Verslag van de Smokkeltocht 2022

De Smokkelaars van 2022

Smokkeltocht zonder Schorre Piet

Afgelopen vrijdag werd er een oude traditie in ere hersteld: de Smokkeltocht met Schorre Piet. Vroeger, voor Corona, leidde deze beroemde en beruchte smokkelaar jaarlijks een select groepje AVAjanen over de oude smokkelpaadjes in het grensgebied. Bij een succesvolle tocht werd dat dan gevolgd door een gezellige nazit waarin de winst van de tocht vlotjes verloren ging.

Helaas was Schorre Piet zelf geveld door een dubbele hernia, waarschijnlijk als gevolg van het jaren lang slepen met te zware contrabande op de rug. Hij had daarom de leiding eenmalig overgedragen aan zijn trouwe smokkelmaat Smokkel Sjaak. Ondanks de afwezigheid van de inspirerende voorman verzamelde zich vrijdagavond een kleine maar fijne groep op 't Slaa. Met twee Geerten, twee André's, twee dames en twee heren die net onder een categorie vielen werd de tocht aangevangen.

Het weer leende zich prima voor een loopje, droog en lekker fris. Maar met de hoeveelheid licht die de hoofdlampen van de deelnemers verspreidden waren de smokkelaars natuurlijk al van kilometers afstand te zien. Een aanhouding door de kommiezen leek dan ook bijna een vaststaand feit. Waarschijnlijk werd er mede daarom gekozen voor een wat alternatieve route. Enkele bekende oude smokkelpaadjes werden overgeslagen en vervangen door snelle asfalt passages om de kommiezen af te schudden.

Dit een beetje tot verdriet van Geert W, die had gehoopt een rustige avond te hebben. De goedlachse zorgmedewerker kon zelfs deze avond niet helemaal loskomen van zijn werk. Samen met medeverzorger Frank werden er verscheidene dossiers doorgesproken. Maar vanwege de privacywetgeving moesten ze zich dan wel steeds terug laten zakken om buiten gehoorafstand van de groep te komen. Dat was in ieder geval het verhaal...

Uiteraard werd er door de captain van dienst goed opgelet of de verloren schaapjes niet te ver achter kwamen en werd er regelmatig even verzameld. Met de terugkeer van de wolf ben je immers zomaar een schaapje kwijt tegenwoordig. Halverwege werd er even een korte stop ingelast voor een hartversterking. De flesjes foezel werden gretig aan de mond gezet waarna de tocht met een prettig branderig gevoel in de buik voortgezet werd.

Het leek wel of er doping in de kleine flesjes zat bij sommige deelnemers. Met gezwinde spoed werden de laatste kilometers afgelegd. Het kan ook te maken hebben met het vooruitzicht op de nazit, André liet zich wat ontvallen over koffie en drank en het tempo ging gelijk omhoog.

Bij terugkomst werd er snel even wat droogs aangetrokken en daarna lieten we ons de koffie en de broodjes worst goed smaken. Uiteraard werd dat broodje worst daarna nog weggespoeld met enkele versnaperingen en werd er nog flink na geëvalueerd.

De conclusie was dat het weer een geslaagde avond was geweest en dat de mensen die niet mee hadden gedaan weer ongelijk hadden. Volgens jaar weer nieuwe ronde nieuwe kansen, hopelijk dan wel weer met Schorre Piet.

Groeten,

André Bleumink

Halverwege werd er even een korte stop ingelast voor een hartversterking

Verslag van de 6e Smokkeltocht met Schorre Piet in Aalten

Staand vlnr Henrie Drenthel, Daan Migchelbrink, Andre Bleumink, Denis Woeltjes, Mark Geesink en Paula Verwaaijen. Op de hurken: Peter Baten, Angelique Vrijdag en Andre Balke

Smokkeltocht, alleen als je de naam al hoort. Smokkelen in het donker, over smalle achterafpaadjes, met slechts een klein lampje om niet te verdwalen in het donkere grensgebied. Hoe leuk en spannend is dat wel niet? Ik kon de verleiding van de aankondiging op de site van Geert dan ook niet weerstaan en meldde me snel aan. Voor veel AVA-leden was het toch wat te spannend allemaal, zaterdag lange duurloop, boodschappen doen, allerlei smoezen heb ik gehoord om niet mee te hoeven doen. Kwantitatief was het geen grote groep die vrijdagavond 24 januari bij huize Balke verzamelde, maar kwalitatief des te meer.

