Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 3

1e Platz Staffel Panoramasteig Ultralauf

In de middag was hittebeheersing letterlijk van levensbelang. Ik had een buff om mijn nek die ik bij ieder beek, watertje en andere gelegenheid nat maakte om te koelen. Zoveel mogelijk in de schaduw lopen en indien nodig even stoppen om de temperatuur te laten zakken. Gelukkig was er een klein windje om iets te helpen koelen, maar als je die achter had en je liep vol in de zon was het bloedheet. Het trok alle energie uit je lichaam, een beetje als de Dementors in Harry Potter….

De combinatie van hitte en vermoeidheid maakte dat het denkvermogen met sprongen naar beneden ging. Af en toe kwam je op een plek waar je het gewoon even niet meer zag. De route op het horloge gaf rechts aan, maar daar was geen pad. Stukje rechtdoor proberen om te zien of dat meteen zou afbuigen naar de goede richting, maar nee. Teruglopen maar en weer opnieuw proberen. Deze keer zag ik tot mijn verbazing een paadje waarvan ik zeker wist dat die er net niet was… heel vreemd. Wel een goed plan om na de wissel eerst even een beetje bij te trekken met eten drinken en wat rust voor we de camper verder reden naar de volgende wissel.

De officiële wisselposten waren ook als een soort van oase in de woestijn. Je kon er even heerlijk bijkomen, soepje, watermeloen, koud water, van alles te eten en te drinken. Even een praatje maken en als je echt geluk had kreeg je zelfs een koude Erdinger alcoholfrei, zo uit de koelkast… die smaakte dan als een ware godendrank. De mensen die de individuele loop deden konden even gaan liggen op een veldbedje en de ogen dichtdoen als dat nodig was. Werkelijk niets was de vrijwilligers te veel om iedereen naar de finish te krijgen.

Het ritme van wisselen zat er goed in, Henrie en ik hadden er nog steeds alle vertrouwen in. Maar toen de avond aanbrak werd al wel duidelijk dat ons doel van zondag 0:00 uur nooit meer gehaald kon worden. De zon en de afstand hadden hun tol geëist en het gemiddelde tempo doorrekenend zou het een finish rond 06:00 zondagmorgen worden. Het is wat het is, we maakten er geen punt van maar namen het aan als een feit. Gewoon wat langer doorgaan, maar die finish gingen we halen, dat stond voor ons vast.

Zoetjes aan werd het weer later en mocht ik weer een zonsondergang bewonderen terwijl ik aan het lopen was. Dat leverde mooie beelden op over een stuwmeer. Overigens was mijn denkvermogen misschien wel teruggelopen, maar ik kon nog steeds enorm genieten van mooie uitzichten, koeien in de wei, buizerds die hun rondjes in de lucht maakten etcetera. Helemaal in het hier en nu, zo zen als wat. Soort van dan, want er moest natuurlijk wel gewoon doorgelopen worden. Die finish kwam niet vanzelf dichterbij natuurlijk.

Ik mocht maar weer een wissel doen waarna Henrie een wat langer blokje liep. Kon ik mooi even een uur slapen voor ik de camper verder reed. Dat was misschien ook maar beter, want we reden met de camper puur op navigatie door de binnenlanden. En daar was het enorm donker, geen lantarenpalen, niks, helemaal donker. De smalle weggetjes slingerden door de heuvels en ik hoopte steeds maar dat er verder niets aan kwam. Gelukkig ging alles goed en ik kwam heelhuids bij het wisselpunt aan. Op de trackingsite zag ik dat het nog wel een klein uurtje kon duren voor Henrie er was, dus ik pakte mooi nog een half uurtje extra slaap.

Uiteindelijk kon ik aan mijn laatste etappe beginnen. Nog zo’n 15 kilometer door het donker, daarna had Henrie nog een acht kilometer en dan waren we er. Zoetjes aan begon ik aan het idee te wennen dat we het echt zouden gaan redden. Maar de laatste etappe gaf zich niet zomaar gewonnen. De route was niet overal helemaal duidelijk en er zaten nog een aantal flinke bergen in die nog even beklommen moesten worden. En toen liepen er dus ook nog wilde zwijnen rond…

Met nog een kilometer of tien te gaan kwam ik nog een loper van de 125 km achterop. Die had een flinke inzinking, maar kon bij mij aanhaken. Samen liepen we door het donker, dat scheelde enorm in het zoeken naar de juiste route. Ik zag het voor de tweede keer in twee dagen licht worden en hoorde de hanen kraaien. Henrie stond met de camper langs het parcours om het voor de laatste etappe van me over te nemen. Het einde van mijn gedeelte van de wedstrijd zat er op! High five met Henrie, tracker doorgeven en weg was hij voor zijn allerlaatste stukje.

