Hardloopclinics Kramp Run in Varsseveld

Gert-Jan Wassink

In aanloop richting de Kramp Run op 11 september as. zal er in samenwerking met Gert-Jan Wassink en Anytime Fitness in Varsseveld een aantal hardloopclinics worden verzorgd. De eerste clinic zal plaatsvinden op woensdag 11 augustus om 19.30 uur. De overige clinics zijn gepland op maandag 23 en 30 augustus 2021.

Geef je snel op via: varsseveld@anytimefitness.nl met als onderwerp in de mail: Ik doe mee! Verder graag vermelden in de email: Volledige naam + leeftijd, telefoonnummer en je emailadres.

Wat kun je verwachten tijdens deze clinics?

-Loopscholing

-Spierversterkende oefeningen

-Tips voor een goede voorbereiding

Maak kennis met Anytime Fitness: Anytime Fitness Varsseveld staat voor sporten, gemak, plezier, persoonlijkheid in ons 24/7 open concept. In de aanloop richting de Kramp Run willen wij jullie graag een extraatje bieden, omdat wij graag willen dat jullie goed voorbereid aan de start staan van de wedstrijd! Hiervoor bieden wij iedere deelnemer van de Kramp Run de mogelijkheid aan om 30 dagen gratis te komen sporten + een persoonlijke meetsessie & fitness uitleg.  In de fitnesszaal maken we gebruik van de nieuwste apparatuur met o.a. Netflex,Youtube, etc, ook kun je gebruikmaken van onze Virtuele groepslesruimte en live groepslessen! www.anytimefitness.nl

Landgoederen de Wijk (Drenthe) en IJhorst (Overijssel)

Landgoed Dickninge

De start van onze tocht is bij châteauhotel en -restaurant De Havixhorst. Het is een havezathe gelegen op een landgoed in de gemeente Meppel, aan het mooie riviertje de Reest. Van oudsher vestigden Drentse boeren zich op de zandhorsten langs dit riviertje. De oude hoeves overtroffen elkaar al de snel in macht en aanzien. Des te rijker qua uitstraling en decoratie, des te meer aanzien.  

Aan de rand van het landgoed ligt het ooievaarsbuitenstation ‘De Lokkerij’ Reestdal. Hier worden geen ooievaars ‘gelokt’, maar de naam ‘Lokkerij’ houdt verband met de familie Lokken, die in de boerderij, waar nu het ooievaarsstation gevestigd is, generaties lang een boerenbedrijf had. Onderweg zien we dan ook veel ooievaars op de daken van de huizen of in de weilanden zitten.

We lopen verder in de richting van het dorp de Wijk. Hier staat windmolen de Wieker Meule. Het is een achtkante stellingmolen daterend uit 1829. De molen is bijna geheel met riet gedekt. Als we het kleine Drentse plaatsje achter ons hebben gelaten, zijn we inmiddels de provinciegrens met Overijssel over gelopen en komen we in de buitengebieden van IJhorst. Beide dorpen zijn nauw verbonden met elkaar. Vroeger zei men van De Wijk dat het een dorp was zonder kerk en van IJhorst dat het een kerk was zonder dorp.

Het sterk meanderende riviertje de Reest, slingert steeds als een grenslijn tussen beide provincies en aan beide zijden van de Reest zien we een aantal fraaie havezaten en oude boerderijen. Even verder ligt het 75 hectare grote landgoed Dickninge. Op de grens van dit landgoed staat een kleine rustieke woning in het groen, waarvan de oorspronkelijke bestemming snel duidelijk is. Het tolhek verspert namelijk de weg voor deze voormalige tolwoning, wij kunnen gelukkig gemakkelijk passeren.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

B-selectie AVA'70 geniet van zomeretappe

Aan de voet van de klimtoren werd een korte, maar zeer aangenaam drankmomentje ingelast

Het heeft eigenlijk veel te lang geduurd, maar dinsdagavond was het dan eindelijk zover. De ijzersterke B-selectie trok er weer eens op uit voor een trainingsloop op locatie. De corona had deze populaire activiteit onmogelijk gemaakt, maar Marco van Rijs vond het welletjes. De altijd goedlachse coach had zijn volgelingen uitgenodigd om zich rond de klok van 19.00 uur te melden op de bekende parkeerplaats in Vragender. Uiteraard had hij het te lopen parcours uitvoerig verkend en zichzelf als bonus getrakteerd op een terrasje, wat uiteraard heel logisch is. Ondanks het feit dat de vakantieperiode inmiddels is aangebroken, waren er toch ruim 20 sportievelingen op deze 1^e zomertour van 2021 afgekomen. Er bleek zelfs een zeer enthousiaste achterfietser aanwezig te zijn om er voor te zorgen dat het peloton in een gesloten draf bij elkaar zou blijven.

Zoals gebruikelijk werd de avond begonnen met een praatje van de trainer himself, die vol humor zijn blijdschap over de aanwezigheid van het grote aantal atleten liet blijken. Hij had er zelf voor gekozen om zich te verplaatsen met de transporter, wat een goede keus bleek te zijn, gezien het feit dat er in sneltreinvaart 17 bidons, flessen water en sleutelbossen in zijn mandje werden geflikkerd. Het sturen werd voor van Rijs dan ook gelijk al een dingetje, want de route kende een zeer laag asfaltgehalte en in het rulle zand verlies je snel de controle. Nadat alles in gereedheid was gebracht werd er vertrokken en met een omtrekkende beweging draaide de club richting de Schans. Het gebied lag er na twee Zwarte Crossloze jaren natuurlijk fantastisch bij en na een korte draafpartij door een armetierig bosje arriveerde het veelkleurige gezelschap in de nabijheid van het circuit. De lange sliert met lopers slingerde zich door het fraaie stukje natuurschoon en trok de aandacht van de vele wandelaars. Zowel met, alsook zonder hond. Een bekende werd onderweg uitgebreid gegroet en gedisciplineerd werd de meefietsende coach op de voet gevolgd. Wat niet anders was dan bij de zomeretappes in het verleden was het onophoudelijke gekeuvel. Tuurlijk was er na een lange periode het nodige te bespreken, maar dit keer was het wel bijzonder opmerkelijk. Wat wel nieuw was, bleek het feit te zijn, dat er voor een sanitaire stop geen tempovertraging meer wordt ingelast en dat betekent dus, dat er automatisch een extra sprintje getrokken dient te worden. 

