Bergischer Wuppertraining

Na een 14 km dachten we een eerste stop te doen voor koffie, maar het etablissement was nog niet open

Het Bergische Land, net onder het Ruhrgebied bij Solingen, hebben we al eerder bezocht. Zo liepen Henrie en ik hier al een paar keer de Bergischer Wupper Marathon. De rivier de Wupper slingert zich door de heuvels van dit gebied. Vakwerkhuizen geven het geheel de look van ouderwetse ansichtkaarten. De stevige heuvels, en het feit dat het redelijk dichtbij is vanuit de Achterhoek, maken het tot een ideaal gebied voor een flinke heuveltraining.

Henrie, Heini en ik stapten ’s morgens om 8 uur in de auto. We hadden niet echt een fijne dag uitgezocht. Volgens de weerberichten stond er zo’n 15 mm neerslag op het punt om zich over onze hoofden uit te storten. Regenjas en regenbroek konden dus eindelijk weer eens uit de kast getrokken worden en we verheugden ons op serieuze modderpartijen. Ik kon me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laast urenlang in de regen gelopen had.

Half tien liepen we de paden op, maar de beloofde regen viel reuze mee en de temperatuur ook. Zo vanuit de auto meteen flink heuvelop zorgde er voor dat onze temperatuur flink omhoog gejaagd werd. Na een paar minuten was dan ook al tijd voor de eerste pauze, eerst even een shirtje er onder uit. De heuvels in het Bergische Land zijn hoger en steiler dan in bijvoorbeeld het Teutoburger Wald.  Een stevige klim werd dan ook al snel een minutenlange powerhike. Hierbij liepen Henrie en Heini steeds makkelijk bij me weg, die kunnen enorm snel hiken. Maar ze wachtten steeds boven op me en in de afdaling kon ik dan weer even bijkomen.

Het gebied is ook behoorlijk rotsachtig. Goed oppassen dus op de paden, want niet alleen boomwortels, maar ook stenen verscholen zich onder het blad. De modder viel nog mee, maar je kon wel merken dat het al weer een paar dagen wat geregend had. De stroompjes en beken klaterden weer en ook de Wupper stroomde weer aardig.

Na een 14 km dachten we een eerste stop te doen voor koffie, maar het etablissement was nog niet open. Verder dus maar weer, een reep achter de kiezen en wegspoelen met water, en weer door. De combinatie van powerhiken om hoog en rennen naar beneden en op de vlakke stukken ligt ons vrij goed en we schoten dan ook lekker op. Echt makkelijk ging het niet, Henrie had niet echt zijn dag en mijn benen voelden ook niet top. Maar er was ook geen reden om het op te geven, echte pijntjes of zo hadden we niet. Een goede training in mentale weerbaarheid dus.

Bij 21 km hadden we eindelijk een plek waar we warme koffie konden scoren.  Maar binnenkomen mochten we niet, als we niet ook de brunch wilden nuttigen. Dat wilden we niet, dus werd het een Kaffee-to-go zonder Kuchen. Jammer, maar het was wel echte Nederlandse Beukenhorstkoffie uit de Achterhoek. Dat maakte een hoop goed.

Tijdens de koffiebreak besloten we dat 30 km een mooie afstand zou zijn voor vandaag. Gezien de vorm van de dag en de zwaarte van het terrein was het dan mooi genoeg. Zo gezegd, zo gedaan. We maakten nog een mooie slinger door de heuvels en stonden uiteindelijk na zo’n 31 km, een kleine 1100 hoogtemeters en 4:15 uur netto looptijd weer bij de auto. Niet slecht voor een doorsnee zondag. Lekker dagje buitengespeeld weer. En een mooie training in voorbereiding voor de Taunus Ultra begin Januari.

Andre Bleumink

Verslag van de Wupperberger Trail Marathon in Solingen(D)

Andre Bleumink(links) en Henrie Drenthel

Warme Wupperberge Trail Marathon

Op zondagmorgen is het slechts een kleine uur en drie kwartier rijden vanuit de Achterhoek naar Solingen, aan de rand van het Bergische Land. Daar zouden Henrie en ik een paar uurtjes ‘über de Wupper gehen’. Hoewel dat spreekwoord in Duitsland niets goeds betekent, zagen we er reikhalzend naar uit. De Wupperberge Trail Marathon is immers een goed verborgen pareltje op de trailkalender. Privater Einladungslauf staat er op de site. Die zie je wel meer in Duitsland, je zou het kunnen zien als een soort ‘social trail’. Je meldt je aan en betaalt een paar euro inschrijfgeld om de kosten te dekken. Geen t-shirt, geen medaille, geen tijdwaarneming, geen verkeersregelaars, helemaal niets bijzonders. Wat krijg je dan wel voor dat geld? Toen we aankwamen zondagmorgen bleek zelfs de kantine van de atletiekvereniging, waar start en finish was, dicht te zitten. Niemand van de lopers die zich daar iets van aantrok, alleen jammer dat er geen koffie was. Lekker in het ochtendzonnetje werd er volop gekletst door ongeveer tweehonderd lopers. Bijna iedereen leek elkaar te kennen en de shirtjes van de meest extreme ultra-, trail- en bergloop wedstrijd waren normaal. Getaande oude knarren, frisse hardloopmeisjes met rokjes, van alles liep er rond. En niemand leek zich druk te maken over de marathon die voor ons lag. 1500 hoogtemeters is niet niks, maar gezien de gespierde benen van iedereen waren wij de enige ‘Flachländer’.