Na de gebruikelijke startfoto onder de lantaarnpaal aan de overkant van de weg gingen we op pad. Eerst via allerlei kruipdoor/sluipdoor paadjes door de wijk naar het donkere buitengebied. En donker was het zeker. Zwaar bewolkt, geen maan of sterren te zien. Maar goed dat de meesten een hoofd of borstlampje hadden, anders had Erwin Wamelink nog flink gezelschap gekregen in de AVA ziekenboeg… De bedoeling was om een beetje bij elkaar te blijven lopen zodat ook degenen zonder lampje heelhuids over de streep zouden komen. Maar dat viel nog niet mee.

Op de maaipaden en singletracks door het bos ging het nogal met het tempo, maar als er ook maar een stukje asfalt of vlak zandpad onder de hardloopschoenen bespeurd werd werd er flink gas gegeven. Het gerucht ging dat André Balke na het debacle van vorig jaar speciaal drie maand in trainingskamp geweest is om zich te wreken. Waar hij toen nog helemaal naar de vaantjes ging wegens een stukje schaatsen eerder op de dag, sleurde en trok hij nu op kop alsof het de marathon van Dubai was. Enkele A lopers lieten zich dat natuurlijk niet zomaar gebeuren. Pelotonsleider Peter had het er maar druk mee om de boel in goede banen te leiden. Gelukkig was hij goed bij stem en ook niet te beroerd om af en toe even naar voren te sprinten om met fysiek overwicht de pikorde te herstellen.

Na een aantal mooie kronkelpaden door het bos aan ‘de oaverkant van de poal’ werden we even gemaand vooral stil te zijn. We moesten een stukje echte smokkelroute vlak langs een boerderij. Bij het verkennen was daar een boer met twee enorme honden flink it de slof geschoten tegen de verkenningstroepen. Het risico op een schot hagel of tanden in het been was dan ook niet denkbeeldig. Gelukkig kwamen we er zonder kleerscheuren vanaf. Om dat te vieren werd er even gestopt voor een kleine hartversterking in de vorm van een flesje foezel. Dat gaf de burger weer moed om het laatste stuk aan te vallen.

In een iets rustiger tempo werden de laatste kilometers richting Aalten afgelegd. Moe, drank? Wie al het zeggen…. De slootkantjes bleken nog wat onverwachte hindernissen te bevatten, maar uiteindelijk werd via het doorsteken van een weide de kortste weg naar ’t Slaa weer gevonden. Naar een snelle telling van de neuzen bleek AVA nog steeds hetzelfde aantal leden te hebben als bij de start. De evaluatie na afloop met een hapje en een drankje nam de nodige tijd in beslag en toen ook Erwin Wamelink nog even langs kwam om inspiratie op te doen voor zijn columns was het hek van de dam. Het was nog lang onrustig in de buurt… Alle (AVA)roddels werden uitgebreid behandeld en nog wat aangedikt waar nodig, links en rechts vlogen de scherpe opmerkingen door de lucht en er werd enorm veel gelachen. Het was dus weer een ouderwets gezellige smokkeltocht. Andre en Peter bedankt weer voor de route en de locatie. Volgend jaar weer!

Groeten,

André Bleumink

Verslag van de 5e Smokkelloop met Schorre Piet

De tien die-hards en begeleider Herman

Smokkelloop 5.0 - 2019 ontaard bijna in reusachtig drama

Waar moet je het als net iets te drukke verslaggever de day after het eerst over hebben. Is dat alle lof voor de tien die-hards die weer en wind trotseerden en in de bittere kou het Duits-Nederlandse grensgebied onveilig maakten. Of toch over de twee softies van begeleiders die Opperbegeleider Herman het zooitje in z’n eentje lieten begeleiden. Zeg het maar. Nee, dan is de actie die uw verslaggever deed toch wel koploper. Vanaf 19.15 uur druppelen de noeste smokkelaars het smokkelkwartier Balke op ’t Slaa binnen om zich daar te ontdoen van alle regenkleding en overige spulletjes voor na afloop, zo ook ondergetekende. 

