Mooie prestatie Cindy Brusse bij Ironman 70.3 in Zell am See

Een knappe 2e plaats bij de vrouwen 50-54 jaar

Afgelopen zondag was een bijzondere dag tijdens Ironman 70.3 Zell am See! Hier had ik de afgelopen maanden naar toe getraind en het zou het hoogtepunt van het seizoen moeten worden, maar dan......Ik wilde ondanks fors lichamelijke ongemak starten, maar wist niet of ik iets van het zwemmen zou kunnen volbrengen.... Waar dat normaal mijn beste onderdeel is en de trainingen dusdanig goed gingen de laatste weken dat in de 29 min er wel in zou zitten, zou het nu een Make of Brake worden.

Drie dagen voor de race was ik op een onverwacht moment hard met de elektrische MTB gecrasht. Behalve een blauw linker been waren het vooral de ribben aan de linker kant (+/- 5 en 6) waar ik absurd veel pijn aan had. Net na de val wist ik al dat het niet goed was en maakte me onder andere door de pijn op mijn borst zorgen over de ergste dingen zoals een pneumothorax, spanningspneumothorax, harttamponade, corcontusie naast gebroken ribben. Lange tijd bleef ik ook vasovagaal. Gelukkig bleef de Garmin de uren erna een rustige hartslag aangeven. Bij verhoging van hiervan zou ik wel op zoek zijn gegaan naar een faciliteit met röntgen diagnostiek.

De dagen erna kon ik niet draaien in bed, overeind komen was een drama en ik voelde allerlei vervelende knapjes bij de minste of geringste beweging, zoals de arm ietsje optillen. De dag voor de wedstrijd was er nog dusdanig veel last met het open doen van de autodeur en het aanzetten van de linker richting aanwijzer, maar ik ging toch mijn fiets inleveren in het parc ferme....

Raceday

Ik wilde dus toch starten en zwemmen. Maar hoe dan???? Als een junk (paracetamol, ibuprofen en nog wat van de hogere categorie) van start gegaan, want ik wilde het zoooooo graag.  Als superman met de rechter arm gestrekt te water gegaan en toen maar begonnen. Het werd en bleef een continue trekkend en zeurend gevoel op de linker zijde van de thorax waarmee ik t wel kon redden! In ieder geval was het niet bij elke slag plop, plop. Over 1.9 km deed ik 31 minuten. In perspectief gezien een topprestatie.

Het fietsen ging best prima en bij 80km fietsen nogmaals paracetamol en ibuprofen genomen (ja, ik weet dat je dat eigenlijk niet moet doen, maar ik wilde graag toch zo ver mogelijk komen, nu ik al zo ver was)

Met het lopen heb ik weinig met de armen geslingerd (van Femke Bol afgekeken) en had bijzonder weinig last van de ribben, maar na 8km dan weer wel veel ongemak van de R voetzool (regio fascie plantaris). 1 maand ervoor daaraan geblesseerd geraakt tijdens triatlon Eupen. De week erop mank gelopen en na 2 weken hardlooponthouding kon ik uiteindelijk met rustige duurlopen (en de fantastische nachtspalk van de gipsmeesters) toch het aantal kilometers langzaam uitbreiden tot een pijnvrije 10km tijdens het laatste en rustige trainingsloopje.

Helaas kreeg ik in de wedstrijd toch weer een zere voet vanaf 8 km en dan duurt 21 km heuvel op en af en over gravel paden verrekte lang. Ook was het een hele warme dag, maar er waren goede verzorgingsposten! Elke 2.5km gooide ik ijs in mijn trisuit, dronk zout water en nam de energiedrank die ik bij me had. Het warme weer was geen probleem. Uiteindelijk was daar de finish!!!! Ik blijk vlak achter de broer (Eddie) van mijn coach Frank Heldoorn  over de rode mat te hollen! Wat is de wereld toch klein! Ik was zooooo blij en had echt niet gedacht dat ik het zou gaan fixen.

Het resultaat was een 2e plek in de  F50-54 agegroup en door 12e van de 472 dames in de performance pool van agegraded results te worden, zou ik me sowieso kwalificeren voor het WK IM 70.3 in Chattanooga USA in 2027. Maar daar paste ik voor! Ik ben helemaal klaar met halve triatlons. Volgend jaar de sprint en de olympische afstand weer, maar geen halve triatlons meer. 

Dank aan coach Frank voor de trainingsschema's en aan Dennis, Jan-Willem en Ingrid voor de support tijdens de wedstrijd. Speciale dank ook aan Ingrid voor ook de support na de race. Uren later ben ik niet zo goed meer te pas en geeft ook het maagdarmkanaal een error. Ingrid zorgt ervoor dat ik er geen rotzooitje van maak en ook niet omval.