Aan de voet van de klimtoren werd een korte, maar zeer aangenaam drankmomentje ingelast, waarna de etappe werd vervolgd. De trainert liet zich eventjes afzakken naar de achterste geledingen van het peloton en kwam onderweg alleen maar lachende gezichten tegen. Hij pinkte in het geniep even een traantje weg bij het zien van de loopvreugde bij zijn manschappen. Ja, die Marco blijft een gevoelig typetje en juist daarin schuilt ook weer zijn kracht. Vooraan wordt er nog effen een flinke slinger aangegeven, met als gevolg dat er direct een paadje wordt gemist. De laatsten werden voor even de eersten en pakten een drekspoor langs een slootje, waar de regen er hier en daar een potje van had gemaakt. Dit werd de achterfietser, laten we hem Tom noemen, bijna fataal. In een “split second” verloor hij de macht over zijn stuur en moest bijkans van de verdrinkingsdood worden gered. Dit zou zeker een smetje hebben betekent op de eerste loop op locatie van 2021, temeer het voor de rest zo geweldig liep. Met een fijn applaus voor de deelnemers in het algemeen en coach in het bijzonder werd de finish bereikt na een prachtig loopavontuur van dik een uur en 10,66 kilometer op de teller.

Met een meer dan voldaan  gevoel werd er afscheid van elkaar genomen. De eerste zomeretappe smaakte in ieder geval naar meer en Marco kennende, kan de B-selectie hier alvast reikhalzend naar uit kijken………(FR)

Zuidwolde-Avereest

Het Spookmeer

Vanaf ons park in IJhorst in de provincie Overijssel is het een kilometer of zeven fietsen naar de omgeving van Avereest waar we onze tocht beginnen. Avereest is een streek in het noordoosten van Salland, die bestond uit Balkbrug, Dedemsvaart en Oud Avereest. De gemeente is in 1818 uit de gemeente Ommen ontstaan en ging in 2000 op in de gemeente Hardenberg. De naam Avereest komt van het kleine beekje de Reest die de grens vormt tussen Overijssel en Drenthe. Aver duidt op de bovenloop van een stroom, waardoor de naam neerkomt op bovenloop van de Reest.

In het begin lopen we over een prachtig geaccidenteerd heideterrein. Het Drentse Landschap beheert dit natuurgebied al een aantal jaren met de hulp van een flinke kudde Schoonebeker heideschapen en er lopen ook een aantal Galloway runderen. Mooi op de hei zijn de solitair staande eikenbomen die in de vrije ruimte breed konden uitgroeien.

Na een paar kilometer komen we bij een veenplas die de mensen uit de buurt de veelzeggende naam Spookmeer gaven. Het oude verhaal wil dat je er ’s nachts de kans loopt een spookachtige gedaante uit het water te zien verrijzen die je met zijn knekelhand naar de diepten van het meer probeert te lokken. De plas is waarschijnlijk ontstaan doordat het water in de diep uitgestoken laagte bleef staan. Het veen dat in het ondiepe water ontstond, is door minder bijgelovige lieden als turf uit het Spookmeer gestoken.

Voor het eerst passeren we de Reest, het water van dit riviertje stroomt traag aan ons voorbij en de tijd lijkt geen vat op het landschap te hebben gehad. Het Reestdal is één van de weinige beekdalen dat niet opgeofferd is aan de eisen des tijds en een grote normalisatie bespaard bleef. Halverwege de tocht nemen we even een pauze bij een boerderij waar van alles te koop is.

We vervolgen onze weg over een eeuwenoud kerkpad naar Oud-Avereest. Hierlangs bezochten de Drenten ’s zondags de kerk en bracht men zijn doden naar het kerkhof. Op de grafzerken van het oude gedeelte van het kerkhof vindt je soms amper leesbaar de namen van vrijwel alle dorpen en gehuchten in de wijde omgeving terug als namen van de overledenen. De eeuwenlange verbintenis tussen de bewoners en hun streek laat zich niet beter bewijzen.

Al met al is het een erg afwisselende route over de heide, langs een prachtig ven, door het bos, langs akkertjes, eeuwenoude boerderijen en prachtige hooilanden. Je maakt op een verrassende wijze kennis met de Reest, misschien wel een van de meest natuurlijke beken die Drenthe rijk is.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Mill: Landgoed Tongelaar en de Kuilen

Kasteel Tongelaar

Op Landgoed Tongelaar, ten noorden van Mill in een uithoek van de provincie Noord-Brabant, ver van steden en verkeerswegen vandaan, is het on-Nederlands stil. Centraal staat een kasteelburcht met dezelfde naam, omringd door prachtige boerderijen. Je waant je er zo op het Franse platteland. Dit enorme gebied is een gemoedelijk landschap, bewoond door het gemoedelijkste dier van Brabant, de das, die hier wel met wel 50 exemplaren zit. 

Toch zie je dit schuwe nachtdier maar zelden. Zijn sporen zijn voor de oplettende natuurliefhebber wél overal te ontdekken: vaste wissels (paden uitgesleten door dieren), mestputjes, graafsporen en haren aan het prikkeldraad. Het beheer op Landgoed Tongelaar staat grotendeels in dienst van dit dier. Op akkers vindt biologische teelt plaats - geen gif dus! - en grasland wordt bemest met ruige stalmest. Dat levert regenwormen op, zijn lievelingskostje. Omdat deze alleseter ook een zoetekauw is, zijn de vele houtwallen druk beplant met besdragende heesters.

We beginnen onze tocht bij Kasteel Tongelaar. ‘Tongelaar’ betekent een open plek (in oerbos gekapt) op een ‘tong’ (landverhoging). Tijdens een opgraving bij het kasteel zijn in het weitje bij de toren, binnen de grachten, de funderingen gevonden van een versterkt huis. Dat weitje noemt men de ‘Mot’. Nog eerder, reeds in de negende eeuw lag in de uitgestrekte, rivierrijke bossen van Tongelaar, een versterkte motte-burcht. Een mottekasteel is een burcht van hout op een hoge aarden heuvel, gebouwd om dekking te zoeken tegen de Noormannen. Vlak na de dood van Karel de Grote begon de invasie van de Noormannen. Deze Vikingen gingen regelmatig op rooftocht door de Maastreek. Rond het kasteel ligt een aantal historische boerderijen: oa de Benedenhof, de Doelen, de Ooievaar en het bakhuisje. Allen monumentale bouwwerken.

De waterplas van recreatiegebied De Kuilen, ongeveer halverwege onze tocht, is één van de schoonste van Nederland. Door de unieke bodem van de plas, bovenop de Peelhorst, is het water van bijzonder heldere kwaliteit. Je merkt er niks van hoor, maar de aardlagen onder de plas bewegen voortdurend. Rondom de plas vind je schone zandstranden waar je lekker kunt zonnebaden, er is een strandpaviljoen voor een hapje en een drankje en een speeltuin voor de kleintjes. In het aangrenzende natuurgebied zijn talloze fiets- en wandelpaden aangelegd, genoeg voor uren sportief plezier! De recreatieplas is ontstaan door zandwinning. De bodem bleek door de verschuivende aardlagen heel veel fossielen te bevatten. 