Oli, de organisator, kwam ongeveer iedereen persoonlijk hartelijk begroeten. Alsof hij niet bijna in zijn eentje net klaar was met het uitzetten van het parcours. Zijn teams voor de bevoorradingsposten waren druk bezig met inladen en na een korte speech gingen we met zijn allen wandelend naar de start. Op een landweggetje net buiten de bebouwde kom werd er vervolgens afgeteld en weg waren we. We hadden een goed plan deze keer. Rustig beginnen en dat proberen vol te houden tot het eind. Het zou wel ruim 26 graden kunnen worden, dus rustig blijven was extra belangrijk. Vorig jaar hadden we ons laten verleiden om veel te hard te starten doordat de eerste kilometers heuvel af liepen. Dat hadden we toen flink moeten bekopen. Dit jaar hielp de organisatie ons met het drukken van het tempo, ze hadden namelijk een flinke klim bij in het parcours gevoegd kort na de start. Eentje van de categorie handen op de knieën en werken om boven te komen. Bovenaan stond een breed lachende Oli ons de goede kant op te wijzen en mochten we steil naar beneden. De toon was meteen gezet en zo volgde heuvel na heuvel. Gelukkig was niet iedere klim zo steil en waren vele afdalingen een kwestie van lekker laten rollen. Maar regelmatig mocht de handen weer op de knieën voor een klim van heb ik jouw daar. De natuur was nog lang niet klaar voor de herfst en we konden genieten van de schaduw van het blad dat nog niet eens iets verkleurd was. Bloemen bloeiden nog volop en ook de brandnetels deden het nog goed. Alleen aan de bruin geworden varens kon je merken dat de zomer op zijn eind liep. Het zweet dat van ons af droop was het daar niet mee eens.

De verzorgingsposten tijdens deze loop waren, naast de prachtige heuvels en bossen, bijna de belangrijkste reden om mee te doen aan deze loop. Op 42 km acht posten leek iets overdreven en dan liep het ook nog op van alleen water bij de eerste post, naar water en Apfelschorle en bananen, tot een waar buffet aan lekkernijen bij de laatste post. Watermeloen en ander fruit, chocolade, nootjes en rozijnen, cola en ten slotte zelfs diverse soorten echte Sekt. En die laatste kwam je zelfs twee keer langs… De enthousiaste medewerkers leken tot taak gekregen hebben om ons zwaarder aan de finish te laten komen en die taak namen ze blijkbaar serieus. Voor we bij die laatste verzorgingspost waren hadden we al heel wat heuvels achter de kiezen en al heel wat zweetdruppels waren op de stoffige trails gevallen. We liepen vlot waar het kon, maar niet te vlot. Waar hardlopen niet kon, en dat was op vele klimmen het geval, gingen we powerhikend in vlot tempo omhoog. Dat ging ons goed af, zeker voor platlanders. We haalden heel wat lopers in die of minder goed waren in het omhoog klauteren langs steile hellingen of helemaal stuk gingen door de warmte en de zwaarte van het parcours.

Eigenlijk ging het ons prima af, zoals gepland eigenlijk. Niet dat het makkelijk was, zeker niet. Maar we dieselden door in een gestaag tempo, ondanks de warmte en de hoogtemeters die maar bleven optellen. Links en rechts maakten we een praatje met medelopers en medewerkers van verzorgingsposten en we bleven eten en vooral drinken. De prachtige uitzichten over dalen met pittoreske vakwerk huisjes die je vaak had na weer een flinke klim waren een extra beloning die het moraal hoog hield. De laatste kilometers waren we er uiteindelijk wel klaar mee, de benen begonnen toch stevig te protesteren na alle heuvels op en af. Maar dat is ook niet gek na ruim 1500 hoogtemeters in die warmte. Bij de finish zaten ongeveer alle lopers nog lekker in het zonnetje te genieten en na te praten over de loop. Oli stond er om iedereen te feliciteren die over de streep kwam, ook ons schudde hij hartelijk de hand nadat we samen met een grote grijns op het gezicht over de streep kwamen. Na een lekkere douche voelden we ons al weer een stukje beter. Uiteindelijk hadden we het helemaal niet slecht gedaan, we zaten zelfs bij de beste helft. Als je na gaat dat er een heleboel ultralopers en inboorlingen uit de buurt bij waren, die dagelijks dat soort heuvels lopen, helemaal niet slecht. Ruim 5 1/2 uur over de marathon klinkt niet erg goed, maar we waren er tevreden over. De afstand was iets langer dan vorig jaar, en een paar flinke heuvels meer. En dan toch ongeveer dezelfde tijd, dan mag je best tevreden zijn.