Ik was natuurlijk blij dat het er voor mij op zat, maar het was nog niet klaar en ik was zo moe als een hond. Dus maar weer dutje doen, auto naar de parkeerplaats bij de finish rijden. Nog maar dutje… vervolgens naar de finish wandelen om op tijd te zijn voor de finish van het beste estafette team van de PAUL. De organisatoren waren inmiddels ook al uren op de been en dat was ze ook aan te zien. Maar de mensen die zo af en toe over de finish kwamen werden als ware helden onthaald. Dat gold ook voor Henrie.

Ik stond uiteraard bij de finish te wachten toen hij binnenkwam, hij wist er zelfs nog een soort van eindsprintje uit te persen. Na een high five tussen ons tweeën was er ook voor ons een hartelijk ontvangst. Even zitten en wat eten en drinken. Beetje kletsen met de mensen die binnen waren, allemaal lopers van de 130 km. Ineens kwam de organisatie in actie en werd er een prijsuitreiking georganiseerd om half zeven of zo. De top drie heren van de 100 km, en de top twee dames (nummer drie duurde nog wel een uur voor die binnenkwam) en toen kregen ook wij onze bokaal. Keihard voor gewerkt en ik ben nog steeds enorm trots op onze gezamelijke prestatie. Het was een echte teamprestatie in alle opzichten. Uiteindelijk bleken we allebei ongeveer 130 km gelopen te hebben, dus samen 260 km. Daarbij hebben we ook nog eens 6925 hoogtemeters geklommen en weer gedaald.

Klik op de link voor deel 1 en deel 2

Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 2

Even bijpraten tijdens een welverdiende pauze

De langzamere lopers voor de hele afstand mochten al om 06:00 uur starten, maar aangezien de verwachting was dat de estafette teams sneller zouden zijn mochten wij uitslapen en hoefden we pas om 10:00 te starten. Ik mocht de spits afbijten. In een rustig tempo ging de groep van start, maar eigenlijk zag ik bijna iedereen meteen heuvelop bij me weglopen. Als Flachländer is dat toch lastiger dan voor een inboorling van het Bergische land. Alleen een Belg liep bij mij in de buurt. Als snel raakten we aan de praat, zoals dat bij ultra’s vaak gebeurd.

De route bleek helaas niet overal helemaal zo goed uitgepijld als de organisatie had gehoopt en af en toe was de gpx op mijn horloge dan ook het enige houvast dat ik had, zeker nadat ik mijn Belgische maatje kwijtraakte tijdens een sanitaire stop. De gele bordjes met zwarte ‘Kreis’ waren soms weggeraakt doordat de boom waarop ze bevestigd waren geweest omgezaagd was, op andere plekken waren de bordjes door nieuwe begroeiing bedekt. Je moest dus eigenlijk steeds je hoofd er bij houden.

Ondanks dat was het genieten geblazen van de omgeving. De route voerde van heuvel naar heuvel over allerlei mooie wandelpaden. Mijn eerste etappe zat er na ruim een uur op en Henrie mocht aan de bak. De temperatuur begon al lekker op te lopen en de airco in de camper was welkom. Even droog shirt aan, wat eten en drinken en hup met de camper naar de volgende wisselplek (een kwartiertje rijden). Dit was ook een officiele verorgingspost en die waren prima voorzien van allerlei lekkers qua eten en drinken. Daar dus nog wat eten en drinken, de softflasks vullen en de repen in de rugzak bijvullen. Vervolgens rustig in de schaduw gaan zitten met de vrijwillligers van de verzorgingspost en op de tracking website kijken waar Henrie was op het parcours.

