindtijd wel de startpositie. Lahuis is op basis van haar prestaties in de challenges ingedeeld in een vak met lopers die naar verwachting precies een uur over de 10 kilometer zullen doen. “Dat is voor mij wat ambitieus, dat lijkt me net niet haalbaar”, zegt ze. “Maar wie weet loop je door de beleving daar net een stukje sneller’. Een ding is al vast zeker: ook de Hengelose zal met eremetaal huiswaarts keren. Bij de Marathon Pour Tous is er voor iedereen een medaille.(bron)

Mark te Brake debuteert bij de Tour de France

Mark te Brake

AVA`70-atleet Mark te Brake is naast een uitstekende hardloper ook een echte fietsfanaat. Enkele jaren geleden kreeg de fysiotherapeut de kans om deel uit te maken van de begeleidingsstaf van de professionele wielerformatie DSM-Firmenich, voorheen Sunweb. Als fysiotherapeut vergezelde hij de ploeg bij de verschillende grote wedstrijden in Europa. Dit jaar ging een grote wens van Mark in vervulling, want hij werd gevraagd om mee te gaan naar de Tour de France. Twee weken “beleefde” de Aaltenaar het grootste wielerspektakel van de wereld. Te Brake genoot volop, maar maakte als manueel therapeut van de DSM-Firmenich-ploeg ook lange dagen.

Een dagje Tour de France met Mark te Brake…..

Etappe 2: Victoria Gasteiz – San Sebastian (208,9 kilometer)

06.45 uur: wekker

07.00 uur: morningrun

Met collega`s Greg en Stephan maak ik gebruik van de mogelijkheid om een mooie duurloop te maken in het Spaanse binnenland. In totaal lopen we ruim 12 kilometer en dat is een lekker begin van de dag.

08.00 uur: ontbijt

De staf ontbijt als eerste en dit betreft dan de therapeuten, soigneurs, coaches, mechaniekers, e.d.

08.30 uur: soigneurmeeting

Alle soigneurs, de behandelaar en teamarts zijn aanwezig om de koersdag door te nemen die er op het programma staat. Een belangrijk moment, omdat de taken hier worden besproken en duidelijk zijn voor iedereen. Vervolgens is er ongeveer 1,5 uur de tijd om alles klaar te maken voor vertrek. De bidonnen moeten gevuld zijn, evenals de coolboxen met voeding en eventueel icesokken voor als het heel erg warm is.

10.00 uur: vertrek naar de start

We rijden met de bus, 2 ploegleiderswagens en 2 bevoorradingsauto`s naar de start. Vandaag is dit een dik uur rijden, maar soms ook wel langer. Een andere auto, de crafter en de truck rijden alvast door naar het volgende hotel om daar alles weer in gereedheid te brengen.

11.00 uur: aankomst bij de start

Hier hebben we eigenlijk niet zo heel veel meer te doen. De renners hebben allemaal hun eigen manier van voorbereiding op de koers. Als staf lopen we vaak even een rondje, spreken met collega`s, gaan naar het startpodium, drinken koffie in het VIP-gedeelte enz. Het is prachtig om te ervaren dat alles wat met wielrennen te maken heeft hier samenkomt en het mooie is te ervaren dat ook de Tour de France echt laagdrempelig is en ook de grote vedettes zich gemakkelijk en ontspannen bewegen in deze setting….

12.30 uur: vertrek richting bottlepoint

Ruim een half uur voor het startsignaal is het tijd om te vertrekken richting bottlepoint (uitreiken bidons) of feedzone (verstrekken van etenszakken). De Tour de france is de enige wedstrijd, waar je niet gemakkelijk een snelle weg kunt vinden en je dus het parcours moet volgen in een lange karavaan volgers, daarbij zijn ze bijzonder streng m.b.t. de voorgeschreven snelheid. Je rijdt dus elke dag het grootste gedeelte van het parcours, wat overigens zeker geen straf is met al dat publiek, de mooie bergen en passages. Met een beetje geluk heb je zelfs nog tijd om even koffie te drinken.

15.15 uur: bottlepoint

Na ruim 87 kilometer koers sta ik samen met een collega langs de weg om bidons en gels aan te geven. Vervolgens hebben de renners bij 108km het volgende punt, de feedzone. Bij de feedzone geef je tassen met 2 bidonnen, gels, repen, rijstcake en cola. (Deze taak hoef ik echter deze etappe niet te doen.)

15.30 uur: vertrek naar de finish

Na het verstrekken van de bidons en het passeren van de volgers, kun je direct doorrijden naar de finish, die gepland staat om ongeveer half 6, afhankelijk van het gereden tijdschema.. Bij de finish wacht je de renners op met drinken en om ze de weg te wijzen naar de bus. Dit doe je samen met de dokter, die zorgt voor een mogelijke dopingcontrole en iemand van de media die zorgt voor de socials. Wanneer een renner de rit wint of in de prijzen valt en dus op het podium moet komen, wordt deze begeleidt naar de winaarszone met de finishtas, waar allerlei voorwerpen in zitten voor op het podium. Denk dan aan pet, zonnebril, horloge, schoenen en schone kleding: alles voor de sponsor uiteraard…..

Deze etappe is Romain Bardet met een 7e plaats de best geklasseerde renner van onze DSM-Firmenich-formatie.

18.00 uur: vertrek naar hotel

In de meeste gevallen ligt het hotel nog op behoorlijke afstand van de finishplaats en moet je soms wel een uur rijden, zoals op deze 2e juli.

19.00 uur: behandeling en massage

Er wordt zo snel mogelijk gestart met de behandelingen en massages. Over het algemeen is hier 2 uur de tijd voor, want daarna volgt voor de renners het diner. Ik doe de behandelingen afhankelijk van de klachten die er zijn, maar gemiddeld zijn het er twee of drie per avond.

