Panoramalauf um die Burg Ahre in Altenahr(D)

Henrie, Andre en Michiel

Na de 100 km rond het kasteel van Godfried van Bouillon had Henrie er nog geen genoeg van. In de aanloop naar een nog grotere uitdaging had hij nog een evenement gevonden waar we rond om een kasteel konden rennen. De Panoramalauf um die Burg Ahre had hij al eerder gelopen en was echt heel mooi en pittig. Nu is er niet heel veel meer dan dat nodig om mij over te halen en loopmaatje Michiel sloot ook aan. Zo reden we op zaterdag 31 augustus als drie musketiers in de ochtendschemering richting Altenahr, niet al te ver van Bonn in de voorlopers van de Eiffel.

We waren traditiegetrouw veel te vroeg op de plek van bestemming en parkeerden de auto in de weide vlakbij het berghutje waar de start was. Wij houden van heel kleinschalige evenementen die nog echt door liefhebbers voor liefhebbers zijn. Dit was er echt eentje… maximaal 300 deelnemers mochten meedoen, op de lange afstand maar liefst 7 verzorgingsposten. Bij de start was er heerlijke koffie in een aardewerken kommetje met een hausgemachte Kuchen voor samen EUR 2,50. Kom daar in Nl maar eens om.

Henrie en Michiel moesten eigenlijk heel kalm aan doen om alvast te wennen aan het gevoel van 100 mijl over een paar weken. Het zou ook heel warm worden, dus was het sowieso beter om het kalm aan te doen. Meteen na de start belandden we daardoor in de achterste gelederen, maar daar is het vaak het gezelligst. Henrie en ik hadden ook de stokken mee, maar Michiel traint zoveel in het Teutoburger Wald dat hij ze niet nodig had. Hij kon rondjes om ons heen rennen met twee vingers in de neus en maakte heel veel foto’s. Het eerste deel van de route hadden we ook hele mooie uitzichten over de wijnvelden en natuurlijk de Burg Ahre. De laatste was niet meer dan een restantje van wat ooit een indrukwekkende burcht was, maar toch leverde het een mooi uitzicht op.

’s Morgens toen we op de start zaten te wachten hadden we het nog niet zo warm, maar daar kwam snel verandering in. Vooral tussen de wijnvelden liepen we vol in de zon en was het al snel heet en dat bij een hoge luchtvochtigheid. Het luie zweet kwam goed los in ieder geval en de vele verzorgingsposten waren erg welkom. Ze waren ook goed voorzien van lekkere watermeloen, chocolade, chips, noem maar op. Ook kon je kiezen uit water, sportdrank of cola. Prima geregeld dus, het ontbrak ons eigenlijk aan niets. We hadden eventueel zels nog een flesje locale wijn uit een automaat midden in de wijnvelden kunnen halen, maar het leek ons beter dat niet in de eerste helft te doen…

De route bestond eigenlijk uit meerdere lussen waardoor de diverse afstanden makkelijk aan elkaar geregen konden worden. Maar na de start waren de snelle lopers van de kortere afstanden natuurlijk al heel snel uit het zicht en die zagen we de hele dag niet meer. We liepen zelf in een losse groep van lopers in de achterhoede. Soms liepen we een stukje met elkaar op en dan weer viel het uit elkaar bij een verzorgingspost of een klim. Die korte gesprekjes maakten het echter heel gezellig en zorgden voor een mooie afwisseling.

Na urenlang klimmen en dalen liep de temperatuur steeds meer richting de 30 graden en Henrie had er echt last van. Bij een verzorgingspost waar we weer een lusje in zouden gaan besloot hij om even op een bankje te gaan zitten en af te koelen en bij te komen en dat lusje van 7 kilometer te laten voor wat het was. Hij ging dan in eigen tempo verder en we zouden elkaar bij de finish wel weer zien. Michiel en ik gingen met zijn tweetjes verder en het tempo ging iets omhoog. Vanaf hier liepen we veel in het bos en werd het parcours veel leuker.