Cindy

Monasso loopt Glossglockner Berglauf in Heiligenblut (Oostenrijk)

Hans Monasso

De wedstrijd die al snel geen wedstrijd meer was.

In 2021 was ik op vakantie in Heiligenblut, aan de voet van de hoogste berg van Oostenrijk, de Grossglockner. Vanaf die Grossglockner loopt de Pasterze gletsjer richting Heiligenblut. Ooit was dat de langste gletsjer van Oostenrijk maar het grootste gedeelte is tegenwoordig gesmolten. Ondanks dat is het nog steeds een fenomenale plek en heb je ter plekke nauwelijks besef van afstanden en groottes.

Wanneer je vanaf het uitzichtpunt bij de Franz Josefs Höhe naar beneden kijkt, zie je liefelijke bergstroompjes maar daal je eenmaal af naar beneden (de meeste toeristen wagen er zich niet meer aan) dan blijken die lieflijke bergstroompjes bulderende berg stromen door diep uitgesleten canyons te zijn.  Ik heb er een filmpje van gemaakt zodat je bij benadering een indruk krijgt van de overweldigende berglandschappen.

Enfin, 2021 op vakantie, ik was net een jaar bezig met hardlopen en was net zover dat ik binnenkort in zou schrijven voor mijn eerste wedstrijd. De vakantie viel samen met de Grossglockner Berglauf en op de dag van de start liep het dorpje vol met deelnemers.

De route had ik zelf twee dagen daarvoor deels gewandeld maar niet tot het einde volbracht. De 12km waren te ver en we zouden te laat zijn om met de laatste bus terug te kunnen naar het dorp. Het idee dat je dit stuk zou kunnen hardlopen leek me voor normale mensen absoluut onmogelijk. De hellingen waren zo steil dat zelfs gewoon naar boven wandelen zonder regelmatig even uit te puffen voor mij niet mogelijk was. De benen maar ook het gebrek aan zuurstof was een aanslag op het lichaam. Vanaf 1247 meter boven zeespiegel naar 2370 meter over 13,3km. Ik heb het later even opgezocht, de zuurstofopname op 2000 m is ongeveer 20% minder dan op zeeniveau.

Naarmate de jaren voorbij gingen en ik me steeds meer met het hardlopen ging bezighouden, bleef deze wedstrijd toch in mijn hoofd zitten. Het is een prachtige route met geweldige uitzichten en ergens besloot ik dat ik hem toch eenmaal in mijn leven wilde lopen. Dit jaar was het dan zover. Ik schreef me ruim van tevoren in en boekte een appartement bij Pension Thalbach, ongeveer drie kilometer van de start. Ik trainde wat extra op hoogtemeters op de vuilnisbelt en op de N70 trail maar mensen, in Nederland valt dit niet te trainen.

Na de eerste kilometer, die relatief vlak was, gingen we in 3km 379 meter continu omhoog en dat met de zon vol op de bakkes. Bij die klim besloot ik al snel dat ik vandaag niet ging lopen voor een goede positie maar dat ik me zou richten op het genieten van de route en het heel  en veilig uitlopen. Het had ook niets meer met hardlopen te maken, iedereen wandelde naar boven en hoe ik mijn best ook deed, de tempo’s van de Oostenrijkers lagen telkens een klein tikkeltje hoger.

Een nadeel van dat besluit was dat ik al snel naar achteren zakte in het veld. Later in de wedstrijd op de stukken waar het relatief vlak was had dat tot gevolg dat ik geen tempo’s kon lopen. Bergpaden zijn nu eenmaal erg smal en inhalen is maar heel beperkt mogelijk zeker wanneer je geen grote risico’s wil lopen. Ik had er vrede mee en besloot de tijd te benutten om foto’s te maken en bij de drankposten rustig te drinken en even op adem te komen.

Na de eerste vier kilometer konden we een kleine kilometer vlak lopen maar als snel mochten we in file naar boven klauteren. Kilometer 6 ging 217 meter omhoog over smalle bergpaden. Daarna vlakte het allemaal een beetje af en beperkten de stijgingen zich tot ongeveer 50 meter per kilometer. Maar het venijn zat in de laatste kilometer. De uitgesleten gletsjerwand op naar de Franz Josefs Höhe. 1500 meter met 281 hoogtemeters. Ondertussen was het weer omgeslagen, stormachtige wind en regen teisterden de deelnemers.  We drukten ons zoveel mogelijk tegen de bergwand aan en ondanks dat het nog maar een halve kilometer was begon ik me toch lichtelijk zorgen te maken over de afkoeling. De laatste 1500 meter nam nog 40 minuten in beslag. Normaal gesproken loop je bijna 10km in die tijd.