21.30 uur: algemene stafmeeting

Een kort overleg om de dag door te nemen en het sportieve resultaat te bespreken. Daarna sluiten we snel aan voor het diner.

22.30 uur: bedtijd

Nog even snel de socials bijwerken en dan slapen. Het zijn intensieve dagen en die hebben voor mij 2 weken geduurd, maar collega`s die de hele Tour de France doen, hebben bijna 4 weken dit dagritme.

Op de 1e rustdag van de Tour, maandag 10 juli, kwam er een einde aan mijn Touravontuur. Alle renners van DSM-Firmenich waren op dat moment nog in de wedstrijd en men was zeer tevreden over mijn bijdrage. Een mooi compliment uiteraard. Het was al met al een hele gave ervaring om deel uit te maken van het grootste wielercircus van de wereld. Vroeger gingen we zelf kijken naar de Tour de France en nu is het normaal dat ik er gewoon zelf tussen loop! (FR)

AVA`70 groet vanaf de Col d`Aubisque

Bianca Piek en Arno Derksen

Bianca Piek en Arno Derksen zijn op stap met een groot aantal sporters uit de regio. In het kader van de Tristan Hoffman Challenge stond de beklimming van de Col d`Aubisque op de agenda. Het reisgezelschap was neergestreken in de befaamde plaats Lourdes. In aanloop naar de gezamenlijke beklimming op vrijdag 28 juni, wandelend, hardlopend of fietsend, werd de omgeving al flink verkend en diverse bergen beklommen. 

Ook een aantal AVA`70-kopstukken zijn van de partij en proefden van de schitterende omgeving. Bianca Piek en Arno Derksen zullen d `Aubisque per racefiets beklimmen, maar om alvast te verkennen, deed het duo dit ook al hardlopend. Na dik 21 kilometer bereikten ze de top. Een prachtige ervaring en een schitterend uitzicht, was het resultaat!!

Verslag van de Tristan Hofman Challenge

De Tristan Hoffman Challenge groep

 Het wonder van Lourdes

Het is maandagmorgen vroeg en het schemert nog een beetje. Ik loop door ontwakend Lourdes, mijn rolkoffer achter mij aan trekkend. Precies een week geleden liep ik hier ook, maar dan de andere kant op. Toen met een hoofd vol verwachtingen, maar ook onzeker. Nu zit de koffer vol met dierbare herinneringen aan een fantastische week in de Pyreneeën.

Nog geen 1,5 jaar geleden ben ik eindelijk van mijn hartritmestoornissen afgeholpen en gaf me snel op door de Beachy Head Marathon in Engels Eastbourne. Helaas wist ik toen nog niet dat mijn lichaam na de operatie in de stress zou schieten en eerst mijn rug en daarna mijn heupen en voet deed vastzetten. Hier heb ik tot op de dag van vandaag nog last van. Gelukkig kon ik met behulp van de fysio en heel veel oefeningen de marathon met 1300 meter hoogte verschil tot een goed einde brengen. Nog voor deze marathon maakte Kanjers voor Kanjers bekend dat ze voor hun 10 jarig bestaan iets bijzonders wilden doen. Eind juli 2018 bleek dat ze de Tristan Hoffman Challenge in de Pyreneeën gingen organiseren. De verwachting was ook nog dat de inschrijving heel snel vol zou zijn, hoewel het maximum aantal deelnemers van 150 naar 180 was verhoogd. Tsja, wat doe je dan als liefhebber van berglopen en groot pleitbezorger van Kanjers voor Kanjers? Maar nog niet hersteld van lichamelijk ongemak en de Beachy Head Marathon nog voor de boeg? Juist ja, je schrijft je in, het is tenslotte een uitdaging nietwaar? Na de uiterst zware maar oh zo mooie Beachy Head Marathon eerst maar even rust genomen en daarna voorzichtig aan een schema richting Tristan Hoffman Challenge gedacht. Gelukkig kon ik de rugpijn in Engeland achterlaten en bleef alleen een zeer pijnlijke plek in mijn linker heup achter. Met heel veel oefeningen werd dit gelukkig minder, maar zakte de pijn naar mijn linker enkel/voet. Deze voet werd af en toe zo pijnlijk dat ik soms met moeite een linkerbocht door kwam en na een wedstrijd zelfs enigszins mank liep.

Toch haalde ik zoveel voldoening en plezier uit het hardlopen dat het grote en ook goede doel van dit jaar in zicht kwam. Na een (schaatssupport)vakantie in uiterst koud Calgary en Salt Lake City braken nu echt de belangrijke trainingsmaanden aan. In Calgary heb ik bij -14 graden Celsius nog een duurloopje gedaan en in Salt Lake City zat tijdens elke training een pittig heuveltje in het parcours. De eerste echte test was de Klippenlauf in Ibbenbüren, Duitsland, met 9 pittige klippen (beklimmingen). Alleen de temperatuur was al een uitdaging, dik 35 graden meer dan tijdens mijn duurloop in Canada. Net als de volgende wedstrijden ging dit goed, niet super, maar gewoon lekker. Alleen de Gerard Tebroke Memorial ging niet, qua tijd viel het nog niet eens zwaar tegen, maar het liep voor geen meter. Zou het toch te benauwd zijn geweest? Waar ik echt van genoten heb waren twee intensieve trainingsweekeinden met zowel op zaterdag als op zondag een pittige training. Dit had ik al jaren niet meer gedaan in verband met mijn hartritmestoornissen. Nu moest het er maar eens van komen. De eerste keer op zaterdag een tempo duurloop, opbouwend via duurloop 1 en duurloop 2 naar duurloop 3 en op zondag een heuveltraining onder leiding van onze André. De tweede keer op zaterdag een 2 uur durende duurloop en op zondag weer een heuveltraining. Of de endorfine zo’n tweede dag nog beter werkt dan de eerste? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat het lang geleden was dat ik zulke fijne heuveltrainingen heb gehad, wat kan hardlopen mooi zijn!

