AVA`70-lid Adinda Kleinrensink pakt 2 titels bij ONK Para-Atletiek in Assen

Adinda Kleinrensink achter de hoogste trede

Op zondag 14 juni Heeft Adinda Kleinrensink een indrukwekkende prestatie neergezet tijdens het Open Nederlands Kampioenschap Para-Atletiek in Assen. In de categorie ‘vrouwen ambulant’ wist zij niet alleen tweemaal Nederlands kampioen te worden, maar ook een nieuw Nederlands record te vestigen bij het discuswerpen.

Goud bij speerwerpen na sterke opbouw

De wedstrijddag begon voor Adinda met het speerwerpen. Haar eerste worp van 16,80 meter was nog voorzichtig, maar in de daaropvolgende pogingen wist zij haar prestatie steeds verder te verbeteren. In haar laatste worp bereikte zij een afstand van 18,63 meter. Met deze knappe reeks verzekerde zij zich van de gouden medaille en de titel Nederlands kampioen in dit onderdeel.

Nederlands record én titel bij discuswerpen

Bij het discuswerpen kende Adinda een moeizame start met een ongeldige eerste poging, nadat de discus in het net belandde. Haar tweede worp van 16,58 meter bracht haar weer in de wedstrijd. De concurrentie liet ondertussen zien dat er veel mogelijk was: Lauren Sluiter wierp een Nederlands record in haar klasse (F35). Dat gaf Adinda extra motivatie. In de vierde ronde volgde de beloning: een worp van exact 18,00 meter. Met deze afstand verbeterde zij het Nederlands record in de klasse F37 én pakte zij opnieuw de nationale titel.

Seizoensbeste prestatie bij kogelstoten

Het laatste onderdeel, het kogelstoten, leverde Adinda een vierde plaats op in een sterk deelnemersveld met onder andere paralympische atleten. Na een stabiele serie worpen boven de 6,50 meter sloot zij af met een seizoensbeste prestatie van 6,76 meter, waarmee zij haar wedstrijddag op een mooie wijze afsloot. Met twee gouden medailles en een Nederlands record keerde Adinda trots huiswaarts en is zeer gemotiveerd om deze successen een goed gevolg te geven! (FR)

AVA'70 lid Adinda Kleinrensink in de prijzen bij ONK Para-Atletiek

Nieuw persoonlijk record van 7.00 meter bij het kogelstoten (TPJ Verhoeven, photography)

Op 6 juli jl. organiseerde Atletiekvereniging AAC`61 in Assen het Open Nederlands Kampioenschap Para-Atletiek en gelijktijdig het Nederlands Kampioenschap meerkamp. Onder de deelnemers ook AVA`70-lid Adinda Kleinrensink, die ter voorbereiding een aantal wedstrijden in Wageningen en Utrecht had afgewerkt en daar liet zien in de juiste vorm te zijn. Het was een vol programma dat bij het ONK moest worden afgewerkt en dat betekende een bomvol wedstrijdprogramma en dus ook een lange dag. Het regende de hele dag tijdens het Kampioenschap in Assen en pas aan het begin van de avond werd het droog. Ondanks deze moeilijke omstandigheden heeft Adinda een hele mooie wedstrijd gehad met prima eindresultaten.

Het discuswerpen begon met een ongeldige poging. Door de regen was de discus te glad en belande deze in het net. Daarna had ze een mooie opbouwende serie van 15.47 meter tot 17.53 meter en met de laatste worp bleef ze maar 40 cm onder haar eigen Nederlands record. Uiteindelijk bleek dit resultaat goed voor een 2e plaats.

Bij het kogelstoten belandde elke worp boven de 6,50 meter en zo'n mooie serie had ze nog nooit gehad. Haar 2e worp was precies 7,00 meter en daarmee wierp ze een nieuw persoonlijk record en een 3e plek in de eindrangschikking.