Wanneer je dan eenmaal boven bent en gelukzalig over de finish mag lopen was de warme deken die je omgeslagen kreeg een welkome verrassing. Geen grote prestatie wat betreft klassering, de Oostenrijkers en Italianen zijn van een totaal ander kaliber in het omhooglopen maar er wel trots op dat ik hem uitgelopen heb en de benen de 1200 meter omhoog aankonden. Na de wedstrijd was er Kaiserschmarrn en een pendelbus terug naar Heiligenblut. Het was een grandioze ervaring en ik kan iedereen aanraden hem een keer te lopen.

Hans Monasso

Wim Brinkman, in de voetsporen van Eliud Kipchogo

Op de Prater Hauptallee in Wenen

Het is al weer bijna 10 dagen geleden dat Eliud Kipchoge in Wenen in het Praterpark een geweldig wereldrecord liep op de marathon van 1.59.40 uur. Enkele maanden geleden hadden mijn vrouw Jeanet en ik  besloten om in oktober een lang weekend naar Wenen te gaan, dit stond namelijk nog op onze lijst van Stedentrips. In die periode wist ik nog niet dat rond die zelfde periode in Wenen Kipchoge een poging zou gaan doen om onder de 2 uur te lopen op de marathon. Van Tim te Brake, die werkzaam is bij Global sports, het management bureau van onder andere Kipchoge, hoorde ik dat de poging om het wereldrecord te lopen in bijna de zelfde periode zou plaats vinden. Men had namelijk bijna een week gereserveerd, om bij de juiste omstandigheden te gaan lopen. 

Stiekem hoopte ik dat het weer in het begin van de week minder zou zijn, zodat de poging zou plaats vinden, als wij ook in Wenen waren. Maar het mocht niet zo zijn, want op zaterdagmorgen 12 oktober werd door Kipchoge een geweldig nieuw wereldrecord gelopen op de marathon. Ik heb dit wereldrecord op tv gevolgd en was diep onder de indruk, maar ook vast besloten dat ik een week later op die zelfde plek ook wilde gaan hardlopen. Dus toen wij op donderdagmorgen richting Wenen gingen, was het eerst wat ik had ingepakt, mijn AVA shirt en hardloop schoenen. Jeanet, die wel iets van mijn plan wist, zag ik dan ook al wat bedenkelijk kijken. 

De donderdag en vrijdag zijn we als ware toeristen door het schitterende Wenen geweest, o.a de Spaanse rijschool bezocht en veel kastelen, kerken en gebouwen gezien en bewondert en dit met prachtig weer (rond de 20 graden). Op vrijdagmiddag zag ik op Google dat er zondagmiddag om 14 uur een hardloopwedstrijd in het Prater park was. Deze werd georganiseerd door: www.freunde-des-laufsports.at en was een loop voor het goede doel. Het doel was geld in te zamelen om mensen met een handicap ook te kunnen laten sporten. Een wedstrijdlopen is altijd leuker, dan alleen voor je zelf lopen. Het idee, dat ik daar toch al wilde gaan lopen, gekoppeld aan het goede doel, heb ik mij direct ingeschreven voor de 10 kilometer (hoe langer, hoe mooier). 

Op zondagmorgen samen met Jeanet met de metro naar het Prater park, daar aangekomen kwamen wij eerst bij het Ernst Happel Stadion. Het stadion, waar Ajax zijn laatste Europese succes heeft behaald, toen nog onder Louis van Gaal. Alles lag er verlaten bij, tot Jeanet zag dat er een poortje open stond, en natuurlijk ik de verleiding niet kon weerstaan om naar binnen te gaan. Om het veld ligt ook een mooie blauwe atletiekbaan, maar dat durfde ik toch net niet, om er een ronde op te gaan lopen. Na enkele foto's het stadion weer uit en richting de start van de hardloopwedstrijd. Bij het ophalen van het startnummer vond de organisatie het toch wel bijzonder dat er iemand uit Nederland mee ging lopen, maar toen ik de reden vertelde dat ik graag op het parcours wilde lopen waar een week daarvoor Kipchoge zijn wereldrecord had gelopen, kwamen de verhalen los. Volgens mij was iedereen er wel bij geweest en was het een hele bijzondere belevenis geweest. Vooral de bewondering die men had, voor de geweldige snelheid die er was gelopen, maar ook de souplesse en het schijnbare gemak was bijzonder. 