Doorweekte handschoenen en muts worden even ter droging op de kap van de kachel gelegd. Tot zover niks aan de hand. Maar dan…., plotseling een gegil, rook en stank en het scheelt niks of de Smokkelbude was één groot inferno geweest. Gelukkig was uw verslaggever alert en met gevaar voor eigen leven trok hij de hevig smeltende, krimpende, stinkende brandhaard bij de al bijna exploderende gasbus weg. Indien deze handschoenen en muts gevuld waren geweest was alle haargroei weggeschroeid en waren het minimaal 3^de graads brandwonden geworden. Het bleef nu gelukkig bij 4 geamputeerde vingers en een open hoofdwond.

Na alle commotie duurde het even voordat een ieder zonder knikkende knieën naar buiten durfde maar om 19.40 uur zette zich de ietwat gehavende Smokkelmeute in beweging. De tocht liep voorspoedig en na een klein uurtje waren bij de befaamde Smokkel-schuilhut alwaar we werden getrakteerd op een lekker flesje afbijtmiddel, brrrr, maar je warmt er wel lekker van op. Inmiddels begonnen de bovenbeentjes van Smokkelschaatser André al aardig vol te lopen en waar voor menigeen het tempo lekker iets naar beneden ging werd het voor hem een ware helletocht. Maar ja, hij was de sleutelbeheerder van het Smokkelkwartier dus we moesten nog op hem wachten ook, maar anders…..

Na ruim 14 kilometer werden we weer warm onthaald en had Smokkelinez gezorgd voor warme worst en koffie, heerlijk. Smokkeljerrel heeft weer gedurfd de kachel aan te steken maar niemand had het lef om ook maar iets nats in de buurt daarvan neer te leggen. Het werd nog een gezellig samenzijn, totdat Schorre Piet meende te moeten gaan zingen, maar werd al gauw overruled door Smokkeltify en Bluetooth, ook weer opgelost. Langzaam maar zeker schuifelden de Smokkelaar(ster)s richting huis en toen Erwin het Plat schrieven van Evelien mondeling ging uitleggen dat het 'Iezelt in Iezerloo', werd het voor uw verslaggever ook de hoogste tijd. Schorre Piet en André geweldig bedankt weer voor de organisatie en Inez natuurlijk voor de gastvrijheid.

Smokkel-Bluetooth 

Verslag van de 2e Smokkeltocht met Schorre Piet

van links naar rechts Andre Bleumink, Marco van Rijs, Ingrid van Zolingen, Ronnie Boekelder, Andre Bruil, Luuk te Brake Peter Baten, Geert Wevers en Mark Geesink (foto Andre Balke)

Toen ik de aankondiging voor de tweede smokkeltocht op Geerts site zag verschijnen wist ik het al: ik doe weer mee! De eerste editie was al weer een paar jaar geleden, maar stond me nog helder voor de geest. Maar dat kan ook komen omdat ik toen met de auto was en tijdens de nazit fris dronk. Een aantal andere deelnemers wisten zich beduidend minder details te herinneren… Een grote toeloop aan deelnemers kwam helaas niet op gang aangezien het trainingsschema van de marathon van Rotterdam dat niet toestond. Ik moest zelf bijna nog afzeggen wegens een virus dat me de hele week het  trainen al had belet, maar was net voldoende opgeknapt om toch mee te kunnen gaan.

Tien deelnemers verzamelden zich op ’t Slaa 75 om de geheimzinnige en uiterst illegale route van de smokkelaars te gaan volgen. Een mooie groep, redelijk aan elkaar gewaagd, ideaal om de strijd met de commiezen aan te gaan. Getooid met reflecterende vesten en uitbundig schijnende koplampen, dat dan weer wel. We wilden immers ook niet de indruk wekken dat we illegaal de grens over slopen om vervolgens asiel aan te vragen of zo. Door het geklets kon je de groep ook al op ruim 100 meter afstand aan horen komen, dus echt heel erg illegaal kon het nooit zijn.