De lange dag eindigde met het speerwerpen. Haar eerste worp was een hele voorzichtige en de speer landde op 15.87 meter. De tweede worp was ongeldig. Daarna herpakte Adinda zich en wierp ze in de 6e en laatste poging de speer naar een mooie 18,73 meter, haar 4e beste worp ooit. Ook hiermee viel ze in de prijzen, want dit leverde haar de zilveren medaille op.

Adinda kwam bij het ONK-Para-atletiek uit op 3 wedstrijdonderdelen en dit leverde haar 3 podiumplekken op. Een uitstekende prestatie van de AVA`70-atlete, die terecht erg blij was met haar prestaties!

Uitleg van de het totstandkoming van de eindrangschikking:

Adinda komt uit in de categorie 'vrouwen ambulant', waarin de atleten staand kunnen sporten. De uitslag wordt bepaald door degene die het procentueel het dichtst bij het wereldrecord in de eigen klasse heeft geworpen. Als voorbeeld kogelstoten:

Atlete A stoot 10 meter. Het WR in haar klasse is 14 meter. Dan presteert zij 71,4% van het WR. 

Atlete B stoot 4 meter. Het WR in haar klasse is 7 meter. Dan presteert zij 57.1% van het WR.

Atleet A heeft het hoogste percentage en eindigt dus voor atleet B. (FR) 

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 134

Gijs Oosterholt volwaardig lid van eliteteam

Een nieuw avontuur aangaan is altijd spannend, maar debuteren in het competitieteam van Ava'70 spant de kroon. Gijs Oosterholt stond voor deze loodzware beproeving. Bij de triatlon en op de marathon heeft hij zijn sporen al verdiend, in de baanatletiek is hij daarentegen nog een onbeschreven blad.

Gijs heeft zich binnen Ava’70 in korte tijd opgewerkt tot een icoon, met de titel ‘sportman van 2015’ als hoogtepunt. De kale macho staat bekend als een beest. Keer op keer wil hij laten zien tot wat voor extreme sportprestaties hij in staat is. Zijn ongeëvenaarde drang tot zelfkastijding doet menig wenkbrauw fronzen. Het is een masochist zonder rem.

Na de marathon van Rotterdam begint het lichaam van de, schijnbaar, onvermoeide Gijs toch te protesteren. De klad zit erin. De beentjes haperen, de schoudertjes doen zeer, het koppie hangt scheef. Voor het eerst toont hij wat menselijkheid. Hij krabbelt zelfs terug voor de eerste competitiewedstrijd van 24 april. Een slappe smoes over familieverplichtingen ligt hieraan ten grondslag. Laat hij zich, op het moment suprême, dan toch kennen? Natuurlijk niet!

Op zondag de 29^e debuteert Gijs is de eliteselectie van Ava’70 Heren 1. Dit team is beroemd en berucht van onder de rivieren tot diep in Groningen. Materdoren als: André Balke, Patrick Ikink, Björn Demkes en Luuk te Brake zijn vaste waarden binnen de selectie, waar nu dus ook Gijs Oosterholt deel van uitmaakt. Tijdens zijn vuurdoop neemt hij de 400 meter en het kogelstoten voor zijn rekening. Op de 400 meter, door velen bestempeld als de hel op aarde, geeft hij van start tot finish vol gas. De poten beginnen te verzuren en de armen bungelen als twee zware betonpalen langs het lichaam, Gijs weigert te capituleren. Hij zet 1.00.66 minuten op de klokken, een vlijmscherpe tijd. De verzuring wordt door zijn concurrenten met fikse krachttermen vervloekt, Gijs geniet er juist van. “Wat een heerlijk gevoel.” Bij het kogelstoten staat zijn personal coach – Gertjan Bentert – aan zijn zijde. Met raad en daad wordt hij bijgestaan en met succes. De 7,26 kilogram wegende kogel zweeft gevoelsmatig minutenlang boven het gravel en land pas na 8.36 meter. Zijn teamgenoten staan met kippenvel vanaf de kruin tot diep in de naad te kijken naar deze topprestatie.