Precies om 14.00 uur was de start, Jeanet stond op een strategische plek zodat ze goed foto's kon maken van deze (voor mij) bijzondere loop. De route was niet bijzonder, maar ik vond het geweldig. Het ging namelijk recht over de Prater Hauptallee tot richting rotonde en weer terug onder viaduct door. Wij hadden nog een klein extra lusje maar verder de hele tijd dezelfde weg, die Kipchoge en zijn hazen ook hadden gelopen. Omdat ik de 10 kilometer liep, mocht ik het rondje twee keer lopen. Op de weg stonden alle kilometer aanduidingen nog in het groen geschreven, tussen de strepen waar de hazen liepen, mooi nieuw asfalt en ik had het idee dat er op verschillende plekken ook sensors in het asfalt zaten. Het laatste stuk stond ook precies op het asfalt: 800-500-200 meter, het moment om te gaan versnellen naar de finish. 

Wat betreft de wedstrijd, de eerst ronde heb ik nog een dame gehaast, die uiteindelijk tweede werd in een eind tijd van 20.28 minuten. Hierna mocht ik nog een rondje en kwam als nummer 7 over de finish in een eindtijd van 42.02 minuten en was hier mee ook nog eerst in mijn leeftijdsklasse. Maar dit was eigenlijk allemaal maar bijzaak, mijn idee en droom, om een goede week later op het zelfde parcours te lopen waar Eliud Kipchoge het ongelooflijke wereldrecord op de marathon heeft gelopen, was mij veel meer waard. Vooral ook als ik dan bedenk dat ik 14 km per uur liep en hij 21 km per uur en dat 42.195 m lang. Diep, diep respect.

PS Op de site van de organisatie staat nog een foto van ons, met het verhaal dat wij speciaal uit Nederland er waren.

Wim Brinkman, met veel dank aan Jeanet (ook voor de foto's)

Verslag van de Gaisbergtrail in Salzburg in Oostenrijk

Martijn en Linda van Dijk

Van het pad af in Salzburg

Wat begon als een wens van Linda om een keer een trail te lopen in een land verder dan Nederland of België werd de hooglanden van Schotland. Helaas kon dat uiteindelijk niet doorgaan omdat dit in het weekend viel gelijk met de verjaardagen van onze dochters. Het mooie alternatief werd snel gevonden de Gaisbergtrail in Salzburg Oostenrijk. We zijn de vrijdag afgereisd en hebben de zaterdag gebruikt om de start alvast te verkennen, de omgeving en natuurlijk Salzburg zelf. Wat we in het verleden tijdens andere trails nog niet meegemaakt hadden was dat je vooraf heel goed kon zien aan het landschap hoe en waar de route naar toe ging op basis van de route die we ontvangen hadden. Vanuit de oude stad Salzburg richting de Gaisberg (met antenne) en vanaf de Gaisberg naar de oude stad Salzburg. Ik zal je vertellen dat dat voor ons beide extra spanning meebracht ook omdat we wisten dat de eerste 12 tot 13 kilometer bijna alleen maar naar boven ging.

De dag van de trail begon bewolkt met veel regen in de morgen tijdens ons ontbijt maar gelukkig miezerde het tijdens de start. Vanaf de Kapitalplatz liepen we richting de eerste berg de Kapuzinerberg. We liepen eerst via een brug over de rivier de Salzach via smalle paadjes door het oude centrum met kinderkopjes naar de eerste trap, we zouden uiteindelijk 1718 traptreden zowel verhard als onverhard nemen en dat niet allen naar boven maar ook naar beneden. Na de Kapuzinerberg liepen we een stuk door Schallmoos richting de volgende berg, de Kühberg. Ik moest effe stoppen na een stukje tussen de moestuinen door te hebben gelopen omdat ik geen water uit de waterzak kreeg. Dat duurde een tijdje en een aantal mensen haalde ons in en één man vroeg me of hij kon helpen en ik vertelde hem dat het opgelost was. Ik kwam met hem in gesprek en na een tijdje bleek het de slotloper te zijn. Daar moesten we uit de buurt blijven werd ons doel.

De Kühberg was/is erg stijl, heel erg glad en technisch, geweldig om te doen en het bleek dat de stokken erg gewenst geweest waren. Oh ja die van mij lagen in de auto en die van Linda zaten achterop haar rugzak, niet gebruikt dus op dat moment! Na de Kühberg liepen we via mooie gladde, vol met blad, technische rots paden richting de Oberjudenberg. De omgeving was geweldig veel vergezichten en mooie kleuren van het bos. Oh ja dit ging ook gewoon nog steeds omhoog. Van de Oberjudenberg ging het weer technisch omhoog naar de top van de Gaisberg. Het was/is opnieuw erg stijl, heel erg glad en weer geweldig om te doen. Als onze kuiten praten konden dan hadden ze ons van alles verwenst, dat weet ik zeker! Naar 13,3 km waren we op de top! Op de Gaisberg een Nüdelsuppe, een banaan en een cola met Redbull naar binnen gewerkt. Alles bij elkaar bleek dit een goeie combinatie te zijn om enorm te boeren op de weg naar beneden. De Nederlandse lokroep met echo in de Oostenrijkse Alpen zal ik maar zeggen.

