The road tot the Midlife Marathon – deel 3 – afsluitende duurloop met de Masters

De masters Gerdy, Geert en Theo die Rinke de laatste wijze raad hebben meegegeven

Vanaf vandaag, maandag 7 december, moet ik nog 5 nachtjes slapen voordat mijn avontuur op Ameland begint. Een solo-marathon over het Waddeneiland. Mijn eerste marathon in mijn 50-jarige bestaan. Beter gezegd: ons avontuur. Coach Christel gaat een kleine 4 uur meefietsen, op een slakkentempo achter me aan, of voor me uit. En dat bij 4 graden, striemende windvlagen, slagregens en geen warm café onderweg waar even een kop koffie genuttigd en de blaas geledigd kan worden. Een held is ze!

Als laatste voorbereiding op dit avontuur heb ik zondag een laatste duurloop gelopen met 3 dierbare hardloopvrienden, met als doel nog een laatste 15 km te rennen in een genuuglijk tempo. Oud-coach Theo, hardloopbuddyneef Geert en maatje Gerdy hebben de laatste adviezen en inzichten gedeeld op de vroege en koude zondagmorgen. Om klokslag 08.00 uur stonden ze voor de deur. We hadden nog geen kilometer gelopen of de vele tips werden enthousiast gedeeld: geen gekke dingen gaan eten, zo kort van te voren. Op tied noar bedde. De hele week niks meer doen. Rust. Vooral rust.

Ik had een route uitgezet over harde wegen en een sporadisch zandpad. Op Ameland gaat de route veelal over schelpenpaden. Ik loop graag langs de slootkanten, maar nu wilde ik het risico van een verzwikte enkel niet lopen. Vorige week vroeg een hardloopvriendin of ze me nog kon aanmoedigen. Erg lief natuurlijk, maar ik heb haar wel verteld dat ik de Amelandroute ren. Niet de Hamelandroute…Ben benieuwd of ze er is. Dat zou wel echte vriendschap zijn…

Theo heeft 12 marathons gerend, waarvan 3 stuks onder de 3 uur. Een klasbak dus! Theo vertelde nog dat een collega-loper zich wel eens afgevraagd had hoe hij dit klaarspeelde “met zo’n lichaam”. We vroegen hem wat hij nog allemaal meer met z’n goddelijk lijf kon, maar daar reageerde hij niet op. Hij stiefelde gestaag door. Daar ligt zijn kwaliteit. En maar doorgaan, kunstheup of niet. 65 jaar oud, nou en? Prachtkerel.

Geert heeft 1 marathon gerend. Ook hij kwam binnen de 3 uur over de finish. Hij vertelde dat hij destijds de training erg serieus nam: trainingsweken van boven de 100 km, 2 maanden van te voren geen drank en chips. Hij woog toen, 12 kilo minder, nog maar 68 kilo. Zijn “je-weet-wel” gemiddelde had hij van 6x naar 3x in de week teruggeschroefd. Wij mannen moesten natuurlijk keihard lachen om die Wevers-praat. Gerdy schudde zuchtend haar wijze hoofd en je zag haar denken: “Kearls, blablabla…”.

Gerdy heeft paar jaar geleden de Rotterdam Marathon afgeraffeld in 3.41,56. Da’s een prestatie van formaat. Dat ga ik denk ik niet redden onder de onmenselijk zware omstandigheden op Ameland. Laat ik me maar vast indekken. Geert gokt op 3.51, Theo houdt het op 3.46 en Gerdy voert de druk op met een ingeschatte 3.40. Mijn uitgangspunt is gewoon lekker rennen en genieten. Zeg ik hardop…stiekem denk ik wat anders…

Als we weer thuis zijn, hebben we 14,7 km op ’t horloge staan. Dus allemaal nog even doorrennen naar het station en terug. Die 15 km moet en zal aangetikt worden! Zo is ieder op z’n eigen niveau nog steeds erg fanatiek. Mooi om te zien. Twee weken geleden heb ik met de hardloopvrienden Roy, Wim en Jaap gelopen. 30 kilometer in een tempo van 5.20 minuut per kilometer. Zondag was het 6.18 minuut per kilometer. Mooi taper-tempo dus, De 5,20 geeft vertrouwen dat dit 50-jarige lijf nog best een beetje tempo kan maken. Tijdens zo’n rustige loop komen de mooie gesprekken los. Geert vertelt mooie verhalen over z’n vader, mijn ome Johan. De kwajongensstreken van vader Johan hadden zomaar streken van Geert kunnen zijn. We zien enige gelijkenis. Theo vertelde nog over de absurde trainingsweken, in tijden dat hij nog kleine kinderen had. Daar nu op terugkijkend snapt hij niet altijd dat hij zo druk kon zijn met z’n eigen hobby. ”Eigenlijk best asociaal”, erkent hij nu.

We drinken nog even een kopje koffie in huize ter Haar aan de Stationsstraat. Voor Gerdy is het een bijzondere morgen: met 3 oudere heren op pad. Terwijl ze eigenlijk een “cougar” is…(Een cougar is een vrouw die valt op jongeren mannen). Haar Dirk is bijvoorbeeld nog maar 46. Terwijl zij toch alweer 48 is. De belezen en erudiete Rinke weet te vertellen dat een man pas mag daten met een vrouw als zij minimaal de helft van de leeftijd van de man is + 7 jaar. Dus in het geval van Theo: 65 / 2 = 32,5. 32,5 + 7 = 39,5 jaar. Dus als Theo wil, kan hij Adrie inruilen voor vrouw van 39,5. Theoretisch gezien dan. Omdat hij met hart en ziel van Adrie houdt, is er geen haar op zijn hoofd die daar aan denkt. En Adrie kan dat goddelijke lichaam natuurlijk niet missen. Geert, die een beetje hardop aan het denken is, vraagt zich af of hij zijn mannelijke plichten met een vamp van 37 (60/2 + 7) nog wel kan doen zonder dat hem de bril beslaat. Geert kan op deze leeftijd namelijk niks meer vinden zonder bril. Beelddenker Theo verslikt zich in de stroopwafel en met ons drieën moeten we hem onder de tafel vandaan halen om hem weer op z’n stoel te zetten. Rust Theo, rust.

En zo eindigt een mooie hardloopmorgen met een grote “smile” op het gezicht. Ik hoop dat ik me aan deze smile op kan trekken, als ik over 5 dagen loopt te zwoegen over Ameland.

Hardloopvrienden, heel erg bedankt voor alle positieviteit, het uitgesproken vertrouwen, de onmisbare tips en het onbedaarlijk lachen. Donderdag laat ik me nog een keer liefdevol masseren door Han Tieltjes, en een pleistertje hier en daar. Vrijdag stap ik op de boot naar Ameland met mijn lieve coach. Ameland, here we come!

Sportieve groet van Midlife Marathonman Rinke ter Haar

Een gedicht voor alle hardloopliefhebbers!

Het is 5 december: de dag van pakjesavond! Een cadeautje uitpakken of een gedicht voorlezen: grote kans dat je daar vandaag mee bezig bent. De sint heeft ook speciaal voor alle hardloopliefhebbers een gedicht achtergelaten. Lees je mee?

Ochtendkou en een graadje of acht

Jij hebt vandaag toch ook je hardloopschoenen meegebracht?

Een heerlijk rondje hardlopen, kort of lang

Lekker met collega’s, de buurvrouw of je gaat je eigen gang

Een vroeg rondje om 5 december goed mee te beginnen?

