Midzomeravondloop B-groep AVA'70 op de Heelweg

De B-groep van AVA'70

De zomer staat voor de B-lopers van AVA’70 al jaren in het teken van gluren bij de buren, toeren bij de boeren en het gras dat elders altijd groener schijnt te zijn. Kortweg, de befaamde zomeravondlopen met Marco! Een aantal keren hebben we inmiddels al gehad. Daarbij liepen we weliswaar een mooie route, maar het echte zomeravondgevoel liet nog even afweten qua temperatuur. 

Midzomer was natuurlijk de uitgelezen mogelijkheid voor een echte zomeravondloop en gelukkig werkte moedertje natuur ook mee met prachtige weersvooruitzichten en zomerse temperaturen. Marco had spreekstalmeester en entertainer-buschauffeur Dirk weten te strikken om de meute thuis uit te nodigen. Dirk had zich terdege voorbereid op de zoete inval van enkele tientallen loopmaatjes en dat bleek dan ook uit alles.

Dirk woont aan de rand van het roemruchte Heelweg-Oost, op kruipafstand van de Radstake,  en heeft in zijn achtertuin een prachtige mancave gebouwd. Bij wijze van uitzondering waren deze keer ook dames van harte welkom. Ingrid van Z. voelde zich al helemaal thuis bij het zien van de achterwand van lege bierflessen en een prachtig kroeg interieur. Ze stelde zelfs voor om het lopen maar gewoon over te slaan…

Dirk had echter niet voor niets een mooie route voorbereid en na een korte peptalk van de gastheer draafde er al snel een illuster gezelschap door de Heelwegse dreven. Maaipaden, bosjes, langs visvijvers en BH’s (Bekende Heelweggers) voerde de route en Dirk zou Dirk niet zijn of hij wist wel een snedige opmerking of smeuïge anekdote te vertellen over alles waar we langs kwamen. 

Onderling kwamen de onderlinge gesprekken ook goed op gang en zo verstoorde een lang lint van lopers de avondrust in Heelweg-Oost en West, Halle en mogelijk nog een buurtschap of twee. Het spotten van wild had deze keer dan ook weinig kans, maar het plaatselijke vee liet zich niet verstoren en graasde rustig verder in de avondzon. Het tempo was rustig zodat iedereen mee kon komen en zelfs Marco als begeleider op de fiets kon ondanks het terrein goed bijblijven.

De midzomerzon deed goed zijn best en het luie zweet stroomde dan ook van de lijven van de rennende meute. Het stof dat op de zandweggetjes werd opgeworpen maakte de dorst zeker niet minder. Maar vooral het beeld van de Bartainer met zijn aanlokkende achterwand zat als een verleidend duiveltje op de schouder van sommigen. En ongetwijfeld was dat één van de belangrijkste redenen waarom het tempo in de laatste kilometers toch nog wat opgevoerd werd…

Eenmaal weer terug bij Dirk werd het bezwete shirtje verwisseld voor droge kleding en Dirk trok een koelkastlade met flesjes water tevoorschijn voor de eerste dorst. Hiervan werd dan ook gretig gebruik gemaakt. Voor de tweede dorst en verder kon er zelf een keuze gemaakt worden uit diverse gerstenatjes en druivesapjes. De chips en doppinda’s ontbraken ook niet. Fantastisch om zo’n mooie zomeravond zo af te sluiten. Op Strava bleek wel dat de terugtocht per fiets bij sommige mensen een stuk langer duurde dan de heenweg. 

Andre Bleumink

Spreekstalmeester en entertainer-buschauffeur Dirk

De prachtige mancave in zijn achtertuin

Drie gele hesjes en één zwarte ridder trekken ten strijde

Gerjo, Theo, Geert en Wim

Bij het lezen van deze kop verwacht je toch minstens één of ander spannend verhaal, maar hoe anders kan het zijn? Ik neem u mee naar een doodgewone vrijdagmiddag rond een uur of één.

Huize Geert Wevers: Geert zit aan de hoge tafel de krant voor zich, maar het lezen wil niet lukken omdat zijn ogen steeds dicht vallen. Ina vraagt hem nog wel wat maar Geert hoort niets.

Huize Gerjo Wevers: De heer des huizes heeft zijn vrouw Henrika naar de plaatselijke supermarkt gestuurd om boodschappen te halen, zodat hij zelf heerlijk languit op de bank kan vertoeven.