De Schrottwegen tussen de wijnvelden maakten plaats voor bospaden en single tracks en het werd een stuk technischer qua ondergrond (lees: het barstte her en der van de rotsen en boomwortels) De klimmen en afdalingen werden er ook zeker niet minder op en de stokken kwamen me goed van pas. Volop genieten dus, dit was trailrunning zoals ik dat het liefst zie. Michiel liep ook zichtbaar te genieten, maar die hield zich gelukkig nog een beetje in zodat ik bij kon blijven.

De laatste tien kilometer viel bij mij de bodem er een beetje uit. De warmte en het tempo braken me op en ik moest voor mijn gevoel even stevig in tempo terug. De bovenbenen liepen vol en de moed zakte me enigszins in de schoenen. Dat loopt ook niet lekker. Maar ook in een wat rustiger tempo zouden we er wel komen en ik maakte me er niet echt zorgen over. Ik hoopte op een DNF, maar dan als Did Not Fall in plaats van did not finish…. Voor mij is dat niet vallen in een evenement zeker niet vanzelfsprekend en met vermoeide benen kan het een hele uitdaging zijn om alleen al op de been te blijven.

Na 54 kilometer lopen kwamen we dan eindelijk na 8:43 uur over de finish. Henrie stond al klaar om ons te ontvangen, die had zelfs de kwalificatie van de F1 nog even gekeken in het comfort van de airco in zijn auto…. Mijn Garmin telde 1837 hoogtemeters, maar het voelde als meer. Ik voelde me zo ongeveer als een uitgewrongen vaatdoek. Achteraf gezien ging het tempo nog niet eens heel ver naar beneden in het laatste stuk, dus viel het allemaal nog mee met de schade. Alleen waren de bovenbenen het nog niet eens met de inspanning. Of het de warmte was of toch nog wat naweeën van de 100 km, ik had nog dagenlang last van spierpijn en stijfheid. Maar de herinnering aan weer een prachtige dag buitenspelen woog daar ruimschoots tegenop. Ik kijk er dus met een grote glimlach op terug, op naar een volgende keer! (bron)

AVA'70 lid Björn Weier loopt Marathon van Bonn

Marathontijd Björn Weier 3:40:14 uur

TOP oder GLOP?

Ich laufe locker durch die Bonner Innenstadt, die Sonne scheint mir ins Gesicht und ich stelle mir wieder einmal die Frage, die ich mir schon so häufig in meinem Läuferleben gestellt habe: Was wäre eigentlich möglich, wenn ich ein Planer wäre, wenn ich mein Training strickt nach Schema und jährlichen Zyklen absolvieren würde - so, wie es Sinn macht, wenn man gute Leistungen erzielen möchte? Aber leider laufe ich nun einmal nicht gerne nach Plan, bin lauftechnisch meistens eher kurzentschlossen, man könnte sagen, ich bin ein GenussLäufer ohne Plan, ein GLOP.

Und so war auch die Idee zur Teilnahme am Bonn Marathon wieder eine ziemlich kurzfristige Entscheidung gewesen. Schließlich hatte ich einen Termin auf der Marathon-Messe und wenn ich schon mal da war… Gut vier Wochen ist es nun her, dass ich beim 6 Stundenlauf in Rheine am Start stand. Mit zu wenigen langen Einheiten in der Vorbereitung lief diese Veranstaltung für mich suboptimal. Vor allem in den letzten der zu absolvierenden 5 KM-Runden wäre ich wohl eine leichte Beute für jeden mittelmäßig trainierten Walker gewesen. Glücklicherweise hat der GLOP aber einen Vorteil gegenüber dem Planer, er ist äußerst flexibel. Und so rechnete ich kurz durch, wie fit ich wenige Wochen nach Rheine in Bonn wohl sein könnte:

zu wenige lange Läufe in der Vorbereitung für Rheine
+ 6 Stundenlauf in Rheine
+ ein oder zwei weitere lange Einheiten vor Bonn
+ die Erfahrung von vielen Marathons und einiger Ultras
= gute Marathon-Form