Of even tijdens de lunch heerlijk naar buiten in plaats van binnen

Nog nét een stuk hardlopen voordat de Sint aan komt kloppen

Kun je daarna verdiend al die pepernoten naar binnen proppen

 

En wat te denken van alle cadeaus uit de zak van Sint & Piet

Zij hebben natuurlijk ook gezien hoe jij van dat hardlopen geniet

Van hardloopschoenen tot een muts, een sportdrank of een korte broek

Voor iedere hardloper is iets te vinden, zonder al teveel gezoek

 

Sint hoopt natuurlijk dat je ook in 2021 lekker blijft bewegen

Heerlijk naar buiten, hard of langzaam: iedere kilometer is een zegen

Misschien een hele marathon of een ander mooi hardloopdoel?

Als je de boodschap van Sint maar onthoudt: kom uit die stoel!

 

Vandaag nog even afronden op school, lekker thuis of op kantoor

Laatste gedichten schrijven, chocoletter mee en dan snel ervandoor

Het heerlijk avondje is dan eindelijk gekomen

Wij wensen alle hardlopers de 5 december van hun dromen

 

Sint & Piet

5 tips voor efficiënt trainen met weinig tijd

Juist als je het heel erg druk hebt en je veel stress ervaart, kun je beter wel gaan hardlopen

Heb je het druk? En lukt het je daardoor niet om een paar keer per week te gaan hardlopen? Bedenk je dan: "If you are too busy to run, you are too busy!" Juist als je het heel erg druk hebt en je veel stress ervaart, kun je beter wel gaan hardlopen. Dat is goed voor je ontspanning. Maar hoe pak je dat aan als je weinig tijd hebt? Hardlooptrainer en -expert Rob Veer weet hoe je efficiënt traint met weinig tijd.

1. Stem je doelen af

Als het tijdsgebrek een chronisch karakter heeft, stem dan je doelen af op de beschikbare trainingsruimte. Het is niet effectief en evenmin gezond om altijd onder tijdsdruk te trainen. Daarbij kan het demotiverend werken: je doelen continue niet halen. Stel je doel en je trainingsschema dan ook bij als het nodig is.

2. 80 % in rustig tempo

Bewaak de totale trainingsintensiteit en loop ten minste 80% van je weekomvang in een rustig tot zeer rustig tempo. Onder een rustig tempo wordt verstaan dat je tijdens het hardlopen makkelijk een gesprek kunt voeren.

3. Doe intervaltraining

Intervaltraining is hardlopen in verschillende tempo’s. Een effectieve manier om sneller te worden. Door de intensiteit heb je een goede training als je weinig tijd hebt. Er zijn talloze voorbeelden van intervaltrainingen te vinden op internet. Een goede training voor lopers die beginnen met intervaltraining is 10 keer 1 minuut hardlopen. Je loopt dan steeds 1 minuut op een hoog tempo. Tijdens die minuut gaat je hartslag omhoog: hoe hoog, hangt van veel factoren af. De basisregel is: je maximale hartslag minus 20. Na die minuut wandel je 2 minuten rustig of ga je joggen.

4. Weekend

In het weekend heb je waarschijnlijk meer tijd. Probeer dan in elk geval één langere, rustige duurtraining in te plannen. Dit is het moment om in jouw rustige tempo te lopen. Kies wel voor een vaste dag en tijd. Ga met een hardloopmaatje of sluit aan bij een club. Of blok jouw training in een gedeelde agenda. Dit voorkomt dat de vrijblijvende hardloopafspraak met jezelf, er zelfs in het weekend toch niet van komt.

5. Tijdstip

Het beste tijdstip om hard te lopen bestaat niet en is heel persoonlijk. Het hangt onder andere af van jouw dagprogramma en verplichtingen. Interessant om te weten: ruim 60 procent van de lopers gaat tussen 17.00 uur en 21.00 uur ’s avonds. Slechts 21 procent voor 10.00 uur ’s ochtends. Heb je nog geen voorkeur of ritme gevonden? Probeer dan enkele trainingen op allebei de tijdstippen uit en kijk wat het beste voor jou werkt. (bron)

MudSweatTrails route van Zutphen naar Ruurlo door de ogen van de ontwerpers

Prachtige route van Ruurlo naar Zutphen

Pling! Bericht van Ricardo Boerkamp. ‘Hoi André, heb je misschien tijd/zin om komend weekend samen de NS route Zutphen-Ruurlo te lopen?’ Beetje kort dag, maar de agenda was leeg en ik had er wel zin in om de route eens in zijn geheel te lopen. De afspraak was na wat heen en weer appen dus al snel gemaakt. Ricardo zou zondag met de trein van 9:22 op station Ruurlo aankomen. Dan lopend met een omweg naar Zutphen en dan ging ik weer met de trein terug.

De route die door MudSweatTrails in samenwerking met Outdoor Achterhoek is neergezet maakt deel uit van een aantal routes om de Achterhoek te promoten. In het ontwerpstadium was ik benaderd om een route te ontwerpen en ik had een geschikte route van station Ruurlo naar station Vorden bedacht. Ricardo had samen met loopmaatje Adrie een aansluitende route bedacht van station Zutphen naar station Vorden. Voor de liefhebbers die liever wat korter lopen kun je dus van Zutphen naar Vorden lopen of van Vorden naar Ruurlo. De liefhebbers van de lange afstand kunnen de hele afstand ineens doen en komen dan aan een 40 kilometer door de prachtige Achterhoek. Samen met Ricardo de hele route lopen was dus een mooie gelegenheid om Ricardo mijn stuk te laten zien en Ricardo kon dan zijn route laten zien.

’s Avonds van tevoren checkte ik nog even de weerberichten. Na een mistige en koude zaterdag zou het zelfs nog kouder worden. ’s Nachts vorst en maximaal 3 graden overdag, maar wel helder weer. Het zou dus zomaar een prachtige loopdag kunnen worden. De temperatuur zou tijdens het lopen geen probleem zijn. Maar dan moest ik wel voor de terugweg genoeg kleding in mijn rugzakje proppen. De ervaring leert dat het op stations altijd koud is en tocht. En ik zou toch wel een klein half uurtje moeten wachten als de trein net weg zou zijn als ik bij het station aankwam.

Met een temperatuur van een graad of drie in je zweterige kloffie zou dat heel oncomfortabel zijn of zelfs tot onderkoeling kunnen leiden. Speciaal voor dit soort dingen heb ik een Adventure Vest van Ultimate Direction. Droog termoshirt, droge sokken, buff, regenbroek, jack, en een donsjackje allemaal in ziplock bags gepropt en de lucht er goed uitgedrukt. Voldoende eten en drinken voor onderweg mee. Het paste er allemaal in en zelfs nog een klein beetje ruimte over. Wel een redelijk volume, maar qua gewicht viel het mee.

’s Morgens op station Ruurlo bleek de trein keurig op tijd te zijn met Ricardo als enige passagier op dit vroege uur. We hingen onze rugzakken om en startten de de route op de horloges en de GPS-handheld. Na een korte blik op kasteel Ruurlo doken we de bossen in die vroeger bij de landerijen van de baron hoorden. Veel blad was al van de bomen gevallen en toen we even omkeken zagen we de rode ochtendzon opkomen door de takken. Een mooiere start konden we ons niet bedenken en we hoopten dat het een goed voorteken zou zijn voor de rest van de dag. 

Het is altijd even afwachten of het samenlopen een beetje wil lukken bij zo’n hardloopafspraak. Soms moet de één inhouden, soms de ander. We vertrokken in een redelijk tempo, maar na een paar minuten waren we opgewarmd en lieten we eigenlijk als vanzelf het tempo iets zakken tot een tempo wat voor beiden redelijk comfortabel aanvoelde. En dat zonder dat we het er echt over hadden. Eigenlijk is dat best bijzonder te noemen.

