Frank Roos 50 jaar

Vandaag ziet Frank Roos Abraham! Frank, van harte gefeliciteerd met je verjaardag en we wensen je een fijne dag en nog veel goede jaren toe.

Hardloopervaringen van Atletico Rossa - deel 3

Frank Roos is naast een goede hardloper ook een uitstekende schrijver van mooie stukjes. Veel van zijn verhalen zijn de laatste jaren, onder het pseudoniem van Atletico Rossa, gepubliceerd in het clubblad van de plaatselijke voetbalvereniging AZSV en in het clubblad van atletiekvereniging AVA'70. De komende tijd zullen enkele hardloopervaringen van Frank ook op deze site geplaatst worden.

DE BEKENDE ONBEKENDE

(deel 2)

Sommigen pakken ze als eerste in, anderen pas als laatste. Een enkeling doet het zelfs een beetje stiekem. Het is een bijzondere en eigenaardige gewoonte geworden, maar de loopschoenen gaan altijd mee op vakantie. Ongeacht de bestemming en hoelang we ook maar van huis zijn, het hardloopvolkje moet “het gereedschap” bij de hand hebben. De reisgenoten hebben hierin eigenlijk niet eens zo gek veel keus. Een paar keer alleen in het huisje of bij de sleurhut zitten is niet altijd even leuk. Een chagrijnige sporter die zijn overtollige energie niet kwijt kan, is echter vele malen erger. Gelukkig kan ik me tot de groep noeste lopers rekenen, die de loopspullen rustig en zonder sores klaar kan leggen bij de overige vakantiespullen. De bestemming dit keer… de Veluwe! Bungalowpark “Rabbit Hill” ligt midden in een bosrijke omgeving en was voor enkele dagen ons domein. Als hardloper is dit een fantastisch trainingsgebied, waar je tijdens de training bijna struikelt over de konijnen, de eekhoorntjes gezellig met je mee huppelen en de reeën je op zeer korte afstand bijna met open bek aan staan te gapen.

.....

We besloten om op een mistige zaterdag ons loopspul aan te trekken voor deelname aan de regionale Rusthoeve-loop, die plaats vond in de bossen tussen Putten en Ermelo. Op de plaatselijke camping fungeerde een verbouwde blokhut als inschrijf- en kleedlokaal. Het onderkomen, waarin normaliter de sleurhutgasten zich vermaken met een avondje bingo of een cursus bloemschikken, barstte met 20 zenuwachtige hardlopers al bijkans uit zijn voegen. En dit, terwijl het gros van de dravers nog moest arriveren. Dampende koffie, het tikken van de koekoeksklok, pruttelende erwtensoep en de geur van Midalgan zorgden voor een bijzondere, bijna Loohuiscross aandoende, huiselijke sfeer. Tijdens de warming-up, stal onze jonge labrador de show. Het speelse dier leefde zich helemaal uit en toen de speaker zijn apparatuur testte en de hond op luide toon begon aan te moedigen was er helemaal geen houden meer aan.

.....

Om 10.00 uur werd het startschot gegeven voor de kidsrun van 1 kilometer. Onze jongste koter van 6 maakte zijn wedstrijddebuut en toonde zich toch wel enigszins zenuwachtig. Op het rulle zandparcours liet hij zich van zijn beste kant zien. Toen het finishdoek in zicht kwam, zijn koppie steeds roder aanliep en de spreekstalmeester het publiek om een applaus verzocht, perste hij er nog een laatste versnelling uit en draafde breedlachend over de finish. Een fraaie tweede prijs, bij de eerste wedstrijd…. het had slechter gekund. Zijn zus was hem al voorgegaan en tot haar verwondering behaalde ze zelfs een prachtige overwinning. Als beloning ontvingen de kinderen een herinnering, mochten grabbelen in een cadeautjesemmer en als klapstuk nog een keer. Toen de speaker hun namen nogmaals het bos inslingerde, stond ik als vader toch wel een beetje trots toe te kijken. Wat mij in al die jaren nooit was gelukt, namelijk het behalen van een podiumplek, flikte de kroost op een fraaie zaterdagmorgen in Putten. Nu moet er wel bij vermeld worden, dat er ook maar twee kinderen deelnamen aan de loop, maar dit terzijde. Als je niet meedoet, kun je immers ook niet winnen!