Gijs heeft zijn ontgroening gehad en is door het team, dat toch iets weg heeft van een enge sekte, geaccepteerd en opgenomen. Bij de volgende wedstrijd - op 26 juni in Almelo - wordt hij naar verluidt ingezet bij het polsstokhoogspringen en het kogelslingeren. 

Foto's en uitslagen van de 2e competitiewedstrijd bij AAC'61 in Assen

Tim en Luuk te Brake aan de strat van de 1.500 meter

Klik op de link voor de foto's van Bart Wesselink

fotoalbum

uitslagen

site organisatie

Andre Balke

Verslag van de 5e TT Run in Assen

Bizarre middag op TT circuit Assen

Helaas ben ik niet de gehele middag op het circuit geweest, maar daarover straks meer. Al vroeg op zaterdagmorgen in de auto gestapt en richting Assen vertrokken, voorafgaand aan de TT Run voor hardlopers zou er ’s morgens een skeelerwedstrijd op datzelfde circuit worden gehouden voor de landelijke toppers. Na op tweede Pinksterdag het NK skeeleren in Vorden bekeken te hebben, leek me dit ook een mooi schouwspel. Onderweg was het redelijk bewolkt, dat was ik na een weekje zonneschijn in Engels Eastbourne niet meer gewend, zelfs de ruitenwissers moesten nog aan het werk. Eenmaal op het circuit aangekomen is het droog en nog erg rustig, wel stonden de skeelervedetten al aan de start, ze maakten er een mooie wedstrijd van. Na hun huldiging werd het voor mij tijd om me op mijn eigen wedstrijd te concentreren, tijdens het skeeleren was het erg druk geworden op en rond het circuit, waardoor het lastig zou worden om op het TT terrein zelf in te lopen en daar ging het mis………..

Het begon nog zo vredig, in een lekker zonnetje over een mooi fietspad, begroet door twee meisjes op een fiets, een mede hardloper die ook naar het circuit fietst en rustig uit een bidon dronk. Ik heb er zin in, lekker een wedstrijdje lopen op een bekend circuit! Maar dan ineens, een geweldige klap op mijn achterhoofd, ik schrik me rot en heb geen idee wat er gebeurd. Half om half verwacht ik pubergelach vanachter de struiken, dat ze iets naar me gegooid hebben, maar het blijft stil als ik om me heen kijk. Dan zie ik linksboven me de dader wegvliegen, een buizerd neemt plaats in een boom en kruist nog een keer luid om zijn/haar daad kracht bij te zetten. De lafaard, zo van achter een onschuldige hardloper aanvallen……..Verschrikt voel ik aan mijn achterhoofd en wrijf over twee krassen, als ik mijn vingers bekijk zit er bloed op, dat wordt een bezoekje EHBO. Eenmaal terug op het circuit is die snel gevonden en wordt ik meegenomen naar binnen waar de krassen schoongemaakt worden en erg flink wat jodium opgedaan wordt. Voor één EHBO’er was een aanvallende buizerd een volkomen nieuw verschijnsel, kennelijk geen hardloper. Na de waarschuwing dat als ik hoofdpijn zou krijgen ik onmiddellijk zou moeten stoppen, krijg ik toestemming om te starten.

Nog wat beduusd en toch wat warrig in mijn hoofd zoek ik mijn auto weer op om mijn wedstrijd tenue aan te doen, voor rekken en strekken is niet veel tijd meer. Eénmaal in het startvak besloten om niet te hard van start te gaan en maar zien hoe het koppie het houdt. Ten midden van ruim 2000 deelnemers ga ik van start. De meesten kiezen voor een of twee ronden van 4,5km, samen met mij gaan er 225 voor drie ronden, of te wel 13,5km. Al gauw zit ik voor in het veld, wat ik niet verwacht had, omdat er velen maar één ronde hoeven en meestal als malloten van start gaan, zo niet vandaag. Wel zijn de echt snelle mannen al een eind vooruit. Onderweg probeer ik als een Valentino Rossi in de bochten te hangen, wat natuurlijk faliekant mislukt, maar ik geniet wel van de opzwepende muziek van de dj’s langs de kant.