De bossen tussen Ruurlo en Vorden bestaan uit een mooie mix van loof-en naaldhout, met prachtige oude exemplaren er tussen. De paden en single tracks waren goed beloopbaar, het waterpeil was duidelijk nog veel te laag. Toen ik vorig voorjaar de route uitzette stond er veel meer water in de sloten en waren de paden her en der best modderig. Hopelijk trekt het waterpeil nog weer bij gedurende de winter. Tussen de bossen bevinden zich vooral boerderijen, waarvan sommige behoorlijk oud. De beschilderde luiken geven aan bij welk kasteel ze vroeger hoorden. Maar de kastelen zelf zijn nog vaak particulier bezit en de route voert er daarom niet kort langs. Een erg mooi en afwisselend landschap dus, typisch voor dit gedeelte van de Achterhoek. Ricardo had er nog nooit gelopen en hij vond het heel mooi om te zien.

Eenmaal bij Vorden sloegen we natuurlijk het stukje naar het station en weer terug over, we gingen immers voor de hele route. De temperatuur was een paar graden inmiddels en we liepen heerlijk te genieten van de natuur en goede gesprekken. Hier begon het stuk dat ik nog niet gezien had. Eerst over het Grote Veld, een natuurgebied dat niet echt heel bekend is, maar geweldig mooi. Naaldbos, heide velden, mooie single tracks en wat bredere paden die overal doorheen slingeren. Heel af en toe kwamen we wandelaars of mountainbikers tegen, vriendelijk groetend zoals het in de Achterhoek normaal is, maar meestal liepen we in een verlaten landschap. Precies zoals ik het graag heb.

Na het Grote Veld achter ons te hebben gelaten staken we de weg Warnsveld-Lochem over en liepen we via landgoed Velhorst en het mooie stukje Kienveen richting de Berkel. Wat een geweldige route over machtig mooie paadjes is hier bedacht. Ik liep heerlijk te genieten. Dat het zonnetje ook lekker tussen de bomen doorpiepte maakte het alleen maar mooier. Ik voelde me nog prima, af en toe even een kleine stop om wat te eten en te drinken en weer door. De benen voelden nog goed en we hadden er nog steeds een lekker ontspannen tempo in.

Bij de Berkel aangekomen liepen we over het maaipad langs de rivier. Een stuk kaler dan door het bos, maar zeker in het zonnetje was het zeker niet minder mooi. Gewoon een heel ander landschap. De Berkel is over een flink stuk weer teruggebracht in de meanderende staat die het vroeger had. Zowel voor de natuurwaarde als ook om water minder snel af te voeren. Gelukkig stond er weer behoorlijk water in, dit in tegenstelling tot afgelopen zomer. De stuwen waren wel allemaal nog hoog gezet om zoveel mogelijk water vast te houden, maar ook over de mooi aangelegde vistrappen kabbelde het water heel behoorlijk.

Langs de Berkel kwamen we regelmatig mensen tegen die ook lekker van het mooie weer aan het genieten waren. Wandelaars met en zonder honden, mountainbikers, allemaal vriendelijk groetend. Een oudere wandelaar vroeg zelfs of we de MST treinroute in tegengestelde richting liepen! Prachtige route zei hij er nog bij. Wat toevallig dat je iemand tegenkomt die meteen raad wat je aan het doen bent. Onze dag kon niet meer stuk na deze ontmoeting.

Wat zoetjes aan wel stuk ging was mijn onderstel. Hoewel het tempo nog best aardig was begonnen mijn benen toch wat te protesteren na 35 km. En ik was niet de enige, ook Ricardo had het beste wel gehad. Gelukkig hadden we de kerktoren van Zutphen al in zicht. Langs de Berkel en via diverse parkachtige paadjes liepen we richting de binnenstad en het station. Zutphen heeft een hele mooie oude binnenstad en je komt zelfs langs een mooi stuk van de oude stadsmuur. Toch was ik er niet rouwig om dat we na 4:40 uur lopen het stationsplein opliepen en op een muurtje konden gaan zitten. Het was een prachtige tocht geweest in alle opzichten. Mooie route, fantastisch loopweer, goed gezelschap. Eigenlijk alles wat ik vooraf hoopte. We hopen dan ook dat vele trailrunners er net zoveel van gaan genieten als wij gedaan hebben.

Uiteraard was de trein net weg, dus ik had alle tijd om alle kleding uit mijn rugzak aan te trekken. Ik had nog twee blikjes cola zodat ik ook Ricardo er eentje mee kon geven. Een beetje energie kon hij wel gebruiken aangezien hij nog een paar kilometer verder naar huis moest lopen. Nadat we afscheid hadden genomen kon ik nog even rustig in het zonnetje genieten van een koffie-to-go met een lekker broodje uit de stationskiosk. En waar we 4:40 uur er over gelopen hadden bracht de trein me in 20 minuten weer terug naar station Ruurlo. (bron)

Andre Bleumink

Ricardo (links) en Andre

Strava-Mania

Daan Migchelbrink in actie op de Achterhoek-Ultra

We gaan even terug naar zaterdag 17 oktober jl. Via Strava laat Daan Migchelbrink rond een uurtje of zes in de avond weten, dat zijn zaterdagtraining er op zit. Bij het zien van zijn prestatie, zal menigeen zich nog eens goed in de ogen hebben gewreven of was inmiddels al van de bank gerold. De altijd goedlachse Bredevoorter had die dag immers het Scholtenpad afgelegd en de lengte van deze tour door het oostelijke deel van de Achterhoek kent een lengte van 76 (!) kilometer. De AVA`70-atleet had als coach zijn moeder uitgenodigd voor dit dagje-uit en zijn besloot haar zoon op de fiets te begeleiden. Na 7 uur en 58 minuten hardlopen, af en toe wandelen en zeker ook het nodige geploeter, zat de tour er op. Nu is Daan van beroep ambtenaar, dus is hij, naast het presteren onder druk, ook het maken van lange werkdagen natuurlijk gewend, ,aar dit is natuurlijk wel even een ander verhaal. Na het delen van zijn hachelijke hardloopavontuur spuugde zijn telefoon in rap tempo een lange reeks van felicitaties en kudo`s………

Strava….. de app was al populair, maar de coronatijd heeft er nog een extra boost aan gegeven. Het aantal sportievelingen dat de app installeerde nam een enorme vlucht en dat is ook wel logisch want het kost niets en dan zijn wij er als Nederlanders natuurlijk als de kippen bij. Strava biedt de mogelijkheid om de trainingsactiviteiten van clubgenoten, collega`s, bekenden en professionals te volgen en dat gebeurt massaal. Nu de coronaperiode langer aanhoudt dan verwacht en het groepsgebeuren in de ban is gedaan, is sportend Nederland op zichzelf aangewezen. En dat is te merken ook, zo blijkt. Er wordt niet alleen onnoemelijk veel getraind, ook de prestaties zijn grenzen verleggend. Daarnaast lijkt het net op of iedereen tijd overheeft. Thuiskomen met 9,98 afgelegde kilometers is “not done.” Gewoon een lusje erbij om de 10 te halen, anders is het gezeik niet van de lucht. Na een fietstraining moet er eigenlijk minimaal 100 kilometer op het tellertje staan en als dit niet het geval is, scheur je nog gewoon 12 keer door de woonwijk. Iedereen heeft dit natuurlijk al lang gezien, want als je op het routekaartje inzoomt…. Nee, de resultaten worden elke avond nauwkeurig ontleedt en zonodig van commentaar voorzien. De Strava-app levert naast de tijd- en afstand registratie nog veel meer waardevolle informatie op. Zo pakte Björn Demkes  op de laatste zaterdag van november een P.R. bij de afdaling van de Winterswijkse Berg. Linda Scholten scoorde op diezelfde dag een keurige gemiddelde hartslag van 152 bij haar duurloop en verbrandde Mark te Brake slechts 781 calorieën bij het hardlopen van de Snorrentocht. Profwielrenner Robert Gesink postte een aantal prachtige foto`s bij zijn mountainbiketraining in de sneeuw van Andorra.