.....

Het was intussen al flink druk geworden bij de start en uit alle paden en achter elke boom of struik kwam er wel een loper of loopster te voorschijn. Geïnspireerd door de prestaties van de kinderen besloot ik, geheel tegen mijn principes in, brutaal op de eerste rij plaats te nemen. Niemand kende me hier toch, dus wat kon het schelen. Vanaf de start ging ik gelijk op zoek naar een groepje lopers met hetzelfde draaftempo en na een kleine twee kilometer had ik beet. Met zijn vieren slingerden we  over de paden met de ongelijke sporen dwars door het fraaie heuvelachtige bos. Ik kon goed volgen, deed op tijd mijn kopwerk en ons kwartet werkte op sportieve wijze eendrachtig samen. Tot een kleine 2 kilometer voor de finish. Een ambulance passeerde ons in een beestachtig tempo, gevolgd door nog meer gillende sirenes. Het tempo zakte gelijk en verschrikt keken we elkaar aan. We hadden allemaal hetzelfde onprettige gevoel in de onderbuik. In ons zichtveld stonden diverse mensen op het pad en eenmaal dichterbij werd ons duidelijk wat er aan de hand was.

.....

Loper 251 lag midden op de weg en het zag er bepaald niet goed uit. Omdat er voldoende kundige, maar ook (helaas) onkundige mensen ter plekke waren, besloten we onze weg te vervolgen. Het ging uiteraard nergens meer om en er flitst dan ineens heel veel door je heen. Bij de finish knikte ik hoofdschuddend naar de rest van de familie en we besloten vlot te vertrekken. In het inschrijflokaal, waar de koffie nog lekker pruttelde, was het nieuws intussen ook al doorgedrongen. Ineens ontstond er de nodige paniek. Wie was immers loper 251? Wie was deze bekende onbekende, die op een gewone zaterdagmorgen deelnam aan een gezellige trimloop? Was hij alleen hier of met anderen? Waar woonde de atleet? Wie kende de veteraan? Talloze vragen, die de organisatie plots bijna tot wanhoop dreven! De volgende dag vernam ik via internet, dat loper 251 was overleden. Hij was in het harnas gestorven.

.....

Sinds dit voorval besloot ik anders op pad te gaan. Ik neem wat vaker mijn mobiel mee, vul alle gegevens op het inschrijfformulier netjes in en heb me een SOS-coin aangeschaft. Een handig plaatje, dat je in de schoenveter strikt en waarop je diverse persoonlijke gegevens kunt laten drukken. Wanneer ik op vakantie de loopschoenen aantrek, neem ik een kopie van de ID-kaart mee of pruts mijn mobiel in de broekzak. LAAT JE OOK ZIEN IN 2010, EN WORDT GEEN BEKENDE ONBEKENDE!!!

.....

ATLETICO ROSSA

Hardloopervaringen van Atletico Rossa - deel 2

Frank Roos is naast een goede hardloper ook een uitstekende schrijver van mooie stukjes. Veel van zijn verhalen zijn de laatste jaren, onder het pseudoniem van Atletico Rossa, gepubliceerd in het clubblad van de plaatselijke voetbalvereniging AZSV en in het clubblad van atletiekvereniging AVA'70. De komende tijd zullen enkele hardloopervaringen van Frank ook op deze site geplaatst worden. 

DE BEKENDE ONBEKENDE

(deel 1)

Sommigen pakken ze als eerste in, anderen pas als laatste. Een enkeling doet het zelfs een beetje stiekem. Het is een bijzondere en eigenaardige gewoonte geworden, maar de loopschoenen gaan altijd mee op vakantie. Ongeacht de bestemming en hoelang we ook maar van huis zijn, het hardloopvolkje moet “het gereedschap” bij de hand hebben. De reisgenoten hebben hierin eigenlijk niet eens zo gek veel keus. Een paar keer alleen in het huisje of bij de sleurhut zitten is niet altijd even leuk. Een chagrijnige sporter die zijn overtollige energie niet kwijt kan, is echter vele malen erger. Gelukkig kan ik me tot de groep noeste lopers rekenen, die de loopspullen rustig en zonder sores klaar kan leggen bij de overige vakantiespullen. De bestemming dit keer…. Zeeland!