Ondertussen verliep het geld inzamelen voor de Tristan Hoffman Challenge ook uitstekend. Telkens ben ik er weer verbaasd over hoeveel mensen ik weet te bereiken die iets willen geven. Liefst 80 mensen waren zo goed om te doneren voor kinderen waar het niet zo vanzelfsprekend voor is om te doen wat ik zo graag doe. Voor spelen ben ik misschien te oud, maar als ik sport voel ik me als een kind zo vrij en vergeet alle zorgen en problemen van een volwassene. Dit zou je dan als kind toch helemaal moeten kunnen doen, lekker kind zijn als je sport of speelt. Of je nu een beperking of geldzorgen hebt of niet. Gelukkig heb ik, ondanks wat lichamelijke klachten aan de linkerkant van mijn lijf, de gezondheid om me hier al sportend voor in te zetten. Ik ben dankbaar dat ik zoveel mensen, (sport)vrienden, familie, kennissen, collega’s en anderen ken die zich hier financieel voor willen inzetten dat ik dit jaar namens jullie voor 3000 euro naar boven kan lopen. Het mooie is dat een van de projecten die dit jaar via de Tristan Hoffman Challenge uitgekozen is een acheeva (brancard/ligbed) voor Lisa Brunt is. Zo kan Lisa vaker en vooral makkelijker aan het gezinsleven deelnemen. Tijdens de officiële overhandiging bleek al hoe eenvoudig Lisa nu naar buiten gereden kan worden. Zowel de glimlach bij Lisa als de blijdschap op het gezicht van haar ouders, mijn vrienden Berlinda en Maarten deed me beseffen hoe nodig maar ook hoe dankbaar het werk van Kanjers voor Kanjers is. Hiervoor wil ik graag de Col d’Aubisque bedwingen en een paar uur voor afzien. Een paar uur, onvermijdelijk krijg ik de vraag hoelang ik erover denk te doen. Ja. Wat zal ik eens antwoorden? Drie weken geleden heb ik de Mountain Bike Route in het Montferland gelopen. 26 km met ruim 400 meter hoogte verschil. Zou dat een goede graadmeter zijn? Ik deed er 2:15 uur over. Maar mijn linkervoet doet nog wel zeer, iets langzamer maar. De eerdere beklimmingen van de Stelvio, Galibier en Mont Ventoux gingen allen rond deze tijd, maar nu is het stijgingspercentages iets minder, dus iets sneller dan maar? Ik kom het liefste langzaam in mijn ritme en klim dan door, dus de afdalingen die we tijdens deze klim ook hebben zijn hinderlijke onderbrekingen. Toch 2:15 uur dan maar?

Uiteraard doet de tijd er helemaal niet toe, gewoon lekker naar boven komen en onderweg genieten, echt genieten is het devies! Van de vorige edities op de Galibier en Mont Ventoux kan ik met de ogen dicht nog hele passages terug halen. Wat zat ik die beide keren in een flow, eenmaal in mijn ritme leek ik er wel in vast geroest, op de automatische piloot te staan, zo mooi om te ervaren! Om maar met de deur in huis te vallen, dat gebeurde op de Col d’Aubisque niet. De eerst 13km, die eigenlijk Col du Soulor heet, kwam nog in de buurt. De hardlopers (en wandelaars) begonnen op 8km van de voet om aan de halve marathon afstand te komen, uiteindelijk liepen we er bijna 22. Tot en met het derde dorpje is het nog relatief vlak en was het de kunst om niet te hard te gaan. Vlak voor het echt steil begon te worden werd ik nog high van strepen trekkende wegwerkers, maar of dit nu echt helpt? Na het uitdraaien van het laatste dorpje probeer ik in een ritme te komen, krijg nog wat water van Anja en ga door. Het lastige van dat je weet dat het hier en daar iets naar beneden gaat, is dat je overmoedig kunt raken. Ach, het wordt dadelijk toch makkelijk. Nou vergaat het maar, het wordt nooit makkelijk, wel makkelijker. Zo kruipt de Soulor onder mij weg. Heerlijke vergezichten, een spandoek met “woef”, water van Diana en nogmaals Anja. Af en toe een auto of wielrenner. Verder is het stil op de berg. Ik voel me alleen in de Pyreneeën, niet eenzaam. Ik span me in, maar geniet, ik voel dat ik harder kan, maar weet wat er nog komt. Een stuk van 15% en de laatste 3km van de Soulor in de brandende zon. Dan nog een afdaling en vervolgens 7km bergop de Aubisque op.