Echt belangrijk? Ach….. maar het is misschien toch ook best wel weer leuk om te weten. Eigenlijk is het enige negatieve van Strava de verslavingsfactor. Je kunt er bijna geen weerstand aan bieden, om niet elke avond even te scrollen en kudo`s uit te delen. Gezinsleden worden soms horende dol van het gepiep en geblieb als je na de training weer tal van complimenten in de vorm van duimpjes, ontvangt en hopen waarschijnlijk, dat ook voor deze “ziekte” een vaccin zal worden gemaakt. De tijd zal het leren, maar het aantal besmettingen van “ de Strava-mania” groeit nog dagelijks en het einde is nog zeker niet in zicht. En wat is ook eigenlijk het probleem? We moeten toch meer bewegen, nou dan………..  (FR) 

Waar moet je op letten bij het volgen van een online hardloopschema

Trainer Rob Veer geeft praktische tips hoe je het juiste trainingsschema kiest

Om gemotiveerd te blijven in deze tijden zonder wedstrijden kun je natuurlijk een datum in je agenda prikken. Ga met jezelf de uitdaging aan om een paar weken (of maanden) te trainen om op de uitgekozen dag een wedstrijd na te bootsen. Om dat gestructureerd aan te pakken kun je gebruik maken van een online trainingsschema. Het hele internet staat er vol mee, zo zijn er ook verschillende Runner's World Hardloopschema's. Het aanbod is enorm, hoe kies je een schema dat bij je past?

Hardloopwedstrijden en trainingsschema's ten tijden van corona

Iedere loper die graag wedstrijden loopt weet inmiddels dat corona de wedstrijdkalender leeg heeft geveegd. Veel wedstrijden die gepland stonden voor de eerste maanden van 2021 zijn nu al helaas uitgesteld of verplaatst. We keken daar erg naar uit maar het is niet anders. Gelukkig waren er in de afgelopen maanden succesvolle initiatieven voor virtuele wedstrijden zoals NN Running Day. Hopelijk komen dit soort evenementen snel terug, als pleister op de wonde. Tot die tijd kun je natuurlijk wel zelf aan de slag met een hardloopdoel. Prik een datum in je agenda en organiseer je eigen wedstrijd.

Zo vind je een online hardloopschema dat bij je past

Hardloopdoel gesteld? Dan ga je waarschijnlijk op zoek naar een hardloopschema dat bij je past. Maar hoe vind je die? Dat is een vraag die zich lastig laat beantwoorden. Want waar moet je allemaal wel niet op letten? We vroegen trainer Rob Veer om enkele praktische tips.

'Het begint allemaal bij je vertrekpunt. Dat is niet wat je wilt maar wat je de afgelopen vier weken hebt gedaan. Over acht weken een marathon willen lopen terwijl je het laatste half jaar nauwelijks hebt gelopen is niet realistisch.'

Snel succes willen boeken is ook niet verstandig. 'De kans dat je dan blessures krijgt is groot. Je krijgt dan eerder blaren in plaats van eelt en dat wil je niet. Je moet je lichaam voldoende tijd gunnen om zich aan te passen. De meeste schema’s bouwen te snel op.'

Voor hoe je wel moet opbouwen bestaat gelukkig een eenvoudige vuistregel. ‘Je moet per week je totale trainingsafstand met niet meer dan tien procent vergroten. Dat is niet zozeer een voorwaarde maar een bovengrens. Wees realistisch en kies een schema die je goed aankunt. Een verkeerd uitgangspunt is je op een schema storten met vooraf het idee dat het je gaat lukken als alles meezit. Tot slot, een schema is een leidraad, geen keurslijf. Het is belangrijk om niet voorbij te gaan aan je gevoel.’

Zoveel tijd heb je nodig om op te bouwen

De factor tijd is een van de belangrijkste onderdelen als je traint voor een bepaalde afstand. Neem de tijd om op niveau te komen. Als je beginner bent of niet veel ervaring hebt, bouw het langzaam op om een langere afstand aan te kunnen. Neem per stap een half jaar de tijd. Kortom:

*een half jaar voor 10 km

*dan een half jaar voor 15 km

*dan een half jaar voor 21 km

*dan een half jaar voor 42 km

Kun je nu goed een 10-kilometer wedstrijd aan, neem dan anderhalf jaar de tijd om op het niveau van een marathon te komen. Hopelijk kunnen we tegen die tijd weer kiezen uit een volle hardloopkalender. (bron)

November toch crossmaand voor jeugd AVA'70

De jeugd in actie op de Vuilnisbelt in Winterswijk

Normaal gesproken staat bij AVA`70 in november alles in het teken van de Boekeldercrosscompetitie. Gedurende 4 zaterdagen komen vele honderden atleten uit de hele regio naar Aalten om lekker te crossen langs de sloten, over de velden en door de bossen. Ook de jeugd bij AVA`70 kijkt jaarlijks reikhalzend uit naar deze serie van wedstrijden, die gekenmerkt worden door prachtige onderlinge duels in de mooie hardlooparena en de sfeer bij het Romienendal. Dit jaar moest de organisatie helaas besluiten om het evenement te schrappen en dat zorgde voor begrip, maar ook wel de nodige teleurstelling. Zeker bij de jonge pupillen.

De zeer actieve jeugdtrainers van de club staken de koppen bij elkaar en besloten een alternatieve crossmaand te organiseren in november. Dit plan kon, zoals wel enigszins was verwacht, op erg veel blijde reacties rekenen. Op zaterdag 7 november streek de jeugdafdeling voor de eerste etappe neer in de Ringkamp, waar de verschillende spelletjes werden afgewerkt in het Haartse bos. Een week later trokken de AVA`70-jeugdleden naar de Vennebulten, waar als activiteit “de vlaggenroof” op het programma stond. Ruim 1,5 uur draafden de kids door het uitgestrekte bosgebied en genoten volop. Deze dag moest er ook een flink beroep worden gedaan op de ouders i.v.m. het vervoer naar de locatie. Dit bleek geen enkel probleem en zo kon het gebeuren dat er volgens het principe van “Kiss en Ride” een fraaie stoet auto`s geparkeerd stond bij de ingang van het bos, maar alle ouders hielden zich keurig aan de gemaakte afspraken. Het Loohuisbos vormde de derde locatie en ook hier werd een prachtige crosstraining afgewerkt onder uitstekende weersomstandigheden. De slotetappe vond plaats op de vuilnisbelt in Winterswijk. Het werd een prachtige “grand finale” van de crossmaand, want de jeugdtrainers hadden een heuse wedstrijd op het programma staan. Het parcours was gevarieerd en ook behoorlijk pittig. Vooral de slotklim naar boven bleek een flinke kuitenbijter, maar eenmaal boven wachtte de hardlopertjes een bijzondere verrassing, namelijk de aanmoedigingen van Sinterklaas. De kids lieten zich van de allerbeste kant zien en genoten volop van deze laatste crosszaterdag.

De jeugdtrainers hebben de AVA`70-pupillen in de maand november weer een prachtig programma aangeboden, waarbij het samen hardlopen en plezier maken centraal stonden. Hoe mooi is dat?  (FR)

Black Friday 2020: hier vind je een overzicht van de allerbeste deals voor hardlopers

Deze deals wil je als hardloper echt niet missen!