.....

Blöf overdrijft zeker niet: de Zeeuwse kust is meer dan prachtig.  Als je er als hardloper de kracht en het oog voor hebt, is het genieten geblazen. Via landerijen vol gewassen en veldbloemen, uitgestrekte duinstroken en bosgebieden, eindig je uiteindelijk op het strand. Van de vroege morgen tot de late avond kom je hier “lotgenoten” tegen, die lekker langs de kustlijn aan het sappelen zijn. Bij het passeren van zowel langzamere, sorry… minder snelle als tegemoetkomende dravers, volgt altijd een vlotte keuring van kleding en loopstijl, gevolgd door een hartelijke begroeting.Nadat ik een aantal keren met de snufferd in de wind had gelopen, werd het tijd voor een lokaal wedstrijdje. De vorm voelde immers goed en dat mochten ze in Zeeland dan ook best weten. Thuis had ik al eens een vluchtige blik op de loopkalender geworpen en was mijn oog gevallen op de laatste woensdag van juli. Dan vond namelijk de Boulevard-loop in Vlissingen plaats en daar moest het maar gaan gebeuren.

.....

Terwijl de rest van het gezin lag te bakken op het strand, dan wel verkoeling zocht in het zilte water, trof ik de voorbereidingen voor het wedstrijddebuut op Zeeuwse bodem. Uiteraard hoorden daar de gebruikelijke, normale en abnormale rituelen bij. Op weg naar de start lurkte ik nog vlot even een bidonnetje leeg en bemerkte bij mezelf, dat ik er echt zin in had. Het doordeweekse loopje had een zuigende werking, want uit alle hoeken en gaten kwamen de sporters (m/v) aangewandeld. Als onbekende Achterhoeker voelde ik me gelijk thuis tussen dit volkje. De inschrijving vond plaats in het prachtige 4* hotel Arion, gelegen aan het loopparcours. Nu hebben wij geen abonnement op het bezoeken van dergelijke slaapgelegenheden, dus ik keek me hier toch werkelijk de ogen uit. Een prachtige lounge, voorzien van hoogpolig tapijt, fungeerde als omkleedruimte en in een mum van tijd puilde de dressingroom uit. De grote groep fanatiekelingen zorgde voor een fleurige aanblik, want de hardloopsetjes zijn tegenwoordig niet alleen functioneel, maar zeker ook bijzonder kleurrijk. De smeerseltjes, variërend van spierwrijvers tot zonnebrandcrème, factor 30 en hoger, wonnen het al snel van de gebruikelijke geur van dergelijke ruimtes. De organisatie had me borstnummer 289 toegewezen en ik speldde dit zorgvuldig op mijn hempie, intussen luisterend naar een gebruinde veteraan, die volgens mij het ene na het andere sterke verhaal vertelde. Dit is overigens ook wel gebruikelijk in sportkleedkamers en omdat de verteller steeds meer lachers op zijn hand kreeg, deed hij er nog maar een schepje bovenop.

.....

Ik sloot de voorbereiding af met een bezoek aan het toilet. Bij het betreden ging er een nieuwe wereld voor me open. Wat een luxueus onderkomen voor een toch vrij onbenullige, dagelijkse traditie. Zilverkleurige bril, gouden knoppen,  keuze uit 4 flacons met handzeep en nog meer van dat soort fratsen. Toen ik me na deze “break” weer onder het lopersvolk mengde, was ik niet de enige amateur, die zich een klein beetje prof waande. Voor even voelden we ons allemaal Gebrselassies. Over een rode loper begaven we ons richting de boulevard, waar het al een drukte van belang was. Waar je normaal een praatje maakt met bekende en onbekende gezichten uit de regio, moest ik het hier in de voorbereiding helemaal alleen doen. Beetje vreemd. Maar wel lekker! Over de wedstrijd zelf kunnen we kort zijn. Het geploeter over de klinkers viel, in de verzengende hitte bepaald niet mee. Gelukkig konden we rekenen op het opbeurende applaus van veel onbekenden. Ook werden we uitgebreid bekeken door admiraal Michiel de Ruyter, maar van zo`n groot bronzen beeld, ga je ook al niet echt harder lopen.