Op de top hadden ze al verteld dat de route opnieuw technisch was en enorm glad door de regenval. Dit hebben we gemerkt en ja ik viel weer onderste boven, letterlijk ondersteboven een steile helling af maar kon me vasthouden aan het hoge gras. Naar beneden, rotsen, boomwortels, heel veel losse stenen, veel bladeren op de paden, asfalt en opnieuw erg technisch. Eenmaal weer in het dal ging het laatste stuk door een woonwijk en langs het water op naar de finish, eerlijk gezegd vonden we dit allebei het meest niet leuke stuk van de trail. De ontvangst was weer geweldig op de Kapitelplatz met natuurlijk een alcohol vrij biertje, nou biertje, gewoon een halve liter! Al met al een zeer uitdagende, technische en één van de zwaarste halve marathon trails van Oostenrijk. Zoek je het avontuur dan kunnen wij deze zeer aanraden.

Link naar de route gemaakt door Relive

Link naar de website van de organisatie

Sportieve groet, Martijn van Dijk

AVA'70 leden op de Transalpine Run (263 kilometer)

Björn Weier en Mathias Welz

De AVA'70 leden Björn Weier en Mathias Welz hebben van 3 tot en met 9 september 2017 deelgenomen aan de Gore-Tex Transalpine Run. Een wedstrijd over zeven dagen, door vier landen (Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië) van 263 kilometer en 15.417 hoogtemeters. Gemiddeld werd dus bijna een marathon per dag gelopen, waarbij Björn en Mathias bij elkaar moesten blijven.

Björn Weier moest helaas in de 5e etappe door een voetblessure de strijd staken, waarna Mathias Welz alleen verder moest en de Gore-Tex Transalpine Run alsnog voltooide. Een geweldige prestatie van beide AVA'70 leden.

AVA'70 leden op de Transalpine Run (263 kilometer) - etappe 4

Mist in de bergen

De AVA'70 leden Björn Weier en Mathias Welz nemen van 3 tot en met 9 september 2017 deel aan de Gore-Tex Transalpine Run. Een wedstrijd over zeven dagen, door vier landen (Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië) van 263 kilometer en 15.417 hoogtemeters. Gemiddeld wordt dus bijna een marathon per dag gelopen, waarbij Björn en Mathias bij elkaar moeten blijven.

Finished TAR stage 3: 135e plaats

7 Uhr fiel heute in St. Anton der Startschuss. Es regnete leicht und nach 2 km standen wieder alle im obligatorischen Stau. Es ging direkt rauf zum höchsten Punkt des Tages. Von da folgte ein downhill der uns doch sehr mitgenommen hat, im wahrsten Sinne des Wortes. Der Boden und die Wiesen waren derart aufgeweicht das wir oft den Halt verloren und stürzten. 

Glücklicherweise war es "nur" Schlamm, sodass nichts schlimmeres passiert ist, aber motivierend war das natürlich nicht und wir brauchten eine Weile um wieder den Rhythmus zu finden. Auch der nächste Anstieg war von matschigen Passagen geprägt. Nach V 2 folgte dann ein langer downhill, diesmal zum Glück gut laufbar. Unten wartete V 3 und 5,4 km später waren wir im Ziel in Landeck. Morgen geht es in die Schweiz nach Samnaun. Das Profil wird noch etwas schwieriger als heute, mal schauen wie es auf der Strecke wird!

uitslag etappe 3

Woensdag 6 september gaat de etappe van Landeck in Oostenrijk naar Samnaun in Zwitserland.

4e etappe: 46.5 km - 2.930 hoogtemeters -  1.911 meter dalen - hoogste punt 2.787 meter

AVA'70 leden op de Transalpine Run (263 kilometer) - etappe 3

Etappe 2 in de sneeuw

De AVA'70 leden Björn Weier en Mathias Welz nemen van 3 tot en met 9 september 2017 deel aan de Gore-Tex Transalpine Run. Een wedstrijd over zeven dagen, door vier landen (Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië) van 263 kilometer en 15.417 hoogtemeters. Gemiddeld wordt dus bijna een marathon per dag gelopen, waarbij Björn en Mathias bij elkaar moeten blijven.