Gisteren zijn we met de bus ook de Soulor op geweest. Er zijn er al die hier hardgelopen hebben, ik heb me naar de top laten vervoeren, wat indrukwekkend! Maar ook steil en warm! Bij het geluid van de koebellen weet ik dat ik bijna boven ben. Ik passeer voor de eerste keer wandelaars en we moedigen elkaar aan. Dan zie ik Linda en Martine, ik heb 2km eerder de verzorgingspost gehad en uit een 1,5 liter fles water gedronken. Maar de top is een psycho dingetje, ik wil weer water! Arme Linda, het duurt te lang voor ze water heeft en ze rent me achterna, maar ik ben te snel. Gelukkig is daar Daphne, wandelaar Daphne biedt me haar bidon aan, ik drink en snel door. Stort me de afdaling in, nou ja stort, ik moet me wel beheersen. Anders krijg ik zeker last van mijn linker voet, die zich geweldig houdt tot nu toe. Plotseling moet ik vol in de ankers (ahum) voor een kudde schapen. Ze kijken net zo verdwaasd en verbaasd naar mij als ik naar hun. Schapen: “Zie die gek daar lopen op twee benen! Ik: “Blijf toch met je vier poten lekker op het gras in plaats van mijn asfalt te blokkeren!”. Het uitzicht tijdens deze afdaling is de mooiste van deze Challenge. Een prachtige weg tegen de bergwand aangeplakt, hier en daar een paar wandelaars, twee tunnels en in de verte de beachvlag van een verzorgingspost. Die wordt sneller bereikt dan ik verwacht en ik laat me de sportdrank en het water goed smaken. De laatste 6km zijn begonnen! Tot nu toe heb ik mijn lichaam nog niet uit elkaar hoeven trekken, ben nog niet diep gegaan, zit nog niet in mijn reserves. Maar door de afdaling kom ik niet meer in mijn ritme en het wordt ook warmer. Het gaat nu niet meer vanzelf, maar ja, het is ook een uitdaging! Nou, die is nu echt begonnen! Gestaag klim ik verder, leuk contact met wandelaars, allemaal kanjers! Daar zijn Linda en Martine weer, wijs geworden van de vorige keer, rijden ze iets door en geven me een bidon. Even later rijden ze weer langs en lever in de bidon in, heldinnen! Drummer Gerard wordt op het lastigste stuk gepasseerd, hij is er ook bijna. Voor de fotograaf zie ik het restaurant bij de finish al, maar eerst moet ik nog een paar pittige stukken overwinnen en lachen bij diezelfde fotograaf. Later zie ik op de foto dat dat niet echt gelukt is. Ik doe wel mijn ogen dicht en een arm omhoog. Na een laatste slok water en een aanmoediging van Anja is die daar dan nog best snel, de verlossende finish! Wat ben ik blij om Sabine te horen en de medaille van Tristan te krijgen. Vermoeid val ik verschillende mensen in de armen, ik ben zo blij, zo opgelucht, ik ben boven!

Als snel ben ik enigszins hersteld en na een cola en een broodje knakworst daal ik af om de andere hardlopers op te halen. Het is zo gaaf om iedereen blij boven te zien komen, trots geven we elkaar, wandelaars, wielrenners en hardlopers, een high five en een laatste aanmoediging of felicitatie. Ik loop een aantal keren heen en weer met waterflessen. Gelukkig kan ik ook Daphne wat water teruggeven! Als alle hardlopers binnen zijn, kan ik even gaan zitten en wat drinken en eten. De muziek klink luid en sfeervol, het uitzicht is magnifiek en onder luid applaus worden de laatste deelnemers binnen gehaald. Gelukkig duurt het nog lang voordat het busje met hardlopers als een van de laatsten aan de afdaling begint en het kippenvel van mijn armen af is.

Hoewel het aan het gewicht van mijn koffer niet is te merken zitten deze herinneringen en nog veel meer er wel in. Wat was die weer fantastisch, deze 10^de Tristan Hoffman Challenge! Iedereen die er op wat voor manier dan ook aan heeft meegewerkt, bedankt! En mijn sponsoren, jullie hebben er mede voor gezorgd dat we met zijn allen het record bedrag van ruim 116.000 euro hebben opgehaald! Super trots op jullie!

Sportieve groet, jullie berggeit Gerrit

'Laten zien dat ook mensen met een beperking mee kunnen doen'

Bernd Nijman en Linda Rexwinkel

Linda doet drie jaar na beroerte mee met Tristan Hoffman Challenge

Door Karin Stronks

AALTEN – Drie jaar geleden werd Linda Rexwinkel getroffen door een beroerte, ze kreeg een herseninfarct. Zij was op dat moment samen met haar vriend Bernd Nijman op vakantie in de Dominicaanse Republiek. Linda werd opgenomen in een ziekenhuis, lag een paar dagen op de IC en onderging allerlei onderzoeken. Na zeventien spannende dagen kwam ze eindelijk thuis en werd overgebracht naar het SKB. De 46-jarige Linda vertelt: "Vier weken ben ik 'kwijt', daar kan ik me niets van herinneren. Ik moest veel inleveren na de beroerte, het was een heftige tijd maar we zijn er nog! Volgend jaar wandel ik mee met de tiende editie van de Tristan Hoffman Challenge. Ik wil laten zien dat ook mensen met een beperking mee kunnen doen!"

Eigenwijs

Het praten gaat langzaam, Linda moet af en toe nadenken, zoeken naar woorden. Ze wijst op haar hoofd en zegt: "Hier zit het allemaal wel goed alleen komt het er niet altijd goed uit. Dat is lastig! Net als mijn rechterarm, die kan ik niet meer gebruiken." Ook haar rechtervoet geeft problemen, ze kan de tenen niet goed optrekken. "Elke dag moet ik zes uur in een spalk die de voet recht houdt. Ja, ik heb veel moeten inleveren na de beroerte." Bernd kijkt haar aan en vult aan: "Maar je bent eigenwijs! Je zet door!" Hij vervolgt: "Linda deed veel aan hardlopen, ze liep een tijd geleden de Marathon van Dublin. Hardlopen gaat nu niet meer." Linda glimlacht: "Ik zocht een nieuwe manier om te bewegen, dat werd wandelen. En al snel kwam ik op het idee om mee te doen met de Tristan Hoffman Challenge!"

