Column: Erwin’s zin en onzin - deel 52

Ik ga naar bed met Rens Kroes!

Gezond eten, voldoende beweging en ontspanning. Dit is de levensstandaard van de nieuwe Erwin Wamelink. Een jarenlang gevecht om mijn leven op de rails te krijgen, is ten einde. Balans is het sleutelwoord. Sinds de ontmoeting met Rens Kroes weet ik eindelijk wat écht leven is. Ik ga met Rens naar bed en ik sta er mee op.

Rens Kroes is een vrouw met idealen. Ze wil Nederland gezonder maken en hier heeft zij haar eigen methode voor ontwikkeld. Deze spontane HealthCoach schreef een fantastisch boek: Powerfood. Ik zie dit als de Bijbel van de 21^e eeuw. Op een geweldige manier wijst, het jongere zusje van topmodel Doutzen Kroes, je de weg naar een gezonder leven. Het boek heeft niet alleen mijn ogen maar ook mijn hart geopend. Gevarieerd, clean en voedzaam. Drie woorden die onlosmakelijk met mijn voedingspatroon zijn verbonden. Kunstmatig voedsel uit potjes, zoete troep vol suiker en cholesterolverhogende dikmakers zijn uit mijn leven verbannen. Mijn eetpatroon bestaat alleen uit natuurlijke en onbewerkte producten.

Het eerste effect van mijn nieuwe levensstijl, het is geen dieet maar een levenswijze, merkte ik op het toilet. Waar mijn ontlasting in het verleden erg papperig en flinterdun was, leg ik nu moeiteloos een 15 centimeter lange sigaar in de pot. Mijn dag begint al vroeg, rond een uur of 6. Ik bruis van de energie, dus uitslapen is er niet meer bij. Eerst wat brandstof om mijn motortje aan de praat te krijgen. Mijn favoriete brandstof is de ‘Gojibessen-shake’. Een handjevol gojibessen, een theelepeltje Chiazaad, een snufje lijnzaad, een flinke hoeveelheid bosvruchten en shaken maar! Heb ik een keer geen zin in een ‘Gojibessen-Shake’, neem ik een vezelrijk glaasje tarwegrassap. Mocht ik in de ochtend écht honger hebben, neem ik een grote bak sojayoghurt met havermout en cashewnoten. Lekker smullen in de ochtend, is de basis van een vruchtbare dag. De borrelnootjes komen bij mij ’s avonds niet meer op tafel. Heb ik na een dag hard werken ‘lekkere trek’, trakteer ik mezelf op een schaaltje ‘boerenkoolchips’.

Ik probeer alles uit mijn hardloopcarrière te halen. Ik deed er veel aan om mijn grenzen te verleggen, maar zonder succes. Sportdieet na sportdieet passeerde de revue. Voedingssupplementen, spreeksessies bij sportpsychologen, tot op heden levert het allemaal bar weinig op. Tot ik op een dag in de wandelgangen van mijn atletiekvereniging de naam Rens Kroes hoorde vallen. Enkele clubgenoten zweren bij dit meisje en ik dacht: baat het niet, dan schaadt het niet. De effecten zijn echt ongelooflijk. Sportief gezien legt Rens Kroes mij geen windeieren. Ik behoor al bijna bij de subtop van de recreanten van Ava’70! Naast mijn verbeterde sportieve prestaties is ook mijn aura opgepoetst. Ik ben een ander mens.

Onlangs ging ik met een stel vrienden naar Stegers, een sfeervol restaurantje in Aalten. Heel gezellig natuurlijk, maar wat staat er op het menu? Ik schrok mij een hoedje. Volvette producten als slagroom, patat en mayonaise vulden de tafel. Terwijl mijn gezelschap het ‘vergif’ naar binnen gooide, keek ik toe. Gelukkig heb ik altijd een flesje Acerolasap, een stukje zoethout en een pakje biologische kwark in mijn tas, zodat het toch nog een gelaagde avond werd. Het is wel schrijnend om te zien dat Rens Kroes door veel restaurants nog volkomen wordt genegeerd. 

