Dirk-Jan Robbe ziet Abraham

Dirk-Jan Robbe 50 jaar!

Dirk-Jan Robbe ziet vandaag Abraham, de sympathieke atleet uit Groenlo wordt vandaag 50 jaar. Hij viert deze mijlpaal onder andere met vrouw en kinderen en zijn ouders die uit het Spaanse Altea La Vella voor een aantal weken zijn overgekomen. Dirk-Jan van harte gefeliciteerd en welkom bij de club!

Marco van Rijs ziet Abraham

Marco van Rijs 50 jaar

50 Tinten van Rijs

 

Marco,

.....  Hoofdtrainer van de AVA`70 B-groep

….. Zweet als een tijger

….. Bijna oud-Bredevoorter

….. Trouwe ega van José

….. Bekend om zijn galante loopstijl

….. Bezit het Nederlands snelheidsrecord uitslagen op de site zetten

….. Vader van Romy en Wesley

….. Doucht zich nooit met zijn loopmaatjes

….. Idool van Ingrid van Zolingen

….. Is gek op grote auto`s, heeft zelf een leuk wit koekblikje

….. Charmeur, die houdt van een lekkere geur

….. Specialist in alle varianten Garmins

….. Zonaanbidder pur sang

….. Tijdgenoot van Wham

….. Broer van de wereldberoemde Sandra Vanreys

….. Anti-boekenwurm

….. Bekend om zijn peptalk

….. Ontdekker van het Brevoortse ridderpad

….. De computer Willy Wortel van Ottevanger

….. Heeft wandelen als achtste hobby

….. Is matig met alcohol, maar als hij hem raakt…

….. Presteert het best bij natte omstandigheden

….. Fanatiek Strava-volger

….. Succesvol clinictrainer in voor- en naseizoen

….. Heeft talloze app-groepjes, clubjes en kennissen

….. Trouwe onderdaan van A-trainer Theo Stronks

….. Charmeur, zonder het zelf in de gaten te hebben

….. Gezegend met een skitterend wasbord

….. Groette de nonnen bij de Venloop wandelend en bleef dit doen

….. Eet het liefst kip met rijs

….. Webmaster van AVA`70

….. Vogelliefhebber, vooral van trekvogels

….. Lid van de donderdagse Elite-kneuzengroep

….. Slaat geen koopzondag over

….. Binnenkort geneutraliseerd Barloër

….. Dol op koffie, cola en Radler

….. Zit graag met zijn vrouwtje in bad, zegt ie

….. Verzoop bijna bij de Slangenburgtrail

….. Tikt zoals je het zegt en das echt leuk

….. Zoon van een ouderwetse duivenmelker

….. Had een grote reputatie als Candyman

….. Heeft een uitgebreide collectie postzegels van poesjes

….. Mattie van Geert Wevers

….. Bijna de grootste fan van George Baker ( Una Paloma Blanca)  

….. Was in 2014 AVA`70-vrijwilliger van het jaar en terecht!

….. Scoorde altijd een 10 voor het versje bij meester Gesink

….. Heeft zijn eigen harem, dat vaak verschilt van samenstelling

….. Staat graag in het middelpunt van de belangstelling

….. Is nog altijd jong in de broek, zegt ie

….. En het is echt waar, vandaag wordt hij 50 jaar!

 

Van harte gefeliciteerd, namens al je loopmaatjes van AVA`70

 

Frank Roos



 

Onze Erwin, 25 jaar! (20)

Hoera, het is feest, groot feest! Een blij Avaiaans hardloopfenomeen wordt vandaag 25 jaar! Bij dit heugelijke feit moeten we natuurlijk even stil staan. Waar kan dat mooier dan hier op het sympathieke weblog van neef Geert, op wiens podium Erwin Wamelink – want dat is onze jarige Jop - uitgegroeid is tot een klasbak van een stukskesschrijver!