Black Friday 2020 is eindelijk aangebroken: Een heel weekend lang, vanaf 27 tot aan 30 november (Cyber Monday), shoppen tegen de hoogste kortingen op talloze producten. Black Friday is over de jaren heen snel ingeburgerd in de Nederlandse cultuur (korting hé).

Officieel komt Black Friday uit Amerika (je hebt ze vast wel eens zien vechten om de laatste TV) en wordt deze dag gevierd op de eerste vrijdag na Thanksgiving, wat weer valt op de laatste donderdag van november. Deze periode wordt in Amerika ook wel gezien als de start van de holiday shopping periode.

Aan Black Friday zitten letterlijk geen grenzen. Tussen die duizenden deals vindt je ook de echte pareltjes op hardloopgebied. Ben je opzoek naar de een nieuw setje hardloopkleding? Of krijg je dat nieuwe sporthorloge niet uit je hoofd? Dan is dit is hét moment op toe te slaan en jouw garderobe even goed te vullen.

Natuurlijk kom je hier om te shoppen, daarom houden we je niet langer op. Om je een stuk op weg te helpen hebben wij van Runner's World alvast de beste deals geselecteerd speciaal voor hardlopers.

Klik op de link voor de beste Black Friday 2020 deals voor hardlopers

Deel 2 virtuele Achterhoekse Loopcompetitie levert scherpe tijden

Individuele hardloper, zoals dat de bedoeling is bij dit coronaproof evenement (foto Carlo Stevering)

Doetinchem - Het ging er stevig aan toe afgelopen zondag. Het is duidelijk dat deze wedstrijd bij veel atleten, ook bij de oudere recreant, voor de nodige motivatie heeft gezorgd, nu deze dreigde te verdwijnen omdat vanwege corona zoveel echte wedstrijden zijn afgelast. En hoewel virtueel en tevens individueel, toch waande menigeen zich bespied door andere gebruikers van populaire hardloop-apps als Strava en Run-keeper en wellicht dat dit er mede de oorzaak van was dat er vele PR’s zijn gesneuveld. Onderweg op een traject naar keuze is menige deelnemer geheid andere hardlopers tegengekomen die harder liepen dan normaal met die vastberaden blik en verbeten trek om de mond die verried dat ook zij liepen voor een mooie klassering.    

Iedereen die mee doet aan 2 van de 3 afstanden wordt opgenomen in het eindklassement en dingt mee naar de eervolle titel van snelste Achterhoek(st)er in de volgende klassementen voor zowel mannen als vrouwen: 35-, 35+ en 50+. Daarnaast is er ook nog een clubklassement.

Op zondag 22 november is 10 kilometer de virtuele Achterhoekse Loopcompetitie gelopen. Het strijdtoneel besloeg de gehele Achterhoek en zelfs ver daarbuiten, getuige de uitslagen die ontvangen werden uit onder meer Hoorn, Eindhoven en zelfs Duitsland. Deze virtuele loopcompetitie is in het leven geroepen door de initiatiefnemers van ARGO Topteam en bestaat naast de 10 kilometer ook nog uit de 5 kilometer die op 8 november is gelopen en de 15 kilometer die voor 6 december op de agenda staat. 

Uiteindelijk zijn er tijden genoteerd van ruim 140 deelnemers. Bij de heren was de algemene uitslag als volgt: 1) Rick Heutinck (Doetinchem) – 31:57; 2) Ruben Garretsen (Keijenborg) – 32:28; 3 Pascal Schepers (Doetinchem) – 32:30

En bij de dames gingen de eerste 3 posities naar: 1) Linda Ooms (Zutphen) – 40:12; 2) Daphne Spreen (Oudemolen) – 41:37 ; 3) Ieneke Voets (Elst) – 41:45

Klik op de links voor de totaal-uitslag en de klassementen 

uitslag 10 km vrouwen

uitslag 10 km mannen

tussenstanden

site organisatie

The road tot the Midlife Marathon - deel 2

van links naar rechts Roy Mengerink, Jaap Oberink, Wim Brinkman en Rinke ter Haar

De volgers van dit sympathieke weblog van neef Geert weten het misschien al: ik ben me aan het voorbereiden op mijn eerste marathon. Net zoals vele anderen had ik graag meegelopen met de marathon van Rotterdam, maar om bekende redenen gaat deze niet door. Het idee was om voor mijn 50^e verjaardag een eerste marathon te lopen. Ik geef het toe, het is wel een beetje een midlife dingetje. Als je de 50 nadert, ga je je toch allerlei dingen afvragen. Onder andere tot welke fysieke prestatie je nog in staat bent. Ik heb me er al bij neergelegd dat ik geen profvoetballer meer kan worden, maar een marathon zou misschien moeten lukken.

Dus heb ik een degelijk schema gemaakt. In december 2019 al begonnen met trainen, voor de marathon in april. Deze ging dus niet door, werd verzet naar oktober. Dus stug doortrainen. Ging ook niet door! Toen zelf maar wat gepland: op 12 december ga ik op Ameland de Amelandroute lopen, een fietsroute van 41 km. Met heen en terug naar het hotel kom ik aan de 42,195 km. Met mijn lief als personal coach op de fiets. Ook mooi! Ik merk trouwens wel dat mijn lijf wat vermoeidheidsverschijnselen begint te vertonen. Dit jaar staat er al 1.750 km op de teller. Dat is voor een lichaam dat eigenlijk gemaakt is voor een explosieve sprint best veel.

Vandaag, 22 november (een week voor mijn verjaardag!), stond de 30 km op het schema. Het oorspronkelijke plan was om 2 ronden van 15 km te lopen en dan wat gastlopers erbij te vragen. Omdat we maar met 4 personen buiten mogen sporten, heb ik dit plan moeten wijzigen. Gelukkig waren er 3 bikkels die wel mee wilde lopen. Wim Brinkman, de ervaren wegkapitein (25 marathons!), Roy Mengerink (3 marathon, hij heeft de midlife crisis al gehad dus) en Jaap Oberink (1 GUV marathon, en 13 jaar jonger…). Neef Geert had spontaan aangeboden, zo is tie, om halverwege te zorgen voor de ravitaillering. Dus ik heb hem zaterdagmorgen een toete met bananen en AA drink gebracht. Om 10.00 uur kwamen we aan op het afgesproken punt. Geen Geert! Ik had me helemaal verrekend. Ik had zitten rekenen met gemiddelde snelheden die wel aardig klopten, maar toch kwamen we een half uur te laat aan. Geert kon zijn cliënten natuurlijk niet in de steek laten, dus hij kon zolang niet wachten. De cliënten en Geert hebben vanmiddag waarschijnlijk boekpiene van de bananen en de AA. En wij hadden dus geen opkikker! Gelukkig hadden Wim en Roy wat bij zich, dat hebben we ons op een coronaproove wijze gedeeld. ”Een goede training”, was onze conclusie. Soms heb je de omstandigheden niet in de hand en moet je je aanpassen. Wie weet welke omstandigheden ik tref op Ameland: storm, regen, springvloed, band plat van mijn coach…Afijn, ik kan er nu mee omgaan!

Samen de 30 km kwamen we mooi door. Al pratend tikten de kilometers mooi weg. Je hebt in goed gezelschap geen aandacht voor pijntjes of negatieve gedachten (“Waarom doe ik dit?”, “Zo lange nog?”). Waardevolle tips meegekregen van de mannen die ik mooi mee kan nemen naar Ameland. (“Vooral niet te hard beginnen!”). Na een kleine 2 uur en 3 kwartier lopen waren we weer thuis. Met een köpken koffie en een stroopwafel hebben we deze mooie morgen afgesproken. Samen 30 km lief en leed gedeeld, erg waardevol. We hebben dan ook afgesproken dat we in het vervolg bij mekaar op de verjaardag komen, als dat allemaal weer mag. Volgende week dus nog niet vrienden!