.....

Toch kreeg ik in de tweede en tevens laatste ronde een prettige opleving en pakte in de eindspurt toch nog een mannetje of 14. En drie dames. Net toen ik als anonieme loper in de brede middenmoot de finish dreigde te passeren, begon de speaker na een ruime adempauze weer te praten. Hij had het over de loper met startnummer 289, zoveel kreeg ik nog mee. Ik dacht even na, keek vlot naar beneden en kwam tot de ontdekking, dat het over mij ging. De enthousiaste spraakwaterval begroette me luid als loper uit het Achterhoekse Aalten en vertelde het publiek erbij, dat ik dan ongetwijfeld lid was van AVA`70. Nu was dat laatste wel een beetje gelogen, maar dat werd hem niet kwalijk genomen. Hoewel we elkaar totaal niet kenden en dit ook waarschijnlijk niet zal gebeuren hadden we toch iets gemeen. De beste man kende AVA blijkbaar en dus werd de blauw-gele club zelfs in het verre Zeeuwse land uit de anonimiteit gehaald.Voor heel even was ik als onbekende loper een beetje bekend. En dat voor een liefhebber die de 38^e plaats behaald had in een doordeweeks loopje. Met een glimlach trok ik me terug in de foyer van het hotel!

.....

ATLETICO ROSSA  

Hardloopervaringen van Atletico Rossa - deel 1

Frank Roos is naast een goede hardloper ook een uitstekende schrijver van mooie stukjes. Veel van zijn verhalen zijn de laatste jaren, onder het pseudoniem van Atletico Rossa, gepubliceerd in het clubblad van de plaatselijke voetbalvereniging AZSV en in het clubblad van atletiekvereniging AVA'70. De komende tijd zullen enkele hardloopervaringen van Frank ook op deze site geplaatst worden.

VLEUGELS

.....

De tijden veranderen snel en in ons hardloopwereldje is dat al niet anders. De kans dat je tegenwoordig bijvoorbeeld de Loohuiscross wint op een paar afgetrapte gympen van de Hema is nihil. Ooit was het onze local hero, Gerard Tebroke, die dit kunstje wel flikte. Dat hij daarbij vrijwel ongetraind was, maakt de prestatie nog specialer. Het materiaal heeft intussen een geweldige vlucht gemaakt en het aanbod is giga. Naast een flitsende outfit beschikt de huidige loper ook steeds vaker over technische hulpmiddelen. Tijdens de start van elke loop, van grote marathon tot onbenullig dorpswedstrijdje, kun je het startschot nauwelijks meer horen vanwege het gepiep en gefluit van op hol geslagen hartslagmeters. Je gaat van het gebruik van dit apparaat overigens niet harder lopen,  indirect misschien wel beter, maar dit terzijde. Er zijn ook diverse andere zaken, die de activiteit positief zouden kunnen beïnvloeden en dus de prestatie opkrikken. Tenminste, zo wordt beweerd door “de deskundigen.” Hoogste tijd om de proef eens op de som te nemen…

.....

In de meivakantie, die al in april begon, verbleven we een aantal dagen in Egmond aan Zee en dit leek me een mooie gelegenheid, om eens wat uit te gaan testen. De eerste dag  besloot ik een traject uit te gaan zetten en gewapend met een hartslagmeter, ging ik op pad. Eerst door de duinen, vervolgens een fraai stuk over het strand met een lekker briesje van zee. Daarna via de trap 96 treden omhoog en tenslotte een kilometer over de brede boulevard richting het eindstation, chalet 121 van het plaatselijke vakantiepark. Het ging als een tierelier. De nieuwe omgeving deed me goed, het tempo (voor kenners: Z3) hield de hartslag mooi binnen de grenzen en licht zwetend bereikte ik na 42 minuten en 3 tellen het eindstation.