Nadat Henrie bij de post aankwam nam ik de tracker over en vertrok ik voor mijn tweede blok. De warmte begon aardig door te drukken. 28 graden in de schaduw is iets heel anders dan de volle zon op je kop op een prachtig boerenlandweggetje dat tussen de weilanden doorvoert. Ik drukte het tempo nog maar wat verder, de temperatuur werd meer sturend dan vermoeidheid. Het idee van tevoren was altijd al om alles omhoog te hiken en naar beneden te rennen, maar in de volle zon was het af en toe gewoon nodig om even te hiken om de temperatuur niet te hoog te laten oplopen.

Al wisselend op deze manier kwamen Henrie en ik de hete middag door, vooral proberend om heel rustig te doen op hete stukken waar de zon onbarmhartig op je neer scheen. De uitzichten over de heuvels waren geweldig mooi en de stukken in het bos waren een stuk koeler (hoewel het ook daar steeds warmer werd). Bij de posten was het steeds gezellig toeven en voor degene die niet liep was er tijd genoeg voor een kletspraatje. Ook bij de wissel namen Henrie en ik steeds heel even de tijd om bij te praten. Ondanks de moordende hitte was het een prima dag en we vermaakten ons beiden kostelijk. Gelukkig werd het na 18:00 uur snel een stuk aangenamer qua temperatuur en zou het in de nacht zelfs nog best fris kunnen worden. Daar keken we inmiddels echt naar uit.

In de eerste nacht hadden we beiden een dubbele shift gepland, dus een kilometer of 20 in plaats van zo’n 10. Dit om de ander de kans te geven om een aantal uren goed te slapen. Nu kwam het zo uit dat ik dit blok (mijn vijfde etappe) terwijl het nog wat licht was. De zonsondergang kwam vlotter dan gedacht in het donker van het bos en het hoofdlampje moest bijtijds aan. Nu ben ik nooit zo’n fan van nighttrails omdat je dan zo weinig ziet van de omgeving, maar deze keer vond ik het helemaal prima. Ik had ook al een uurtje ‘voorgeslapen’ dus ik was best fris. Net zo fris als de koelte van de nacht die een heerlijke afwisseling van de hete middag voelde.

Het is verbazingwekkend hoe het gevoel van tijd heel anders wordt tijdens zo’n lang evenement. Ik wist dat mijn blok een uurtje of vier zou gaan duren, maar ik keek niet naar de tijd. Heel mindfull? Nou, ik was vooral bezig om niet te struikelen over allerlei stenen en boomwortels. De bossen in Duitsland zijn echt enorm donker ’s nachts, dus meer dan alleen mijn lichtcirkel zag ik niet. Naast op mijn eten en drinken te letten probeerde ik ook nog wat rond te kijken in de hoop nog wild te spotten. Maar niets dan motjes en ongedierte dat in het licht van mijn hoofdlamp vloog. Aan het eind van mijn nachtblok werd het al weer wat licht, de vogels begonnen weer volop te fluiten. Voor het eerst in mijn leven midzomernacht rennend van begin tot eind meegemaakt. Ik genoot volop ondanks het vroege uur en de opkomende vermoeidheid.

Henrie had de tijd nuttig besteed met een lekker dutje en nam het weer over, mijn beurt voor een paar uurtjes rust nadat ik de camper naar de volgende wisselplek gereden had. Helaas lukte het slapen niet meteen, maar toen ik eenmaal sliep was het ook even een hele diepe slaap. Hoewel het wakker worden even een schok was en ik even helemaal gedesoriënteerd was kwam ik al snel weer op toeren. Ontbijten, alles klaar maken om weer over te nemen en wachten tot Henrie kwam en weer door…

We liepen inmiddels al een eindje achter op ons schema, maar we hoorden bij de officiële verzorgingsposten al dat deelnemers van de hele run uitvielen als vliegen. Gelukkig startten op zaterdag ook de lopers van de 125 km, dus kwamen we misschien weer wat lopers tegen. Wel lekker, want we liepen inmiddels al voor het grootste deel helemaal alleen op het parcours. In de nacht hadden veel lopers van de lange run een dutje gedaan terwijl wij gewoon door konden. We begonnen hierdoor nu ook lopers in te halen die 4 uur voor ons gestart waren. Dat leverde in ieder geval iedere keer weer een praatje op.