Nu ga ik de komende weken kalm an doen. Het geeft een goed gevoel dat deze 30 km goed te doen was. Die 12 km erbij moet ook wel lukken. Taperen heet dat geloof ik. Ik zal er eens op googelen. De laatste zondag voor dé marathon heb ik nog een genuuglijk duurloopje gepland met fijne hardloopmaten voor de laatste tips & trics.

Even tussendoor: ik kreeg vrijdag een mailtje van het hotel dat ik geboekt had:

- “Nog 3 weken dan is het zover, dan heten we u van harte welkom! Wilt u uw bezoek personifiëren? Klik dan op deze button! Misschien een fiets huren voor een dagje Domburg?”.

- “Domburg?”, dacht ik: “Hebben ze op Ameland ook een Domburg?”. Bleek dat ik niet hotel Bos en Duinzicht op Ameland had geboekt maar Bos en Duin in West-Kapelle, Zeeland! Dus ik bellen naar Bos en Duinzicht op Ameland:

- “Nee, helaas meneer, we zijn tot 1 maart gesloten. Zoals de meeste hotels hier…”.

- “Het zal toch niet!”, dacht ik. Dus ik de VVV bellen:

- “Wat zoekt u voor accommodatie meneer?”

- “Graag iets luxes. Iets met een jacuzzi of zo.”

- “Dan heeft u geluk dat Bos en Duinzicht gesloten is meneer. Dat is niet bepaald een luxe hotel. Maar gelukkig heb ik nog wel wat adresjes voor u…”

Oef, gelukkig maar. Ook deze onverwachte ontwikkeling weer getackeld. Dus ik een 2^e luxe hotel geboekt. Met bad, de jacuzzi’s waren op. Het mag wat kosten. Die boeking in Zeeland moet ik maar omzetten naar een voucher of zo. He’w nog wat te kleppen in het voorjaar.

Nou, ik ga nog even nagenieten van de mooie loop. Roy, Wim en Jaap, bedankt voor jullie support! En Geert, bedankt voor het natje en het droogje, de intenties waren goed! 

Rinke ter Haar

Samen kwamen we de 30 kilometer goed door

Moet je méér of harder trainen om beter te worden?

Waar word je beter van: lange langzame duurlopen of kortere snelle duurlopen?

Dat je van trainen met een hoge intensiteit beter wordt, lijkt logisch. Maar word je ook beter van (duur)lopen op een lage intensiteit? Waarom zou je rustiger lopen als je ook harder kan?

Beter worden door hoge intensiteit of groot volume?

Het effect van lange duurlopen, tempo- en intervaltrainingen is al decennialang onderwerp van gesprek onder trainers, coaches en wetenschappers. Waar de een zweert bij veel, langzame kilometers staat bij de ander juist high intensity training (HIT) centraal. Of een gebalanceerde combinatie tussen beide.

Volume versus intensiteit

Het trainingsvolume (of omvang) kan worden gemeten in het aantal kilometers per tijdseenheid (week, maand, jaar) of in aantal uren van training. Trainingsintensiteit wordt vaak uitgedrukt in een percentage van de maximale hartslag, een lactaatwaarde, de maximale zuurstofopname (VO2max) of in snelheid (denk aan je intervaltrainingen op de baan: 10x1000m in 4.00 of 5.00 min). Vaak gaat het om een verdeling in drie zones. Vertaald naar snelheid wordt er dan gesproken over zone 1, langzamer dan marathon tempo, zone 2 op ongeveer marathontempo en zone 3 wat overeenkomt met een 10 of 3 kilometer tempo.

Een training in zone 1 wordt gekenmerkt door een stabiele lactaatwaarde (kleiner dan 2 mmol), op minder dan 70-80% van de maximale hartslag, 60-70% VO2max of op 60-70% van je maximale snelheid.

Aanpassing door training; lang of intensief?

We trainen om beter te worden. En beter worden is niets anders dan een aanpassing van het lichaam op een bepaalde prikkel. Deze aanpassing, adaptatie genoemd, ontstaat door een verandering in genexpressie. Het zorgt onder andere voor een toename in eiwitsynthese (de opbouw van eiwit). De eiwitten zijn nodig om de veranderingen in hart, longen en spieren als gevolg van training mogelijk te maken. Zo ontstaan er in de spieren meer mitochondrieën. Deze energiefabriekjes zorgen voor de energievoorziening in de spier. Ook zorgt training voor meer haarvaten en elastische bloedvaten zodat het zuurstof in het bloed makkelijker bij de actieve spieren kan komen.

Het lijkt erop alsof er meerdere manieren zijn om deze eiwitsynthese in gang te zetten. Zowel lang trainen als intensief trainen zorgen voor veranderingen in je metabolisme, het functioneren van je zenuwstelsel en de hormoonbalans. En deze veranderingen hebben weer invloed op de genexpressie. Welke combinatie van duur en intensiteit het meeste effect heeft blijft een kwestie van gokken. De processen die hierbij een rol spelen leggen zogenaamd andere route (ook wel pathway genoemd) in het lichaam af.

Zuurstofopname en lactaatdrempel

Hoeveel zuurstof de spieren op kunnen nemen wordt uitgedrukt in de maximale zuurstofopname (VO2max). De hoogte ervan is deels genetisch bepaald maar wanneer je begint met trainen is het mogelijk de VO2max met zo’n 10 tot 15% te doen toenemen. Daarna zal verdere training weinig effect hebben op je VO2max. Toch kun je ook daarna nog verbeteren in je prestatie. Andere ontwikkelingen in je lichaam spelen daarbij een rol. Zo leert je lichaam om efficiënter gebruik te maken van lactaat en verbetert de vetverbranding zodat er op hogere snelheden glycogeen wordt bespaard. Deze veranderingen kunnen jaren in beslag nemen.

In een uitgebreide studie met als titel: Training for intense exercise performance: high-intensity of high volume? (Trainen voor prestaties op een hoge intensiteit; hoge intensiteit of een groot volume) geeft Paul Laursen, professor aan de Australische School of Exercise, Biomedical and Health Sciences, een overzicht van de wetenschappelijke studies die onderzocht hebben of hoge intensiteit dan wel groot volume van trainingen de voorkeur geniet.

Toplopers hebben ander voordeel van hoge intensiteit dan recreanten

Hij concludeerde dat zeer goed getrainde atleten die gewend zijn veel kilometers te maken veel baat kunnen hebben bij trainingen op een zeer hoge intensiteit. Na twee tot vier weken met daarin zes to acht intervaltrainingen op een zeer hoge intensiteit zou het gaan om een verbetering van 2-4% in prestatie. Deze training zorgt bij hen vooral voor een verhoging van de lactaatdrempel, een efficiëntere vetverbranding en een grotere capaciteit voor de verwerking van lactaat in de spieren. Bij minder getrainde atleten zorgt trainen op een hoge intensiteit vooral voor een verbetering van€ de oxidatieve capaciteit (de VO2max ).

