Viking Ardennenweekend 2025

De route was typisch Ardens te noemen

Meestal wacht ik een paar dagen met een stukje schrijven na een evenement. Even de indrukken laten zakken en alles op een rij krijgen. Maar ik loop nu al een paar dagen met een grote grijns op mijn hoofd als ik terugdenk aan het afgelopen weekend in de Ardennen. Waar een aantal AVA-maatjes er voor koos om een weekend zonnig Sevilla te boeken voor een cultureel en culinair 5-sterren weekend met de echtgenotes (en er tussendoor ook een halve marathon gelopen werd), gingen wij een weekend trailen in de Ardennen. Weersverwachtingen waren bar en boos, de accommodatie spartaans en culinair zouden we ook niet bijzonder hoog scoren…. Maar de organisatie kennen we van eerdere ervaringen als top op het gebied van trailevenementen en echte trailliefhebbers, dus zou het vast weer helemaal goed komen.

Vrijdagmorgen vertrokken we met zijn vijven in een busje, de bagageruimte gevuld met tassen met diverse setjes sportkleding, sportschoenen, schoenendrogers, trailrugzakjes, slaapzakken etc. etc. Het paste allemaal maar net. Na een korte tussenstop bij de Duits-Belgische grens kwamen we rond twee uur aan bij een verlaten voetbalveld in een gehucht vlak bij onze eindbestemming. Henrie had hier een proloog uitgedacht die we met zijn vijven gingen doen voordat we ons konden melden bij de Viking organisatie. Het regende iets, maar lang niet zo erg als voorspeld was. De route was typisch Ardens te noemen. Spekgladde modder, stenen en wortels, alles probeert je tegen de grond te werken… maar dat kon onze pret niet drukken. De heuvels waren pittig hoog, maar van uitzicht was nauwelijks sprake. Absolute hoogtepunt was een groep van minstens 20 edelherten die voor ons op de loop gingen. Zoveel had ik er nog nooit in het wild gezien!

Na ruim twee uur rondbanjeren konden we onze natte kloffie weer voor droge kleren wisselen. Toch al weer bijna 400 hoogtemeters in de pocket! Ruim op tijd kwamen we bij ons hoofdkwartier aan, een oud kloosterinternaat dat nog steeds als school in gebruik is. Dat betekende dat we lekker ons kamertje voor het uitzoeken hadden! Snel de schoenen op de droger, zodat die de volgende dag weer aan konden. De natte loopkleding hingen we op de verwarming, het raam mocht al snel op een kiertje om de lucht draaglijk te houden… Langzamerhand druppelden de overige deelnemers aan het weekend binnen en werd het gezellig in de gezamenlijke ruimte, eigenlijk de overblijfruimte van de school. Hoofd Viking Peter en zijn crew waren al druk aan het koken en er kwam een lekkere pastamaaltijd op tafel. Dat smaakte prima na ons middagloopje.

’s Avonds stond er een reflectorloop op het programma. Dat mocht iedereen voor zich doen of samen. Wij liepen met ons vijven in een gemoedelijk tempo weg en kwamen er al snel achter dat de route zo mogelijk nog blubberiger was dan wat we ’s middags tegengekomen waren. In het licht van de hoofdlampjes glom alles van water, restjes sneeuw en andere nattigheid, maar het regende gelukkig niet. Wel goed opletten wat daadwerkelijk een reflector was dus. Om het wat spannender te maken waren die soms ook wat spaarzaam opgehangen of uit de takken gewaaid, maar met maar een paar kleine missers waren we toch al vrij snel weer terug. Mooi op tijd voor een heerlijk hete douche. De rest van de avond werd gevuld met een gezellig samenzijn, hierbij werden de meegebrachte versnaperingen met de nodige Jupilertjes weggespoeld.

Zaterdagochtend was het ontbijten en daarna klaarmaken voor de ‘long run’. Het leek droog te blijven, van boven tenminste… Je kon hierbij kiezen voor een ruime halve marathon of voor 34 kilometer. Henrie en ik gingen voor de lange afstand, Erik, Lars en Angelique waren verstandiger… De route ging meteen al pittig omhoog en omlaag, maar tot onze verbazing liepen Henrie en ik met de kopgroep mee. Begeleider Rutger liep er met een drietal snelle dames steeds vandoor, maar we kwamen iedere keer weer bij. Heuvel na heuvel werd geslecht, sommige heuvels makkelijk te doen, maar andere waren venijnige pukkels bezaaid met rotsen en boomwortels. De modder maakte het nog wat uitdagender. We kregen in ieder geval wat Peter ’s morgens beloofd had…

Op enig moment begon de motor bij Henrie wat te haperen en kreeg hij spijt van zijn besluit om geen stokken mee te nemen. Op een pad dat griezelig veel leek op een filmset van Lord of the Rings besloot hij om de route af te korten. Ik kon dan bij de groep aanhaken die net achterop kwam. Lastige beslissing altijd, maar soms moet je wat. Zelfs de verzorgingspost met warme bouillon en soep die net daarna kwam kon hem niet van gedachten veranderen en zo liep ik ineens in een grotere groep dan ik de hele dag gedaan had. Gelukkig allemaal mensen met dezelfde ‘afwijking’ en Adrie en Jeroen kende ik al, dus gespreksstof genoeg voor de komende kilometers.