Die 2.etappe Schnee auf dem Rüfikopf 

Etappe 2 wurde, wie schon Etappe 1, kurzfristig geändert. Der Grund war der starke Schneefall in den Tagen zuvor. Der Start erfolgte Blockweise und so mussten wir uns noch bis 09:10 Uhr gedulden bis es für uns los ging. Nach knapp 800 Meter ging es schon in den ersten Anstieg, rauf auf den schneebedeckten Rüfikopf (2350 m). Die 5 km waren für mich ziemlich nervig, da wir bis oben komplett in einem Stau steckten. Überholen war nicht möglich und so mussten wir uns im Gänsemarsch nach oben arbeiten. Die Ausblicke haben den Ärger aber schnell vergessen lassen. 

Beim downhill vom Rüfikopf musste man natürlich wieder aufpassen, ziemlich rutschige Angelegenheit durch Schnee und Matsch. Danach ging es über schöne Singletrails zum zweiten, extrem steilen Anstieg des Tages, rauf zur Ulmer Hütte. Es folgte ein langer downhill, ein kleiner Gegenanstieg...und ab ins Ziel. Insgesamt eine sehr schöne Strecke, mit wundervollen Aussichten auf die umliegenden Bergketten.

uitslag etappe 2 (122e plaats)

Vandaag gaat de 3e etappe van St. Anton am Arlberg naar Landeck in Oostenrijk.

3e etappe: 39.9 km - 2.019 hoogtemeters -  2.494 meter dalen - hoogste punt 2.051 meter

AVA'70 leden op de Transalpine Run (263 kilometer) - etappe 2

Björn Weier

De AVA'70 leden Björn Weier en Mathias Welz nemen van 3 tot en met 9 september 2017 deel aan de Gore-Tex Transalpine Run. Een wedstrijd over zeven dagen, door vier landen (Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië) van 263 kilometer en 15.417 hoogtemeters. Gemiddeld wordt dus bijna een marathon per dag gelopen, waarbij Björn en Mathias bij elkaar moeten blijven. 

De 1e etappe van Fischen im Allgau in Duitsland naar Lech am Arlberg in Oostenrijk hebben Björn Weier en Mathias Welz goed doorstaan en ze kwamen na 5 uur en 26 minuten over de finish. Goed voor een 125e plaats van de 282 teams. Af en toe was het parcours wat glibberig maar verder was het vrij gemakkelijk vandaag. Maandag om 9.00 uur gaat de 2e etappe van start van Lech am Arlberg naar Sint Anton, geheel op Oostenrijks grondgebied. Ze moeten om 15.30 uur binnen zijn.

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

2e etappe:

24,2 km -

1.987 hoogtemeters -

2.130 meter dalen -

hoogste punt 2.543 meter

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 93

Het Comomeer

Home sweet home

4.550 reiskilometers, 14 steden, 13 verschillende slaapplekken, 6 landen, 5 talen en 4 verschillende munteenheden. Als ik die cijfertjes even goed analyseer lijkt het alsof ik drie maanden heb rondgezworven door Europa. Niets is minder waar. Dit hele pakket heb ik, samen met mijn reismakker Davey, in 15 dagen gepropt. We hebben het begrip ‘leven vanuit de koffer’ tot een hoger plan getild. Als twee cityhoppende Japannertjes zijn we van de ene na de andere locatie gesjeesd. Na een aantal dagen was ons besef van tijd of plaats volledig weggeëbd. In Venetië wilde ik de koffie afrekenen met 10 Poolse Zloty en in Wenen waren we tevergeefs opzoek naar de Brandenburger Tor. Al met al; een reis om niet snel te vergeten.

Na het ‘debacle van Turijn’ zijn we de volgende ochtend uit pure frustratie vertrokken naar het Comomeer. Na een adembenemend mooie treinreis door het Alpenland komen we aan bij een gezellig hostel. Het uitzicht is één grote ansichtkaart. Als je een krachtige straal hebt, kun je vanaf onze kamer zo in het meer pissen.  ’s Avonds komen we aan de praat met een bejaarde, wijndrinkende en wietrokende, Israëliër. Hij weet ons alles te vertellen over de Nederlandse artiest Ron Rettich. Mij volledig onbekend maar deze violist blijkt een goede vriend te zijn van de grappige en broodmagere Israëliër. De populariteit van het hostel is zo groot dat het voor ons helaas niet mogelijk is om nog een nacht te blijven. Na een tussenstop in Milaan reizen we eindelijk af naar Zwitserland. Dit land staat hoog bij ons op het lijstje en nu is het zover. We vinden een hotel in Lausanne, nabij het meer van Geneve. Lausanne is de Olympische hoofdstad. Hier zetelt het IOC en het officiële Olympische Museum is in de franstalige stad gehuisvest. Al snel komen we erachter dat Zwitserland één heel groot nadeel heeft; het is schofterig duur. Voor twee plastic bekers bier tikken we 14 euro af, een doodsimpele Pizza margherita kost ons 17 euro en een half litertje cola in de supermarkt gaat voor drie euro over de toonbank. In Lausanne brengen wij sportliefhebbers vanzelfsprekend een bezoek aan het museum. Het is een paradijs voor sportliefhebbers. Uren dwalen we rond door het prachtige gebouw. 