A'j plat kunt praoten moj't neet laoten - deel 4

‘t Löp zoas ’t löp

As hardlooptrainer hol ik natuurlek de vakliteratuur bi-j. ’t Is wal lasteg um 't verschil te zeen tussen objectieve informatie en verhalen met commercieel belang.

In de leste Runnersworld las ik een quote dee zondermeer past bi-j de belangriekste uutgangspunten van Loopgroep Zandloper “samenbrengen van mensen waarbij de mentale en fysieke gezondheid centraal staan.”

De lichameleke veurdelen bunt denk ik wal algemeen bekend. Conditie, spierkracht, botdichtheid en natuurlek motte wi-j het onderhold van 't immuunsysteem ok neet onderschatten.

Mentaal is wat lasteger te begriepen, maor de wetenschap hef de leste twinteg jaor al het neudege van 't raodsel ontrafeld. Veural duursporten bliekt een positieve invloed op onrust en ’t prakkizeren te hebben.

‘k had al enkele jasoren last van een burn-out, ton ik in 2000 bi-j een psychiater kwam en hee mi-j vertellen ovver een onderzoek van Dr. Ruud Bosscher, waorbi-j de relatie tussen een vol heufd en een duursport was an-etoond. As fanatiek volleyballer zat ik daor natuurlek neet op te wachten, maor as hee mi-j ezegt hat da’k iedere dag een uur handstand most doon, dan had ik ok eluusterd.

Jan te Brake sr. was toovalleg op bezeuk bi-j mien buurman Jan jr. Ik dacht lao'k metene maor vraogen waor ik mot waen om mi-j bi-j AVA '70 an te melden. Jan sr. hef mi-j later wal eens ezegd, dat hee ton dacht “dat wordt er geen ene”. Nao een moeizame start, kreg ik al snel de smaak te pakken.

Um nog terug te kommen op de belangriekste uutgangspunten: fysiek fit worden, had ik wal verwacht, en tot mien verrassing hef mien heufd d'r ok völle baat bi-j.

Ik heb völle verschillende opleidingen evolgd, maor de opleiding tot running-therapeut hef het meeste indruk op mi-j  emaakt. Hoo het fysieke en het mentale soms wal good en soms wat lasteger met mekare warkt is een interessante vraog. De kommende kere zal ik wat uutgebreider ovver dit onderwerp schrieven.

Hol ow good!  Henk@lg-zandloper.nl

Archeus verplaatst Sorba Bergrun naar oktober

Wedstrijdlopers op de oude vuilnisbelt bij Winterswijk

WINTERSWIJK – Atletiekvereniging Archeus heeft de jaarlijkse Sorba Bergrun definitief verplaatst naar oktober. De hardloopwedstrijd over de oude vuilnisbelt bij Winterswijk werd sinds 2002 gehouden in augustus, maar vanwege de vakanties en de steeds vaker voorkomende hitte is gekozen voor het najaar. Bij hoge temperaturen acht de organisatie het namelijk niet verantwoord de lopers de twintig meter hoge heuvel op te sturen. Om die reden werd de run in 2018 al eens afgelast.  Dit jaar zal de loop gehouden worden op zondag 17 oktober, mits de situatie rondom corona dat toelaat.

Training in Linden

Soms is het even uitkijken met de Galloway runderen

Linden is een dorp in de provincie Noord-Brabant. Het was al enkele eeuwen voor het begin van onze jaartelling bewoond, dit kwam doordat het relatief hoog lag ten opzichte van de Maas. Het ligt ten westen van Cuijk aan de A73, de Kraaijenbergse Plassen omsluiten het dorp vrijwel in zijn geheel.

De Kraaijenbergse Plassen is een uniek natuur- en recreatiegebied. Hier vind je een watersportgebied van circa 475 hectare en het is niet voor niets een populaire bestemming onder toeristen en dagjesmensen. De plassen zijn ontstaan als gevolg van zand- en grindwinning. Rondom de plassen ligt een prachtig natuurgebied, bij uitstek geschikt om te hardlopen.

Vanaf ons park De Kraaijenbergse Plassen ga ik na enkele dagen hardlopend de omgeving in. We hebben al aardig wat in de omgeving rond gefietst en veel dingen komen me dan ook bekend voor. Het gebied waar ik loop, ligt maar een kilometer of 15 onder Nijmegen maar is bijzonder waterrijk. Na ongeveer anderhalve kilometer kom ik bij de Sociëteitshaven. Al meer dan twintig jaar zijn de oude boten van Sociëteit Olie & Stoom een bekend gezicht op de Maas en de wateren rond Cuijk. De boten, meest sleepboten van meer dan vijftig jaar oud brengen jaarlijks Sinterklaas in de omliggende dorpen aan wal.

Het gebied waar ik loop wordt begraasd door Galloway-runderen. Zij zorgen voor afwisseling en openheid in het terrein. Sommige plekjes worden intensiever begraasd door de Galloways dan andere stukken waar ze minder voorkeur voor hebben. Op deze manier ontstaat een mozaïekpatroon van grasland, struweel en bos dat voedsel en bescherming biedt aan talloze planten en dieren.

Aangekomen bij de Maas is deze, vergeleken met zo'n 15 uur geleden, nog weer ruim een meter gestegen. Morgen of overmorgen (19 of 20 juli) wordt het hoogste punt verwacht en gaat het waarschijnlijk in dit gebied net goed. Een paar kilometer verder aan de overkant op Limburgs grondgebied is de situatie zorgelijker, het blijft spannend voor de mensen die er wonen. Als ik op het park terug ben, heb ik ongeveer een uur rondgelopen in een verrassend mooi gebied op nog geen 100 kilometer van huis.

De Sociëteitshaven

Prachtige activiteiten dag jeugd AVA'70

Een heuse vossenjacht voor de AVA'70 jeugdleden in Bredevoort

De zomervakantie begint voor de pupillen en junioren van AVA`70 normaal gesproken altijd met het kampweekend, waar het 2 dagen alleen maar draait om het maken van plezier met elkaar. Helaas kon dit deze zomer niet doorgaan vanwege alle coronamaatregelen. De trainers staken de koppen bij elkaar en besloten als alternatief een grote activiteiten dag te organiseren op zaterdag 17 juli jl. 

Er hadden zich maar liefst 110 pupillen en C/D junioren aangemeld en zij stonden om 09.00 uur te trappelen van ongeduld om er gezamenlijk een prachtige dag van te maken. Na het welkomstwoord werd er koers gezet naar `t Walfort, waar de begeleiders een bosspel voor de kids in petto hadden. Er werd volop genoten van deze activiteit, die uiteraard de nodige zweetdruppels opleverde en het plezier spatte er dan ook vanaf. Bij terugkomst op het complex van AVA`70 was het tijd voor de lunch en de ouders Frank en Marleen hadden geweldig hun best gedaan, dat was wel helemaal duidelijk. 