Ik ondervind alleen maar plezier van mijn nieuwe lifestyle. Mijn leventje staat in de steigers. De studie loopt op rolletjes, mijn hardloopcarrière zit in de lift en ik heb meer sociale contacten dan ooit. Misschien zorgt ‘my new way of living’ binnenkort wel voor een lief vriendinnetje. Wie zal het zeggen. Tot die tijd, ga ik door op de ingeslagen route. Ik ben heel blij dat Rens op mijn pad is gekomen en ik wens iedereen hetzelfde toe. Ik sluit graag af met de lijfspreuk van Rens en mij: powerfood to the people!

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 44

Mandarijnen eten in de maand mei funest voor marathonlopers

Brisbane / Amsterdam– Het eten van mandarijnen in de maand mei staat een goede prestatie op de marathon mogelijkerwijs in de weg. Dit blijkt uit onderzoek van Sarah Nonsense van het ‘Institute of Crap’ in Brisbane.  De Australische is al jaren met dit onderzoek bezig en presenteerde afgelopen dinsdag in Sydney haar resultaten tijdens een druk bezochte persconferentie.

In de maand mei blijkt de mandarijn een hoge pH-waarde te bevatten. In combinatie met de groeiende populatie meikevers kunnen de gevolgen desastreus zijn. “Het eten van mandarijnen in mei kan een prestatie op de marathon met maximaal drie procent verslechteren,” zegt Sarah Nonsense met ernst in haar stem. Niet alle hardlopers hoeven zich volgens de onderzoekster zorgen te maken. “Linkshandige mannen tussen de 54 en 55, met schoenmaat 46 ½ , geboren met een schildklieraandoening, woonachtend in een buitenwijk van Schiedam, lopen het grootste risico.” Enkele voedingsdeskundigen trekken de resultaten in twijfel. Hier zegt Nonsense het volgende over: “Wij kunnen niet met honderd procent zekerheid zeggen of de onderzoeksresultaten kloppen. Maar we durven wel te stellen dat de kans bestaat dat de resultaten mogelijk in de buurt komen van de waarheid.”

Het ‘Institute of Crap’ deed in het verleden al vaker baanbrekend onderzoek. In 2005 was heel de wereld in shock. Er kwam naar voren dat kinderen die tussen hun 4^e en 6^e levensjaar vingerverven, op volwassen leeftijd een kleinere kans hebben op kalknagels. Twee jaar eerder kwamen de Australiërs eveneens met een opzienbarend rapport naar buiten. Mannen die in hun jeugd geregeld een spelletje ‘klootschieten’ spelen, lopen een groter risico op een erectiestoornis dan andere mannen.

Daniël Bullshit is directeur van het instituut. Hij is apetrots op de resultaten van zijn onderzoekers. “Wij doen uitsluitend onderzoek naar onderwerpen met een groot maatschappelijk draagvlak.” De 67-jarige Bullshit, die in het verleden zelf onderzoek deed naar het verband tussen kaalheid en claustrofobie, is ondanks zijn leeftijd nog lang niet klaar. “Wij zijn een instituut dat onderzoek doet naar belangrijke zaken. We doen niks zonder daar jaren over na te denken. Soms kom je de meest onzinnige onderzoeken tegen, hier waken wij voor. Momenteel is er  een team bezig dat onderzoekt of het eten van Calvé Mayonaise een negatief effect heeft op garnalen pellen.”

Alle onderzoeken van het instituut, waaronder dat van Sarah Nonsense, is te vinden op www.instituteofcrap.com 

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 6

Vette kalfragout: de ideale sportvoeding!