De tweede dag liep de temperatuur in de ochtend al snel op, het zou minstens 32 graden worden. Gelukkig liep het parcours nu meer via bossen en rond stuwmeren en minder over boerengebied. Dat betekende meer schaduw, maar ook meer hoogtemeters. De heuvels begonnen inmiddels zoetjes aan behoorlijk in te slijten in de benen, zowel steil naar boven als steil naar beneden werd lastiger en pijnlijker. De stokken waren zeker heuvelop onmisbaar.

Deel 1 kun je hier lezen, het laatste deel volgt binnenkort!

Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 1

De Panorama Ultra Lauf 

Het licht van mijn koplampje maakt een perfecte lichtcirkel op het bospad. Buiten die cirkel is het aardedonker. Ik loop al uren helemaal alleen in mijn eigen bubbel. Ineens hoor ik overal gekraak in het bos om me heen. Ik twijfel even of het een hallucinatie is na anderhalve dag zonder echte slaap, maar als ik ook nog geknor en ineens een gil van een varken hoor schiet mijn hartslag naar de hoogste waarde van de hele dag. Wilde zwijnen, een hele kudde, en ik zit er midden tussen! Mijn nekharen staan ineens overeind van de schrik en ik kan niets anders bedenken dan gewoon een flinke schreeuw. Gelukkig hoor ik de hele kudde daarna wegrennen en is het spannendste moment van de PAUL al weer over….

De Panorama Ultra Lauf, kortweg PAUL, is een trailrun over de hele 245 km van de Panoramasteig in het Duitse Bergische Land, startend vanuit het dorpje Remshagen (bij Lindlar). In 2017 liepen Henrie en Heini al eens de helft van de route, waarbij ik als crew mee was en ook een stuk liep. De organisatie had voor hun debuutevenement een kleine 100 deelnemers weten te strikken waarvan iets minder dan de helft de hele afstand liep en de rest de ‘Bambinodistanz’ van 125 km. Daarnaast was er de mogelijkheid om mee te doen aan de hele afstand, maar dan in een estafetteteam van twee personen. Die laatste mogelijkheid hadden Henrie en ik gekozen als onze grootste uitdaging voor 2025.

Eens per jaar zoeken we een evenement die een echte uitdaging is, eentje van zo’n kaliber dat het niet van tevoren zeker is dat je gaat finishen. Dit jaar hadden we toevallig de PAUL gevonden. Een klein pareltje op de Duitse trailkalender. In het Bergische Land nemen ze het ‘Bergische’ heel serieus. Alsof 245 kilometer niet genoeg zijn om een normaal mens te slopen hadden ze er ook nog eens bijna 7000 hoogtemeters in gepropt. Als tweetal doe je per persoon de helft en heb je natuurlijk meer rust en tijd om even bij te trekken onderweg, maar je krijgt er ook een logistiek vraagstuk bij. Naast de verzorgingsposten/wisselpunten van de organisatie hadden we zelf ook wissels gepland, zodat we ongeveer elke 10 km konden wisselen. Alleen al het maken van een goed ‘roadbook’ met de adressen van wisselpunten, de rijtijden etc. was al een uitdaging.

Om de kans op succes zo groot mogelijk te maken hadden we uiteraard veel getraind. Veel in de heuvels van het Montferland en Barchem, maar ook een aantal tripjes naar het Teutoburger Wald bijvoorbeeld. Een combinatie van veel kilometers/uren en veel hoogtemeters maken om de benen zo goed mogelijk voor te bereiden. Ik had ook vaak back2back trainingen gepland en bijvoorbeeld twee of drie kortere trainingen op één dag. Alles om maar een beetje te wennen aan het gevoel van meerdere keren achter elkaar actief te zijn. Maar dat is natuurlijk heel wat anders dan twee dagen doorgaan. Bovendien zou 125 kilometer lopen voor mij een recordafstand zijn… We waren allebei gelukkig blessurevrij gebleven en waren eigenlijk fysiek dik in orde. Mentaal was ik er ook klaar voor, in ieder geval voor zo ver ik het in de hand had.

De organisatie bestookte ons in de weken voor de start regelmatig met updates, maar die riepen soms meer vragen op dan dat ze antwoorden gaven. Het bleef best spannend allemaal en dat werd zeker niet minder toen begin van de week de weersverwachting temperaturen van 28 graden op vrijdag en 32 op zaterdag aan ging geven. Dat betekende dat we op de langste dagen van het jaar heel lang in de volle zon zouden lopen. Veel stukken van de route liepen weliswaar door bossen, maar er zaten ook best grote stukken over paden die tussen de weilanden en akkers doorliepen. Nu kan ik aardig goed met warmte overweg, maar het is zeker niet Henries beste eigenschap en deze temperaturen waren sowieso best extreem te noemen.