Huize Theo Stronks: Hier is het al niet anders. Adri is s morgens nog even extra voor Theo naar de kapper geweest, maar Theo heeft al genoeg moeite met zich zelf om hier ook nog aandacht aan te besteden. En dan komt er die middag ook nog een vracht Japanse split, verzucht Theo.

Huize Brinkman: Er wordt een verhaal in elkaar gezet voor de site van Geert.

Hoe heeft dit toch allemaal kunnen gebeuren? Ongeveer 6 uur eerder, dus rond 6.45 uur heerst er al een vreemde spanning bij huize Wevers. Geert en een strak voor zich uitkijkende Theo zitten aan de hoge tafel. Gerjo en Wim komen er ook bij, waarbij Wim er direct door Geert op wordt gewezen dat hij stil moet zijn want Ina slaapt nog (dit is voor ondergetekende niet gemakkelijk). Rond 7.00 uur kruipen we bij Bram, de zoon van Geert, in de auto om richting zijn werk te gaan in de buurt van Vorden. Bram werkt nu nog bij Dostal, dat achter café ‘Het wapen van Medler’, tussen Ruurlo en Vorden zit.

Je zult je afvragen, wat moeten deze heren daar op dat tijdstip? Geert had zich namelijk bedacht om in de voorbereiding van de Rotterdam marathon een extra lange duurloop te gaan maken en wat is er nu mooier om van Medler terug te lopen naar Aalten. Omdat wij toch wel een bepaald verantwoordelijkheid gevoel hebben tegenover Geert, hadden wij besloten om hem niet alleen te laten lopen, maar dan ook samen deze strijd aan te gaan. Gelukkig had Gerjo zijn fiets computer mee genomen en hij had thuis al vast een mooie route uitgezocht. En zo kan het gebeuren dat op deze mooie vrijdagmorgen rond 7.45 uur drie gele hesjes en één zwarte ridder bij een opkomende zon zich richting Aalten begeven, een kleine 30 kilometer verder op.

De eerste 10 kilometer gingen zeer voorspoedig, op enkele sanitaire stops na (bij sommige mensen is het hele bioritme ook van slag zo vroeg in de ochtend). Via de golfbaan ’t Zelle, de Varsselring en de Veldhoek kwamen we bij het restaurant ‘De Heeren van Wolfersveen’. Maar op dit vroege tijdstip was er nog weinig te doen, dus wij ook maar weer door. Gelukkig liepen we op de Aaltenseweg, wat toch al weer erg vertrouwd aan voelde en de vermoeidheid voor even deed vergeten .

Aangekomen in Halle, werd door Geert eerst de plaatselijke supermarkt aan gedaan. Gelukkig deed hij op tijd zijn muts af, omdat men anders wel eens kon denken dat het om een overval zou gaan. Van daar uit gingen de drie gele hesjes en de zwarte ridder richting huis, even de Radstake en dan ben je zo thuis, zo sprak men elkaar moed in. Maar zoals altijd viel dat vies tegen. Een lange weg naar de Radstake, namelijk de beroemde en beruchte Landstraat, meer dan 5 kilometer recht uit. Wat Theo halverwege ook terecht  deed opmerken: ‘bij ons in Aalten is  de Landstraat niet zooooo lang’. Ja Theo was nog scherp aanwezig.

Aan gekomen bij de Radstake kwamen de sterke verhalen over lang vervlogen tijden weer naar boven en kwam er nieuwe spirit in de groep. Maar ja, die Romienendijk is ook een verrekt lange weg en dan ook nog die klim naar de Watertoren. Maar als kinderen zo blij waren wij met deze mooie watertoren en het idee: we zijn er bijna. Wat zou de kortste weg naar Aalten zijn werd er al overlegt? Maar ja Geert moest en zou 30 kilometer op zijn Garmin hebben, dus er kwam nog een kort lusje bij, want anders kon hij niet thuis komen zo vertelde hij ons. Natuurlijk gingen wij ook nu weer mee, want samen uit, samen thuis. Na iets meer dan 3 uur kwam aan deze mooie tocht een einde en niemand van ons had dan ook spijt dat hij zo veel uren eerder vroeg was opgestaan voor dit avontuur. En die ene zwarte ridder, diep diep respect voor deze super prestatie.