Eerst de basis

Er wordt verondersteld dat een goede aerobe basis nodig is om de specifieke aanpassingen van trainingen op hoge intensiteit mogelijk te maken. Deze basis kan zowel met training op een hoge intensiteit als lange trainingen op een lagere intensiteit worden gelegd. Trainen op een hoge intensiteit geeft, vooral voor beginnende lopers, een verhoogd risico op blessures. Ook is de kans op overtraining groter. Er wordt daarom al snel een grens bereikt aan de hoeveelheid training op een hoge intensiteit die nog effect heeft. Het opvoeren van meer training op een lagere intensiteit zorgt voor minder risico (mits geleidelijk). (bron)

Veters strikken

Heb je ergens last van met het hardlopen? Dan kan het op een goede manier strikken van de veters van je schoenen hier misschien iets tegen doen. 

AVA'70 volop aan de wandel bij Snorrentocht

De wandeling is grotendeels uitgepijld met houten bordjes met daarop een zwarte snor

De maand november staat normaal gesproken bij AVA`70 jaarlijks in het teken van het crossen. Uit de gehele regio komen gedurende 4 weken hardlopers naar Aalten om deel te nemen aan de Boekeldercross. Helaas heeft de vereniging dit jaar i.v.m. het Coronavirus de wedstrijd moeten skippen en dat betekent een hele hoop crossplezier en gezelligheid minder.

Naast het hardlopen, solo of duo, is het nu ook een mooie gelegenheid om eens op een andere manier sportief bezig te zijn. Voor het meedoen aan een wedstrijd hoef je immers voorlopig nog niet gericht te gaan trainen.

Een absolute aanrader is “De Snorrentocht.” Een kwartet muzikale Aaltenaren, genaamd Dutterwattoo, tekent voor de organisatie van deze sportieve wandelactiviteit en heeft de maand november omgedoopt tot Movember. Dit is de gelijknamige organisatie die aandacht vraagt voor typische mannenziektes als teelbalkanker, prostaatkanker en psychische klachten bij mannen. Dutterwattoo organiseert “De Snorrentocht”  en hoopt dat de deelnemers na afloop, als blijk van dank, een donatie overmaken aan de Stichting Movember.

Inmiddels hebben al heel veel leden van AVA`70 “De Snorrentocht” gewandeld. Dit blijkt uit de verhalen en berichten op facebook en ook op de Strava-app komt de wandeltocht al regelmatig voorbij. Logisch natuurlijk ook, want niemand minder dan het prominente AVA`70-lid Theo Stronks is één van de initiatiefnemers. “De Snorrentocht” start bij kinderboerderij de Ahof en men kan kiezen uit een route van 6 of ruim 12 kilometer door het prachtige Aaltense buitengebied. Bij de ingang van de kinderboerderij hangt een aankondigingsbord en tevens zijn hier flyers met informatie en de route verkrijgbaar. De wandeling is bovendien grotendeels uitgepijld met houten bordjes met daarop een zwarte snor. Overigens is “De Snorrentocht” ook uitstekend geschikt om als duurloop af te leggen. De afwisseling van omgeving en ondergrond zorgt er voor dat je een prachtige training kunt afwerken.   

De gehele maand november kan er nog gewandeld èn gedoneerd worden. Meer informatie over “De Snorrentocht:” www.movember.com en zoek dan naar dutterwattoo en klik op doneren! Dus, AVA-janen en andere belangstellenden…… wandel-of hardloopschoenen aan en gaan! (FR)

AVA'70 fijne mix van rebellen en ideale schoondochters

Het grote publiek leerde Brinkman vooral kennen, bij zijn geweldige act tijdens het 40-jarig jubileum

Wat een foto uit de oude doos al niet teweeg kan brengen?

Op een regenachtige zondagmiddag, na een al even kletsnatte training, zat Jannelien Magis, fanatiek lid van de B-selectie, door een oud familiealbum te bladeren. Ze kwam enkele kiekjes tegen, die haar aandacht trokken. Het betrof een stel foto`s waarop een voetbalteam van AZSV te herkennen was. Haar vader stond erop afgebeeld, maar mogelijk dat haar AVA`70-maatjes nog wel meer mensen zouden herkennen. Ze besloot de foto`s in de app te delen en daarmee was het spel op de wagen……. 

Het duurde nog geen 6 seconden, of de eerste reacties gingen al rond en daarbij werden direct ook al namen genoemd: Geert Wevers en Wim Brinkman. Het duo maakt toevallig ook deel uit van het B-peloton, dus Jannelien kent ze ook nog eens. Hoe leuk is dat? Zowel Geert, als ook Wim had als voetballer een reputatie, waar je eigenlijk niet jaloers op hoeft te zijn. Geert was niet alleen een rebel in het veld, maar ook daar buiten. Als vleugelaanvaller was hij onnoemelijk lui en liet de anderen het vuile werk op knappen. Omdat hij zo weinig energie verspilde, scoorde hij regelmatig en was gelijk het mannetje. Misselijk makend gedrag natuurlijk, maar Gertie  zoals hij zich liefkozend liet noemen, lachte alles weg. Na afloop in de kantine had hij vaak, zo niet altijd het hoogste woord, waarbij het opvallend was dat hij koste wat het koste, een centrale positie aan tafel moest hebben, waardoor hij niets hoefde te missen. Maatje Brinkman was wel wat bescheidener in zijn gedrag, maar zijn streken binnen de lijnen waren toentertijd in de hele regio bekend. Hij was bloedsnel, maar soms niet altijd even handig, waardoor het regelmatig gebeurde dat de tegenstander tegen de reclameborden tot stilstand werd gebracht. Evenals bij de overige rebellen van het elftal AZSV, seizoen 1981-1982, waren de fatsoensnormen regelmatig ver te zoeken. Het illustere gezelschap kreeg de geuzennaam “schurkenteam” en het ergste was, dat ze er nog trots op waren ook. Met Geert en Wim als aanjagers voorop…

Na hun voetbalcarrière wilde het tweetal een beetje af gaan bouwen en ging op zoek naar een nieuwe hobby. Ze besloten het draven met bal in te wisselen voor de variant zonder en meldden zich bij AVA`70. Zoals gebruikelijk bij deze club, werden ze met open armen ontvangen, ondanks het feit dat de strapatsen van de heren zeker wel bekend waren. Het bestuur besloot ze het voordeel van de twijfel te geven en de rebellen kregen groen licht om hun sportloopbaan als hardloper te vervolgen. Dat beide heren in een totaal andere wereld terecht waren gekomen, ondervonden ze gelijk al op de eerste donderdagavondtraining. Waar het bij de voetballers gebruikelijk is om het weekend vast met het nuttigen van een slootje bier in te luiden, stonden er bij AVA`70 in het houten clubhuisje na de duurloop louter veelkleurige bidons met mysterieuze inhoud op tafel en werd de energiehuishouding aangevuld met mueslirepen en eiwitshakes. Het atletiekklimaat vroeg dus wel enige aanpassingen van de rebellen. Een andere noviteit voor de ex-voetballers ondervonden ze bij verjaardagen van de hardlopende teammaten. Geen krat bier als traktatie, maar een schaal met minimarsjes of een plaatje arretjescake. Maar wel van pure chocolade natuurlijk. Toch bleek al snel, dat de scherpe kantjes er bij de voormalige rebellen wel een beetje af was. Ze vonden het er ook eigenlijk best wel relaxed aan toe gaan bij de club en omdat ze zeker over enig hardlooptalent beschikten, toonden ze meer en meer initiatief. Geert breidde zijn netwerk vooral pratend uit, terwijl Wim zich regelmatig van de artistieke kant liet zien. Het grote publiek leerde Brinkman vooral kennen, bij zijn geweldige act tijdens het 40-jarig jubileum. Pruikje op, jurkje aan, fijne boezem, mooie hakjes en kleurige lippenstift… Willem was helemaal in zijn element en hield een schitterende voordracht. De rebel in hem kwam boven drijven, toen hij menig clubgenoot op de hak nam. Het was een zondagmorgen om nooit te vergeten en zelden zal een brunch zo smaakvol zijn geopend. Toen onlangs Jopie Parlevliet op de buis verscheen met zijn hit “Hebbie now op je muil….”, zullen er zeker AVA-janen zijn geweest, die hebben gemeend, dat het rebellengedrag in Brinkman weer actief was. De vergelijking met de uitdossing van Willem in 2010 was meer dan treffend.