`s Middags vertrok het hele gezelschap naar Bredevoort voor een heuse vossenjacht. Natuurlijk kun je in een stadje met een groot verleden een monnik, een koe, geit of lakei tegenkomen. Maar een sneeuwpop in juli, een olifant of een dinosaurus is toch wel heel opmerkelijk. En toch gebeurde het allemaal op deze zaterdag. De vossenjacht werd afgesloten met een overheerlijk ijsje bij de Heerlyckheid in het centrum van het stadje. De dag werd afgesloten met een lekkere barbecue, waarbij de kinderen zich tegoed konden doen aan vlees, stokbrood en salade. 

Om18.30 uur kwam er een einde aan de activiteitendag van de jeugd en uit de reacties bleek, dat ze er allemaal bijzonder van hebben genoten. De trainers, aangevuld met enkele junioren A/B sloten de dag van met Bubbelbal, dat een combinatie is van sport, spel en plezier en het was dan ook vooral lachen, gieren brullen tijdens deze activiteit. Tijdens de nazit werden de toekomstplannen besproken voor de jeugd en er staat nog voldoende op stapel………. (FR)

Er hadden zich maar liefst 110 pupillen en C/D junioren aangemeld

Route 78: Baak - Hertenbosch, Zevenmorgen en Huize Baak

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd regelmatig een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 78e route uit deze serie: Baak is een klein dorp in de gemeente Bronckhorst, tussen Steenderen, Vorden en Wichmond, op een kleine tien km van Zutphen. Tot 2004 maakte Baak deel uit van de voormalige gemeente Steenderen. Het heeft circa 575 inwoners in de kern en een kleine 1.080 inclusief de buitengebieden. Deze korte tocht leid je eerst langs enkele mooie plekjes in het dorp Baak, waaronder de Sint Martinuskerk en kasteel Huis Baak. Via enkele mooie bospaadjes kom je uit bij de nieuwe hangbrug, waarna je even later langs de beek Oosterwijkse Vloed wandelt. Je loopt via het bosgebied Zevenmorgen en het Hertenbosch weer terug naar Baak. 

Route 78: Een route langs Huize Baak, 't Hertenbosch en bosgebied Zevenmorgen

Afstand: 6.2 kilometer

Start: Restaurant Het Wapen van Baak Wichmondseweg 30 - 7223 LH Baak

Bewegwijzerd: Nee

Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor

Foto's van de route: fotoalbum

GPX bestand van de route

Laatst aangepast: 16 juli 2021

Klik hier voor alle wandel- en hardlooproutes in de omgeving van Aalten

01. Vanaf de parkeerplaats van het restaurant loop je naar de parkeerplaats richting de Sint-Martinuskerk
02.Je loopt over het plein aan de voorzijde van deze kerk en blijft de klinkerweg (Pastoriestraat) nog even volgen
03.Je komt uit op de weg (ook Pastoriestraat) en hier RA 
04.Eerste paadje LA, je hebt nu de gracht rondom kasteel Huis Baak aan je rechterzijde

05.Je komt uit op de geasfalteerde weg (Vordenseweg), hier links aanhouden en vrijwel direct daarna aan de andere kant van de weg weer RA, een bospad in (bij bordje Opengesteld particulier eigendom)
06.Een paadje naar rechts negeren en ook tweemaal een pad naar links negeren
07.Op de driesprong (net voor het bereiken van de bosven) rechts aanhouden en bij het eerste bruggetje LA 
08.Het bruggetje oversteken en vervolgens de hangbrug oversteken

09.Direct na deze hangbrug LA en daarna het bruggetje naar links negeren
10.Het pad even blijven volgen en daarna het pad naar links aanhouden, je houdt de gracht aan je linkerzijde
11.Via een sloot kom je uit op een bredere zandweg, hier LA
12.Eerste zandweg RA, even later wordt deze zandweg een klinkerweg en loop je over het erf van een boerderij, de klinkerweg gaat daarna met een bocht naar rechts
13.Je komt uit op een geasfalteerde weg (Beukenlaan) en hier LA 
14.Even later loop je over een paadje aan de linkerzijde van de weg, dit paadje loopt parallel aan deze weg
15.Eerste paadje LA (bij bordje opengesteld) en je komt uit voor een beek (Oosterwijkse Vloed)
16.Hier RA en daarna het eerste paadje schuin RA (bij bordje Opengesteld particulier eigendom)

17.Het paadje komt uit op een geasfalteerde weg (Beukenlaan), deze weg oversteken en het bospad inlopen (bij bordje opengesteld en slagboom)
18.Een smal paadje naar links negeren en op de T-splitsing (bij een bankje) LA
19.Bij de volgende T-splitsing ook LA en dit pad uitlopen tot aan de klinkerweg (Vrendenbargsedijk)
20.Hier RA en daarna het eerste bospad RA (bij een slagboom)

21.Op een kruising van paden RD blijven lopen en je komt uit op een bredere zand/grindweg (Langendijk)
22.Hier RA en deze zand/grindweg wordt even later een klinkerweg
23.Eerste bospad LA (bij bordje Opengesteld particulier eigendom)
24.Je komt uit op een geasfalteerde weg (Schooldijk) en hier RA
25.Op de viersprong LA de geasfalteerde weg (Beukenlaan) op en daarna het eerste graspad LA (bij bordje Opengesteld particulier eigendom)
26.Eerste paadje RA, dit is een paadje langs de sloot en deze sloot heb je aan je rechterzijde
27.Paadje uitlopen tot aan de geasfalteerde weg (Beukenlaan) en deze weg oversteken
28.Paadje inlopen aan de linkerzijde van de sloot
29.Je komt uit op een bospad, hier LA
30.Even daarna het paadje naar rechts negeren en vervolgens op de driesprong rechts aanhouden 
31.Je komt uit voor een geasfalteerde weg (Vordenseweg) en hier LA het bospaadje evenwijdig aan de weg volgen

32.Eerste weg (Wichmondseweg) RA en even later loop je het dorp Baak weer in
33.Eerste weg (nog steeds Wichmondseweg) LA en daarna een weg (Van Der Heijdenstraat) van links negeren
34.Even later zie je aan je linkerzijde de parkeerplaats bij Het Wapen van Baak, het eindpunt van deze tocht