Op donderdag 19 juni laadden we Henries camper vol met tassen met allerlei loopspullen die we nodig zouden kunnen hebben, genoeg eten en drinken een half weeshuis een week mee te voeden en gingen we op weg. Het viel een keertje mee met de Baustelles en voor we het wisten waren we het Ruhrgebied al door. We slingerden door de binnenlanden van het Bergische land en waren al bijtijds bij de camping waar we ’s nachts voor het evenement zouden verblijven. Nog even tijd voor lekker in het zonnetje voor de camper met een alcoholvrij biertje. Het leek wel vakantie maar uiteraard was het onderwerp van gesprek vooral de PAUL.

Eind van de dag stapten we in de camper en reden we naar Remshagen waar start en finish was. Er bleek een weilandje te zijn gemaaid wat door de deelnemers als parkeerplaats gebruikt mocht worden, dit omdat het dorpje niet meer dan een stuk of 20 huizen was en verder dus geen parkeergelegenheid had.. Dat was mooi voor na afloop. Het Dorfgemeinschafthaus was zo klein dat eigenlijk alle banken en tafels buiten neergezet waren. We meldden ons en babbelden wat met de organisatoren en medelopers. De meeste liepen de hele afstand en waren ervaren langeafstand lopers. Dat bleek ook duidelijk uit de finishershirts van diverse wedstrijden die ze bijna allemaal aanhadden. De ene van een honderd km wedstrijd, de ander van een 100 mijl. Gewone marathons liep blijkbaar niemand… ‘Normale’ mensen zag je eigenlijk niet, maar die verwacht je ook niet bij zo’n evenement.

De organisatoren hielden een korte speech. Heerlijk bevlogen mensen die uit pure liefde voor het ultralopen een evenement uit de grond stampten en een groep van even bevlogen vrijwilligers verzameld hadden om ons bij te staan. Ik wist nu in ieder geval zeker dat het niet aan de organisatie of de vrijwilligers zou gaan liggen als er iets mis zou gaan. Ook één van de belangrijkste redenen waarom we voor zo’n klein evenement gekozen hadden in plaats van een superdeluxe, maar commercieel evenement.

Na afloop gingen Henrie en ik terug naar de camping, want we hadden daar een prima eetgelegenheid gezien. En als je dan een keer in Duitsland bent moet je natuurlijk Schnitzel met Pommes eten met een heerlijk koud biertje er bij. Wetend dat dat waarschijnlijk het laatste ‘normale’ eten voor de komende dagen zou zijn genoten we er echt van. Daarna snel naar bed, want we konden maar beter uitgerust aan de start staan.

Er volgen van de week nog 2 delen!

Verslag van de Bergischer Ultra Trail in Lindlar(D)

Henrie Drenthel, Heini Rave en Peter Scheuntjes die 244 kilometer gelopen heeft!

BERGischerUltra 2017

“Zwijgend stappen we gedrieën naast elkaar door de donkere nacht terwijl de regen horizontaal aan onze koplampen voorbij schiet”. Zo maar een passage van de BERGischerUltra (BU) waar Heini Rave en ondergetekende zich ingeschreven hadden voor de Mitteldistanz van zo’n slordige 125 km. André Bleumink was deze tocht onze steun en toeverlaat die ons op vooraf bepaalde plekken voorzag van eten en drinken en regelmatig stukken met ons meehobbelde en ons zodoende er doorheen sleepte. Donderdagmiddag vertrokken wij vanuit Aalten naar de jeugdherberg in Lindlar, een klein plaatsje ten oosten van Köln in het Bergische Land, ten westen van het Sauerland. Bij aankomst om 18.15 uur kregen wij gelijk van racedirector Michael Frenz een korte briefing en daarna ging het linearecta naar de plaatselijk pizzeria om nog even goed te bunkeren. Na wat pizza’s, pasta’s en een paar Keulse biertjes ging het al weer redelijk op tijd richting jeugdherberg waar we omstreeks 22.00 uur lekker in onze stapelbedjes doken.