Ook de speciale omgeving doet wel wat met me, waardoor ik toch nog stevig doorloop, eerste ronde in 17:52min. Het wordt al wat leger op het circuit omdat velen na één ronde al zijn gefinisht, daarvoor in de plaats komt de wind opzetten, tijd voor een beetje gas erbij, wel toepasselijk op een motorcircuit. Voor me uit loopt een atleet die in de verte op Henk Woolschot lijkt, maar die zal nu wel druk met de voorbereidingen van de CityRun in Doetinchem zijn. Als ik hem bijna heb ingehaald zijn we aan het einde van de tweede ronde en stopt de Henk look-a-like ermee, want het is hem inderdaad niet. Tweede ronde in 17:36min. Nu wordt het toch wel iets lastiger, want er loopt bijna niemand meer voor me. Als ik achterblijvers op een ronde zet hoor ik hier en daar atleten zeggen, is dat nummer drie? Omdat ik dit een keer of vier hoor, begin ik te denken dat ik op de derde plaats lig en dat met buizerdkrassen op het achterhoofd! 

Met deze gedachte slalom ik tussen de vele atleten door, steek een duim op naar de dj en begin aan mijn laatste 1,5km. Deze gaan enigszins moeizaam, mijn hoofd wordt iets zwaarder en als ik niet op een podiumplaats had gelegen, had ik het iets kalmer aangedaan, maar ja, dadelijk op hetzelfde podium als de eerder genoemde Rossi of Fabian Cancellara (Vuelta proloog winnaar hier op het TT circuit) mogen staan, dat laat ik me niet afpakken! Maar ja, ben ik ook werkelijk derde? Als ik over de finish kom, is de speaker met heel andere dingen bezig, dus dat geeft geen zekerheid. Eerst even zitten en wat drinken, dan zien we wel verder. De derde ronde ging in 17:32min, waardoor ik in precies 53min ben gefinisht.

Als ik wat bijgekomen ben, maar eens bij een mooie grid girl vragen wanneer de prijsuitreiking is en of ik daarbij hoor. Ze weet van niets, maar brengt me wel naar iemand van de organisatie, die stuurt me een trap op en ja, daar staan de overige podium kandidaten, snel vragen of ik er ook één ben. “Onderweg kreeg ik te horen dat ik derde lag, maar geen idee of dat ook zo is, weet u dat?” , vraag ik aan de organisatie. “Derde, Timmer is derde, van de twee ronden toch?”, is het antwoord. “Nee, van de drie.” De man van de organisatie kijkt me aan, “We huldigen alleen de één en twee ronden, knap gedaan.”, en hij gaat door waar hij mee bezig was. Daar sta ik dan, weet ik nog niet hoeveelste ik was en al helemaal geen huldiging en vreemd gevoel maakt zich van me meester.

Dat gevoel wordt er niet beter op als ik even later in een douche cabine sta, er staat geen waterdruk op de douche, dus eronder staan heeft niet veel zin………. Dan maar schone kleren aandoen en zo naar het restaurant gaan, terwijl ik op mijn bestelling wacht, nog een klant gezien die zonder betalen langs de kassa loopt. “Ow ja, ik dacht dat ik al betaald had, ik heb ook zolang op mijn bestelling gewacht.” Is het antwoord van deze klant op de vraag van de verbaasde kassa juffrouw of er niet betaald moet worden. Na op het terras lekker gegeten te hebben en wat uitgerust te zijn, de terugtocht naar de Achterhoek aanvaard.

Thuis op de PC de uitslagen bekeken, blijk ik geen derde, maar zelfs eerste te zijn geworden! Hebben de ingehaalde atleten waarschijnlijk met hun “is dit de derde” bedoeld, dat dit al mijn derde ronde is! Heb ik dus zonder het te weten zomaar voor het 29^ste jaar achter elkaar minstens één wedstrijd gewonnen, hoe bizar kan een middag eindigen?