Voor de feeststemming wil ik er natuurlijk een fijn muziekje onder zetten. Toen Erwin op 19 mei 1991 het levenslicht zag, stond dit nummer op 1 in de Top 40: One more try van Timmy T. Hier kan Erwin natuurlijk niks aan doen, maar als muzikant kan ik dit niet goedkeuren. We maken er dit van: Rock and roll van Led Zeppelin! 

Wie anders dan neef Geert kwam op het idee om zijn literaire pupil Erwin in het zonnetje te zetten. Als collega-stukskesschrijver neem ik graag deze mooie taak op me. Uiteraard mag ik niet in de schaduw staan van deze gemakkelijk schrijvende essayist, maar iemand moet het doen!

Als je zo door de columns van Erwin scrolt, kom je in een ware achtbaan van emoties terecht: Je moet glimlachen om de malle zelfspot van onze jarige, je kijkt met een half oog angstig naar de lucht als Erwin over zijn vogelvrees schrijft, je wordt zelf ook verliefd op Dirkje als je zijn liefdesdicht leest, je raakt geroerd als hij in zijn 100^e column zijn grote motivator Geert roemt en je pinkt een traantje weg als hij op een mooie manier Jan Wevers gedenkt. Elke donderdag is het weer spannend waar Erwin zich in zijn stuksken over op gaat winden!

Uiteraard schrijft Erwin veel over allerlei AVA-activiteiten. Hij kondigt ze eerst aan, stimuleert de lezer om mee te doen, doet er vervolgens verslag van en sluit tot slot af met een nabeschouwing. Zo kom je natuurlijk wel aan je stukjes. Toch is dit niet verwonderlijk: Erwin initieert zelf ontzettend veel AVA-activiteiten. Hij geeft training aan jan en alleman, blaast Run-Bike-Run nieuw leven in, verzint een Track&Field wedstijd, zet een trainingskamp in de benen, noem maar op. Alle recht dus om hier fijne stukskes over te schrijven.

Als ik Erwin vanuit zijn columns zou moeten analyseren, dan valt uiteraard zijn humor op. Op geestige wijze kenschetst hij de situaties die hij meemaakt. Natuurlijk is zijn pen soms wat vilein, scherp of ongenuanceerd, maar dat zal de jeugdige onbezonnenheid zijn. Voor zijn 25 jaar kan hij al zeer wijs uit de hoek komen, en wat mij betreft moet er ruimte te zijn voor zo nu en dan een scherpe kant. Als Erwin zich stevig uitdrukt, wil hij meestal de lezer aan het denken zetten. Hoe dan ook, het komt altijd uit een goed hart. Ook valt in zijn stukskes zijn positieve energie op. Schijnbaar onvermoeibaar organiseert, traint, schrijft, onderneemt Erwin op zijn kenmerkende enthousiaste manier. In zijn enthousiasme krijgt hij zelfs de meeste lakse puber aan het rennen; een prestatie van formaat!

Als wijze 40+’er vind ik het ook erg boeiend om getuige te zijn van zijn “worsteling”. Erwin hinkt nogal eens op 2 gedachten: aan de ene kant durft hij het aan om zijn sportieve ambities keihard uit te spreken, maar aan de andere kant trekt de seks and drugs and rock and roll ook heel erg. Het liefst wil Erwin, samen met zijn maten, tot diep in de nacht in café Schiller zich tot de nok toe vullen met bier, en vervolgens de volgende ochtend een scherpe tijd neer zetten op een uitdagende 10 km wedstijd. En dat gaat natuurlijk niet. Zijn hoofd weet dat ook wel, maar zijn hart is er nog niet aan toe… In ieder geval biedt het voer voor vermakelijke stukskes!