Vrijdagochtend 5.00 uur is het al weer reveille. Gauw de reeds klaargelegde loopkleren aan en dan snel Frühstücken met een paar bakken koffie. De start is gepland om 6.00 uur en een kwartier daarvoor is het redelijk droog, het miezert ietsje. Na een laatste briefing blijkt dat er 13 personen aan de start staan met daarnaast nog 2 DNS-jes. De Garmins worden aangezet op jacht naar een satelliet en elke loper wordt voorzien van een tracker waarmee hij de gehele route op afstand te volgen is. Dit systeem is toch elke keer wel weer een fijne uitkomst voor thuisblijvers en andere geïnteresseerden. Even na 6.15 uur ‘stuiven’ Heini en ik ook het parkoers op. Het plan is om de makkelijke stukken lekker te dribbelen en de zware stukken te hiken. Al gauw blijkt dat we dit wel iets moeten aanpassen; makkelijke stukken zijn er niet door de overvloedige regen van de afgelopen dagen is het één grote modderpoel en de zware stukken zijn lompzwaar geworden.

Doordat we de hele afstand verdeeld hebben in globaal drie marathons en deze weer opgeknipt in 3-4 stukken blijven de etappes overzichtelijk. Ergens tussen het eerste en tweede punt komt Peter Scheutjens ons achterop. Hij heeft ons de tweede kilometer ingehaald met de 4-mans kopgroep (Marek, Maarten, Francois en Alexandre) maar kon hun tempo net niet helemaal volgen en is vervolgens een stukkie verkeerd gelopen. Nu loopt hij mooi in ons tempo mee en al gauw lopen we André tegemoet die bij een plaatselijke bakker koffie heeft gescoord. Dit is op dit moment geweldig en lekker met een krentenbol erbij gaan we verder richting het eerste marathonpunt in het plaatsje Dhünn. Dat bereiken we na circa 7 uur en besluiten daar een wat langere pauze te houden en Heini’s gasbrander te gebruiken om wat GoodNoodles te maken. Lekker wat hartigs. 

Hier is het ook dat ik voor het eerst last heb van blaren op m’n kleine tenen. Door alle regen en modder zijn m’n voeten zo week geworden dat zich er een grote blaar heeft gevormd die inmiddels ook geknapt is. Beetje drogen en wat tape erover en verder gaat ie. Het fijne lopen is nu toch wel een beetje ver te zoek als zich de voetproblemen uitbreiden tot de gehele bal onder de voet en het voelt alsof ik daar op een soort siliconenkussen loop. Lopende de dag zijn we toch een paar keer verkeerd gelopen en zitten nu aan zo’n drie kilometer extra dan de GPX-kaart aangeeft, maar ja, wie maalt daar om. Kilometers maken toch? Bij 70 km lukt het ons niet om net voordat het donker wordt een restaurantje of een imbiss te vinden dus beperken wij ons weer tot wat kokend-water-maaltijden die overigens prima smaakten. Met de voeten is het inmiddels helemaal naadje. Bij de warme kachel in de auto droog ik ze zo goed en zo kwaad dat het gaat waarna André ze met elastische sporttape omzwachteld. Nu droge sokken en schoenen aan en hopen dat het beter gaat. Niet dus. Voelt nog steeds k*t. Dus maar even een Paracetamolletje en niet meer aan denken. We hoeven tenslotte nog maar 58 km tot de finish. Inmiddels is het weer donker geworden en kunnen de koplampjes weer aan. De buienradar geeft kans op droge perioden aan maar dat was van korte duur. Van 20.00 uur tot een uur of vijf heeft het de hele tijd min of meer geregend.

Zondagmorgen 0.00 uur; we hebben er ongeveer 90 kilometer opzetten en eerlijk gezegd ben ik er wel een beetje klaar mee. Continu die regen, modder en nattigheid. Het parkoers is hier lang niet zo uitdagend dan de zaterdag. Gewoon saai soms met brede verharde wegen. Voor nu wel prima omdat het hardlopen in het donker niet wat werd. Bij de eerste poging ging Peter bijna onderuit en wist hij zich nog net op de been te houden al brak zijn stok daarbij wel in tweeën. Maar ach, hij hoeft nog maar 150 km. Moet er niet aan denken. Onze tocht is al een zware mentale opgaaf waarbij de steeds aanwezige auto steeds harder roept om lekker in de warmte plaats te nemen en het laatste stuk te laten voor wat het is. Steeds maar weer zetten we door en beginnen we toch weer aan de volgende etappe. Er sluipt ook een soort gewoonte in. Net drie marmotjes in een trapwiel. Het tempo blijft eigenlijk de hele nacht door hetzelfde al begint voor mij elke etappe meer zeer te doen om weer op gang te komen en helemaal de afdalingen waarbij je voeten alle kanten in de schoenen schuiven doen onbeschrijfelijk zeer. Maar ja, na elke afdaling komt er gelukkig weer wat vlaks ofwel bergop waarbij de pijn weer af kan nemen. 