De volgende dag stappen we in een klein treintje dat ons binnen een uur van Montreux (300m) naar Rochers de Naye (2045m) brengt. De tocht bevat een hoog ‘Rail Away-gehalte’, met als hoogtepunt het uitzicht vanaf het hooggelegen Alpendorp. Na drie dagen Zwitserland zijn Davey en ik het eens over het feit dat het een prachtig land is, maar ik moet iedereen met klem afraden om er naar toe te gaan. Het is domweg niet te betalen. Oostenrijk, Zuid-Duitsland of Noord-Italië zijn meer dan voortreffelijke alternatieven.

Als we, volledig platzak, Zwitserland verlaten staan er nog twee dagen Duitsland op ons te wachten. Bestemming één is Freiburg, midden in het Zwarte Woud. Wederom een verassend mooie locatie. Deze middeleeuws ogende studentenstad wordt omringd door hoge bergen en grote bossen. En niet geheel onbelangrijk, na het financiële drama van Lausanne, hebben we hier een grote schnitzel en een berg patat voor minder dan negen euro. De laatste stop voor de Nederlandse grens is Keulen. We brengen een ‘verplicht’ bezoekje aan de wereldberoemde Dom van Keulen en daarnaast besteden we onze laatste uurtjes aan een avondje doorhalen in een duistere ondergrondse discotheek en houden we onze eigen ‘Currywurst-test’.

Het was een prachtige ervaring en – wellicht – voor herhaling vatbaar. Uiteraard dan in een ander deel van Europa. Bij dezen wil ik ook even zeggen dat vanaf volgende week het normale rooster weer van kracht is en dit betekent dat mijn columns hoogstwaarschijnlijk weer een keer op tijd worden aangeleverd.  

Rochers de Naye (Alpen)

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 92

Als zigeuners door Europa

Op iedere hoek van de straat kijken de hangjongeren ons met ijzige blikken aan. Een enkeling mompelt iets in het Italiaans als we passeren. Een vriendelijke jongen kijkt vluchtig om zich heen wanneer hij ons hasjiesj probeert aan te smeren. Bij ons zakt langzaam de moed in de schoenen. In de achterbuurten van Turijn zijn we op zoek naar een slaapplaats. Een paar minuten terug kregen we bericht van het door ons geboekte hostel: we hebben toch geen plek voor jullie. Naar veel bellen en rondvragen belanden we in een 1-sterrenhotel. Waarom dit hotel die ster heeft is mij een raadsel. De portier kijkt de hele avond filmpjes over de gruweldaden van de IS-strijders, WC-brillen ontbreken en de groene plekken op de muur zitten er ook niet uit luxe. Na dat ik mezelf heb opgesloten in de badkamer, moest ik de deur als een American  Football-speler forceren. Hoewel er een aantal plintjes afbraken, heb ik mezelf kunnen bevrijden. Als ook nog blijkt dat onze 'finale-bestemming' Barcelona door de hoge reiskosten niet te bereiken is, is er officieel sprake van een kutdag!

Dit is trouwens onze eerste tegenslag. Na een flitsbezoek aan Berlijn zijn we doorgereisd naar het prachtige Praag. Vanaf verschillende plaatsen heb je een fabelachtig uitzicht over de Tsjechische hoofdstad. Vanuit Praag zijn we op de nachttrein naar Polen gesprongen. Een oncomfortabel maar gezellig vervoersmiddel. Met zes personen word je in een hokje van enkele vierkante meters gedropt. In alle vroegte rijdt de trein het station van Krakau binnen. Voordat wij deze stad gaan bewonderen, pakken we een busje naar Auschwitz. Het kippenvel-gehalte is hoog tijdens de rondleiding. Tijdens de rondleiding hoorde ik een jongen zeggen: "En dan zeuren wij al als we 10 minuten geen wifi hebben." Natuurlijk is dat een scheve vergelijking maar ik vond het wel een alles omvattende opmerking.

Nou, in het kort de rest van ons avontuur. Na Krakau zijn we naar het sprookjesachtige Wenen gegaan. Dit is misschien wel de mooiste stad die ik ooit bezocht heb. Op onze route naar Venetië zijn we nog even gestopt in het in de bergen gelegen Klagenfurt. Een aanrader mocht je ooit naar de Oostenrijkse Alpen gaan. Na ons verblijf in het verbluffende maar snikhete Venetië, zijn we aanbeland op onze huidige bestemming: Turijn.