Hoe goed kun je iemand leren kennen via zijn proza? Goeie vraag, waar ik geen antwoord op heb. Via onze Sam ken ik Erwin natuurlijk ook wel een beetje. En we komen elkaar natuurlijk tegen bij de diverse AVA activiteiten; zijn achterkant ken ik overigens beter dan zijn voorkant… Om het beeld scherp te krijgen heb ik meer input nodig. Wie anders dan moeder Lenie kan me hier veel meer over vertellen! Dus heb ik moeder Lenie maar eens gebeld…

Ik kreeg een trotse moeder aan de lijn! Lenie vertrouwde me toe dat Erwin een echte knokker is. Ondanks zijn scherpe blik ziet Erwin niet al te best. Daar werd echter in het gezin geen rekening mee gehouden, door zijn meedogenloze broers al helemaal niet. Hij moest gewoon meedoen met sport en spel! Hij wilde eigenlijk op voetballen, maar dat leek moeder Lenie en vader Geert niet zo’n goed idee. Als 8, 9 jarig, verlegen jochie zette Erwin daarom zijn eerste stappen bij AVA. Hij werd fijn opgevangen door trainer Ruud Groot Zevert, en de liefde voor de atletiek was geboren!

En moet je hem nu zien: volgens moeder woont hij bijna bij AVA. Ze vermoedt dat Erwin niet meer zonder AVA kan. Ik durf daar fijntjes aan toe te voegen dat het andersom eveneens het geval is: AVA kan niet meer zonder Erwin…

Zo is Erwin het eerste 25 jarige jubileum prima doorgekomen, mogen we concluderen. Hij heeft al heel veel voor de vereniging betekend, heeft waardevolle woorden geschreven, is een lichtend voorbeeld voor de jeugd (behalve wat groente eten betreft…daar eet tie volgens moeder geen ene hap van…). Wat zullen de volgende 25 jaren brengen? Menig PR? Een mooie marathon? King of the Beeklaan? Een boeiende baan als onderzoeksjournalist? Een fijn, onder architectuur gebouwd huisje? Een lieve vrouw, 4 uberblonde kinderen die bij elke hardloopwedstrijd op het podium staan? Het voorzitterschap van onze mooie vereniging? We gaan het meemaken!

Erwin, ik wil je vanaf deze plek hartelijk feliciteren, mede namens heel AVA’70! Ik wens je een prachtige dag toe samen met je dierbaren en dat moeder Lenie een heerlijk, groentevrij lievelingsmaal voor je bereidt. Ik wens je het komende jaar veel inspiratie, energie en enthousiasme van en voor AVA. Bedankt voor de eerste 25 jaar!

PS: wanneer spreken we af om de Beeklaan-straatrace in de benen te zetten?

Hartelijke groet,

Rinke  

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 72

Ankie te Brake ziet Sarah

De  ‘vrouw achter de sportmannen’ is 50! 

Het is 16 maart 1965. Een paar zonnestralen geven wat licht in een klein Achterhoeks kamertje. Op bed ligt Betta Lammers. Betta en haar man Gert zijn in blijde verwachting van hun vierde kindje. “Ze is met de helm op geboren”,  roept de verloskundige met grote ogen. “Er is zojuist een wonderkind geboren.” Een oorverdovende stilte vult de slaapkamer. “We noemen haar Ankie”, zegt vader Gert om de stilte te doorbreken. 

Al na vier maanden zet Theodora Jacobina (Ankie) Lammers haar eerste stapjes. Na acht maanden spreekt ze vloeiend Nederlands en ‘Plat’. Als ze bijna anderhalf is, krijgt ze haar eerste fietsje en peddelt ze iedere zaterdagmiddag naar het dorpswinkeltje om twee flessen melk en een doosje eieren te halen. Je kunt wel stellen, dat ze er snel bij was. De familie Lammers is na de komst van, nakomeling Anita, compleet. Het is een harmonieus gezin waarin vooral vader Gert en zoon Wim het af en toe zwaar hebben. De twee heren worden weggeblazen door het vrouwengekakel. Want naast moeder Betta en de twee jongste dochters Ankie en Anita bestaat het gezin verder nog uit de dochters Ineke en Joke. 