In de loop der jaren volgden nog vele voetballers uit de regio het voorbeeld van beide rebellen uit het AZSV Schurkenteam, lichting 81, en werd lid bij AVA`70. Daar waren dikwijls ook best wel randfiguren en bespreekgevallen bij, maar zeker ook kopstukken, waarvan je als club alleen maar kunt dromen, dat ze ooit lid zullen worden van de vereniging. Johan Assink, Jan Rademaker, Patrick Ikink zijn zomaar wat namen: schat aan ervaring, groot aanzien, breed netwerk, sterke sociale competenties. Je kunt ze er dondersgoed bij hebben.

Maar even terug naar de foto van Jannelien. Natuurlijk kwam er uit “het Dameskamp” de nodige reacties op de rebellen van weleer, Geert Wevers en Wim Brinkman. En het moet gezegd, de meningen van het vrouwelijke deel van de leden bij AVA`70 wordt in de regel altijd uiterst serieus genomen. Waarom, zo zou de algemene gedachtegang kunnen zijn? Nou, het verleden heeft geleerd dat hier de meest ideale schoondochters tussen zitten. Neem bijvoorbeeld Evelien Hillen. Je kunt in feite geen functie binnen AVA`70 op noemen of ze heeft deze wel bekleedt. Als dit niet het geval is, heeft Evelien er in ieder geval een mening over en dat zegt natuurlijk veel over haar uitgebreide kennis van zaken. Maar dat is nog niet alles. Ze is daarnaast ook nog eens het waswijf van de club en dat is in dit geval zeker een bijzonder compliment. Alle spullen die door de kleine en grote dravers bewust of onbewust in het clubhuis blijven liggen, worden door Evelien gewassen met Robijn, gestreken, gevouwen, gefotografeerd en gefacebookt. Ook Ingrid van Zolingen is zo`n ideale schoondochter. Ze vormt veelal de verbinding tussen de leden en waar er scheurtjes dreigen te ontstaan, praat ze alles in no-time recht wat krom is in haar ogen. Altijd fijn, zo`n Family vrouw bij de club, die het zelfs niet schroomt om de rebellen op hun nummer te zetten, als ze dat nodig vindt. En wat te denken van Joke Balke? Haar roots liggen weliswaar in de Heelweg, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo`n probleem, want daar komen wel gekkere gevallen vandaan. Het weerhoudt er haar dan ook zeker niet van om zich met hart en ziel in te zetten bij AVA`70. Het liefst cijfert ze zichzelf daarbij volledig weg, als een ander het maar goed heeft. Attenties regelen, chocolade bezorgen, kaartje hier, bloemetje daar, kom hier maar eens om in deze coronatijd. Het allermooiste is, dat zich inmiddels al weer nieuwe, jonge, frisse schoondochters aanbieden, die daarbij nog eens goed in de markt liggen ook. Het duo “Veer en Juul” zingt best aardig, maar hun kwaliteiten moeten vooral gezocht worden in de wekelijkse vlog die ze maken voor hun hardloopmaatjes. Het betreft hierbij een serie rek- en strekoefeningen, die bedoeld zijn om nog fitter te worden. Het verhaal gaat, dat hun veel oudere selectiegenoten wekelijks met spanning uitkijken naar de app en dat zelfs de rebellen elke donderdag trouw op hun matje werken aan de lenigheid.  

De rebellen van weleer en de ideale schoondochters vormen een hele fijne mix en geven AVA`70 kleur zowel binnen de vereniging, maar ook naar buiten toe. In 2020 stonden de nodige gezellige meetings op het programma, maar helaas moesten alle activiteiten geskipt worden.  Een forse streep door de rekening natuurlijk, maar er wordt nu hoopvol uitgekeken naar 2021, wanneer AVA`70 haar 51-jarig jubileum viert. De rebellen en ideale schoondochters zijn er al klaar voor….. (FR)

AZSV, seizoen 1981-1982

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 226

De deelnemers aan het Texelkamp in augustus

Een rollade in een netje met een rode plofklop

Na de succesvolle column van vorige week (veertien likes), waarin ik op majestueuze wijze  - doorspekt met spraakmakende anekdotes en snedige humor - Jerrel Balke tot zijn achillespezen afzaag, dender ik voort in mijn Top10-lijst van sportieve hoogtepunten van 2020. Een hoogmoedige aangelegenheid, aangezien ik de hardloopschoenen dit kalenderjaar amper tien keer heb aangetrokken. Enfin, ik verzin wel wat. Vandaag een boeiende inkijk in ons weekendje Texel, waarin ik mijzelf klein maak en bewonderenswaardig kwetsbaar opstel.

Een rollade in een netje met een rode plofkop. Dit typeert mijn lichamelijke toestand ten tijde van het Texelkamp van eind augustus. Het Ava-hemd pas ik niet meer, toch trek ik het aan. Tussen al die magere lopers voel ik mij die volgevreten witte filantroop in donker Afrika. De onderlinge wedstrijd staat op het punt van beginnen. De organisatie heeft er alles aan gedaan om zoveel mogelijk hoogtemeters in een rondje van 2500 meter te proppen. De parcoursbouwers kijken met een genoegzame grijns naar de meute die zo als onwetend vee naar de slachtbank wordt geleid. Voorzitter Rudi staat als vanouds strak van de spanning. Hij krijgt nog liever een rolberoerte dan dat hij van mij verliest en mijn bloedeigen pupillen zullen ook geen kans onbenut laten om mij een mes in de rug te steken. Er staat dus het één en ander op het spel.

Na drie meter weet ik al genoeg. Dit wordt een afgang, dus een hilarische middag voor de rest. Om onduidelijke redenen zien mijn clubgenoten mij graag lijden. En ze treffen het. Niet alleen ben ik een handvol kilo’s te zwaar, mijn conditie laat eveneens te wensen over. Na iedere duinbeklimming zak ik dieper in de stront. Piepend en knorrend hobbel ik door het mulle zand. De gretige lichtgewichten dartelen met speels gemak weg uit mijn blikveld. Onder het toeziend oog van enkele strandbezoekers ben ik zelfs genoodzaakt om te gaan wandelen. Op een steile duin krijg ik een enorme wegtrekker en ik heb even de angst dat ik een hartaanval krijg. Het valt mee. De volgende vernedering volgt al snel. Gertjan Bentert, een goede atleet maar één van de slechtste hardlopers van Oost-Nederland, huppelt moeiteloos met mij mee en spreekt mij bemoedigend toe. Wat een schetsvertoning. Ik word inmiddels niet meer ingehaald. Achteraf is dat wel te verklaren, Jan en alleman is de finish al gepasseerd. Klappend en joelend word ik binnengehaald. Ik krijg wat schouderklopjes en een speels tikje op de billen Aan sommige gezichten zie ik dat ze moeten vechten om hun lach te onderdrukken. Als de rust enigszins is wedergekeerd, krijg ik van Tijn Piest (meer dan 2 minuten sneller dan ik) de definitieve nekslag. “Erwin, de volgende keer wil ik jou wel hazen.”

Op een steile duin krijg ik een enorme wegtrekker en ik heb even de angst dat ik een hartaanval krijg. Het valt mee.