Mijn eerste marathonavontuur in Essen(D)

Marcel wordt gefeliciteerd door Nicole

Steeds meer hardlopers in mijn omgeving hebben een marathon gelopen. Lang heb ik gedacht, dat is niets voor mij. Maar met het verstrijken van de jaren begon het toch steeds meer te kriebelen. Buurman Henk zei steeds: “Gezien je gezinssituatie zou ik nog een paar jaar wachten.”  Maar Nicole zei: “Als je echt wil, dan moet je het doen.” Vaak heb ik met kantoorgenoot Rinke over een marathon gesproken. Hij stelde me de vraag: “Denk je dat je een marathon kunt lopen?” Hierop was mijn overtuigende antwoord: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”

Steeds als ik bij anderen zag hoe de voorbereiding voor Rotterdam verliep, had ik daar niet veel vertrouwen in: te vaak, te veel kilometers, en in de winter ben ik vaak net niet fit. Dit gaat mijn lijf en gezin niet volhouden. Dit voorjaar had Rinke het over de Landschapsmarathon in Winterswijk en dat leek me wel wat, kleinschalig, en aan het eind van de zomer. Perfect! Ik was nog herstellend van een blessure na de Zevenheuvelentrail, maar het uitbouwen van de kilometers ging prima. Daar dus lekker mee doorgegaan.

Half juli toch maar eens op ChatGPT opgezocht of het mogelijk was om eind september een marathon te lopen in vier uur, met maximaal twee à drie trainingen per week. Zo vriendelijk ChatGPT altijd is, was dit geen enkel probleem. Vandaaruit de lange duurlopen uitgebouwd en steeds rekening gehouden met mijn lijf en gezin. Begin september voel ik me berensterk. Ik ben vier kilo afgevallen. Ik heb geen noemenswaardige blessures gehad en Nicole zegt zelfs dat ze er niet veel van hebben gemerkt dat ik meer heb getraind.

De Kramprun gaat als een speer. Nu nog taperen, en dan kunnen we. Oeps een verkoudheidje, geen probleem. We hebben nog twee weken. Steeds heb ik het vertrouwen dat ik het kan lopen. Maar eigenlijk voel ik nog steeds ziek. Een dag voor de landschapsmarathon komt Gerdie met de opmerking: “Wie hou je nu voor de gek?” Inderdaad ik word al moe van de gedachten om 5 km te lopen voor de sponsorloop laat staan een marathon. Wat te doen met al die trainingsarbeid, ik ben al zover gekomen…. Kan ik ergens in oktober een andere marathon lopen? Eindhoven, Amsterdam, Zeeland, allemaal vol. In Duitsland is op 12 oktober een marathon in Essen. Dat is maar een uur rijden en ik kan me ook nog inschrijven.

Zondag 12 oktober op tijd naar Essen. Wel een beetje aan de vroege kant. Gelukkig maar, ik kan nog naar de wc. Maar anderhalf uur later en een kwartier voor de start staan er twee enorme rijen voor de toiletten. Omdat ik me lang niet zo fit voel als een maand eerder, heb ik het plan laten varen om binnen vier uur te finishen. Maar kilometer twee loop ik al aan de snelle kant. Kilometer voor kilometer zit ik steeds op het schema van vier uur. Het koolhydraat stapelen lijkt te zijn gelukt. Ik heb geen honger als het tijd is voor het eerste gelletje. Heel erg lekker gaat het niet. Ik twijfel, loop ik toch niet te hard, en komt dadelijk de man met de hamer?

Bij het 20 kilometer punt staan Nicole, Riv, Lune en Damian. Daar had ik ze nog niet verwacht. Erg fijn! Lune rent nog een paar honderd meter met me mee. Op het halve marathon punt ik zit op twee uur en een paar seconden, Dat is niet gek. Maar het ging lang niet zo lekker als een training samen met buurman Henk. Na elke drinkpost, publiek of heuveltje moet ik me herpakken. Terug naar de rustige, diepe neusademhaling, zoals een schaatser met de armen op de rug. Mijn lijf wordt weer rustiger, mijn hartslag zakt. Ik kom eindelijk meer in de flow, het sporthorloge, drinkpost en gelletje, dit gaat lekker. Daar is de 30 kilometer, nog 10 te gaan. Maar dat klopt niet. Het zijn er nog 12. Deze fout blijf ik maken.

Onderweg is er publiek met borden waarop staat: Dein stärkster Muskel ist dein Wille! Aan het begin dacht ik nog leuk zo’n bord. Nu begin ik deze borden echt nodig te hebben. Soms dwaal ik in gedachten af en begin mezelf de put in te praten. Dein größter Gegner ist dein Geist! Kop op, je bent zo ver gekomen. Wat moet je er allemaal voor doen om weer op dit punt te komen. Maanden trainen, gezond eten en drinken, voldoende slaap. 38 kilometer hardlopen. Niet echt een punt waarop je binnenkort weer terechtkomt. Dus doorlopen! Nog maar twee… eh, vier kilometer. De pacers van vier uur komen in zicht. Kilometer voor kilometer loop ik in. Op 25 meter na ben ik bij de pacers. Maar ik kan niet aanpikken, toch net iets te veel gegeven, en ik moet ze laten gaan. Ik kan de snelheid gelukkig nog redelijk volhouden.