Ontwikkelingsland

Linda wilde dit jaar al meedoen, maar dat werd haar afgeraden. Bernd: "Het bewijst dat de wilskracht er is bij Linda! Als je nagaat hoe ze er drie jaar geleden aan toe was… Ik was bang dat ze er tussenuit zou knijpen…" Na een kort emotioneel moment vervolgt hij: "De Dominicaanse Republiek blijft een ontwikkelingsland, de brancard waarop Linda lag had wieltjes die amper draaiden, we moesten lang wachten op hulp, drie dagen lag ze op de IC, helemaal van de wereld... Ik belde vaak met Ina, de moeder van Linda, zij heeft ervaring in de zorg. Ze vroeg dingen die ik kon controleren." Zeventien dagen na de beroerte mocht Linda vervoerd worden en er vloog een Nederlandse verpleegkundige in. "Zij begeleidde ons tijdens de vlucht van de Dominicaanse Republiek naar Parijs, vandaar werd Linda per ambulance naar Aalten vervoerd", aldus Bernd.

'Het gaat lukken'

In het SKB onderging Linda weer een aantal onderzoeken en het traject van revalideren ging van start. "In Pronsweide begon ik met oefeningen. Vaak was het zwaar maar het bracht me tot waar ik nu ben. En nog altijd is er vooruitgang, het duurt lang maar ik ga nog steeds vooruit", geeft Linda aan. Ze vervolgt vastberaden: "En ik oefen nu al voor de Tristan Hoffman Challenge van 28 juni 2019. We beklimmen de Aubisque vanuit Lourdes, ja inderdaad, het bedevaartsoord. Twee tot drie keer per week wandel ik samen met Dagmar Bauhuis, zij loopt volgend jaar met me mee. Misschien doe ik er lang over maar het gaat me lukken!"

Rust

Linda is na de beroerte volledig afgekeurd. Ze drinkt geregeld koffie bij vriendinnen, bereidt zich voor op de beklimming van de Aubisque, fietst op een speciaal rijwiel en zwemt regelmatig. Bernd vertelt: "En Linda neemt veel rust, dat is ook erg belangrijk. Tijdens het rusten herstelt je lichaam." Hij voegt toe: "Ik loop zelf ook mee met de Tristan Hoffman Challenge, hardlopend en wandelend." Voor Linda betekent de deelname heel veel. Ze zegt: "Het goede doel spreekt me erg aan, de opbrengst van de Tristan Hoffman Challenge gaat naar Kanjers voor Kanjers, de stichting die projecten realiseert voor kinderen die onvoldoende in staat zijn om te spelen en sporten. En ik wil graag laten zien dat mensen met een beperking ook mee kunnen doen!"

Sponsoren

Mensen die Linda en Bernd willen sponsoren kunnen een gift doen via de website www.tristanhoffmanchallenge.com, klikken op 'deelnemers 2019', en zoeken naar Linda Rexwinkel of Bernd Nijman. De reis en het verblijf betalen deelnemers uit eigen zak, al het sponsorgeld, de inleg is minimaal 500 euro per deelnemer, gaat naar Kanjers voor Kanjers. Linda: "Meer doneren mag natuurlijk altijd!" (bron)

De Bolle uit Grolle is de weg kwijt in Parijs

Na 10 angstige kilometers was ik weer veilig terug in het hotel

Een bijzondere ervaring

Al jaren hebben wij een vriendenclubje bestaande uit 4 personen. We kennen  elkaar reeds meer dan 35 jaar, goede vrienden dus die het nodige met elkaar hebben meegemaakt. Het is een jaarlijkse traditie om met deze 4 mannen een tripje te maken. We gaan dan een lang weekend iets doen wat we leuk vinden. Dat kan zijn het bezoeken van een sportwedstrijd maar kan ook iets cultureels zijn. Aangezien wij allen een meer dan gebruikelijke interesse koesteren voor de tweede wereldoorlog ging de reis ditmaal naar Normandie. We zouden daar de stranden van D day gaan bezoeken. Zo gezegd zo gedaan. Als echte endorfinen junk neem ik mijn hardloopschoenen mee om toch maar aan mijn dagelijkse dosis endorfinen te komen. Nu blijft het altijd lastig om op een onbekende plek een geschikt hardlooprondje te vinden. Heb geen zin om de weg te zoeken en ben nog niet in het bezit van een supersonisch sporthorloge die de route voor je uitzoekt. Meestal los ik dit probleem op door dezelfde weg terug als heen te nemen. Zo ook in Normandie.

De dag voordat ik wilde gaan lopen had ik een mooie weg gevonden met flink wat klimwerk daarin. Dus deze weg 5 kilometer heen gelopen en vervolgens 5 kilometer weer terug. Was een pittige training maar wel eentje in een prachtige omgeving. Dus toen mijn vrienden rustig aan het ontwaken waren had ik er al een pittige training opzitten. De rest van de dag doorgebracht met het bezoeken van de stranden, musea en nog andere bezienswaardigheden die gerelateerd waren aan de oorlog. Aan het eind van de middag vertrokken we richting Parijs om daar nog 2 dagen rond te kijken. Ook wilden we nog kijken of we nog kaartjes konden krijgen voor Roland Garros maar dat is helaas niet gelukt.

De eerste dag in Parijs hebben we toen een fiets gehuurd en daar de stad mee bekeken. Prachtige ervaring. Ook nog even bij de Bataclan langs gefietst. Heel raar gevoel om te beseffen dat daar 90 personen gewoon domweg zijn dood geschoten… Maar al fietsende was ik al weer aan het bedenken  waar ik de volgende dag een stukje zou kunnen gaan lopen… Ik zag mooie parken en prachtige paden maar al dat moois was ver verwijderd van ons hotel. Toen ik die avond het kaartje aan het bestuderen was van de wijk waarin het hotel lag dacht ik een mooi hardlooprondje gevonden te hebben. Dit echter met de nadruk op dacht….