In de roerige jaren 80 ontmoet ze Jan te Brake. Jan is zoals gewoonlijk weer zo lam als een bal en in eerste instantie moet de preutse Ankie niks van Jan weten. Enkele weken later ziet Ankie een andere Jan. Een sportieve, knappe en zelfbewuste jongeman, die zijn doel najaagt. Jan is sinds de eerste ontmoeting smoorverliefd op ‘zijn’ Ankie en doet nog tientallen mislukte versierpogingen. Uiteindelijk zwicht Ankie voor zijn charmes en de rest is geschiedenis. Op 10 december 1987 geven ze elkaar het jawoord. 

Ankie heeft de eretitel ‘de vrouw achter de sportmannen’. Dit heeft zo zijn redenen. Op 11 september 1993 wordt zoon Luuk op de wereld gezet. Een bijzonder joch, want sinds 2001 staat heel de wereld even stil bij zijn verjaardag. Luuk is een begenadigd hardloper, maar kan net als vader Jan niet van de fles afblijven. Zijn alcoholmisbruik in de weekenden staat een topcarrière in de weg. Als op 14 mei 1995 zoon Mark het levenslicht ziet, lijkt een hardlopertje met potentie de aarde te hebben bereikt. Zijn lopersvoeten vallen op. Mark heeft bij de geboorte al schoenmaat 41, uitzonderlijk groot voor een pasgeboren kind. Met de hoop op een meisje begint Ankie op dierendag - 4 oktober 1997 – aan haar derde bevalling. Het is kleine Tim. Schoonvader Jan sr. schrikt zich lam en denkt dat die dement aan het worden is, hij ziet kleine Jan weer in de kribbe liggen. Pas na tien minuten gelooft senior dat het niet zijn zoon Jan is, maar zijn kleinzoon Tim.

Ankie heeft twee zware banen. Naast haar functie als fulltime huismoeder is ze ’s avonds, ’s nachts en in de weekenden geregeld te vinden in de huisartsenpraktijk. Het is bewonderenswaardig dat ze deze twee zware banen kan combineren. Het gezin Te Brake, met vier sportmannen, verorbert anno 2015 wekelijks: 17 kilo aardappelen, 1 koe,  2 varkens, 5 kippen, 46 eieren, 2 kilo rijst, 4,5 kilo pasta, 41 bananen, 4 potten aardbeienjam, 6 potten pindakaas, 8 pakken melk (1 ½ liter) en 3 kilo jongbelegen kaas. Ankie kookt dagelijks een keer of vier en ze heeft het eten altijd op tijd op tafel staan. Wielrener Jan wil om half 4 aardappelen met vlees, perfectionist Mark eist exact om 8 voor half 5 een paar borden macaroni met kaassaus. Zodat hij na zijn twee looptrainingen van die dag ’s avonds ook nog een krachttraining kan doen. Tim en Ankie eten om half 6 gezellig saampjes rijst met goulash en hovenier Luuk eet tussen 6 en kwart over 6 de kliekjes, die hij vervolgens bij de duurloop van die avond op een willekeurig weiland weer loost.

Ankie is vijftig en dat is een fantastische gebeurtenis. Deze aardige, lieve, zorgzame en hardwerkende vrouw is de drijvende kracht achter het gezin Te Brake. Zonder deze ‘vrouw achter de sportmannen’ zal het één grote chaos worden. Hulde aan Sarah en op naar de 100!

Tim, Mark en Luuk

Jan

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 50

Megapopulaire rubriek ziet Abraham

Hiep hiep hoera! De vlag kan uit. ‘Erwin’s zin en onzin’ ziet vandaag Abraham. Precies een week voor het eenjarig bestaan van deze enorm populaire rubriek, verschijnt column nummer 50. Een mijlpaal om natuurlijk uitgebreid bij stil te staan. Iets wat een jaar geleden begon als ‘leuk probeerseltje’ is behoorlijk uit de klauwen gelopen. Overal word ik, volledig terecht overigens, met alle egards ontvangen. Ik ga door het leven als een veelgeprezen popster.