700 meter voor de finish….. eindelijk Lune en Damian, dit heb ik nodig. Het moet uit mijn tenen komen. Ik zie de finish links van me, het 500-meterpunt, oei zover nog. Aan het eind nog drie haakse bochten en dan 200 meter recht naar de streep. Wat een ongelooflijk eind. Nicole en Riv nog een slap high-five-je. Eindelijk de finish. Ik hoor de speaker in het Nederlands mijn naam en tijd roepen – “Marcel Mateman van Ava’70 – 4:00:17.” Het kan me allemaal gestolen worden. Alles doet pijn. Ik kan bijna niet op mijn benen staan. Iso, cola en alcoholvrij bier. Ik proost met een andere deelnemer. Pff… dit noemen ze dus leeg. Nicole geeft me een shirt met Marathon Essen - I did it!  Ik moet een traantje wegpinken…..

Marcel Mateman

Marathon van Essen

De supporters met van links naar rechts Ingrid Lammers, Erna Somsen, Hanny Rensink, Ineke Mengers en Joke Rademaker

Vorig jaar gaf Theo Stronks aan dat hij met mij wel een marathon wilde lopen en uiteindelijk rolde Essen(D), net achter Oberhausen uit de bus. Hierop reageerden weer enkele AVA'70 atleten dat ze wel mee wilden om daar de estafette marathon te lopen. Op zaterdag 9 oktober ben ik met mijn supportster Hanny en de estafette ploeg (Henk Lammers, Roel Somsen, Jan Rademaker en Henk Mengers) en aanhangsupporters vertrokken naar Essen. Nadat we de startnummers opgehaald hadden en naar het hotel gingen om te eten en te slapen waren we erg onder de indruk van de mooie omgeving

De ochtend van de 10^e oktober brak koud en helder aan en een kille mist hing over de Baldeneydensee, het meer waar we twee keer omheen moesten lopen. Het is een vlak parkoers in een prachtig natuurgebied en dat in het Rurhgebied. Eerst moesten de staffels(estafette) verdeeld worden. Roel ging met de bus mee, Henk Mengers met de boot en Jan moest maar zien dat hij er kwam. Henk Lammers stond met mij bibberend aan de start. Onze supporters Ingrid, Erna, Joke, Ineke en Hanny die allemaal in supporters outfits aanwezig waren, gingen naar hun eerste aanmoedigings plek.

Bij de start ging het er ontspannen aan toe want tot 5 minuten voor de start stond er nog bijna niemand in de vakken. Zo begon ik klapperend van de kou tussen de ballonnen van 3.15 en 3.30 uur aan de marathon. De ballonnen van de 3.30 uur hadden mij in de eerste honderd meter al ingehaald en ik liep tot mijn ergernis weer in een drukke groep mensen die bij de 3.30 uur wilde blijven. Om ze in te halen moest ik zigzaggen, dat wilde ik niet en ik besloot te wachten tot de groep wat was uitgedund.

Maar de groep dunde niet uit, maar liep wel  superstrak een tijd die ik voor ogen had, namelijk iets onder de 5 minuten per kilometer. Bij de 5 kilometer stonden onze enthousiaste supporters en bij de 11 kilometer stond de wachtende Roel. Na 15 kilometer was ik nog steeds bij de 3.30 uur lopers toen mijn kuitblessure weer begon op te spelen. Gerard Demkes had gezegd dat het beter was om de kuit in te zwachtelen, ik had wel tape bij me maar als ik dat nu zou doen zou ik mijn aansluiting verliezen bij de 3.30 uur lopers dus bleef ik ongezwachteld doorlopen.

Toen het zwaar werd bij de 30 kilometer hoorde ik hallo Wim en kwam de derde estafette man van onze 10 minuten later startende estafette ploeg Jan Rademaker mij achterop. Als het goed was zou Henk Mengers die met de boot naar het wisselpunt van de 31.2 kilometer was gebracht het stokje van Jan overnemen. Maar…. Henk was er niet. De boot gemist? Henk werd omgeroepen maar er kwam niemand en toen werd besloten dat Jan door moest lopen. Op dat moment kwam de totaal verbaasde Henk broek optrekkend uit de bosjes. xe2x80x9cBen je er nu al? vroeg hij. Zo kwam het dat ik op de 32 kilometer ook nog een keer door Henk werd in gehaald.

Bij de 35 kilometer kon ik de goed op schema lopende ballonnen amper meer bij houden. Mijn rechter been deed zeer, mijn knie begon te zwabberen en ik had ook de puf niet meer en wilde mij aflaten zakken. Toen kwam een ballon naar mij toe en vroeg wil je 3.30 uur lopen? Ik zei ja, maar dat ik last van mijn kuit had. Daar moest ik niks aan doen, ik moest gewoon doorlopen en dat heb ik toen maar gedaan. Door deze opzwepende begeleiding op de laatste 7 kilometer kwam ik op het tandvlees in een tijd van 3.29.15 uur over de finish. Na 5 minuten tegen een hekwerk te hebben gestaan ben ik op het gras gaan zitten waarna ik mijn kuiten heb ingezwachteld. Ik kwam na wat drinken (water, sportdrank en bier) en eten (een banaan) weer bij de positieven. Wat was ik blij met deze tijd.

Toen ik weer terug was bij mijn supporters, die inmiddels de harten van heel hardlopend Essen hadden  gestolen, hoorde ik dat de estafette ploeg een geweldige tijd had gelopen van 3 uur 11 minuten en 14 seconden. Inmiddels had iedereen door het geweldige weer al een mooi kleurtje  en de supporterdames een vakantie gevoel. Het was een geweldig weekend wat ik van tevoren niet echt had verwacht.

Wim Rensink

site organisatie

Na de marathon is er tijd voor ontspanning