Wim Brinkman

Aangekomen in Halle, werd door Geert eerst de plaatselijke supermarkt aan gedaan

Verslag van de 11e Pinksterloop in de Heelweg

Maria, Tracey, Erna en Jokezorgden voor een geweldige Pinksterloop

Historische Pinksterloop 2018

Met de pakkende Kerstslogan: “Komt allen tesamen!” nodigde 4-koppige directie van de Pinksterloop 2018 iedereen met enig hardlooptalent uit op maandag 21 mei jl. uit, om toch vooral naar de Heelweg te komen. In het Oostelijke gedeelte van dit prachtig stukje Achterhoek zou de traditionele Pinksterloop plaats gaan vinden. Dit bericht werd door een fijne groep van ruim 40 fanatiekelingen serieus genomen en zij voegden de daad bij het woord. Vanaf 09.36 uur sijpelden de atleten binnen per fiets, racer, auto en zelfs al hardlopend. Have Wossink was voor even een the place to be en het veelkleurige peloton maakte zich op voor een duurloop van 8 of 15 kilometer. Namens de organisatie nam Joke Balke het woord en gaf de spelregels heel gedetailleerd weer. Opvallende afwezige was eigenlijk Mister Heelweg, Dirk Vreman, die naar alle waarschijnlijkheid de bus gemist had. Hij kan immers lyrisch vertellen over zijn woonomgeving en gaat daarbij vaak zover, dat de tranen hem van emotie over de snuffert rollen.

Toen de kerkklokken het sein van 10.00 uur lieten horen was het tijd om te gaan vertrekken. Het gezelschap ging gelijk terug in de tijd, want er werd pas gezet op historisch grondgebied. Het bleek namelijk de doorgaande zandvlakte te zijn van de Romeinen op hun tocht van Bocholt naar Zutphen. Nostalgische paden dus en ook best jammer dat de club niet eventjes stil stond bij dit bijzonder stukje geschiedenis. Dit gebeurde ook niet bij de passage van herberg de Radstake, waar in de middeleeuwen de paarden tot rust kwamen en de magen werden gevuld. Volgens een enkeling, had ook Napoleon een eigen kamer in het onderkomen, maar die opmerking moet natuurlijk niet al te serieus worden genomen. Tot zover de historie. De stoet hardlopers trok immers de  Vennebulten in en het langkleurige lint volgde de gids over de paden, die bestonden uit zand en boomwortels. De begeleidende meefietsers hadden het bepaald niet gemakkelijk, maar dat gold ook voor de atleten, die een orkaan aan stof produceerden en hapten. De andere tegenstanders in dit skitterende stukje natuur waren de vliegen, muggen, torren, kevers en diverse andere insectensoorten , die te pas en te onpas naar binnen vlogen. Het was hoesten of doorslikken, meer smaken waren er niet. Gelukkig was er een stop voor het maken van een mooi plaatje en een slokje water. Dit duurde echter best lang, want er moest diverse malen van positie worden gewisseld en menigeen werd hier behoorlijk onrustig van. De gang werd er weer ingezet en de onoverkomelijke splitsing was een feit. Er werd voor even afscheid van elkaar genomen en het spul zette zich in beweging en al slingerend door het mooie buitengebied, werd er met een omtrekkende beweging Harreveld aan gedaan. Het kleine kerkdorp werd doorkruist en het was er nog opvallend rustig, terwijl de kermisattracties schreeuwden om klandizie. De tapkraan bleek nog enkele uren dicht te blijven en dat is ook maar beter ook, want als hardlopers het op een drinken zetten…

In het wereldberoemde survivalbos bleek dat Tarzan zijn liaan had laten hangen, maar gelukkig was er onder de noeste lopers een look-alike. Met ontbloot bovenlijf sprong de onverlaat in de sloot, die veel weg had van een open riool en begon zich aan het touw omhoog te hijsen. Na een mooie pose kroop de held weer aan de kant en bemerkte tot zijn grote schrik, dat er een bloedzuiger in zijn korte broek was gekropen en aan het knabbelen was geslagen. Afijn, er zijn ergere dingen, zullen we maar denken en eerste hulp bleek niet direct noodzakelijk. De droogte en warmte vormde intussen een flinke aanslag, zo bleek. Het peloton was finaal uit elkaar geslagen en het was gewoon overleven richting de finish. Op de teller stond aan het einde zelfs 16 kilometer en daarmee scoorde de organisatie toch wel een klein minpuntje, want 15 is 15. Dit bleek overigens het enige smetje, want het lopende buffet dat de deelnemers te wachten stond als beloning was meer dan voortreffelijk. Het team van de catering stond onder leiding van “de Fonz,” die in werkelijkheid de man van is. Allemachtig wat had hij de touwtjes in handen en bleek o zo bang, dat het iemand aan iets ontbrak. Tuurlijk was en bleef het heerlijk gezellig op het grote terras en net toen het signaal zou volgen, dat het vertrek aanstaande zou zijn, presenteerde de organisatie nog een smakelijke delicatesse: Argentijnse muffins. Werkelijk een streling voor de tong en een aanrader voor elk feestje. Emotioneel werd er afscheid genomen van Tracey, Joke, Erna en Maria die gevieren zorgden voor een geweldige Pinksterloop op historisch grondgebied! 