Het tempo lag niet hoog, maar dat was ook bijna niet te doen gezien het terrein. Gestaag tikten we de kilometers weg tot op een gegeven moment bleek dat er twee versies van de routes waren. Jeroen en ik moesten rechtdoor terwijl de anderen linksaf moesten. Meeste stemmen gelden, dus werd het linksaf, maar of dat de juiste was? Ik bleef twijfels houden, zeker toen we over een gaashek moesten klimmen en een pad opgingen dat wel heel lang niet meer gebruikt was. Maar wat extra avontuur is altijd goed en uiteindelijk bleken we na een aantal spectaculair gladde modderhellingen afgeglibberd te zijn toch weer op ‘mijn’ route terecht te komen. Deze voerde in de laatste kilometers langs de rivier de Ourthe, maar niet voordat we eerst nog een ondergelopen stuk moesten doorwaden.

Na zo’n dagje buitenspelen waren er natuurlijk heel wat calorieën verbrand en die moesten weer aangevuld worden, maar eerste even douchen on opfrissen. De Viking crew had voor ’s avonds voorzien in bier en BBQ en dat lieten we ons smaken. Ook de liefhebbers van fris en vega kwamen ruim aan hun trekken en zo konden we voldaan klaar gaan zitten voor de traditionele pubquiz. Er werd werkelijk gespeeld met een fanatisme alsof er meer te winnen viel dan de 1,5 literfles speciaalbier. Het was een geweldige avond die nog verder door een harde kern tot in de late uurtjes werd doorgetrokken.

Met een frisse of enigszins duffe kop stond iedereen de volgende ochtend al weer vroeg aan het ontbijt. We moesten immers op tijd bij de populaire parkeerplaats bij de Ninlingspo zijn om plek te hebben. Er voor de tijd moest iedereen zijn spullen gepakt hebben en schoongemaakt. Ruim op tijd was alles spik en span en konden we afreizen naar de start van ons laatste tochtje van het weekend.

De Ninlingspo is de enige bergrivier van België en deed zijn naam werkelijk eer aan. Door alle regen en gesmolten sneeuw bulderde het water door de rivierbedding. Links en rechts kwamen stroompjes water van de berg naar beneden om nog meer water toe te voegen aan de al overvloedige hoeveelheid Spa blauw. Het paadje liep direct langs het water met een stuk of twintig bruggetjes waar we steeds over moesten steken. Maar ook stukken waar de oever was overstroomd of weggeslagen en je dus maar moest zien hoe je over de rotsen klauterend verder op het pad kwam. Doordat we een paadje aanzagen voor een zijstroompje van de rivier kregen we het voor elkaar om verkeerd te lopen en een flinke achterstand op de groep te krijgen.

Maar we zijn gewend om op GPS te lopen en maakten ons dus geen zorgen. Wel besloten we om een stukje af te snijden om toch nog een beetje op tijd over te zijn. Bovendien had Eric al een half uur ijsklompen in plaats van voeten…. Zoals vaker bij ons bleek afsnijden wel korter, maar niet persé sneller te zijn. Het pad voerde ons door een soort van veen waardoor we een kilometer of twee tot de enkels door de modder (of nog dieper) moesten voortploeteren. Eenmaal daardoorheen geworsteld kwamen we op een MTB route die met moeite te lopen was, dus hoe ze daar op kunnen fietsen zal wel altijd een raadsel blijven. Ook dat obstakel wisten we te overwinnen en toen kwamen we zowaar nog wat leden van de groep achterop en konden we samen naar de parkeerplaats.

Daar aangekomen bleek het inmiddels helemaal vol te staan met dagjesmensen. MTB’s werden in de rivier gedompeld om de modder er af te spoelen en her en der stonden mensen zich om te kleden. Ook wij trokken snel droge spullen aan en haastten ons naar het nabijgelegen café om wat warme koffie te halen. Veel te dure oploskoffie, maar vooruit het was lekker warm. Nadat ook Henrie binnen was en zich bij ons had gevoegd konden we de terugreis aanvaarden. Inmiddels liep de groepsapp continue door te pingen met berichten van mensen die foto’s en filmpjes deelden. Daar kunnen we nog een hele tijd mooie herinneringen bij ophalen. Wat een fantastisch mooi weekend was het weer!! Bedankt medelopers en organisatie, tot een volgende keer!

Vier keer lopen in drie dagen leverde bijna 11 uur buitenspelen op, ruim 70 km en ruim 2000 hoogtemeter op. De verloren calorieën zijn ruim gecompenseerd in de avonden dus die tellen we maar niet. Daarnaast een paar kilo modder in de schoenen en een hele berg was die eerst in een emmer uitgespoeld moest worden om de taaie Ardense klei te verwijderen.