Zoals je kunt lezen hebben we al behoorlijk wat reiskilometers op de teller staan. Nu Barcelona definitief van onze route is geschrapt gaan we op zoek naar een aantal schitterende alternatieven. Zwitserland staat bij ons beiden bovenaan het verlanglijstje en voor de rest zien we het wel. Her is echt een feest om een paar weken als zigeuners door Europa te trekken!

Arrivederci!!

Ps. excuus voor het onsamenhangende verhaal; haastige spoed is....

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 91

Op verkenning in Europa

Het slijm hangt onder zijn kin. Met zijn kenmerkende gehark gaat die de laatste bocht in. De sluwe Gerard van Velde doet nog een wanhoopspoging maar het is wederom Erben Wennemars die alle eer opstrijkt. Met veel bewondering kijk ik, dan 11 jaren jong, toe vanaf de tribune. Het schaatsstadion van Berlijn is alleen van de Hollanders.

Nu, ruim 12 jaar later, ga ik voor het eerst terug naar deze miljoenenstad. Een stad die destijds veel indruk heeft gemaakt. De oude gebouwen, de hectiek van de wereldstad en de gruwel verhalen over de oorlog en de 45 jaren die daarop volgden fascineerden mij als klein mannetje al.  Ik ben benieuwd of de bijzondere, maar inmiddels ook wat vage, herinneringen aan deze stad een beetje overeen komen met de werkelijkheid van 2015.

Samen met een goede vriend toer ik 15 dagen met de trein door Europa. Het plan is om ook Tsjechië, Italië, Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk te bezoeken maar tot dusver houden we alle opties open. Eerst een paar dagen genieten van de grootsheid van de Duitse hoofdstad.

De hardloopschoenen liggen onder in mijn tas en of deze de komende twee weken daglicht zien maat zeer de vraag. Volgende week praat ik jullie bij over mijn belevenissen. Ongetwijfeld wordt het een prachtig avontuur.

Auf wiedersehen!

Groetjes Erwin

Bjórn en Katja Demkes lopen de Harakiri Berglauf in Mayrhofen (Oostenrijk)

De Harakiri Berglauf in Mayrhofen (Oostenrijk)

Als we dinsdag 30 juli 2013 op onze vakantiebestemming aankomen, besluiten Björn en ik dat we de Harakiri loop de volgende dag eerst met de kinderen gaan wandelen. Dan kunnen we zien wat ons te wachten staat. 

Woensdag 31 juli 2013. Wat een helse tocht. Loes de jongste besluit onderweg dat ze echt niet meer verder gaat. Wat hebben we onze kinderen aangedaan. Binnen 5 uur komen we weer bij ons appartement aan. Meteen gaan we allemaal liggen om bij te komen. Ik weet nog niet of ik de Harakiri ga hardlopen. Wat een verstand. Björn gaat hem natuurlijk wel hardlopen. 

Dit doet Björn op zaterdag 3 augustus 2013. Als ik wakker word om 07:00 uur is Björn al weg. Om iets over half acht komt hij helemaal kapot binnen slenteren. 1 uur en 11 minuten heeft Björn erover gedaan. Ik denk ja dan moet ik de Harakiri ook maar lopen. Ik denk nog aan die Oostenrijkse boer die tegen mij zei: du sehst er abgekempft aus. Dit was tijdens het wandelen van de Harakiri. Ik hoop dat ik hem niet tegenkom als ik de Harakiri ga "rennen". 

Zondag 4 augustus 2013 Ik ben voor 06:00 uur wakker. Ik kleed me aan en Björn besluit om met mij mee te gaan. Als morele ondersteuning. Voor Björn wordt het een rustige duurloop. Stoer hoor. Hij is gewoon bang dat ik naar beneden val. De eerste 2 km zijn te doen. Dan begint de derde km. Ik moet meteen wandelen, krijg bijna geen adem en voel verzuring in de benen. Niet normaal. Gewoon maar door wandelen dan. Björn moet ook wandelen. Haha daar heb ik wel schik van. 

Tot aan 5 km moeten we wandelen, rennen is echt niet te doen. Wel prachtige uitzichten. Wie verzint deze loop. Nu moeten we afdalen. Björn rent soepel naar beneden. Ik struikel maar 2 keer en val gelukkig niet de afgrond in. Bij bijna 8 km hoor ik gelukkig auto's rijden. We zijn er bijna. Bij het 10 km punt zijn we gelukkig weer bij het appartement. Ik klok 1:54 uur op mijn garmin. Wat een afzien. Ik doe de Harakiri Berglauf nooit meer. Ik hou het bij vlakke stukken. Maar wel prachtige uitzichten hier. Zie de bijgevoegde foto's in het album.

Groeten vanuit Mayrhofen.

Katja en Björn