Verslag van de 5e Hemelvaartsloop in de Heelweg

"de jongste blagen van de groep Luuk t B, Bram W en Erwin W"

Vanmorgen word ik om 06:30 uur opgehaald door mijn hardloopmaatje Heidi J. We hebben ons samen met nog 35 anderen opgegeven om 15 km te gaan hardlopen in het onbekende plaatsje Heelweg. We zijn uitgenodigd bij Dirk Vreman en zijn vriendin Marije. Ik weet zo gauw haar naam niet meer, sorry.  Heidi en ik staan bekend om onze verdwaalkunsten. Ook vanmorgen kunnen we weer niet in 1 rit bij de plaats van bestemming aankomen. Als we over de Twenteroute rijden zie ik links bij een oversteek de broer van Heidi J., Hans J.  wachten in de auto. Hmm wij moesten dus hier ook rechtsaf.  Ik wist het wel, maar ik vond dat Heidi het ook moest weten. Gelukkig hebben we navigatie bij ons en die wijst ons de weg.

Aangekomen bij een prachtige boerderij, worden we allemaal welkom geheten door Dirk. Klokslag 07:00 uur, klaar voor vertrek. Helaas is er 1 iemand nog niet aanwezig. Ik zie bijna alle vrouwen wanhopig naar de weg kijken, waar blijft hij nou. Eindelijk Marco v. R. is gearriveerd. Alle vrouwen weer blij. Dirk fiets voorop met zijn klompen. Het belooft een helse route te worden. Wat een modderboel en veel waterplassen. De route is prachtig. Ik wist niet dat er aan de Heelweg zoveel mensen woonden. En dat het een plaats is met een prachtig hardloopgebied. Ondertussen hoor ik twee vrouwen stemmen achter mij praten over mijn zeer geliefde man Björn D. Ik hoor ze zeggen dat hij zo mooi op de foto staat tijdens de estaffette. Als ik mij omdraai schrik ik toch wel. Het zijn mijn hardloopmatties Evelien H. en Heidi J.  Evelien zegt meteen erbij dat ze het nieuwe clubtenue van AVA”70 bedoeld wat Bjorn draagt op de foto. Gelukkig ben ik heel naïef en trap erin.

Voor mij hoor ik ineens een hoop gegil, De jongste blagen van de groep Erwin W., Luuk t B. en Bram W. zijn heel kinderachtig in waterplassen aan het springen en degenen die ernaast lopen zitten helemaal onder de modder. Ook Denis W. vind dit schijnbaar heel leuk en rent met de blagen mee en Denis springt zelfs met twee voeten in de waterplassen. Zooooo kinderachtig. Je ziet de grote verstandige mensen zich dood ergeren. Gelukkig rennen ze naar voren en zijn we verder van hun kinderachtige streken verlost. Denis blijft toch maar bij de grote mensen rennen. Als ik weer eens achterom kijk zie ik dat Frank R. ergens achter in de berm staat. Hij staat er naar de koeien te kijken denk ik. Niets is minder waar, hij moet even een plasje doen. Zo verdwijnen er steeds meer mensen uit de groep. Er zijn er meerdere die de 15 km niet kunnen volhouden. Even een toiletbezoekje achter de bomen. Zal wel door het weer komen.