Wamelink on wheels

Erwin Wamelink

Als we er dan toch zijn….. Dat zal Erwin Wamelink gedacht hebben, toen hij hoorde dat er op woensdagavond 14 juli jl. een Free Wheel Skeelerwedstrijd plaats zou gaan vinden op sportpark Zuid. De altijd goedlachse jeugdtrainer van AVA’70 is op dit moment een keer of 4, 5 per week op de reserveaccommodatie van zijn cluppie te vinden en bedacht zich geen moment. Hij liet zich weer eens voor een nieuw avontuur uitdagen en startte razendsnel de noodzakelijke voorbereidingen. Geheel volgens verwachting, had hij binnen 22 minuten een paar hele fijne leenskeelers gescoord, die vast en zeker niet helemaal zouden passen, maar als er iemand de pijn kan verbijten, dan is het Erwin wel. Slechts weinigen waren op de hoogte van het dappere rolavontuur van Wamelink en het was natuurlijk voor insiders de grote vraag in welke outfit hij aan de start zou verschijnen: een heus Franz Krienbuhl-pakje of gewoon een korte tight met AVA-shirt? Een helm, omdat het moet, maar zeker geen arm- en kniestukken, want dan lijkt het of je angst hebt en daarbij is een beetje asfalteczeem is ook best stoer. Uiteraard verloochende de AVA-jaan zijn afkomst niet en meldde zich uiterst brutaal in zijn gele shirt en met een mooi blauw potje op zijn hoofd op de eerste startrij. Het alleszeggende startnummer 508 stoer op de aerodynamische kleding gespeld. De regen klaterde met bakken op het asfalt en het beestenweer is de neo-skeeleraar op het lijf geschreven. “Hoe zwaarder, des te meer kansen voor mij om te scoren”, zo zal Wamelink gedacht hebben. Dat het valrisico dan ook net effen iets groter is, daar wilde onze rasoptimist niets van weten.

Om exact 18.59 uur klonk het startfluitje en rolde het deelnemersveld van echte helden over het strakke asfalt, dat deze avond dus voorzien was van een laagje regenwater, dat in de wintermaanden zeker voldoende zou zijn voor een prachtige ijsvloer. Wamelink toonde zich gretig als altijd en kroop direct achter de rug van de torenhoge favoriet Thomas Lohuis, ook AVA’70 overigens en goed in tal van sportdisciplines. De strijd ging over 15 rondjes en de regen zou voor en ware slijtageslag op gaan leveren. Onze blonde pijl koos zijn eigen strijdplan en gunde Lohuis zijn overwinning, door hem in de slotfase rustig en gestaag bij hem weg te laten rollen. In een geweldig symmetrische en atletische stijl maakte Wamelink weer eens aan iedereen duidelijk dat hij van alle markten thuis is. Met een podiumplek in het verschiet begon Erwin steeds meer ontspannen te skeeleren en dit was werkelijk een lust voor het oog. In een sublieme eindtijd van 29 minuten en 57 seconden finishte Wamelink als tweede en schreeuwde een oerkreet van genot, die tot ver achter Bocholt te horen was. Een zilveren plek en een prachtig P.R. was een fraaie score in deze, toch redelijk troosteloze ambiance. Wat was Erwin er blij mee en terecht!

Het zou wel eens heel goed mogelijk kunnen zijn, dat het circus “Wamelink on Wheels” een gezellig avondje uit gaat worden in de zomermaanden. Het is immers weer eens heel wat anders dan slenteren over de lokale braderie. Wat zullen zijn fans naar dit sportieve uitje uit gaan kijken. En dat zijn er heel erg veel………..(FR)

Dijkslag loopt zijn 800e wedstrijd in Italië

Gerrit Dijkslag

Een onverwachte mijlpaal

Het zal jullie vast niet ontgaan zijn dat ik 799 wedstrijden heb hardgelopen. Vorig jaar zou de door onze eigen AVA’70 jeugd georganiseerde Track en Field Run de 800ste moeten worden. Net daarvoor raakte ik geblesseerd en wat er verder met de hardloopkalender gebeurde is helaas maar al te bekend. Er werden in 2020 nog wel een paar baanwedstrijden en wedstrijden met gefaseerde starts georganiseerd, maar mede door mijn blessure voelde dat niet echt lekker en werd het vizier op 2021 gericht.

Helaas werd het het eerste half jaar niet beter en behalve een wedstrijd waarbij je je moest laten testen, was de kalender wederom leeg. Voor september biedt deze wat meer reden tot vreugde, zo staat onze eigen Kramp Run er nog op en heb ik me al ingeschreven voor de Posbankloop en de Diepe Hel. De laatste persconferentie van het kabinet doet helaas de ergste optimist ook weer twijfelen.

Zo bekeken kon die 800ste wedstrijd nog best wel eens een tijdje duren. Ondertussen was ik qua trainingen weer een goed eind op weg na mijn blessure, maar door een kleine terugval moest ik wel de test wedstrijd op Sportpark Zuid afzeggen. Wat werd daar hard en goed gelopen! Met weemoed stond ik langs de kant, wat moet dat lekker voelen, gewoon een wedstrijdje kunnen lopen!

Gelukkig bleek de terugval mee te vallen en ook fysio Mark zag geen ernstige kwalen, behalve een hevig verlangen die jubileum wedstrijd eindelijk te lopen. Na de training weer opgepakt te hebben, ging dat verrassend snel weer de goede kant op, nauwelijks tot geen last, nog geen tempowerk, maar al wel weer het uur vol gemaakt. Een week later zou ik voor mijn werk naar Italië afreizen, hier zou ook een weekend in vallen. De zaterdag zou waarschijnlijk aan werk besteed moeten worden, maar als alles meezat, waren we op de zondag vrij om te doen wat we willen. Mijn collega’s wisten toen nog niet dat ik op het internet aan het speuren ben geweest naar wedstrijden in de buurt van Reggio Emilia. Eerder durfde ik hier nog niet aan te denken, maar nu dacht ik er klaar voor te zijn. Geen knallende tijd, maar gewoon genieten dat ik weer een wedstrijd kon lopen en eindelijk deze mijlpaal kan aftikken. Laten er in het bewuste weekend nog twee wedstrijden in de regio zijn ook! De eerste viel af, op vrijdagavond waren we vast niet op tijd in Bologna, om mij aan de start te krijgen. De wedstrijd op zondagochtend zag er beter uit. Maar dan ook alleen maar omdat die op zondag was, verder had deze alles wat een eerste wedstrijd na 16 maanden en veel blessureleed niet moest hebben. Lengte 15km, hoogteverschil 300 meter in de eerste 5km, die zondag zou het bij de start al 25 graden zijn, ik moest een licentie nummer overhandigen en een medisch attest. Verder ging deze wedstrijd van Scandiano naar Castellarano en was er in verband met covid geen vervoer terug. Dit betekende dat ik mijn collega’s nodig had om me naar Scandiano te laten brengen en me in Castellarano weer op te halen.

Gelukkig heb ik fantastische collega’s, dus dat kwam goed, de KNAU zorgde ook voor een licentiebewijs en begeleidende brief in het Engels. Dat ik door het ontbreken van het medisch attest waarschijnlijk niet in de uitslagen voor zou komen, was een kleine teleurstelling, maar het startnummer zou voor me klaarliggen!