Groeten Gerrit

uitslagen

site organisatie

Foto's en uitslagen van de 1e competitie wedstrijd bij AAC'61 in Assen

Het damesteam van AVA'70.....

Op zondag 4 mei vond bij atletiekvereniging AAC'61 in Assen de eerste wedstrijd van de seniorencompetitie in de 3e divisie plaats. Ook atletiekvereniging AVA'70 was met een dames- en heren team vertegenwoordigd.

Klik op de link voor de foto's van Tim te Brake

fotoalbum

uitslagen

verslag site AVA'70

site organisatie

..... en de heren

Verslag van de vrouwencompetitie bij AAC'61 in Assen

van links naar rechts Joke Balke, Lisa te Molder, Maria Griffioen, Inge Wesselink, Nathalie Demkes, Katja Demkes, Suzan Waalders en Leonie Rijks

Leonie Rijks kwam een tijdje geleden met het idee om een vrouwencompetitie te starten. Net als de heren, leek het Leonie leuk om ook een damesteam te laten starten voor de atletiek baan wedstrijden. Al gauw was er een team bij elkaar gesprokkeld. Nu moest er nog getraind worden. Na 1 keer een geweldige training gevolgd te hebben op de vrijdagavond, was ik er wel klaar voor. De andere dames vonden dat ze nog zeker 1 training nodig hadden onder de leiding van Ben Wesselink.

Zondag 4 mei 2014

Het is zover op weg naar de baancompetitie in Assen. Samen met de heren vertrekken we om 09:00 uur bij Ava. Nathalie Demkes mag als eerste aantreden op de 100 m horden. Nathalie heeft een prachtige techniek en wat een souplesse. Ze doet het hartstikke goed. Ik wil overal wel kijken. De 800 m. Hier komen Lisa en Leonie in actie. Wat een toppers. Vreselijke afstand waar je helemaal kapot gaat. Lisa eindigt als eerste in haar serie. Leonie komt ook als een speer over de finish. In de verte zie ik een heel klein meisje tussen allemaal beren staan. Het kogelstoten is dus ook begonnen. Het kleine meisje is Inge Wesselink. Ze houdt zich goed staande tussen die grote grove meiden. Tussen de 6 en 7 meter stoot Inge de kogel. Klasse.

100 m sprint, Nathalie, ons sprintkanon en Maria Griffioen mogen hier aantreden. Wat gaat dat hard zeg. Maria vind het geweldig om te doen. Je kunt niet zien dat ze al 50 is, wat een sprinten over de baan. Nathalie sprint nog steeds zo hard als dat ze vroeger als klein meisje al deed. Topsporters.Suzan mag het discuswerpen op zich nemen. Dit doet ze niet onverdienstelijk. De 400 m, Joke Balke en Katja hebben zich hier voor op gegeven. Ze komen beide mooi als laatste over de finish. De een nog verzuurder als de ander. Wat een lachen, als klap op de vuurpijl mag Joke meteen door om de 200 m te doen. Wat een topper. Samen met Suzan starten ze op de 200 m. Dit gaat ook al zo goed.

3 km. Lisa en Katja starten hier. Lisa eindigt als eerste in de serie en Katja als vierde. Ja ze liet nog aardig wat jonge deerntjes achter zich met hun mooie strakke pakjes. Haha 11:56 min. Een pr. Voor Katja. Ondertussen is Maria nog aan het verspringen. Ze behaalt ook hier een heel mooi resultaat. Als laatste staat de Zweedse estafette op het programma. Maria loopt de 400 m, katja de 300 m, Leonie de 200 m en Suzan de 100 m. We eindigen hier als laatste, maar wat maakt dat uit. Het was een geweldige, leerzame en gezellige dag. We kunnen toch nog wel wat extra training gebruiken voor de aankomende baancompetitie in Emmen. We hebben er weer zin in.

Groeten Katja Demkes