Nun muss ich lange an diese Rechnung denken. Hinter mir liegt die erste Hälfte des Bonn Marathons. Strahlender Sonnenschein, eine schöne Strecke und gute Stimmung prägten die ersten 21 Kilometer. Alles fühlt sich gut an, ich bin locker unterwegs und fast ein wenig überrascht, wie gut es läuft, immerhin konnte von einer gezielten Vorbereitung nicht wirklich die Rede sein. Nun ist es in Bonn so, dass die Marathondistanz aus einem Zwei-Runden-Kurs besteht. Während ich also locker trabend das gute Wetter genieße und den Gedanken durchspiele, vielleicht auf der zweiten Hälfte doch noch einmal richtig anzugreifen, fällt mein Blick auf die erneut zu absolvierende Kennedybrücke. „Kenn ich schon!“ schießt plötzlich ein nörgelnder Gedanke durch meinen Kopf. Nanu, was vermiest mir da plötzlich meine goldige Stimmung? Ich laufe irritiert weiter, bleibe brav hinter den beiden Läufern, denen ich schon die ganze Zeit über folge, und verwerfe zunächst den Gedanken, schneller zu werden. Eigentlich sind die Beine locker, alles läuft wie geschmiert, aber wieder meldet sich nach einigen Minuten die nörgelnde Stimme „Bestzeit kannst Du eh nicht mehr laufen, hättest Du Dir früher überlegen müssen,…die Kehre da kenn ich übrigens auch schon …“. Ich rechne meine Zielzeit hoch, die ich bei gleichbleibendem Schnitt erreichen würde. Hm, nicht Fisch nicht Fleisch, da hat der Nörgler schon recht. Aber eigentlich wollte ich den Lauf ja auch nur locker absolvieren. Ruhig bleiben, weiter genießen, denke ich. 

Doch plötzlich geschieht es, bei Kilometer 23 übernimmt die Stimme endgültig die Oberhand. „Langsamer, langsamer! Keine Lust mehr…Zeit ist eh schlecht… kenn ich schon, kenn ich schon…!“ Wie auf Knopfdruck sackt meine Geschwindigkeit ab, die beiden Läufer vor mir entwischen und ich bringe keine Motivation auf, ihnen weiter zu folgen. Allein meine Beine wehren sich noch tapfer, bleiben locker, aber auch sie können gegen den Geschwindigkeitsverfall nicht verhindern. Der Kopf will nicht mehr und der Körper merkt nun beleidigt an, dass wir ja auch in letzter Zeit überhaupt nur Bummeltempo gelaufen wären. Ein Moment der Panik entsteht, schließlich obsiegt ein Gefühl der Antriebslosigkeit, bis sich der Nörgler wieder meldet. „Na toll, in diesem Bummeltempo sind wir ja noch ewig unterwegs…“. Ich laufe langsam weiter, zumindest weiß ich durch die Erfahrung vieler Wettkämpfe, dass ich finishen werde. Aber ich weiß auch, dass ich mal wieder mit mir hadern werde, weil ich ohne gezielten Trainingsplan nur schwer zufriedenstellende Zeiten laufen kann. Bei uns im Lauftreff werde ich manchmal etwas belächelt, weil ich für meine Leistungen dann gerne eine ganze Liste von Ausreden parat habe. Zu warm, zu windig, zu kalt, zu viel Regen, zu wenig Regen, zu langweilige Strecke… Hier und heute aber stimmt alles. Schließlich laufe ich nach einer gefühlten Ewigkeit über die Ziellinie und habe tatsächlich immer noch keine Ausrede parat. Als mir die Finisher-Medaille um den Hals gehängt wird aber muss ich lächeln – mehr war heute nicht möglich. Ich bin halt ein GLOP, ich kann nichts dafür…