De volgende dag zouden we weer richting Nederland vertrekken maar ik vond dat ik voor die tijd nog mooi een stukje zou kunnen lopen… Vol goede moed vertrok ik vanuit het hotel en vond het een bijzonder gevoel om zo op een maandagochtend in Parijs te lopen. De stad was aan het ontwaken en iedereen toog weer aan  het werk. Het werd druk en vol en ik vond het prachtig. Ik liep op fietspaden, maar ook vaak gewoon op de weg. Na een kilometertje of 3 wilde ik eigenlijk weer richting het hotel. Was van plan een klein rondje te lopen dus ik sloeg af en dacht weer in de buurt van het hotel te komen. Foute inschatting, ik was nu ergens waar ik de weg niet meer herkende. Nu houd ik er totaal niet van om te stoppen met mijn training om de weg te vragen maar ik had nu geen keus. Gelukkig spreek ik redelijk Frans dus ik hield de eerste de beste Fransman aan en vroeg hem naar de avenue de Flandres..!!? Hij wist het niet, meer dan je connais pas kwam er niet uit. Vriendelijk als ik ben bedankte ik hem voor de moeite en liep met een onbestemd gevoel verder.

Ondertussen wist ik nog steeds niet waar ik was dus restte mij niks anders dan de weg nogmaals te vragen. Ik hield een wat oudere dame aan en vraag haar wederom naar de avenue de Flandres!? Ook zij had aucune idee. Lichte irritatie maakte zich van mij meester, wie woont er nu in Parijs dacht ik. Maar goed toch maar weer verder lopen in de hoop dat ik iets bekends zou zien.. Op een gegeven moment kwam ik op een plek  waar we dag daarvoor nog met de fiets waren geweest. Ik kon me nog goed herinneren dat het vanuit daar nog een heel eind fietsen was naar het hotel. Het onbestemde gevoel nam hierdoor alleen maar toe.

Ik had geen geld, geen plattegrond, geen telefoon, ik had niks bij me.. Hoe moest ik nu weer terugkomen. Maar goed jullie kennen me, altijd vriendelijk en beleefd, dus toch maar weer eens vragen. Nu trof ik een naar later bleek  taxi chauffeur en die vroeg mij in welk arrondissement ik moest zijn!? Toevalligerwijze had ik de avond ervoor begrepen dat het hotel zich in het 19^e arrondissement bevond. Dat vertelde ik de taxi chauffeur. Hij trok wat bleek weg en vertelde toen dat ik me nu in het 10^e arrondissement bevond. Hij zei dat iemand uit het 10^e arrondissement geen enkele straat kent in het 19^e. Totale paniek maakte zich nu van mij meester, hoe nu verder, ik was verloren, mijn vrienden zouden zonder mij vertrekken, wat nu te doen. De taxi chauffeur zag mijn paniek en bood aan om een stukje mee te lopen. Hij moest toch naar zijn taxi. Gezellig Frans keuvelend liepen we samen op richting zijn taxi. Na daar te zijn aangekomen vertelde hij me welke route ik moest volgen. 

Maar goed, al mijn zelfvertrouwen was al sneeuw voor de zon verdwenen dus ik moest nog wel een paar keer de route vragen. Op een gegeven moment zag ik een hardloper. Alsof ik een fata morgana zag liep ik op hem af. Ik vroeg hem naar de avenue de Flandres. Hij wilde  me gaan vertellen hoe ik moest lopen maar ik vroeg hem of hij een stukje richting het hotel met mij wilde lopen. Dat wilde hij gelukkig wel. Samen liepen we een stukje op en hij wees me de weg naar de verlossing. Op een gegeven moment herkende ik de omgeving weer en liet de sympathieke Franse atleet me los. Als een ware Mo Farah heb ik de laatste meters sprintend afgelegd. Eindelijk, ik was er. Na 10 angstige kilometers was ik weer veilig terug. Ik had weer een goed verhaal te vertellen. Mijn vrienden zaten al angstig op me te wachten. Hadden John van de Heuvel reeds gebeld en bezwoeren me hen nooit meer zo in angst te laten. Ik vertelde hen over de heftige avonturen die ik had beleefd in de wereldstad Parijs. Daar had ik me als eenvoudige boerenlul uit de Achterhoek toch maar mooi staande gehouden. Dit was nog eens een echte survival of the fittest.. En wie was the fittest…!!??Juist ja, de enige echte Bolle uit Grolle!!!

Sportieve groet,

Dirk-Jan Robbe

Verslag van de X-Trails in Le Markstein in de Vogezen (Frankrijk)

Le Markstein (Vogezen - Frankrijk)

Xtreem zwoegen in de Vogezen

 ‘Zullen we eens een keer verstandig doen?’ Vragend kijk ik Henrie aan, maar eigenlijk weet ik het antwoord al. Deze keer winnen de Vogezen het van ons, de eerste DNF van het jaar is een feit. We slaan af richting de finish van de 32 km in plaats van de lus van de 48 km te doen. Toch zijn we niet zwaar teleurgesteld, we hebben immers een fantastisch weekend gehad in de bergen van de Franse Vogezen. Vrijdags waren Eric en ik na een lange reis aangekomen in Le Markstein. Veel vertraging onderweg op de Duitse Autobahn door ongelukken. Henrie en Claudia waren al eerder vertrokken en bestookten ons ’s middags via Whatsapp met foto’s van glazen bier en een zonnig terras. Vlak nadat we de Franse grens over waren gestoken doken we al het binnenland van de Vogezen in. Wat een geweldige route, de ene haarspeldbocht na de andere voerde ons door de bergen. Inderdaad bergen, want heuvels kon je het niet meer noemen. We passeerden de Grand Ballon net onder de top, een mooi voorproefje van wat ons stond te wachten.