Andre Bleumink

Verslag van de Wupperberger Trail marathon in Solingen(D)

Het kaartje van de Wupperberger Trail marathon in Solingen

Na een welverdiende herstelperiode in de zomer werd het tijd om de trailschoenen weer eens aan te trekken voor een serieuze uitdaging. Samen met trailmaatje Henrie Drenthel vertrok ik daarom zondagochtend 27 september naar Solingen (Duitsland) voor de Wupperberge (Trail)Marathon. Een heel kleinschalige Naturmarathon met een hoog trailgehalte in de buurt van Solingen, in het romantische Bergische land, aan de oevers van de rivier de Wupper.

Henrie stond hier vorig jaar ook aan de start en was destijds meteen een fan geworden van deze wedstrijd. Super kleinschalig, maar zeker niet te onderschatten. De streek wordt dan wel romantisch genoemd in de reisbrochures maar als je het hoogteprofiel ziet en leest dat het totaal aantal hoogtemeters op zo’n 1500 uitkomt, vraag je je af waar die romantiek dan zit. Het wordt gewoon lekker ouderwets bikkelen.

Na aankomst bleek meteen al hoe kleinschalig het was. In de kleine kantine van de plaatselijke atletiekvereniging werden we persoonlijk welkom geheten door Oli, de organisator van het geheel. Iedereen werd met een hand, knuffel of zoenen begroet. De meeste deelnemers kende hij persoonlijk, maar het was dan ook een wedstrijd op uitnodiging. Iets meer dan honderd deelnemers stonden tot kort voor de start lekker in het ochtendzonnetje te kletsen tot uiteindelijk Oli het woord nam voor een klein praatje. Hij was ’s avonds begonnen met uitpijlen van de route om te voorkomen dat vandalen de route zouden saboteren. Dat betekende dat hij tot 5 uur ’s morgens in het donker door de heuvels had lopen rondscharrelen met pijlen en spuitkrijt.

Na het openingspraatje wandelden we met zijn allen een stukje naar de start om de afstand kloppend te krijgen. Zodoende stonden we uiteindelijk met de hele groep midden in de weilanden met zijn allen af te tellen voor de start.

Na de start liepen Henrie en ik de eerste redelijk vlakke kilometers in een lekker tempo. De ochtendzon en het tempo zorgde er al snel voor dat we lekker warm werden. Het eerste mooie uitzicht hadden we al vrij kort na de start. De Müngstener Brucke , waar we onderdoor liepen, is een hoge spoorbrug over het dal die echt wel een foto waard was.

Hoe hoog die brug was werd ons al snel duidelijk, toen we ons via een trail met een groot aantal mooie haarspeldbochten een weg door het bos omhoog mochten werken. Het zweet brak ons toen serieus uit.  Niet veel later kregen we de beroemde burcht in beeld, maar die dingen hadden vroeger natuurlijk wel een strategische functie. Bovenop de steilste heuvel in de buurt gebouwd natuurlijk om de vijanden tegen te houden en uiteraard mochten we het kabelbaantje naar boven links laten liggen.

En zo ging het eigenlijk de hele tijd door. Meestal lekker door het bos en slechts af en toe een stukje platteland. Steil omhoog, vaak net te steil en te lang omhoog om rennend te kunnen redden. Maar als beloning mocht je dan natuurlijk weer omlaag. Soms was dat echt een feestje omdat het lekker rustig afliep en de kilometers gratis weggegeven werden. Op andere momenten was het weer verschrikkelijk technisch. Steil naar beneden over ongelijke paden die bezaaid waren met wortels en stenen afgewisseld met glibberige modder en leem. We tikten de kilometers echter lekker weg.

Op één van die technische afdalingen schoot het me ineens op een vreemde manier rechts onder in mijn rug/bil. Niet heel erg, maar tijdens het dalen op een steilere helling schoot het er door waardoor ik niet echt kracht kon zetten. Niet handig tijdens een technische afdaling. Op vlakkere stukken en hellingen omhoog had ik daarentegen helemaal geen last, geen reden om te stoppen dus. We besloten op een iets rustiger tempo door te lopen en alleen voor het finishen en het genieten onderweg te gaan. Dat ik daarvoor stukken moest afdalen als een dweil nam ik dan maar op de koop toe.

De laatste 15 kilometers werkten we op die manier in survivalmodus af, zoals we dat wel vaker doen. Rennen waar het kan en powerhikend waar het niet anders kan. De bovenbenen kregen het steeds zwaarder te verduren door het groeiende aantal hoogtemeters die toch wel door begonnen te drukken. Op geen enkel moment echter verloren we ons gevoel voor humor en ons oog voor de omgeving. We hadden gewoon een fantastische dag uit, heerlijk buitenspelen in een geweldige mooie omgeving en ook het uitgebreide assortiment van de verzorgingsposten werd door ons uitgebreid benut.

Toen we uiteindelijk na 5:22 uur gezamenlijk over de streep kwamen hadden we de Kaffee met Kuchen echt verdiend en we lieten ons die dan ook goed smaken. Prachtig evenement, als het aan mij ligt was het niet de laatste keer.

Sportieve groet,

Andre Bleumink

en het hoogteprofiel