Het weer was ideaal. Fris, zo rond een graad of 4, maar helder. Een klein maantje en ontelbare sterren deden hun best om ons bij te schijnen, maar tegen het geweld van de koplampen kon het mannetje in de maan niet op. Eerst volgden we nog wat (asfalt)paden die me nog bekend voorkwamen van de oudejaarsloop, maar even later draaiden we het bos in en was ik al snel de oriëntatie helemaal kwijt. Lopen in het donker is vreemd wat dat betreft, je kunt ergens tientallen keren gelopen hebben en dan ziet het er toch volkomen onbekend uit als het helemaal donker is. Ik was vast niet de enige die dat gevoel had overigens, maar organisatoren Andre en Peter hielden de koers scherp in de gaten.

De altijd goedlachse en spraakzame trainers Ingrid en Marco hielden uiteraard de vinger aan de pols om het tempo niet al te ver op te laten lopen. Een D1, hooguit D2  was de bedoeling. Was het vervolgens door de spanning van het donker dat Ingrid zelf regelmatig aan kop liep te sleuren? Hierbij geholpen door Geert die al snuffend als een drugshond bij een grenscontrole aan de lijn liep te trekken. Die arme Luuk moest van pure narigheid zelfs even een noodstop maken om wat contrabande te dumpen, maar liep toen hij eenmaal van dat gewicht verlost was weer zoals gebruikelijk als een opgefokte Jack Russel van voor naar achter en weer terug door de groep te rennen.

Gedurende de tocht over kleine paadjes, door bossen, akkers en weilanden werd het trailgevoel goed geprikkeld, ik vermaakte me dan ook opperbest. Een paar plassen water en wat modder zorgden regelmatig voor opwinding en vertwijfelde pogingen om vooral de voeten droog te houden, maar ik geloof niet dat iemand met droge voeten overgekomen is. Gelukkig was de organisatie hier ook op voorbereid, halverwege hadden handlangers een hartversterkertje achtergelaten. Virussen werden op die manier al bij voorbaat de kop ingedrukt en de tocht werd, zo mogelijk, nog vrolijker en luidruchtiger vervolgt.

Commiezen hebben we overigens niet gezien op onze tocht, wel oude grensstenen, een paar reeën, een uil, wat katten en honden en heel veel modderpoelen en waterplassen. Tegen het eind van de route kwamen sommigen toch wat aan het elastiek te bengelen doordat het terrein vrij nat en zwaar was. Op onverklaarbare wijze waren er ook stiekem wat kilometers bij gesmokkeld, maar dat waren uiteraard die stukjes die we echt niet hadden willen missen. En anderen wilden sommige stukjes wel missen en liepen dus wat om. Ik had bijna 17 km op mijn Garmin, een mooie afstand nadat ik bijna een week slecht in orde was en niet gelopen had. Lekker gelopen met gelijkgestemde zielen, dat is vaak nog mooier dan een wedstrijd lopen.

Na afloop werd er uiteraard weer even lekker nagezeten onder het genot van een drankje en een hapje. Prima geregeld allemaal weer! Het bleef nog lang onrustig in de buurt…

Het was weer helemaal top, volgende keer ben ik er weer bij!

De route

Sportieve groeten,

André Bleumink

Prima organisatie van Peter Baten (links) en Andre Balke

Verslag van de Smokkeltocht met Schorre Piet

van links naar rechts: Tracy Jewell, Henrie Drenthel, Evelien Hillen, Anky Bruil, Henk Lammers, Andre Bruil, Rianne Fokkers, Andre Bleumink, Henk Mengers, Marco van Rijs, Luuk te Brake en Andre Balke. Op de hurken Geert Wevers, Harro Rijnsaardt, Ingrid van Zolingen, Wim Brinkman en Roel Somsen. Liggend Peter Baten (foto familie Baten)

Herman, waar is Herman? of wel de tocht der tochten!