Groenlo is ook in grote getale aanwezig. Wel met 4 personen. Moet niet gekker worden. Wel hartstikke leuk hoor. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.  Henk M. van de lopersvereniging De Zandloper, loopt ook mee. Ik zie hem steeds van voor naar achteren lopen, mooi dat je er bij was Henk. Onderweg komt mij tot oren dat Luuk t B. hoogtevrees heeft. Haha Luuk, van je familie moet je het hebben. Geert W. zit onderweg ook nog een beetje te pochen dat zijn zoon Bram zo goed opgevoed is en een heel braaf jong is. Geert,  je moet toch Bram beter in de gaten houden. Ik hoorde hem onderweg allemaal scheldwoorden roepen en wat hij allemaal al vernield heeft. Hij heeft ook geen goed voorbeeld. Erwin W. en Luuk t B. kun je toch geen vrienden noemen. Die leren hem dat allemaal aan. Jammer dit.

We lopen langs de beek en andere mooie paden. We komen in Westendorp uit. Wat een mooi gebied toch. Mooi op de terugweg. Walter V. is op de fiets en ruilt onderweg met Marco. V. R.  Walter wil een stukje hardlopen en Marco een stukje fietsen. Helaas kan Marco het niet volhouden op de fiets en moet hij gedrukt worden door Luuk t. B. Ze gaan toch maar weer ruilen. Het fietsen op deze route is zwaarder dan het lopen, wat een drek. Als we na 1 uur en 33 minuten terug komen van een prachtige route, staat er een heus buffet in de schuur opgesteld. Dirk neemt met ons het buffet door en legt ons netjes uit wat er allemaal staat. Iedereen heeft wel zin in een heerlijk ontbijtje. Het was een prachtig begin van Hemelvaart.

Sorry Erwin, Ik ga toch Dirk bedanken voor de geweldige ontvangst en de prachtige route en voor het heerlijke ontbijt. Het was een geweldige morgen. Echt super geregeld. Echt klasse. Bedankt voor jullie gastvrijheid Dirk en Marije.

Bedankt, bedankt, bedankt.

sportieve groet, Katja Demkes

Marco van Rijs moet gedrukt worden door Luuk te Brake

Foto's van de 5e Hemelvaartsloop in de Heelweg

Een mooie groep van 37 personen

Om het maar kort en krachtig in de woorden van Erwin Wamelink te zeggen: “Het was echt top en wat was het gezellig, Dirk bedankt voor de fantastische route en de goede zorgen na afloop en bedankt voor de formidabele organisatie. Een prachtige ronde, echt genieten"

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 31

De Hemelvaartsloop, niet dauwtrappen maar dauwlopen!

Gek, gekker, gekst!

Beter. Sneller. Hoger. Verder. Sterker. Mooier. Of je nou een spijkerbroek, een  smartphone of een paar hardloopschoenen koopt, alles moet beter, duurder of spectaculairder dan het voorgaande. Je hoort er niet bij als je niet het mooiste van het mooiste hebt. Geert Wevers is ook zo’n  Popie Jopie die denkt dat het allemaal zo werkt. Het moet bij hem altijd maar gekker en gekker.

Geert begon ooit met het organiseren van trainingsloopjes rond de feestdagen. Tweede Pinksterdag en op derde kerstdag scharrelde hij een aantal lopers bij elkaar om gezamenlijk een duurloopje te doen. Heel leuk en onschuldig. Het succes steeg hem echter snel naar zijn bol. De beer was los. Samen met  ‘trailgoeroe’  Henrie Drenthel opperde hij het  knotsgekke idee om in oktober een duurloop te houden terwijl het pikkedonker is. Iedereen was verplicht om een mijnwerkerslampje op het voorhoofd te dragen. Ja, een mijnwerkerslamp. Je vraagt je vast af of die (volwassen) gasten met zo’n lamp op hun kop voor lul lopen? Ja, dat doen ze zeker. 

Kan het dan nog gekker? Ja hoor, Geert zou Geert niet zijn als hij niet nog wat krankzinnigs uit de hoge hoed zou toveren. De Hemelvaartsloop. Je voelt natuurlijk de bui al hangen, lopen om 07:00 uur in de ochtend. Onder het mom van ‘niet dauwtrappen maar dauwlopen'. Dat de dauw om 07.00 uur al drie uur weg is, maakt blijkbaar niet uit. Terwijl, op een paar gekke Achterhoekse dauwtrappers na, het hele land uitslaapt op een welverdiende vrije dag, vindt Geert het nodig om een duurloop te organiseren. En als je denkt dat Geert de enige gek is wie zo achterlijk vroeg uit de zijn nest stapt, heb je het behoorlijk mis. Zevenendertig beperkten hebben zich aangemeld voor deze ongein.