Nog geen jaar geleden was ik een lullig studentje journalistiek die zo nu en dan wat woorden op papier smeet. Ik rommelde maar wat aan. Nu, 50 columns later, ben ik een gevierd columnist met een staat van dienst waar je ‘U’ tegen zegt. Overal ben ik een graag geziene gast en er gaan deuren voor mij open, die voor een ander altijd gesloten zullen blijven. Het is een jongensboek zonder einde.

Het is 23 oktober 2013. Na de gebruikelijk saaie donderdagse duurloop stap ik op mijn fiets en maak aanstalten om naar huis te gaan. Ineens word ik bij mijn arm gepakt door Geert Wevers. In het verleden heb ik al wat diepgaande journalistieke artikelen geschreven voor zijn immens populaire hardloopblog. Geert vindt het hoogtijd voor een nieuwe uitdaging. Een wekelijkse column. Nog geen week na ons eerste zakelijke gesprek, staat mijn eerste meesterwerk online. De rest is geschiedenis.

Mijn columns worden door een breed publiek met veel gejuich ontvangen. De lijst met hoogtepunten is onuitputtelijk. Ik kan er moeiteloos een boek, in mijn geval waarschijnlijk een bestseller, over schrijven. Toch licht ik één hoogtepunt uit. Als geboren woordkunstenaar val je overal op. Ook bij zorginstelling Estinea. Onlangs ben ik, samen met zeven ‘collega’s’ Nederlands kampioen geworden tijdens de zorgmarathon van Papendal. Het is overdreven om de titel volledig op mijn conto te schrijven, maar jullie weten net zo goed als ik, dat zonder mijn deelname het allemaal anders was gelopen. Maar goed, ik gun het die andere jongens van harte. Zij hebben vast enorm hun best gedaan.

Geert Wevers, die ik zie als mijn geestelijk vader en grote inspirator, heeft mij en mijn carrière volledig uit het slop getrokken. Een journalistieke loopbaan die niks waard was en op een dood spoor zat, is omgetoverd tot een glansrijke carrière met louter pieken. The sky is the limit. De Volkskrant omschreef mijn werk ooit als: “Een orgasme voor het brein”. Dag-in-dag-uit pluk ik de vruchten van het eclatante succes. Flierefluitend kom ik de dagen door. Niks is te gek en alles wat ik aanraak, verandert in goud. Kenners van de Nederlandse literatuur plaatsen mij in een rijtje met Annie MG Schmidt, Gerard Reve en Harry Mulisch. Persoonlijk vind ik dit onzin. Mulisch hoort in dat rijtje helemaal niet thuis. Mijn grote kracht is mijn ijzersterke karakter. Ondanks mijn ‘gouden pen’ weet ik toch die toegankelijke en bescheiden boerenknul te blijven.

Geert geniet ook intens van alle roem. De bezoekersaantallen van zijn site zijn van abnormale proporties. “Ik heb die jongen groot gemaakt”, is tegenwoordig zijn lijfspreuk. Op feestjes, premières, netwerkborrels en andere activiteiten waar wij samen verschijnen, roept Geert dit te pas en te onpas. En uiteraard heeft hij het volledig bij het rechte eind. Zijn medium en onuitputtelijke netwerk dragen wel degelijk bij aan het succes, al moeten we niet uit het oog verliezen dat de meeste credits natuurlijk uitgaan naar mijn eigen persoontje.