Vrijdag 1 februari is zo’n dag dat je van te voren niet weet wat je s’avonds gaat doen. Zeker met die wind en regen denk je al snel, "lekker op de bank blijven en niets doen", maar er zijn ook uitzonderingen. Zo kwamen op deze vrijdagavond rond een uur of zeven verschillende personen uit het niets richting 't Slaa75 in Aalten. Wat was er aan de hand en wat stond er te gebeuren? De buurt begon al ongerust te worden en loerde nieuwsgierig achter de gordijnen. Zeker toen er foto’s zonder flitslicht in het donker werden gemaakt gonsde het van de geruchten dat er op 't Slaa deze vrijdagavond iets zou gaan gebeuren. Een nieuwe project X? De angst was voelbaar aanwezig. 

Een zekere AB en PB (voor de zekerheid noem ik maar niet hun echte naam), erkende smokkelaars, hadden een aantal mensen uitgenodigd om eens mee op smokkeltocht te gaan en de spanning hiervan te voelen. Zeker 18 personen durfden deze uitdaging aan, maar helaas was er ook deze keer weer een afwezige, die van te voren met veel branie zijn komst had aangekondigd. Herman Baten, waar was je? 

Rond 19.00 uur vertrok een bond gezelschap, voorzien van hoofdlampjes van de Action, richting de grens van onze Oosterburen en hoe dichter we in de buurt kwamen hoe stiller de groep werd. Aangekomen bij de groene grensovergang stond de handlangster van PB ons al op te wachten met de smokkelwaar. Dat het doorgewinterde smokkelaars waren werd ons snel duidelijk want ze hadden de kinderen zelfs bij zich om zo het "vak " van vader en moeder te leren. De ware die we moesten smokkelen was iets uit flesjes met een alcohol gehalte waar je u tegen zegt. Het verhaal ging dat er in bepaalde landen zelfs auto's op deze drank zouden voort bewegen maar dit terzijde.

Omdat ons op het hart werd gedrukt om ons niet te laten pakken door de "kommiezen" besloten de meesten van ons, om de meest veilige plek te kiezen voor dit soort spul, namelijk in de mond. Hierna ging het verder via gladde, natte en modderige paadjes, zo nu en dan opgeschrikt door een opvliegende vogel of een blaffende hond. Dat wij als groep al snel in de gaten hadden hoe het smokkelen in elkaar stak bleek wel in het feit, dat we al snel in verschillende groepjes liepen waardoor de pak kans door de douane wel erg klein werd. Na een aantal kilometers kregen we van PB het sein dat de kust weer veilig was en dat we de grenspaal waren gepasseerd en dat we weer in Nederland waren aangekomen. De spanning viel als een blok beton van de groep af en er werd weer vol op gepraat en het ene verhaal was nog mooier dan het andere. Er waren zelfs mensen bij die als ze fluiten nog kunnen liegen, zo mooi. 

Echter voor sommigen was de spanning toch te groot geweest. Zo moest de jongste van het stel (Luuk) er af, omdat de nood hem te hoog was geworden en hij aan de andere kant van de grens niet uit de broek durfde, bang als hij was voor een DNA onderzoek. Ook de grootste van het stel (Andre) besloot spontaan om zaterdagmorgen direct nieuwe sportschoenen te gaan kopen want ook zijn voetafdruk stond duidelijk aan de andere kant van de grens en zou hem te snel kunnen verraden. Geert W zat er ook totaal door en wist nu al te vertellen dat de spanning hem zo veel energie had gekost, dat hij zaterdagmiddag rust nodig had? 

Via diverse paadjes kwamen we na 15 kilometer weer in de bewoonde wereld en opgelucht arriveerden we na goed 17 kilometer weer terug op t Slaa75, waar we hartelijk werden ontvangen door de dames van AB en PB. De kachel snorde behaaglijke en de erwtensoep was heerlijk. Volgens de buurtbewoners is het die avond nog lang onrustig geweest rond het Slaa 75, iets waar men in het begin van de avond al bang voor was.

Sportieve groet, Wim Brinkman

AB en PB, de organisatoren van deze tocht, wisten toch heel wat drank mee te smokkelen!

Net over de grens in Duitsland stond een volle doos met kleine flesjes Caipirinha Likeur

Andre Bruil laat het zich smaken

Andre Bleumink en Marco van Rijs aan de heerlijke erwtensoep