Henrie Drenthel loopt de Rheinsteig Extremlauf (RHEX) 2012

Henrie Drenthel

Eerste Pinksterdag, 27 mei 2012, stond dit jaar in het teken van de 6^de Rheinsteig Extremlauf, kortweg RHEX, genaamd. Een voor mij onbekend evenement in de omgeving van Bonn (D), welke aansprak door de vele hoogtemeters (1200) op een relatief korte afstand (34 km). De Rheinsteig zelf is een wandelroute van zo’n 320 km aan de rechterzijde van de Rijn, lopende van Bonn via Koblenz naar Wiesbaden. Het gedeelte waar de RHEX overheen loopt is het zogenaamde Siebengebirge. De website van de organisatie was niet al te duidelijk maar dat gaf niks, ik beschouwde dit zelf toch als de derde, en laatste grote trainingswedstrijd (30+ kilometer) van de maand mei in voorbereiding op mijn eigen hoogtepunt van dit jaar, 22 juni, de beklimming van de Galibier.

Na zaterdag eerst nog even een voetbaltoernooi in Veenendaal te hebben afgewerkt, vertrok ik ’s avonds met de camper richting Bad Honnef, deelgebied van Bonn. Ik kon ruim parkeren op een parkeerplaats tussen het eiland in de Rijn waar de finish zou zijn en het Hauptbahnhof vanwaar uit ik zondagmorgen richting start zou vertrekken. Ik verkende even de laatste kilometer van morgen en liep een rondje rondom Bahnhof. Klokslag vijf over half elf had ik m’n outfit voor morgen ook klaar gelegd en kon ik onder de wol.

Half zes, fris en vrolijk uit de veren, pastaatje eten, paar krentenbollen en naar het station om de trein richting Bonn/Ramersdorf te pakken. Vijf over half zeven was het nog steeds uitgestorven op het perron, geen loper te zien. Eindelijk kwam er iemand maar die wist me te vertellen dat er hier geen trein naar Ramersdorf ging. Hij dacht dat ik wellicht de Stadtbahn moest hebben in plaats van de Deutsche Bahn. Nou ja zeg! Ligt er 500 meter verder nog een Hauptbahnhof, maar dan van een andere club, je moet het maar snappen als Blöde Holländer. Daar aangekomen was de trein net weg. Ik kon gelukkig met een stel Duitsers meerijden die meenden de Start-Unterlagen bij das Ziel op te moeten halen, dan is een verkeerd station kiezen niet eens zo heel dom meer. Afijn, om 7 uur stond ik bij de start in de T-Mobile Campus in Bonn/Ramersdorf. M’n spullen opgehaald, bakje koffie, papje, banaantje en naar veel Duitse info’s eindelijk om 8.00 uur van start.

Zo’n 294 lopers gingen er van start om via het Siebengebirge (Zevengebergte) naar de finish te lopen bij het zwembad op het eiland Grafenwerth in de Rijn. Onderweg moesten de nodige ‘bergjes’ beklommen worden om zo aan de 1200 hoogtemeters te komen. Onder andere de Löwenberg, Breiberg, Drachenfels, Petersberg met elk zijn/haar eigen steilheden en al dan niet gevaarlijke afdalingen. Het was gelukkig droog, dus van dat gevaarlijke bleef niet veel over. Over de organisatie niets dan lof. Om de ca. 3 km stond er een verfrissingspost, welke ondanks de vroege start, met deze temperaturen ook echt wel nodig was. Water, cola, bananen, noem maar op. Heerlijk. De route en het hoogteprofiel is te bekijken via deze link.

Afgaande op de uitslagen van voorafgaande jaren en een finish in de achterste helft van de middenmoot was mijn streeftijd zo’n 4 uur. Eindelijk eens verstandig gelopen en niet te hard gestart. Continu kunnen blijven lopen, alleen de echt steile stukken (15% en meer) kwam ik toch wel aan het wandelen. Maar ik was gelukkig niet de enige.

Sportieve groet, Henrie Drenthel