 |
| 'Take it easy team 2019' |
Van
te voren was al wel een beetje duidelijk, dat het zaterdagavondteam van
AVA`70-vrijwilligers bij de Zwarte Cross ijzersterk was, maar ook wel enkele
onzekerheden telde. Het gemêleerde gezelschap was immers samengesteld uit
verschillende regionale gemeentes en het is altijd afwachten hoe de onderlinge
verhoudingen zich verdragen. Daarnaast zat er een tweetal debutanten in dit
team en grote vraag is natuurlijk hoe dit in de praktijk uitpakt. Het zal de
eerste keer niet zijn, dat een beginneling na 17 minuten noeste arbeid al
gillend uit de bar vlucht en op zoek gaat naar de nooduitgang. Tenslotte was de
selectie ingedeeld in een bar met de code 2.02 en elke ervaren festivalbezoeker
weet dan direct dat dit een toplocatie betreft, waar de tapkraan nooit dichtvalt
en de tijd van pauze nihil is. Plassen doe je maar in je eigen tijd is daar het
motto en dat kan soms knap lastig worden. Afijn, het avontuur was dus al begonnen,
voordat de arena rond een uurtje of 5 was bereikt…..
Een flinke
regenbui had het stof doen neerdalen en een beetje bagger werd getrotseerd op
weg naar ons stekkie: de Reggaeweide. Effen een fotootje en dan snel richting
de drankkraam. Het barhoofd was tevoren al de nodige informatie verstrekt over
de AVA`70-helden. Tenminste dat moet wel, want anders valt het grote
enthousiasme van Martin niet te verklaren. Een echte reggaeman overigens, van
een jaartje of 62 met een fraaie haarband en een vrolijk staartje. Hij vertelde
10 jaar geleden de initiatiefnemer te zijn geweest van het ontstaan van de
reggaeweide. Dit jaar werd dus het jubileum gevierd en hij had de organisatie
gevraagd om alleen de beste teams te selecteren om zijn feestje te begeleiden. Hoe
mooi is dat? Onze avond kon natuurlijk al niet meer kapot en we besloten dan
ook extra gas te gaan geven, zodat de baas trots op ons zou zijn. De wisseling
met onze voorgangers verliep vlekkeloos en al voor 18.00 uur was bar 2.02 ons
domein.
Er was natuurlijk van alles te koop, maar het hoofdgerecht blijft toch
wel bier. Inez Balke had de belangrijke taak om het proces vanaf het begin in
gang te zetten, door de glazen in de houder te zetten. Niet te onderschatten
werk overigens, want gaat het hier mis, dan loopt alles in het 100. De volgende
belangrijke schakel was Bianca, die de raptap bediende. Een prachtige
uitvinding van Grolsch, die ervoor zorgt dat er 24 glazen in 17,2 seconde
netjes gevuld worden. Tenminste, dat is de theorie. De praktijk blijkt nog wel
eens anders, want af en toe valt de druk een beetje weg en dan moet de het
hoofd koel houden om dezelfde kwaliteit af te leveren. Bianca deed dat met
verve. Ze is overigens de vriendin van Sander van den Hoeff en het duo komt uit
Apeldoorn. Ja, echt waar. Sander hobbelde in het verleden met zijn hondje wel
eens mee bij duurlopen van AVA`70 en is zo bij de club terecht gekomen.
Jaarlijks meldt het koppel zich aan als vrijwilliger en draait op de
zaterdagavond mee. Prachtig toch, deze vorm van support. Marc Scholten was tevens
van de partij en ook hij heeft niets met hardlopen. Vrouwlief Dirkje wel, maar
Marc is meer van het voetbal. Toch draait hij al enige jaren in het circuit mee
en is een graag geziene gast. Temeer hij eigenlijk de enige is, die zelfs bij
piekmomenten de drank serveert en daarbij het woord “alstublieft” gebruikt. Wat
een hoffelijkheid en het was ook zaterdagavond weer meer dan duidelijk dat dit
door de gasten erg gewaardeerd wordt. Hulde derhalve. Lilian Guelen scoorde als
debutante al direct een dikke voldoende. Haar horeca-ervaring hielp enorm en de
rust die ze ten allen tijde bewaarde, was meer dan bewonderenswaardig. Ze
veroverde direct een vaste plek in de ijzersterke formatie. Gemakkelijk had ze
het overigens niet, want ze stond voor naast en achter Peter Baten. De ervaren
kracht draait moeiteloos mee, maar is wel enigszins luidruchtig. Met name als
het bier bij hem niet direct wordt aangevuld, trekt hij behoorlijk van gat.
Omdat de geweldige zanger nogal een luid van stem is, komen de boodschappen
behoorlijk binnen. Uiteraard wordt zijn gedrag volledig getolereerd, want hij
draait jaarlijks in zijn eentje een hele beste omzet.