‘Rust is de belangrijkste training.’ ‘Eet gezond en gevarieerd.’ ‘Zorg voor regelmaat in je trainingen.’ ‘vergeet ook je buik- en rugspieren niet!’ Ieder artikel over sport en in het bijzonder over hardlopen, bevat dit soort clichématige informatie. Als ik dit lees pis ik zowat in mijn broek van het lachen. Wat een bullshit. Doe toch gewoon dingen waarbij je je prettig voelt!
Mensen die mij een beetje kennen weten dat mijn levensstijl alles behalve gezond is. Ik drink graag een biertje, ik houd van een bittergarnituurtje en een brok oude kaas gaat er bij mij ook wel in. Chips staat trouwens bovenaan het lijstje! ‘Een avond zonder chips is een avond niet geleefd.’ Laten we het erop houden dat ik de ‘sportwetten’ niet zo serieus neem. Spruiten, olijven, asperges. Op mijn bord zul je deze groene troep nooit vinden. Nee, doe mij maar een schnitzel met aardappelschijfjes uit de frituur en een flinke klodder mayo. Heerlijk! Om mijn schuldgevoel enigszins weg te nemen, neem ik daar een blaadje sla of een sperzieboontje bij. Goed bezig toch?

Je kunt de krant niet open slaan of je leest weer zo’n onzinverhaal over voeding. Ik kan de krantenkoppen inmiddels wel dromen. ‘Brood bij het ontbijt is slecht voor de stoelgang.’ ‘Gepofte cornflakes met rabarber en ansjovis zorgt voor een goede stofwisseling.’ ‘Een betere weerstand? Begin de dag met roggebrood in gortepap met gember.’ ‘Lijnzaad en chiazaad houden lichaam en geest in evenwicht.’ Je kunt het zo gek niet verzinnen. Laatst las ik dat tennisser Novak Djokovic een streng ‘glutenvrij’ dieet volgt. Even voor de duidelijkheid: al het lekkere eten bevat gluten. Een rampzalig dieet dus! Ik doe niet mee aan dat moderne gedoe. Voor mij geen volkorenspaghetti of onbespoten groenten. Ik houd het bij mijn eigen feestmaal. Veel, vet, lekker en makkelijk.  

Onlangs liep ik een vijf kilometer wedstrijdje op de baan in mijn geliefde Zwolle. Na een vermoeiende schooldag, ik moest al om half 11 beginnen, was het boodschappen doen er natuurlijk weer bij in geschoten. Even kijken wat ik nog in huis heb. Kijk aan, een blikkie kalfsragout. Pannetje met de pruttelende grijze drap op het vuur, oventje op 200 graden en daar gaat die! Ik twijfelde van te voren nog over het aantal ragoutbakjes. Vier is misschien wel erg veel dacht ik. En inderdaad, na twee bakjes was de honger gestild. Maar kom op, ik ben toch geen watje! Na wat duwen, trekken en kokhalzen verdwenen ook het derde en vierde bakje in mijn mond. Ik kon bijna niet meer lopen van de buikkrampen. Bij het opspelden van het startnummer verliet al een zacht scheetje mijn lichaam. Tijdens het inlopen werd het niet veel beter. Ik moest een aantal keer gedwongen stoppen. Ik stond zwetend in de berm met mijn handen op mijn knieën. Een boertje bracht namelijk niet alleen lucht met zich mee. Je zult begrijpen dat ik niet geheel okselfris aan de start verscheen. Maar zo slecht ging het niet. In tegendeel. Toen ik over de finish kwam stond er 17.50 minuten op de klok. Een dik persoonlijk record! Toegegeven, geen wereldtijd, maar toch een prestatie waarmee ik thuis kan komen. En denk je dat ik het op een meergranen boterham met appelstroop beter had gedaan? Ik geloof er geen snars van!

Ik hoor jullie denken: wat is de strekking van dit lulverhaal? Nou dat zal ik jullie vertellen: doe gewoon dingen waarbij je je prettig voelt. Ik ben natuurlijk niet helemaal achterlijk. Ik begrijp best dat een gevarieerd eetpatroon beter is dan die eenzijdige vette meuk die ik naar binnen schuif. Maar we moeten het ook niet allemaal gaan overdrijven. Iets wat vandaag gezond is, staat morgen weer op de verboden lijst! We maken elkaar helemaal gek met die voedingshype. Een beetje gezond eten kan natuurlijk geen kwaad, maar je moet je er vooral goed bij voelen!