Zondagochtend, met mondkapje voor haal ik mijn startnummer op en na toiletbezoek, inlopen en wat oefeningen begeef ik me zenuwachtig naar het startvak. Tweehonderd afgetrainde en regelmatig wedstijdlopende Italianen omringen mij, wel of niet voorzien van mondkapje. Na het plotselinge startschot begeven we ons op weg naar Castellarano. Mondkapje in de achterzak en daar gaan dan, mijn 800ste wedstrijd is begonnen! Gelukkig ken ik het hoogteprofiel en weet dat de eerste 5km moordend zijn, 300 meter hoogteverschil via schitterende haarspeldbochten en prachtige vergezichten. Maar wel slopend als je te hard van start gaat. Inhoudend klim ik dan ook naar boven en heb zo al de tijd om onderweg te genieten. Van het feit dat ik weer een wedstrijd loop, dat ik weer in de heuvels ren, dat ik in Italië loop, dat de omgeving prachtig is! Ondertussen is het al aardig warm aan het worden en is de eerste verzorgingspost op 4km erg welkom. Een kilometer verder wordt het hoogste punt van vandaag bereikt en de komende 5km gaan redelijk op en af. In volle vaart komen een aantal atleten en atletes me voorbijgesneld. De opgaande kant van de heuvel ging ik hun voorbij, maar nu nemen zij het voortouw. Zodra de weg weer iets omhooggaat, is de volgorde weer andersom. Dit scenario herhaalt zich een aantal keren. Heerlijk dat wedstrijdelement! Na 10km duiken we de diepte in, nu zal er weinig meer geklommen hoeven worden. Daardoor gaat ook mijn tempo in de afdaling omhoog en komt niemand mij meer voorbij. Sterker nog, in mijn euforie gaat de deze antidaler nog enkele atleten voorbij en lijkt het wel of ik de berg afvlieg. Vlak voor de finish staan mijn collega’s mij enthousiast op te wachten en dender ik na 1:16:02 uur de eindstreep over.

Dit was mijn meest onverwachte wedstrijd, ook mijn meest relaxte en waarschijnlijk mijn best ingedeelde. Wat heb ik dit gemist, wat gaaf om mijn jubileum wedstrijd in deze mooie omgeving te mogen lopen en zodoende weer heerlijk wat hoogte meters weg te tikken!

Ik hoop dat het niet weer 16 maanden duurt voordat ik weer een wedstrijd kan lopen, maar die 800ste is er eindelijk van gekomen en deze geweldige ervaring pakt niemand mij meer af.

Willem en Robbert, ontzettend bedankt voor de begeleiding, zonder jullie had ik nog steeds op 799 gestaan!

Wedstrijdgroetjes van wedstrijd atleet en nog steeds berggeit Gerrit

Groeten Gerrit

Haal meer uit hardlopen

De flyer van deze avond

Haal meer uit hardlopen

Een informatieve avond op woensdag 14 juli in de Hamelandhal in Lichtenvoorde met professionele trainers van Loopgroep Zandloper. De aanvang is 20.00 uur.

Leer meer over: bewust omgaan met energie, lopen op de juiste manier en breng het in de praktijk

Gratis opgeven via de website www.hamalandhal.nl

Uitslagen van de 1e Trackmeeting in Winterswijk

Donderdagavond 8 juli

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

leden AVA'70

site organisatie

Aankondiging van de 10e Kramp Run in Varsseveld

De flyer van de 10e Kramp Run in Varsseveld

Hoera!!! De inschrijving voor de feestelijke 10e editie van de Kramp Run is geopend! We hebben er alle vertrouwen in dat we op zaterdag 11 september a.s. weer van start mogen en daarom kun jij je nu inschrijven voor de Kramp Run.

De 10e Kramp Run vindt plaats op zaterdag 11 september. We hebben er lang op moeten wachten, maar ons geduld wordt nu beloond. Samen met alle deelnemers en vrijwilligers zorgen we voor een fantastisch evenement op de manier zoals je van ons gewend bent. Als het evenement onverhoopt toch niet doorgaat, vanwege mogelijke door de overheid voorgeschreven coronamaatregelen, ontvang je het inschrijfgeld terug.

Langs het afwisselende en gezelligste parcours van de Achterhoek zul je worden aangemoedigd door een enthousiast publiek. Waar wacht je op? Schrijf je snel in.

Wil je meedoen aan de TopRun?

Ben jij in staat om onder de 17:00 minuten (heren) of 21:00 minuten (dames) te lopen op de 5 kilometer? Meld je dan aan voor de TopRun: vijf rondes door het centrum van Varsseveld in een (inter)nationaal topveld! Stuur een mail naar krampruntoprun@hotmail.com om je op te geven!

Klik op de links voor meer informatie

inschrijven

site organisatie

Knappe prestatie heren AVA'70 in Emmen

De heren van AVA'70

Na ruim een jaar mochten de senioren van AVA'70 zondag weer aan de bak bij de competitie wedstrijd in Emmen. De goede prestaties leverde uiteindelijk een hele knappe 5e plek in de eindstand op.

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

competitiestand 3e divisie

Mooie 4e plaats Cindy Brusse bij Ironman 70.3 in Lathi in Finland

Cindy Brusse

3 juli raceday Ironman 70.3 Lahti: 1.9km zwemmen, 90km fietsen en 21.1km lopen. Op de warmste dag starten we om 15.15 bij 29 graden! Voor dik 5 uren sporten zou het wel eens heel zwaar kunnen worden en.....dat werd het zeker!

Het zwemmen ging prima. Maar toen t fietsen. Mijn god wat een geklim en meteen al na de wissel begon dat. Had gehoopt dat t een beetje flauwtjes op en af zou gaan, maar er waren slechts een paar vlakke segmenten. De eerste 60km gingen best goed met een gemiddelde van 31.9 km/u. Met dit vol te houden was een mooie tijd van 2.49.00 mogelijk. Helaas ging het na 70km ging t niet zo soepel meer. Het geklim en geinterval en de warmte begon zijn tol te eisen. En toen bij een pittige klim rond 83 km.....kramp midden op de klim!!! Dus ik moest de fiets af, rekken, dat hielp niet, toen wandelen met de fiets, onderonsje met de referee motor en op de klim weer op de fiets gestapt en behoudend verder. De fiets finish gehaald, maar kostbare tijd verloren in de laatste 10km. In totaal had ik wel 5 bidonnen van 750ml gedronken!