De X-Trails is een evenement waar we in het verleden al vaker aan meegedaan hebben, in Houffalize en in Vaals bijvoorbeeld. Meerdere wedstrijden in twee of drie dagen, die samen het eindklassement vormen. Een pittig programma, maar ook een enorme uitdaging. In de Vogezen editie van dit jaar stond er een 3 km proloog op het programma voor zaterdagmiddag. Na een korte rust gevolgd door een trail van 16 km. Maar dit waren eigenlijk de opwarmertjes voor de lange trail op zondag. Henrie en ik zouden de 48 km doen en Eric de 32. Claudia zou de korte afstand doen. Na aankomst vrijdag bleek Le Markstein een gehucht te zijn waar het skiseizoen net afgelopen was, helemaal niets te doen dus. Hotel Wolf, bij de top van de berg, was uitvalsbasis voor de X-trails, start en finish waren vanuit onze kamer gezien aan de overkant van de weg. Dichterbij hadden we het nog nooit gehad. Het avondeten bestond uit een ‘eten wat de pot schaft’ menu, maar het was prima te eten. Een bar was er echter niet, op tijd naar bed dus. Na het eenvoudige ontbijtje zaterdagmorgen hadden we tijd genoeg om wat rond te lopen en eens te kijken naar het parcours van de sprinttrail. Eerst een stukje wandelen naar de start, beneden bij de stuwdam. In een kleine 3 km 270 meter omhoog, dat is nog eens een lekkere start van het weekend. Het ophalen van de startnummers ging met de Franse slag. Het medisch certificaat werd wel bekeken, maar naar de rest van de verplichte uitrusting voor de langere wedstrijden (die nog op de slaapkamer lag) werd niet eens gevraagd.

Ruim op tijd hadden we onze loopkleren aan en waren we ’s middags aanwezig bij de startlocatie. De zond scheen en het leek wel alsof het bos uit honderden groentinten bestond. Het spiegelende oppervlak van het stuwmeer maakte er werkelijk een plaatje van. Enkele tientallen deelnemers maakte zich klaar voor de start. De 3 km was namelijk alleen voor de deelnemers aan het combinatieklassement. Na de start was het al vlot gebeurd met het genieten van de natuur. De eerste 400 meter liepen we nog vrij vlak langs het stuwmeer, wat betekende dat de stijging van de rest van het parcours gewoon bruut was. De inboorlingen hadden we natuurlijk binnen de kortste keren niet meer in zicht, wat kunnen die klimmen. Als vlakkelanders maak je dan gewoon geen enkele kans. Hijgend, puffend en met een hartslag die net zo snel omhoog ging als de hoogtemeters hees ik me met mijn stokken zo snel mogelijk naar de finish. Voor mijn gevoel was ik pas halverwege toen ik de speaker de eerste finisher al aan hoorde kondigen. Na de finish namen we een mooi plekje op het terras in beslag om uit te rusten tot de start van de 16 km. Lekker uit de wind en in het zonnetje was het prima uit te houden, even wat drinken en zelfs even lekker een beetje dutten in het zonnetje. Het vakantiegevoel dreigde ernstig toe te slaan, maar gelukkig werd het al snel wat drukker met deelnemers voor de 16 km Trail de Markstein. Tijd om weer in actie te komen dus.

De start was een enorm gedrang. Aangezien het een korte afstand en we heuvelaf startten, ging iedereen vlot van start. Henrie, Eric en ik bleven bij elkaar lopen, Claudia liep in haar eigen tempo. We moesten omlaag waar de bij de sprinttrail naar boven gekomen waren, dus het leek ons beter wat voorzichtig van start te gaan. Zo soepel mogelijk, met korte pasjes, naar beneden om de bovenbenen niet te zwaar te belasten was het devies. Dat ging redelijk goed, hoewel we ongeveer achterin het peloton liepen. Op de steile klim die volgde om het dal weer uit te komen maakten we weer wat plaatsen goed. Henrie klom makkelijk omhoog en Eric en ik volgden zo goed mogelijk, hoewel dat behoorlijk wat energie vrat. Nadat we eindelijk de top bereikt hadden hoopten we op een lekkere afdaling om even te kunnen herstellen. Maar de route was best steil en vrij technisch. Goed opletten voor de stenen en boomwortels dus. En toch proberen af en toe een beetje rond te kijken en wat mee te krijgen van het werkelijk schitterende gebied. Intensief genieten was het. De Vogezen pieken makkelijk boven de 1200 meter uit, op de toppen was zelfs nog hier en daar een restje sneeuw te vinden op de schaduwkanten. Doordat er redelijk hoge pieken en diepe dalen maak je hier al snel een heleboel hoogtemeters op hele lange klimmen en afdalingen. Op de 16 km gaf mijn Garmin een 840 meter D+ aan. Waarbij de organisatoren in het laatste derde deel nog een beetje een makkelijke route gekozen hadden. Best moe, maar heel tevreden kwamen we met zijn drieën over de streep. 2 uur en 19 minuten over 16 km, dat zegt genoeg over het parcours.

