 |
| Chantal Posthumus en Nieke Hoitink |
Op een donkere, koude
winteravond in een café in Monchau
stonden 7 AVAjanen en 2 trouwe supporters samengepakt biertjes (en
Apfelschörle) weg te drinken. 3 uur lang… Waarom? Ze weten toch ook dat ze de
volgende dag moeten knallen? En niet zomaar knallen. Nee, 40 km door weilanden, over steile paden bezaaid met keien, vastgevroren sneeuw en verraderlijk
gladde ijsplateaus. Het jaarlijkse ‘Klavertje 4’ in Olne wachtte op ons. Voor
ons begint die jaarlijkse traditie trouwens hier, wij zijn dit jaar voor de
eerste keer mee. Henrie, Walter, André, Angelique en Tracey zijn gepokt en
gemazeld in het wegkauwen van deze kuitenbijters in de voorlopers van de
Ardennen.
De cafébaas had het erg druk,
de barjongen moest nog ingewerkt worden en er kwamen toch ineens veel meer
gasten dan waar het café met zijn redelijk beperkte hoeveelheid tafels op
gerekend had. Vandaar 3 uur. De magen begonnen te knorren, maar de gezelligheid
leed er niet onder! De weg naar het café toe is trouwens ook het noemen waard;
onder leiding van onze gids Walter liepen we al een soort oefentrail door de
steile besneeuwde paadjes van de hoge heuvels naar het stadje in het dal.
Prachtig was het. Eerder die dag was dit kleurrijke gezelschap vanuit Aalten
vertrokken naar een idyllische slaapplek in een kasteeltje (ons beloofd door
vader van de AVAfamilie: Henrie Drenthel), wat in werkelijkheid een kliniek
bleek te zijn, compleet met toegangspoort en deuren die achter je op slot gaan.
Alhoewel het bordje met de pijl aan het begin van het landweggetje deed
vermoeden dat we naar een Jugendherberge afreisden.
Het slaapkamertje van 4 bij 2
meter was steriel ingericht met 3 stapelbedden. Van het steriele karakter bleek
niet veel meer over toen 1 van ons ‘s nachts na een toiletbezoekje de kamer van
het 5-tal dames weer in wilde gaan. Het raam bleek dichtgedaan…. Hoewel in de
kamer naast ons de mannen met 1 man minder bivakkeerden, nemen we aan dat de
luchtkwaliteit daar niet veel beter was dan die in onze kamer. Toch zaten we
allemaal op zondagochtend fris en vol nieuw opgedane energie aan het Frühstück.
Daarna was het nog even flink doorgaan om op tijd aan de start van onze trail
te kunnen verschijnen. Wie verwacht er dan ook dat de parkeergelegenheid bomvol
is en de bermen van alle aangrenzende landweggetjes vol hoog opgeschoven
ijsgeworden sneeuw liggen? Menig haastig parkerende deelnemer reed hier zijn
grill op kapot.
Maar trailrunners zijn relaxte
mensen. Met starten werd gewoon gewacht tot iedereen zover was. Wij stonden in
de startzone nog druk bezig selfies te maken in het dikke pak sneeuw, toen de
meute in de verte in beweging bleek te zijn gekomen. “Oh, we zijn begonnen”,
zeiden we tegen elkaar. En nog licht onwennig op het parcours begonnen we ons
Klavertje-1. Ja, sorry, vier lussen, dat is alleen besteed aan Henrie, André en Walter. Op die
ene lus pakten we al 355 hoogtemeters! Sneeuwheuvel na sneeuwheuvel tikten we
weg. Het parcours was prachtig en de -6 graden Celsius deden daar zeker geen
afbreuk aan. We genoten er enorm van om door de weidse natuur te rennen. Naar
boven pokkelend of glibberend afdalend over een smal pad van bevroren sneeuw.
Voor ons zagen we een lint van lopers die er al even ontspannen bij liepen.
Hier en daar werd gestopt voor een fotootje, of een versnapering uit de rugzak.
(Nee, wij niet, wij deden maar 1 lus.)
Toen we weer gedoucht en wel
in de vrieskou bij de doorkomstlinten stonden, stapte Tracey net de uitpufzone
in, na een knappe 22 km. Ze werd opgevangen door haar steun en toeverlaten;
vriend Allard en haar ‘mom’. Ook Angelique wist een halve klaver te volbrengen.
Ondertussen passeerden ook de drie mannen de wisseltent. Ze propten zich vol
met spekjes, tuc en sultana. Op naar de volgende ‘boucle’. En wij gingen op
naar de terugreis. Al kletsend in de auto keken we terug op een supergeslaagde
run-expeditie en lachten ons weer slap om Nieke die op haar ‘gewone’
hardloopschoenen een échte trail heeft gelopen!
Nieke Hoitink en Chantal Posthumus
.JPG)