.....

Nog geen etmaal later begon het eigenlijke testen pas echt. Bij de plaatselijke DA Pennings kocht ik een tweetal blikjes Red Bull. Dè energiedrank volgens pubers en die kunnen het weten. Het kassameisje, ik schat een jaar of 16 met een paar ongestrikte Asics Nimbus 10 aan de voeten, keek me bij het afrekenen wat ongelovig aan. Ze was het schijnbaar niet gewend, dat mensen van ver boven de 22 een dergelijke aankoop doen. Ik spoedde me naar ons tijdelijke onderkomen, slurpte de blikjes leeg, schoot mijn loopsetje aan en ging vlot op pad. “Red Bull geeft je vleugels”, zo luidt de slogan en dat moest dan toch wel minimaal leiden tot een flinke verbetering van mijn eindtijd, die ik de dag ervoor geklokt had. Ik kwam er echter al snel achter, dat ik bepaald niet als een kolibrie door de duinen  fladderde. Sterker nog, de duinen leken de nacht ervoor wel opgehoogd te zijn en bovendien moet je het klimwerk toch echt zelf blijven doen. Het werd me duidelijk, dat de Red Bull me vleugellam had gemaakt en er zeker geen verbetering van mijn P.R. in zat. Op de finish bleek, dat ik liefst 24 seconden had ingeboet. Bovendien was ik door het drinken van de energie-oppepper een enorme inwendige gasbel rijker en dat voelde hoogst onprettig.

.....

Enigszins teleurgesteld ging ik een dag later toch maar weer op pad en nam me voor, de hartslagmeter inclusief horloge thuis te laten. Een testloop puur op gevoel dus. Relaxed draafde ik door de duinen, waar gele bordjes mij erop attent maakten, dat het broedseizoen in volle gang was. De zandbulten waren dus tijdelijk omgedoopt tot stiltegebied. Alleen de vogels zelf trokken zich er weinig van aan, want het getjilp hield onophoudelijk aan, toen ik me door het gebied heen slingerde. De serene rust werd echter plotseling verstoord door een buizerd, die het duidelijk op mij had voorzien, terwijl we toch geen bekenden van elkaar waren. De machtige, prachtige vleugels zorgden voor de nodige dreiging en joegen mij bijna letterlijk, maar in iedere geval figuurlijk door het heuvelachtige gebied. Hoewel ik de hartslagmeter bewust niet om gebonden had, ging de rikketik ver over de 200, dat was wel zeker. Sprintend met een bonkende hartslag, die ik tot in de keel voelde, zocht ik me vlot een veiliger heenkomen. Eenmaal op het strand aangekomen, drentelde ik beduusd en buiten adem over de zandvlakte en vervolgde sjokkend mijn weg naar huis. De “opgejaagde” tijdswinst, die de confrontatie met de buizerd aanvankelijk opleverde, ging nog sneller weer verloren. Het dreigende gekletter met zijn vleugels kostte me uiteindelijk een flinke hoop tijd.

.....

De test-4-daagse kreeg een etmaal later een even verrassende, als ook bijzondere wending, omdat ik besloot om eens wat extreems te gaan proberen. De reclame “Alldays geeft je vleugels”, had altijd al mijn aandacht getrokken. Vooral omdat ik nooit begreep, wat ik me bij die kreet nou precies voor moest stellen. Zonder enige vorm van schroom, schafte ik me een pak aan bij dezelfde drogist als enige dagen terug. Hetzelfde meisje als toen, rekende ook dit keer af, overigens zonder een blik van verbazing. Bepakt en bezakt met een dubbele dosis ging ik op pad. Als één verbandje helpt, dan zal dat toch met twee zeker het geval zijn. Aanvankelijk werkte de extra ballast in de tight uitstekend. Het absorptievermogen was meer dan prima en even leek het er zelfs op dat ik echt vleugels kreeg, zo goed ging het. Eenmaal op het strand, sloeg het noodlot toe. Een geweldige hoosbui spoelde me bijna van de immense zandvlakte. Erger nog was het feit, dat de weinige aanwezigen op het strand zagen, dat het zaakje in mijn broek door al dat vocht een geheel eigen leven was gaan leiden. De vleugels waren ingeklapt en met een kop als een boei bereikte ik de vuurtoren en haastte me in allerijl naar huis. Een dramatisch geklokte eindtijd had deze, toch wat ludieke test helemaal vergald.

