Hels weekend Björn Demkes bij Ironman Tours in Frankrijk

Bjorn Demkes met Loes en Kris, twee van zijn trouwe supporters

Ironman Tours 2026

Bjorn heeft zich vorig jaar in 2025 na Ironman Barcelona ingeschreven voor IM Tours. Waar hij in Barcelona in een zeer snelle tijd geen startbewijs kon claimen voor het WK Championships Kona Hawaii, hoopte hij dit dan nog één keer te gaan proberen in Tours Frankrijk. Doortrainen met lichte blessures, geen feestjes en alcohol. We werden al net twee bejaarden die in een bejaardentehuis woonden. Rust, regelmaat en op tied noar bed elke dag. Saai, maar alles om zijn droom het WK Kona te gaan halen. Alles moest ervoor wijken. lk had vaak mijn T-shirt aan met de tekst: Ironwife, I survived his trainingsplan, om hem eraan te herinneren dat zijn gezin ook nog bestond. Maar dat we wel achter hem stonden.

Een paar weken voor vertrek werd Bjorn verkouden. Het ging richting voorhoofdsholteontsteking en hij was met regelmaat aan het hoesten. lk had mijn twijfels. Af en toe zei ik: moet je wel meedoen met die verkoudheid? Ja zei Bjorn ik start gewoon, als het niet gaat dan stop ik. Ja ja, ik ken hem onderhand wel. lk stelde mijzelf nog als voorbeeld, zover zou hij het niet laten komen. Voor onze reis had ik nog een busje geregeld bij de firma Tanck. We moesten hier met 5 man in, en alle spullen van Bjorn ,waaronder zijn fiets moesten ook mee. Ideaal zo’n busje, we waren er klaar voor. Op naar Tours, we voelden ons net the A-team in het zwarte busje

Vrijdag 12 juni 

Om 04:00 uur vertrokken Björn, Loes en ik. Allemaal goed wakker en klaar voor de reis van 800 kilometer. Kris en Sam gingen met de trein eerst een nachtje romantisch naar Parijs. De stad der liefde. In Antwerpen kwamen we in een dikke file terecht. lk zat achter het stuur en was er klaar mee. Gewoon ruilen met Bjorn en door. Daarna weer door richting Parijs. Hier stonden we weer dik een uur of langer in de file. Weer had ik de pech om te rijden. Loes heeft heerlijk geslapen de hele reis, terwijl ze had aangegeven ook wel te willen rijden. Na ongeveer 10 uur kwamen we aan bij Parc des Expositions de Tours. Registreren, rondkijken en door naar het hotel. Het kon ermee door. Loes en Bjorn gingen samen even een rondje hardlopen. lk ging een stukje wandelen. Daarna eten, rusten en slapen.

Zaterdag 13 juni 

Eerst ontbijten in het hotel. Voor 22 euro per persoon verwacht je toch wel een redelijk ontbijt. Bevroren ei, pompoenpitten en een paar broodjes om uit te kiezen. Maar ja daar zet je je ook wel weer overheen. Björn ging een testritje met zijn fiets doen en ik ging kijken of er een supermarkt in de buurt was, om voor ons een ontbijt te halen voor de volgende dag. Daarna ging Björn eerst een stukje zwemmen in de rivier. Dat zag er goed uit, hij gaf aan wat buiten adem te zijn. Daarna door naar het Parc voor de briefing. Loes werd helemaal blij, want Joep Schillemans was ook gearriveerd. Samen met zijn medevlogger Jens zouden zij ook meedoen aan de Ironman. Als ik die Joep toch eens te spreken krijg, want in Barcelona zoals jullie weten durfden ze Joep niet aan te spreken en moeders moest hem vooral niet aanspreken. Dat zou te beschamend zijn.

Na de briefing kon Bjorn de fiets inleveren. Tot zijn schrik zag Bjorn dat zijn band van de fiets geknapt was. Eerst maar een nieuw bandje erop zetten dan. Het was ook bloedheet in de the A-team bus. Daarna door naar het station, waar we Kris en Sam op zouden pikken. Dit duurde echter nog 2 uur. Daarom maar 2 uur bij de Mac Donalds in de buurt gezeten om daar heerlijk uit eten te gaan en te wachten op de andere twee. Daarna door naar het hotel en gelijk door naar bed, want om 04:00 uur zou de wekker weer gaan voor Raceday. Björn was nog steeds niet fit.