Zijn vrouw Francis steekt heel anders in
elkaar. Zonder het zelf te weten, vormde zij de inspiratiebron voor de nieuwe
song van volkszanger John de Bever, die de hitladder beklimt met het nummertje
“jij krijgt die lach niet van mijn gezicht!” Zelfs TIJDENS DE talrijke
stressmomenten in de reggaebar, was de olijke eenling niet van haar stuk te
krijgen. Ze deed haar ding met een very big smile en dan te bedenken dat ze dit
jaar debuteerde als vrijwilliger op de Zwarte Cross. Je moet dan wel van hele
goede huize komen. In de wandelgangen gonst het ook nu al van de geruchten, dat
Francis de Bever op zeer korte termijn toe gaat treden tot de begeleidingsstaf
van de B-selectie van AVA`70. Dat zou werkelijk een enorme verrijking zijn, van
dit toch al sterk draaiende gezelschap. Elk team heeft ook altijd een runner in
zijn midden en deze is belast met het betere sjouwwerk De teamcaptain had
niemand minder dan Andre Balke aangewezen voor deze verantwoordelijke job. En
uiteraard met voorbedachten rade. De stijlvolle atleet heeft zich voorgenomen,
om in 2020 de marathon van Rotterdam te gaan lopen en dus is extra
trainingsarbeid mooi meegenomen. Het was een flink aantal meters die Balke
moest overbruggen, want het was en bleef spitsuur aan de bar. Iemand die hier
eigenlijk opvallend rustig onder bleef, was Doetinchemmer Roy Ebbers. Ook hij
was in feite een vreemde eend in de bij, maar omdat hij wel eens met een
duurloop mee hobbelt, wilde hij AVA`70 bedanken voor deze vorm van
gastvrijheid. De goedlachse charmeur
deed het erg goed bij de dames in het publiek en naast een sapje strooide hij
ook nog eens gortig met complimenten over het kapsel, het fleurige blousje of
het lekkere geurtje. En alles gewoon voor de prijs van een blauw muntje. Je
snapt niet hoe het kan, maar het gebeurde gewoon.
Elk team van AVA krijgt ook
altijd een captain toegewezen en Mariska van de Berg, die alle Zwarte
Crosstouwtjes in handen heeft, had bepaalt dat dit een mooi klusje voor Frank
Roos zou zijn. De vraag is achteraf gepast of deze keus wel juist was. Elk
voorstel van hem werd immers na de lancering direct in de wind geslagen. Zo
deed de captain het voorstel om met de fiets af te reizen, maar zijn kompanen
regelden het al snel anders en er werden auto`s ingezet. Vervolgens kwam Frankieboy met het advies om wat te eten
mee te nemen, want soms ontbreekt de tijd om de verloren calorieën aan te
vullen. Ook dit idee werd in de wind geslagen met het gevolg dat een enkeling
al na krap 2 uurtjes noeste arbeid stond te tollen op de benen. Om de groep enigszins
tegemoet te komen, nam Roos de meest ondankbare taak op zich en sjouwde 6,5 uur
onafgebroken met lege en volle dienbladen. Af en toe werd hij daarbij zelfs
uitgekafferd als het niet snel genoeg ging. Hoe diep kun je zakken als
teamleider.
Barhoofd Martin vond het echter allemaal prachtig want het liep feitelijk
als een tierelier in zijn bar. De drank was nauwelijks aan te slepen en de
sfeer ongekend goed. Zo goed zelfs, dat de oude reggae-krijger zich af en toe
even terugtrok om elders een praatje te maken of een sapje te drinken. Naarmate
de avond vorderde het buitenlicht uitging en de sfeervolle lampjes ontbranden,
werd het steeds gezelliger. Af en toe dreef er een walm van wiet door de bar en
dat zorgde uiteraard toch wel voor een flinke doping prikkel. De nacht viel en
Kenny B. veroverde de weide, al vroeg menigeen zich wel af, of de muziek viel
onder de noemer reggae. Rond eenen werd de Jamaicaanse vlag gehesen en volgde
het teken, dat de tapkraan dichtgedraaid werd. Barhoofd Martin kon zijn plezier
niet op, want het AVA`70-tiental had een topomzet gedraaid en daarbij een
geweldige bijdrage geleverd aan de sfeer en gezelligheid in bar 2.02. Een
welgemeend en euforisch afscheid volgde en de club wilde snel nog even wat
lekkers scoren. Dit liep eigenlijk uit op een kleine tragedie, want de
wachttijden waren lang en de opbrengst bleek minimaal. Een smetje op de avond?
Nee hoor, de gezelligheid vierde hoogtij en dat kon niet meer verstoord worden.
De clubhelden die AVA`70 zaterdagavond inzette in de reggaeweide, keerden
bijzonder tevreden huiswaarts en het zal ook niet lang duren, voordat de
uitnodiging voor de reünie van dit bijzondere tiental op de mat ploft. Nog 51 weken wachten en we kunnen weer……
