Langs de Kil en het Hollands Diep in Willemsdorp

Enkele bootjes op de Dordtsche Kil

Ons vakantiepark EuroParcs Resort De Biesbosch ligt net buiten Dordrecht en het park heeft een mooie jachthaven waar gasten een aanlegplaats kunnen huren. Het is dus een ideaal park voor de watersporter want met de boot vaar je direct het prachtige natuurgebied “De Hollandse Biesbosch” in. Vanuit ons huisje is het ook een mooie route om eens rond de jachthaven te lopen en ondertussen te kijken naar de prachtige boten die er liggen. Aan het eind van de jachthaven kan ik niet verder en sta ik op een splitsing van de Dordtsche Kil en het Hollands Diep. Ik keer me om en loop een stukje van dezelfde route terug.

Ruim een kilometer verder kom ik in de buurtschap Willemsdorp. Het ligt op de zuidwestelijke punt van het Eiland van Dordrecht en het bestaat naast de genoemde voorzieningen slechts uit een café en een paar huizen. De buurtschap heeft zijn ontstaan te danken aan de aanleg van de Rijksstraatweg. Deze weg van Dordrecht naar het Hollands Diep hield hier op, en men richtte hier in 1822 een veerpont naar Moerdijk in. Hier kwam voor de wachtenden een uitspanning, waaromheen een kleine nederzetting groeide. Men noemde deze naar koning Willem I (hoewel Napoleon ooit opdracht tot aanleg van de weg gegeven had). Bij de opening van de A16 met bijbehorende verkeersbrug in 1938 werd het veer opgeheven. Het rivierstrand bij het gehucht werd echter door veel Dordtenaren nog voor recreatie gebruikt en sedert 1975 is de oude veerhaven in gebruik als jachthaven.

In de mobilisatietijd tussen augustus 1939 en mei 1940 had Willemsdorp een aanzienlijk Nederlands garnizoen dat zowel in bestaande gebouwen als in een barakkenkamp onderdak vond. Het garnizoen had tot taak de zware kazematten bij de Moerdijkbruggen te bemannen, het landhoofd en de zuidwest oever van het Hollands Diep te verdedigen alsmede het scheepvaartverkeer richting de Dordtsche Kil te controleren. Op 10 mei 1940 - nadat enige bommen op Willemsdorp waren gevallen - landde een tweetal Duitse parachutisten compagnieën in de polders ten noordoosten van Willemsdorp. De parachutisten, in getal meer dan de helft zwakker dan de Nederlandse verdedigers, versloegen in enkele uren tijd het gehele Nederlandse garnizoen. Dat garnizoen was dan ook ingesteld op een verdediging vanuit de waterzijde. Tegenover een vijand die in de rug landde bleek het zeer kwetsbaar. Nadien werden Nederlandse krijgsgevangenen in het barakkenkamp opgesloten en door de Duitsers bewaakt. Doordat Willemsdorp regelmatig onder Nederlands artillerievuur uit de Hoeksche Waard kwam te liggen, vielen er meer slachtoffers onder Nederlandse krijgsgevangenen dan hun Duitse bewakers. In het dorp werden talloze huizen vernield of zwaar beschadigd. Ik sta even stil bij dit stukje historie bij een monument voor de gevallenen, dat naast de oude militaire post staat .

Als ik verder in de richting van het Hollands Diep loop kom ik over De Moerdijkbrug, de langste rivierbrug van Nederland met een lengte van ruim 1 kilometer. Ik steek de brug over en kom in de provincie Noord Brabant terecht. Iets verder ligt het knooppunt Klaverpolder waar de A17 afsplitst in de richting Roosendaal. Het Hollandsch Diep was van oudsher het grootste obstakel voor noord-zuid verkeer in het westen van Nederland. Dagelijks maken ongeveer 150.000 voertuigen van de Moerdijkbrug gebruik, wat het tot één van de drukste niet-stedelijke snelweg buiten de Randstad maakt. Na enkele stappen op Brabants grondgebied te hebben gezet, besluit ik maar om terug te gaan. Aan de andere kant van de brug loopt een trap naar beneden wat mij bij de achterkant van het park brengt. Dat scheelt al weer enkele kilometers, ik heb tenslotte ook nog vakantie.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Voor ons huisje bij de jachthaven

Dordrecht Griend Museumpad in de Hollandse Biesbosch

Houten Griendkeet

De Hollandse Biesbosch is een natuurgebied dat ingeklemd ligt tussen de Nieuwe Merwede en de Beneden Merwede, aan de oostkant van de stad Dordrecht. Als we onze auto geparkeerd hebben kopen we een kaartje voor het voetveer en laten ons met het zonnepontje overzetten naar een eilandje om daar het Griendmuseumpad te gaan lopen. Een tocht door een fraai gebied met grienden en wilgenvloedbossen en het geeft ons een goed beeld van de vroegere griendcultuur.

Grienden zijn vochtige akkers waarop tot circa 1960 wilgenhout werd verbouwd. We lopen door twee polders. De eerste polder is al helemaal teruggegeven aan de natuur, de tweede polder (Sterlinggriend) wordt als historisch cultuurlandschap bewaart. We volgen grotendeels de waterlopen die de polders drooghouden. 

In vroegere tijden beschikte het gebied niet over het luxe pad waarover we nu lopen. Tot in de jaren 50 van de 20ste eeuw bestond de griendcultuur. Griendwerkers werkten zes dagen per week van huis en moesten zich een weg banen door drassige of ondergelopen wilgenakkers, waar zij het hout hakten. Vervolgens droegen ze de bundels rijshout over glibberige sporen naar de rietaken. Via de vletsloten brachten deze aken het hout naar de plaats van bestemming. 

In het gebied staat nog een houten- en stenen griendkeet. De houten is gebouwd na 1926, toen de 'grienduilen' (bijnaam voor griendarbeiders), door het ketenbesluit van 1924 verplicht in houten of stenen keten moesten worden ondergebracht. Voor dit ketenbesluit verbleven ze vaak in 'schrankketen', povere optrekjes van riet en wilgenhout. 

Tijdens onze tocht komen we op het eiland maar twee mensen tegen en heerst er een heerlijke rust, op het water is het drukker. Onderweg zien we naast diverse wilgensoorten ook vele andere bloemen en planten en worden we tijdens onze tocht begeleid door de meeste uiteenlopende vogelgeluiden. Eigenlijk is het Griendmuseumpad een soort Madurodam, de Biesbosch in het klein. 

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

We worden met het zonnepontje naar de andere kant van het water gebracht