Zondag 14 juni Raceday

We kwamen mooi op tijd aan en er stond al een groepje mensen te wachten bij het Parc. Ook zag ik Joep Schillemans staan. lk dacht dit is mijn kans. lk loop er naartoe. lk hoorde Kris en Loes roepen: wat ga je doen, niet naar Joep toegaan. Mama niet doen. lk negeerde ze en met een smoes vroeg ik aan Joep: moeten jullie hier naar binnen. Daarna kwamen we aan de praat en zei ik dat ik van mijn dochters niet met hem mocht praten. Zijn vlogger zei: laten we dan vooral een foto van Joep en jou maken. Hartstikke leuk. lk heb hem succes gewenst en hij wenste Bjorn ook veel succes. Kris en Loes wilden natuurlijk weten waar we over gepraat hadden. Dit natuurlijk niet met ze gedeeld.

Om 06:00 uur stonden we bij de start. Bjorn trok zijn wetsuit aan. lk zag aan hem dat hij er niet helemaal op gerust was. Maar dit herkende ik ook van hem in Barcelona. Gezonde spanning dacht ik. We wensten hem succes en gingen verderop bij het water staan. Om 06:30 viel het startschot, een uur later kwam Bjorn uit het water en hij oogde fit en mijn ongerustheid zakte af. Tijdens het fietsen konden we hem volgen via de live track. Het eerste uur fietste hij harder dan normaal, daarna zakte het af. Het werd steeds langzamer. We gingen vast naar de finishstraat, want daar zouden de lopers ook 4 keer langskomen.

Joep kwam als eerste langs rennen, want dat wisten Kris en Loes, omdat ze hem ook volgden. We moedigden Joep aan en kregen ook nog reactie. Daarna kwam Bjorn en hij oogde niet fit. lk zag het aan hem en de zorgen namen weer toe. Bij het 9 km punt zagen we op de livetrack dat hij niet verder liep. Het was ook bloedheet. lk besloot naar dat punt te gaan lopen. Kris, Loes en Sam bleven op het punt staan, waar we al stonden.

Toen ik richting de brug liep, hoorde ik een ambulance. lk voelde gewoon dat Bjorn daarin lag. lk zag dat de ambulance nog stilstond en rende ernaar toe. Net voor ik daaraan kwam zag ik de ambulance voor mijn neus wegrijden. Kris, Loes en Sam kwamen ook al aanlopen en toen werd ik gebeld, het was Bjorn. Hij lag inderdaad in de ambulance en zag mij lopen. Hij moest tijdens het fietsen hoesten en tijdens het hardlopen moest hij bloed ophoesten. Hij zag de ambulancebroeders en wilde ze om advies vragen en wat verstandig was. Om toch nog door te lopen of te stoppen. Hij werd meteen in de ambulance gegooid.

Wij werden daarna van het kastje naar de muur gestuurd en mochten niet bij hem komen. Uiteindelijk konden we Bjorn meenemen. Longen, zuurstof en bloeddruk waren goed. Hij had een branderig gevoel in de longen en kon moeilijk doorademen. Niet benauwd. Thuis moest hij maar zo snel mogelijk naar zijn eigen huisarts gaan. Een enorme domper en tegenvaller. Ook balen van een DNF, maar de knop kon Bjorn gelukkig vrij snel omzetten.

Maandag 15 juni

Bjorn voelt zich nog niet fit. Hij heeft een afspraak bij de huisarts gemaakt voor woensdag. We willen het vandaag rustig aan doen en dan de bus inpakken om morgen naar huis te gaan. Eerst zijn we met zijn allen wezen ontbijten in een lokaal overdekt winkelcentrum om daarna Kris, Sam en Loes af te zetten in het centrum. Wij rijden terug naar het hotel en onderweg gaat er een rood lampje branden met de melding motorstoring, ik zet de auto meteen stil. We kunnen de bus net parkeren voor een makelaarskantoor. Bellen met de pechhulp. Na 2,5 uur komt de afsleep.

We converseren via google translate, want we kunnen elkaars taal niet verstaan. Het is geen goed nieuws. De bus maken, dat gaat wel vrijdag worden. We moeten maar via de verzekering vervoer voor de bus naar Nederland regelen en zelf vervangend vervoer regelen. Sta je dan in Frankrijk. Gelukkig blijft Bjorn rustig als altijd en ik zit me wel op te vreten. Rustig blijven. Om 20:00 uur eindelijk bericht dat we 60 kilometer verderop een vervangende auto voor 3 dagen mee kunnen krijgen. Dus dinsdag kunnen we als het goed is met een taxi de vervangende auto ophalen en dan met gierende banden terug naar Nederland.

Helaas heeft Bjorn zijn doel om een ticket te bemachtigen voor de WK Championships in Hawaii niet behaald, maar dat is nu niet belangrijk. Eerst moet hij herstellen. Gezondheid is het allerbelangrijkste en een bus die het wel doet.

Groetjes Katja en ik mag hopen dat zijn dromen vanaf nu wat kleiner worden en wat dichter in de buurt.

Katja met vlogger Joep Schillemans