.....

Lichtelijk teleurgesteld over de tot nu toe behaalde resultaten, besloot ik de Noord-Hollandse trip te besluiten met een laatste duurloop, zonder invloeden van buitenaf. Je moet aan zo`n korte vakantie op zijn minst een goed gevoel overhouden en dat was er toch nog niet helemaal. Gestimuleerd door een stralend zonnetje en 21 graden op de teller van Paulusma ging ik vol goede moed op pad. In het stiltegebied floten de talloze vogels hun hoogste lied en van enig gevleugeld gevaar was geen sprake. Op het rulle zandstrand aangekomen was het er druk en mooi en het lopen ging steeds soepeler. Ik had werkelijk het gevoel dat ik vleugels kreeg. De trap op ging zelfs met twee treden tegelijk en op de boulevard liep ik in denderende pas tussen alle zon- , zee- en zandtoeristen door. Bijna sprintend bereikte ik tenslotte de slagboom van het park en had zelfs nog wat over ook. En de tijd… een P.R. met een verbetering van maar liefst 48 seconden! Prettige vakantie… en als je nog gaat lopen, probeer ook een wat anders!

......                                                                                  

ATLETICO ROSSA

.....

Het Leeuwenhart van Theo Stronks

Theo na afloop van de Safari Run in Burgers Zoo

Op een winterse zondag in januari vond in Arnhem de Safarirun plaats. Landgoed Schaersbergen, grenzend aan dierentuin Burgers Zoo, vormde het decor voor deze beestachtig gezellige en uitstekend georganiseerde familieloop. Een dun laagje sneeuw zorgde voor een fraai plaatje met een hoog Anton Pieck-gehalte, toen de Welpenloop van start ging, gevolgd door de Pandarun. Nadat onze kids hun uiterste best hadden gedaan, vertrokken zij alvast naar de dierentuin om de apen hun verdiende medaille te laten zien.

.....

Ik bereidde me intussen vast voor op de Leeuwenloop, een pure mannenaangelegenheid met een parcours van 5027 meter lengte. Tijdens het opspelden van het startnummer kwam ik in gesprek met mijn tijdelijke buurman, die ik een jaar of 52, 53 schatte. Later vertelde hij overigens vol trots, dat hij zelfs al 54 jaar was. Met een grote mate van precisie sierde hij zijn kanariegele shirt op met het getal 4501 en praatte intussen onophoudelijk. Zo bleek de loper vroeger een zeer verdienstelijk voetballer te zijn geweest, die de top maar net niet had gehaald. De technische en tactische kwaliteiten en zijn geweldige loopvermogen, maakten hem in een ver verleden tot een vrijwel onmisbare schakel in het elftal. Bij zijn atletiekclub stond hij op dit moment dan ook hoog genoteerd in de ranglijst van de technische nummers speerwerpen en verspringen, zo liet hij fijntjes weten.

.....

Toen ik hem even later zag warmlopen, bedacht ik me, dat de vijftiger wel ernstig geblesseerd moet zijn geweest. De noeste loper had immers wel een zeer opmerkelijke shuffle. De sympathiekeling bleek tevens nog een andere, niet alledaagse liefhebberij te hebben, namelijk Botanische rotstuinen. Zijn relaas over tig soorten rotsplantjes had heel erg veel weg van een uitnodiging om toch vooral eens langs te komen. Vol passie gaf hij zelfs te kennen, dat hij onlangs was gevraagd om zitting te nemen in de commissie “zaaddistributie”, al werd me niet helemaal duidelijk, wat ik me daar nu precies bij voor moet stellen. Nummer 4501 begon steeds meer op stoom te komen en dat terwijl het voor mij tijd werd om eindelijk eens te gaan warmlopen. Nu begon hij te verhalen over één van de absolute hoogtepunten in zijn jarenlange hardloopcarrière. Ik wilde niet onfatsoenlijk zijn, dus ging ik maar weer zitten.