O ja, die AVA maatjes die in zonnig Sevilla gingen lopen? Die regenden nat…. en bij ons bleef het wonder boven wonder zo goed als droog.

Andre Bleumink

Verslag van de 12e OHM-trail in Aywaille(B)

Martijn van Dijk, Claudia Drenthel en Eric Hoogerbrug

Op basis van het enthousiasme waarmee Linda vorig jaar thuiskwam over de Ohm trail was het na overleg dit keer mijn beurt. Als je zo enthousiast bent dan moet het haast wel geweldig zijn. Op vrijdagmiddag zijn we afgereisd naar Aywaille in België om wat nu blijkt een geweldig trail weekend te starten samen met Linda, Joëlle en Silke en een dag later Eric, Henri en Claudia. Dit weekend startte Claudia, Eric en ikzelf op de 20 kilometer en Henri op de 50 kilometer. Op zaterdag rond de middag kwamen onze mede trailers Claudia, Henrie en Eric ook aan op de camping. Die avond gezellig gegeten en grote verhalen gedeeld, een top avond dus!

Zondag morgen begon met een ontbijt en was iedereen redelijk relaxt. Vandaag starten we tijdens de 12e editie van deze inmiddels legendarische OHM trail benoemd als de moeilijkste trail in België! Een trail die zeer gevarieerd en technisch is en tijdens de trail ontdek je de prachtige streek en natuur van Aywaille op een parcours dat bestaat uit 90% boswegen. Zoals de organisatie omschrijft “Ontdek onze sprookjesachtige landschappen … Al lijdend!” Dus is relaxt goed of moeten we toch een beetje gespannen worden…. Allereerst ging Henri om 9:00 uur van start voor de 50 kilometer terwijl wij ons aan het voorbereiden waren voor onze trail. Daarna zijn we relaxt naar start/finish gelopen om onze startbewijzen op te halen voor de 20 kilometer. Het startnummer ophalen was goed georganiseerd, diverse tafels met een bepaalde letters gaf aan in welke rij je moest gaan staan. Ik ging in de rij van de D staan, uiteindelijk was ik aan de beurt want de rij was enorm. Ja hoor ik stond niet op de lijst en in mijn beste Frans mijn volledige naam opgegeven. Aha, uw naam is van Dijk, ja klopt, dan moet u zich melden bij de tafel waar ze startnummers uitgeven voor de letter V, ok helder……

Om 10:30uur was de start van Claudia, Eric en mijzelf voor de 20km die uiteindelijk gratis, zoals de speaker zei, 24,2km is geworden. We begonnen redelijk vlak vanuit het dal en liepen langzaam omhoog, de eerste 10km verliepen prima. Technische klimmetjes en dalingen maar mijn gevoel zei dat er meer ging komen op basis van de verhalen van de avond ervoor. Door de regen van de dagen ervoor was het parcours op sommige delen modderig en glad. De eerste verzorgingspost was op 9km en kort daarna begint het parcours technischer te worden. Tijdens één van de dalingen gaat het mis wanneer ik Claudia netjes gevraagd had om haar voorbij te mogen gaan. De ondergrond bestond uit grond en losse stenen maar kort daarna rots. Ik ging steeds harder naar beneden en toen gleed ik voorover de struiken en boom in, je lag er mooi bij zei Claudia! Tja die ga ik morgen wel voelen maar zoals het nu voelt gaan we gewoon door.

De klimmetjes worden extremer en houden langer aan, een kwartier voor een klim is niks. Ons was ook 1100 hoogtemeter beloofd dus al met al was er nog voldoende te verwachten. Ook de dalingen werden technischer en de ondergronden en bos varieerden ook. Ik moet denk ik naar ander schoeisel op zoek want ik had vaak net te weinig grip. Onderweg veel mooie vergezichten, bossen en water. Op het laatst komen er nog twee viaducten die over de dalen in de omgeving van Aywaille lopen. Aan de ene kant naar beneden en andere kant weer naar boven, pittig maar goed te doen. Nu nog een klein stukje naar beneden en dan langs het water terug naar de Start/Finish. Hier moest ik lossen omdat ik door de val waarschijnlijk toch iets meer last had van mijn kuit dan dat ik verwacht had, iedere keer dat ik probeerde aan te zetten schoot de kramp er bijna in. Na een beetje rekken en strekken ging het weer prima en kon ik door. Uiteindelijk hebben Claudia, Eric en ikzelf er rond de 4 uur over gedaan.

Nadat we allemaal gefinisht zijn voor de 24,2 kilometer hebben we later Henrie proberen binnen te halen maar wat bleek hij was al gefinisht, wij waren te laat dus! Henrie heeft er 7:33:23 over de 50 kilometer gedaan, weer een geweldige prestatie. Die avond het weekend afgesloten met een goed verzorgde BBQ! Het was in één woord geweldig en zeker een aanrader!

Klik voor wat handige tips op onderstaande links

route van 24,2 kilometer

camping

site organisatie

Sportieve groet, Martijn van Dijk

Henrie Drenthel (rechts)