Zelden zijn Geert en ik het oneens. Slechts één column werd, door een verschil van inzicht, niet geplaatst, iets wat ik hem tot op de dag van vandaag kwalijk neem. Voor de rest steunt hij me door dik een dun. Wij zijn een gouden koppel met een glansrijke toekomst. Geert en ik zijn het over één ding altijd eens. Hoe groot ons succes ook is, we blijven altijd met beide benen op de grond staan.

Frank Roos 50 jaar

Vandaag ziet Frank Roos Abraham! Frank, van harte gefeliciteerd met je verjaardag en we wensen je een fijne dag en nog veel goede jaren toe.

Andries Stortelder ziet Abraham

Andries Stortelder 50 jaar

Op dinsdag 5 april 2011 heeft Andries Stortelder Abraham gezien en is dus 50 jaar geworden. Deze krasse vijftiger laat zich nog regelmatig bij atletiekvereniging AVA'70 zien en neemt ook af en toe nog aan een wedstrijdje deel. De familie wilde deze gebeurtenis niet onopgemerkt voorbij laten gaan en heeft hem een mooie pop in de tuin gezet. Andries, van harte gefeliciteerd en nog vele goede jaren gewenst!

Andries (links) in actie samen met broer Paul, tijdens de Gerard Tebroke Memorial in 2008

Vifjtig jaar

50 jaar

De 2e Herfstloop in Wehl is mijn laatste wedstrijd geweest in de Veteranen 1 klasse en ik zal waarschijnlijk tijdens de 3dNb Loop bij ons in Aalten voor het eerst in een klasse met nog oudere lopers mee gaan doen. Ik kijk er naar uit, al gaan ze daar ook steeds harder lopen heb ik in Wehl gemerkt.

Dat schreef ik vorige week in mijn wedstrijdverslag en inmiddels mag ik er een streepje bijzetten. In de wedstrijden die ik dit jaar in Duitsland heb gelopen mocht ik al met de "oudere mannen" mee doen omdat daar het geboortejaar geldt en sinds vandaag behoor ik in Nederland ook officieel tot de Veteranen 2 klasse.

Afgelopen zaterdag hebben Ina en ik al een feest gegeven en een aantal lezers van dit web-log zijn daar ook bij aanwezig geweest. Inmiddels staat de tuin ook vol met "Abrahammen" en versieringen en laten de mensen je op een leuke manier weten dat het nu toch echt zover is. Bedankt daarvoor!

Ik hoop nog een aantal jaren heerlijk mijn wedstrijdjes en trainingen met jullie te blijven lopen en het belangrijkste vind ik om dit blessure vrij te doen. Als dit dan af en toe ook nog met leuke tijden gaat dan is dat mooi meegenomen.

De Kiekjesdief ziet Abraham

Foto's maken tijdens de Montferland Run in 's-Heerenberg

De meeste atleten die regelmatig een wedstrijdje lopen zijn hem al wel eens tegengekomen. Vaak heeft hij een fototoestel in de aanslag en verplaatst hij zich met de wedstrijden op een fiets, ondertussen reclame makend voor zijn site.

Het weer maakt hem niets uit, regen of sneeuw, de Kiekjesdief staat er. Wordt het wat warmer dan heeft hij ook nog eens een grote parasol aan zijn fiets vastgebonden. Veel ontgaat hem niet en soms heb je het niet eens zo gauw door dat hij er weer staat.

Hij heeft altijd tijd voor een praatje en in de afgelopen jaren heeft hij duizenden prachtige foto's voor dit web-log geschoten en altijd belangeloos. Soms bezoekt hij zelfs twee atletiek wedstrijden in een weekend en daarnaast fotografeert hij ook voetbalwedstrijden, de Nijmeegse vierdaagse of gaat hij naar het rugby.

Bijna ieder weekend hebben we contact met elkaar via de digitale snelweg en vandaag bereikt deze fotograaf een prachtige mijlpaal, want hij wordt 50 jaar. Eric van harte gefeliciteerd en ik hoop je nog vaak bij wedstrijden te zien.

foto's van de Kiekjesdief