Zo’n 15 kilometer voor het eind kom ik op het stuk parkoers waar in een paar weken terug samen met Claudia nog zo de heuvels op kon rennen maar geen haar op mijn hoofd die daar nu nog aan denkt. Twaalf kilometer voor het einde is onze laatste stop in een partytent bij een Dorfgemeinschaftshaus waar we nog lekker een CupaSoupje nemen en dan full-speed richting finish in Lieberhausen gaan. Via de LegendsTracking hadden wij inmiddels gezien dat er nog maar één loper achter ons loopt en vier voor ons. In totaal dus nog slechts 8 deelnemers. Dit geeft toch wel weer een soort boost die de pijn weer naar de achtergrond drukt. Sterker nog, de laatste vier kilometers hadden nog de nodige hoogtemeters en het leek wel of we naar boven vlogen. Boven wachten wij uiteraard weer op elkaar want Peter was zo verstandig om niet aan deze jeugdige overmoed mee te doen en in z’n eigen tempo omhoog te gaan. De laatste kilometer breekt aan en we zien dat we het gaan redden binnen de 26 uur. Nu hadden wij vooraf geen enkel idee wat we hier moesten verwachten aan eindtijd en gelukkig heeft dat ook de hele weg niet meegespeeld. Nog even de laatste klim op knallen en rond 8.00 uur zaterdagmorgen stappen wij het terras op bij Gasthof Rheingold in Lieberhausen. We did it! Uiteindelijk waren het 127,8 km in 25 uur en 51 minuten. Voor ons beiden een nieuw afstandsrecord en een noodgedwongen zware mentale battle.

Vraag me nu hoe het was en ik zal zeggen; geweldig. Onderweg was dit gevoel lang niet altijd aanwezig maar toch overheerst de trots van het doorzetten en vastbijten. De onderzijde van mijn voetzolen zien er nog steeds uit als een ontplofte mol, maar ja, dit heelt wel weer. Als je me vraagt doe je zoiets weer? Is het antwoord simpel, ja graag. Maar dan graag wel een beetje minder nattigheid. Overigens niet bij de BERGischerUltra, want dit was de laatste editie. Speciaal woord van respect voor Peter, die toen wij inmiddels gedoucht waren zijn droge kleren weer aan had en gewoon stug verder ging waar ie mee bezig was. De gehele 244 km uitlopen en na 59 uur en 51 minuten komt hij als enige finisher aan bij de jeugdherberg in Lindlar. Wat een klasbak.

BERGischer Grüsse, Henrie Drenthel

Heini Rave en Henrie Drenthel lopen de Bergischer Ultra in Lindlar (Duitsland)

van links naar rechts Henrie Drenthel, Heini Rave en Peter Scheuntjes

Heini Rave en Henrie Drenthel hadden zich ingeschreven voor de korte versie van de Bergische Ultra. Slechts 125 kilometer in plaats van de volle ronde van 250 kilometer door de heuvels van het Bergische land. Andre Bleumink ging als begeleider mee, want hoe kom je weer terug als je uit wilt stappen in een wedstrijd zonder verzorgingsposten. 

Andre zette steeds de auto ergens neer, liep hun een eindje tegemoet en liep dan ook nog een eindje met ze op tot ze bij de auto waren. Een kleine versnapering ging er dan iedere keer wel in want in 26 uur kun je heel wat calorieën verbranden. De voeten gingen flink tegensputteren bij beide heren, maar tussen de oren zat het goed. Fantastische prestatie van deze mannen en Andre heeft zelf al heen en weer rennend toch ook nog een kleine 50 kilometer gelopen. Een uitgebreid verslag volgt nog.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

site organisatie