Het lopen: In de 1e km lopen een bijna krampgevoel, maar het ging net goed. Gelukkig liep ik het eruit. En wat was het heet!!! Geen flesjes bij de waterpost zoals op Mallorca, maar bekertjes die je zelf van de tafel moest pakken en waar steeds de helft uitlazerd als je niet gaat wandelen om het op te drinken. De bevoorradingspost begon met water, 2 wandelend genomen en eindigde ermee: weer wandelen en er 1 als douche gebruikt. Na 4 km een zere voetzool rechts. Dat bleef tot de finish. Tussendoor een ibuprofen genomen, maar had geen effect. Proberen de gang er in te houden. Bij km 19 had ik een onderonsje met een andere dame: ik zei "gelukkig bijna bij de finish"! Ze antwoordde: ik nog niet, ik moet nog een  rondje (van 10.5km)! Ik liep op haar uit en in de laatste km  was ik zo blij dat ik er bijna was, dat ik het tempo omhoog gooide en....kramp! Stond ik weer geparkeerd aan het hek met nog slechts 600m te gaan. De dame van het onderonsje kwam voorbij en sprak me bemoedigend toe. Wandelen, huppelen en weer het eerdere tempo opgepakt. Na 5u 24min over de finish. Mijn doel was onder de 5.15. Maar meer als mijn best en vooral doorgaan heb ik niet kunnen doen.

Vierde in de agegroup en 40e dame overall geworden. En zou mij dan nog een slot voor het WK in Utah, USA worden aangeboden voor 17 september 2021? 2 slots per agegroup en nog 25 extra voor de gehele damesgroep. Ik zou er erg graag heengaan. Maar....er is op dit moment een inreisverbod voor toeristen voor de USA. Hoe zal dat over 2 maanden zijn? Lijkt mij beter om dan t slot met direct de kosten van 500 euro niet te accepteren? Hoe denken jullie daarover?

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Cindy Brusse

Zo herstel je het beste tijdens een intervaltraining

Wandelen, dribbelen of stevig doorlopen tussen snelle herhalingen door?

Intervallen. Het is intens. Je natuurlijke reactie is misschien om stil te staan, voorover te buigen met de handen op je knieën om weer snel op adem te komen. Ervaring leert ons om niet op je intuïtie af te gaan: rustig joggen tijdens die korte herstelmomenten maakt het soms gemakkelijker om de volgende herhaling weer snel af te leggen. Dribbelen zorgt ervoor dat er meer bloed door je benen stroomt. De afvalstoffen, die zich tijdens de versnelling opbouwen en bijdragen aan spiervermoeidheid, worden daardoor weggewerkt.

Dribbelen, stilstaan of wandelen

Dit betekent niet dat dribbelen altijd de beste keuze is. Bij stilstaan of wandelen worden de creatinefosfaat-voorraden sneller aangevuld. Die stof levert de energie die het mogelijk maakt om korte, explosieve inspanningen te leveren. De manier waarop je de pauzes invult: staand, dribbelend of doordravend hangt dus af van het doel van je training.

Wanneer dribbelen?

Britse onderzoekers hebben de lactaatniveaus in het bloed van fietsers gemeten tijdens ‘actief’ en ‘passief’ intervalherstel. (Lactaat wordt weliswaar niet gezien als de veroorzaker van spiervermoeidheid, het stijgt en daalt synchroon met processen die dat wel zijn.) ‘Actief’ herstel – het equivalent van joggen – zorgt ervoor dat het lactaatniveau daalt na ongeveer 90 seconden. Is je hersteltijd korter dan anderhalve minuut, dan biedt het actieve herstel geen voordeel ten opzichte van passief herstel. Is die pauzetijd langer, dan kun je beter dribbelen.

Dribbelen is de beste herstelvorm tussen de herhalingen van zogenoemde VO2-max trainingen. Daarbij duren de herhalingen drie tot vijf minuten. Denk aan trainingen als 4 × 1200 meter in je 5 km wedstrijdtempo met 3 tot 4 minuten herstelpauze tussen de herhalingen. Na elke herhaling voelen je benen loodzwaar, maar dankzij het dribbelen worden de benen klaargestoomd voor de volgende herhaling.

Wanneer wandelen?

Wandelen is de beste herstelvorm als de training korte tussenpozen heeft en je in de trainingen aan je topsnelheid werkt. In dat geval is het belangrijk om steeds met volle voorraden creatinefosfaat aan de volgende herhaling te beginnen. In een training als 6 × 200 meter hard met een hersteltijd van 2 minuten kun je het best de gehele herstelperiode vullen met wandelen.

Wanneer stevig doordraven?

Wandelen en dribbelen zijn niet de enige opties. Wie traint voor de hele en de halve marathon loopt soms intervallen die net wat sneller gaan dan het drempeltempo (dat tempo ligt ergens tussen je halve marathon - en 10 km wedstrijdtempo), Deze worden afgewisseld met herstelperioden die je iets langzamer loopt dan het drempeltempo. Bij deze herstelsnelheid leert je lichaam om het lactaat uit de spieren en de bloedbaan te verplaatsen naar minder actieve spieren, die het lactaat als brandstof gebruiken.

Loop bijvoorbeeld 4 × 5 minuten met een tempo dat 6-7 seconden per kilometer sneller is dan je halve marathon-tempo. De pauzes ertussen duren ook 5 minuten. Die leg je af met een tempo dat 7 tot 10 seconden langzamer is dan je marathonsnelheid. Doe je dit in de voorbereiding op een marathon, dan kun je het hersteltempo opkrikken tot het marathontempo. (bron)

Dravers en Vrijbuiters

Peter Baten

We gaan even terug naar een mooie, winterfrisse donderdagavond, begin januari 2015. Bij het clubhuis van AVA`70 maakt een plukje hardlopers zich rond 19.15 uur klaar voor het maken van een hele fijne duurloop. Wegkapitein Peter Baten ontbrandt zijn koplampje, begroet zijn mede-strijdmakkers bij deze primeur en langzaam vertrekt het clubje in de duisternis. Natuurlijk moest er voor de interne- en externe communicatie een naam komen voor het lopersgezelschap en er werd gekozen voor de geuzentitel: “de Kneuzengroep.” Volgens het Nederlands woordenboek.nl deel 118, is een kneus een klus of sukkel. In ieder geval iemand die weinig goed kan doen. 

Hiermee worden de sportievelingen feitelijk wel een beetje tekortgedaan natuurlijk, maar er zijn wel degelijk een aantal criteria waaraan moet worden voldaan om toe te kunnen treden tot de club. Zo moeten er wel zichtbaar of onzichtbaar wat mankementen aanwezig zijn, die een belemmering kunnen zijn om volle bak te trainen. Dit kan bijvoorbeeld een vervelend baanvirus zijn, waarbij het spierstelsel het na een training en een nacht rust volledig laat afweten. Het kan echter ook een andere vorm van malheur zijn, zowel op het lichamelijke, maar soms ook op het mentale vlak. Daar tegenover staan ook wel een paar huisregels, waaraan de Kneuzengroep moet voldoen. Zo is de stilzwijgende afspraak gemaakt, dat er de nodige variatie in de trainingen moest worden doorgevoerd en er tevens serieuze verbeteringen in zowel het groepsgebeuren, maar ook bij het individu zichtbaar moeten zijn. Zowaar geen misselijke eisen natuurlijk, maar ook wel weer een uitdaging waarmee je Pietje Baten met een gerust hart mee op pad kan sturen. De natuurliefhebber pur sang is dol op bospassages, rulle zandpaden, tempowisselingen en zijn specialiteit …… slootkanten, dus dit zou zeker goed gaan komen. Als je ergens immer sneller en vooral beter en sterker van wordt zijn het deze ingrediënten. 