Het was nog even wachten op de finish van Claudia. De waardin had ons gewaarschuwd dat de tijd van eten niet verschoven zou worden, maar we waren gelukkig net op tijd aan tafel. Het eten was niet heel bijzonder, maar aangezien we de volgende dag nog een flinke klus hadden te klaren propten we ons zo vol mogelijk. Het ontbijt liepen Henrie en ik ook nog mis de volgende ochtend. De start was immers om 7:00 en het ontbijt begon pas een uur later. Iets klaar zetten voor ons kregen we met ons beste schoolfrans niet voor elkaar. ’s Morgens om 6:00 gingen de 70 km lopers van start, maar dat deden ze heel zachtjes. Ik werd er niet wakker van hoewel we zo ongeveer naast de start lagen te slapen. Ook de 48 km lopers deden het zachtjes in en voor het hotel, geen reden om iedereen wakker te maken immers. Een klein buitje en de ochtendzon trakteerden ons op een prachtige regenboog voor de start. Maar gelukkig werd het droog voordat we werkelijk op weg gingen. Henrie en ik begonnen rustig aan de wedstrijd. Een kilometers lange rustige afdaling leek van tevoren een prima mogelijkheid om de benen wat los te lopen na de inspanningen van een dag er voor. Maar in de praktijk viel dat toch tegen. In 8 kilometer daalden we van ruim 1200 meter naar 420 meter. Hoewel dat over het algemeen over best goed begaanbare paden ging begon het na een kilometer of 5 al wat te zeuren in de bovenbenen. Toch te hard van stapel gegaan de dag er voor? Of was het gewoon het lange afdalen wat we niet gewend zijn? De temperatuur liep lekker op en het leek een mooie voorjaarsdag te worden verder. Aan het eind van de afdaling eerst maar even stoppen om wat uit te doen. Bij Henrie gutste het zweet al uit alle poriën en ik had het ook al lang niet koud meer.

Na het letterlijke dieptepunt van de route ging het weer omhoog. Bijna 10 kilometer lang klommen we meer of minder steil weer omhoog, richting de Grand Ballon. De 70 km lopers mochten nog een extra lusje tot vlakbij de top, maar wij mochten de ‘Ballon’ van een afstandje bewonderen. Mijn stokken waren inmiddels zo ongeveer mijn beste vrienden geworden. Tijdens de steile stukken hielpen ze me omhoog en tijdens de minder steile stukken van de klim hielpen ze om wat extra voorwaartse snelheid te geven bij het wandelen. Want het was heel veel wandelen, powerhiken of hoe je het ook maar noemt. Hardlopen konden we in dit gedeelte van de route alleen op de zeldzame vlakkere stukjes. Gelukkig was de verzorgingspost bij de Grand Ballon goed voorzien van cola en allerlei ander lekkers om onze energie- en vochtgehalte weer op te krikken. We namen er dan ook even rustig de tijd voor. Ook mooi dat hier ook Vlamingen als vrijwilliger fungeerden. Kon je tenminste nog een woordje wisselen met ze. Erg vriendelijke mensen, die wisten wat lopers nodig hadden. Gesterkt gingen we weer op pad. Tijdens de inspanningen naar de Grand Ballon had Henrie een behoorlijke dip qua energie, maar dat werd een stuk beter in het stuk wat nu kwam. Bij mij ging het redelijk qua energie, maar ik moest wel flink mijn best doen met klimmen. Daar ben ik niet zo goed in als Henrie. Het stuk kwam voor mij daarom ook als geroepen. Niet vlak, maar steeds een beetje op en neer. Veel meer zoals we gewend zijn van onze trainingen in bijvoorbeeld het Montferland. Vol goede moed tikten we de kilometers weg. Niet heel snel, maar gestaag. Goed opletten onderweg, want zelfs de beste paden waren bezaaid met verraderlijke stenen en boomwortels.

Na 22 km waren we weer terug bij Le Markstein en gingen we weer een groot gedeelte van de 16 km route van zaterdag doen. De steile afdaling die ik de dag ervoor nog op souplesse naar beneden trippelde, deed nu gewoon zeer aan de bovenbenen. Ik voelde de spiervezels bijna kapotgaan bij het remmen. En dan moest je daarna ook nog weer omhoog die verschrikkelijke helling op. Er leek geen eind aan te komen aan de klim en, eenmaal uit het bos werd het ook nog eens een stuk warmer op de ‘alpenweide’ naar de top. Het zweet drupte van mijn hoofd, en bij Henrie liep het zweet er aan alle kanten er uit. Op de top waaide het gelukkig een beetje en koelde het weer wat af. We besloten maar even een korte pauze in te lassen om weer bij te trekken. Het voelde niet alsof het onze dag was vandaag. Eenmaal weer op gang wisten we allebei wel hoe de vlag er bij hing. Hardlopen was niet veel mogelijk en waar het ging was het hard werken. Het powerhiken omhoog kostte veel moeite en zelfs de afdalingen deden zeer. We zouden volgens het hoogteprofiel in de lus van de 48 km nog een flinke afdaling moeten en de bijbehorende klim om weer bij de finish te komen. Het zou een beste dobber worden om de 48 km te halen. Waarschijnlijk zouden we het wel kunnen, maar wilden we nog een uur of vier doorworstelen? Ik had het idee dat ik dan de rest van de week helemaal gesloopt zou zijn. De afslag naar de 32 kwam dichterbij en dichterbij.

De vraag of we een keer verstandig zouden doen was dan ook een beetje retorisch, we gingen de 48 km gewoon niet doen. Bij de finish aangekomen waren we tevreden. 1337 hoogtemeters in 32 km gaf mijn Garmin aan. Moegestreden en een mooi weekend gehad in een geweldige omgeving, veel meer kun je niet wensen. Bij start en finish bleek het inmiddels een gezellige drukte geworden te zijn. We waren net op tijd om Claudia aan te moedigen bij de start van haar 9 km en we zagen Eric nog langskomen tijdens zijn goed gelopen 32 km wedstrijd terwijl we lekker in het gras van het zonnetje lagen te genieten. Tegen de tijd dat zij ook binnen waren bij de finish en we op het terras nog wat gedronken hadden was ik al aardig aan het verbranden in de zon. Er was van tevoren geen goed weer voorspeld, dus zonnebrandcrème had ik niet bij me. Alles bij elkaar hadden we gewoon een geweldig mooi en sportief weekend gehad. Mooi weer, prachtige omgeving en enorm gezellig, wat wil je nog meer. Een andere keer gaan we dan wel weer helemaal tot het gaatje om de finish te halen, dat DNF’fen moet immers geen gewoonte worden.

Andre Bleumink