.....

Toen de fanatiekeling de mijlpaal van zijn 25 jarige trouwdag bereikte, zag hij niet alleen Abraham, maar ook Gerard. Zijn clubmaten hadden marathonloper Nijboer uitgenodigd voor een peptalk en regelden voor hun jarige trainingsmakker ook nog eens een “Meet and Greet” bij hem aan huis. De jubilaris hield zich stoer en groot tijdens de welgemeende felicitaties van de sympathieke lange afstandsloper van weleer. Buren wisten echter te vertellen, dat de veteraan na deze onverwachte gebeurtenis door emoties was overmand en achter zijn huis urenlang heeft zitten sjafken als een loopse vos. Na het veel te korte inlopen, kwam de praatgrage vijftiger nog even heel dicht bij me staan. Hij begon zachtjes te praten en wilde me duidelijk iets in vertrouwen vertellen. Hij liet zijn leeuwenhart spreken tegen een wildvreemde.

.....

De atleet gaf aan, dat hij altijd best wel een grote mond had, maar tijdens de wekelijkse trainingen bij zijn cluppie, voelde hij zich eigenlijk geweldig eenzaam. Hij biechtte op, dat er in de kleedkamer namelijk nooit iemand naast hem wilde zitten. Ik zag in zijn ogen ineens de bedroefde blik van een trouwe viervoeter. De openhartige biecht was oprecht gemeend. Ik wilde hem opbeuren en zegde de hardloper toe, dat als ik ooit lid zou worden van zijn vereniging, best af en toe naast hem wilde zitten. Nummer 4501 slikte een keer hevig en zijn adamsappel  ging in de ongeschoren keel, zichtbaar heen en weer. In zijn linkeroog zwol een traan langzaam op. Snel haalde de loper uit zijn tight een verfrommeld zakje Fisherman`s friend. Hij nam er één en trakteerde mij ook op een heerlijk snoepje. “Kom, we gaan starten,” stamelde hij en liep richting het vertrekpunt.

.....

Even na mijn binnenkomst, zag ik nummer 4501 ook de finishlijn passeren. Hij was zeer diep gegaan, blikte even naar boven en liet zijn gesloopte lijf vervolgens fotografisch vastleggen voor het thuisfront. Mochten ze twijfelen aan zijn immense inzet, dan kon hij in ieder geval het tegendeel bewijzen. Toen we na afloop op vrij laag niveau aan het evalueren waren in de aangenaam verwarmde tent, vroeg de enigszins herstelde atleet zich plotseling af, wat iedereen toch in zijn schoenveter gestrikt had? Het werd even bijna stil, alvorens de omstanders het uitbulderden van het lachen. De trotse vijftiger had blijkbaar, als enigste van de bijna 1000 lopers, niet begrepen, dat de oranje strip een chiplabel voor de tijdregistratie was. Hij had de plakker aan de achterzijde van het startnummer niet eens opgemerkt.

.....

De beduusde leeuw brulde! Hij had immers een geweldige loop afgewerkt en zou nu dus niet in de uitslagen voorkomen. Ja, handgeklokt kwam hij tot een tijd van een krappe 23 minuten, maar dat was natuurlijk geen geldig bewijs voor zijn magistrale prestatie. Even was ik bang, dat de sympathieke atleet zou bezwijken onder deze teleurstelling, maar hij hield zich groot. `s Avonds bleek, dat THEO STRONKS een beestachtig goede race had gelopen en zijn eindtijd zelfs gechipped was: 22,30 minuten netto!

.....  

ATLETICO ROSSA

.....

Frank Roos is naast een goede hardloper ook een uitstekende schrijver van mooie stukjes. Veel van zijn verhalen zijn de laatste jaren, onder het pseudoniem van Atletico Rossa, gepubliceerd in het clubblad van de plaatselijke voetbalvereniging AZSV en in het clubblad van atletiekvereniging AVA'70. De komende tijd zullen enkele hardloopervaringen van Frank op deze site geplaatst worden.