De goedlachse trainert kon vanaf het begin wekelijks rekenen op uitstekend gezelschap dat vaak varieerde in aantal en kwaliteit, maar de humor was er altijd. De wegkapitein was helemaal in zijn element en ging meer en meer op zoek naar onbekende paadjes en zoog in zijn enthousiasme de kneuzen volledig mee. Het leek er meer en meer op, dat Baten zijn mislukte carrière als padvindertje in wilde halen en de ontdekkingstochten namen af en toe grootse vormen aan.  Daarbij werden de dorpsgrenzen regelmatig overschreden, om daarbij toch vooral de mooie natuur te koesteren en het gestel letterlijk, maar zeker ook lichamelijk te prikkelen. Zo werd er onlangs gelopen in Grolle, waarbij Petertje een gids had ingehuurd. Het was een spraakmakende draafpartij, waarbij er een pad gecreëerd moest worden door okselhoog gras bij een temperatuur van 33,8 graden en een luchtvochtigheid van boven de 90 %. Tuurlijk ga je hier niet harder van lopen, maar je wordt er mentaal wel sterker van. Ook de verschillende uitstapjes over Duits grondgebied worden aan de trouwe volgelingen zonder verdere aankondiging voorgeschoteld, die dikwijls geen flauw benul hebben waar ze rondlopen.

Honderden trainingen zijn er inmiddels afgewerkt door de Kneuzengroep en het niveau werd beter en beter. Want waar de ene kneus zomaar volop in de prijzen viel, een ander promotie afdwong naar de A-selectie, begonnen sommige veteranen aan hij tweede, derde, misschien wel vierde jeugd. Kortom, de wekelijkse draafpartijen wierpen hun vruchten af en het was vooral de uitstekende sfeer die het cement van de groep vormde. Sinds de massale invoering van Strava worden de trainingen van Peter en zijn gevolg nauwkeurig bestudeerd, becommentarieerd en uiteengerafeld. Niet zozeer de prachtige routes zijn onderwerp van gesprek, maar vooral het flinke tempo waarmee de trailrondjes worden afgewerkt zorgen voor tal van reacties.

Nu de Kneuzengroep hun 6,5-jarig bestaan vieren, vond wegkapitein Baten het tijd worden om in een besloten bijeenkomst eens de koppen bij elkaar te gaan steken en met elkaar de koers uit te gaan zetten voor de komende jaren. Hij was er duidelijk nog niet klaar mee, maar wilde de draagkracht bij zijn manschappen gaan toetsen. Het moest een avondvullend programma gaan worden met alles erop en eraan. Zijn vaste trailmaatje voor de weekenden nam het heft in handen en wilde graag de route bepalen. Baten vond het natuurlijk best wel lastig, dat hij deze toch zeker niet onbelangrijke taak al direct uit handen moest geven, maar stemde uiteindelijk in. Toen de gids voor 1 avond de lopers vertelde dat er deze avond, 1 juli jl. “de Olde Boaten-route” op het programma stond, nota bene vernoemd naar de voorvaderen van de trainer, kreeg deze het te zwaar en liet zijn tranen de vrije loop. Het was een rondje Puur genieten met een grote P. Al keuvelend, dravend en af en toe versnellend trok het gezelschap door de fraaie dreven van Dale en vooral Barlo. Natuurlijk kwam het gezelschap compleet na een kilometertje of 11 weer bij het vertrekpunt aan. 

Bij een horecagelegenheid in Het Noorden van Aalten werd er direct begonnen met het verbouwen van het terras, want de homogeniteit in de groep is dermate hoog, dat er een gezellige setting moet worden gecreëerd, waarbij iedereen elkaar recht in de ogen kan kijken, tenminste… in ieder geval aan het begin van de meeting. De koersdirecteur van deze memorabele avond bleek een dubbelrol te hebben, want hij toonde zich ook nog eens een geweldige sponsor van water met een fruitsmaakje, nootjes, broodjes met smeerseltjes en warme hapjes. De avond kon natuurlijk niet meer stuk, dat was al vroeg duidelijk. Nadat iedereen was voorzien van een sapje nam de chef himself het woord en begon met het oprakelen van wat historie. Herkenbaar voor menigeen en de luisteraars hingen aan de lippen van Baten, die aangaf nog flinke plannen te hebben voor de nabije toekomst. Een gewaagde aanname natuurlijk, want er had in het geheel in de groep geen kringgesprek plaatsgevonden over een mogelijke contractverlenging. Afijn, Peter ging zo op in zijn verhaal, dus werden zijn woorden beantwoord met een warm applaus. Het onderlipje van de trainer begon zowaar iets te trillen. 

Dit werd alleen maar erger, toen de nestor van de groep het woord overnam. Hij roemde de wegkapitein om zijn warme betrokkenheid voor zijn discipelen en als dank schonk hij de inmiddels tot tranen toe geroerde meester een smaakvolle attentie. Woorden schoten hem tekort en om Petertje niet helemaal in verlegenheid te brengen nam de p.r-man van de club de microfoon razendsnel over. Lang was er gesoebat over een mogelijke naamswijziging, want de kneuzen waren in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een volwassen club atleten, die zowel in trainingen, alsook in wedstrijden hadden aangetoond instaat zijn om boven zichzelf uit te stijgen. Een nieuwe geuzennaam moest nog even door de verschillende instanties getoetst worden, maar uiteindelijk kwam er groen licht. Vanaf 1 juli 21.09 uur jl. is “de Kneuzengroep” verleden tijd en heet het gezelschap vanaf dat moment: Dravers en Vrijbuiters. 

Aan het concept verandert overigens niets, zo werd besloten, dus er zullen wekelijks veel zandpaden en slootkanten op het menu staan. Als trainer van het team mocht Baten een prachtig ontworpen hardloopshirt in ontvangst nemen, waarop het logo prominent aanwezig is. Een jonge vormgever had zijn uiterste best gedaan om er iets moois van te maken en dat was in de ogen van alle aanwezigen volledig geslaagd. Zo trots als een pauw toonde Peter het exemplaar en gelijk al kon de bestellijst erbij gepakt worden. De glazen werden snel gevuld en er werd luidruchtig geproost door de club atleten die het uitstekend naar hun zin had op deze doordeweekse avond. Vol verwachting wordt er uitgekeken naar de nieuwe routes en belevenissen van de Dravers en Vrijbuiters. (FR)