Ieder jaar zet een andere vroege vogel het parcours uit. Ditmaal is dorpsidioot, buschauffeur en sportgek Dirk Vreman aan de beurt. Ik voel nattigheid. Letterlijk. De ‘dirtking’ van de Heelweg  heeft ongetwijfeld een parcours uitgezet waar zelfs  varkens hun bedenkingen bij hebben. Geen enkele sloot, modderplas, weiland met hoog gras of omgeploegde akker, heeft Dirk onbenut gelaten. Het ‘oh-wat-hebben-wij-het-toch-leuk-samen-om-7 uur-’s ochtends-gehalte’ zou wel weer irritant hoog zijn. Ik als voorvechter en ambassadeur van het ochtendhumeur kan daar erg tegen opzien. Die vrolijke en schijtlollige gesprekjes in die bizarre vroegte, bah ik krijg kippenvel van het idee. Die slecht geacteerde positieve en opgewekte houding van de zogenaamde ‘ochtendmensen’. De koude rillingen lopen al over mijn rug.

Minstens nog zo erg: die berichtjes natijd op de website van Geert. “Het was echt top.” “Wat was het gezellig, Dirk bedankt voor de fantastische route en de goede zorgen na afloop.” “Dirk en Geert bedankt voor de formidabele organisatie. Een prachtige ronde. Echt genieten.” GENIETEN?? Wat nou genieten? Ik ben om kwart voor zes opgestaan op mijn vrije dag. Wat nou genieten? Ik ben tot aan mijn oksels doorweekt. Wat nou genieten? Ik had na driehonderd meter al natte sokken! Wat nou genieten? 

Foto's van de trainingsloop op de Heelweg - deel 2



Gerrit Heersink (2e van links) geeft de te lopen route aan

Klik op de link voor de foto's van Marco van Rijs

fotoalbum

De weg is niet overal even goed begaanbaar

Late Kerst, te vroege Nieuwjaarsloop 2011

De driethark met een paar afgetrapte Asics markeerde het begin- en eindpunt van de tocht

Soms hoef je helemaal niet zo ver van huis te gaan voor een prachtige trainingsloop. Dat bleek woensdag 28 december maar weer eens, toen de traditionele “Late Kerst, Te Vroege Nieuwjaarsloop” op het programma stond. Voor deze 4^e editie vormde het rustieke landschap rond de Heelweg het decor en het parcours was uitgezet door niemand minder dan Gerrit Heersink, AVA`70 lid en een natuurliefhebber van het zuiverste water. Het was dus vooraf al helder, dat het genieten geblazen zou worden, want de Heelweggenaar wilde maar al te graag zijn trainingsgebied aan iedereen tonen.

Vanaf half 10 in de ochtend werd de slaapstad van Varsseveld wakker geschut door een flinke stoet auto`s, die de deelnemende atletes en atleten richting het startpunt moest brengen. Van afstand was al duidelijk te zien, waar het allemaal moest gaan gebeuren, want de plek was gemarkeerd met een driethark, waaraan een paar afgetrapte Asics hingen. Het zelf gefabriceerde uithangbord stond overigens bepaald niet synoniem voor de kwaliteit van het deelnemersveld, want de Heersinks zullen niet gauw meer zoveel hardlooptalent op het erf ontvangen. Vanuit de hele regio en zelfs ver daarbuiten kwamen verzoeken binnen om deel te mogen nemen. Oegstgeest, Westervoort, Apeldoorn, Zelhem, Winterswijk, Aalten, Bredevoort… noem een plaats en er was wel iemand uit vertegenwoordigd.

Wat maar weinigen wisten is het feit, dat Gerrit en Hennie hun huis in het voorjaar speciaal hadden verbouwd en de woning nu dus beschikt over een volwaardige mixed kleedkamer, een keuken, kantine en een open-air-relax- ruimte. Het ontbrak de sportende groep dus aan niets. Al helemaal niet, nadat de koffie met appelcake was genuttigd. Toen ook de laatste loper arriveerde met de smoes geen TomTom-bereik te hebben, wees de klok even na tienen aan en was het de hoogste tijd om te vertrekken. Het veelkleurige en gemêleerde peloton lopers en loopsters drukte de klok aan, zocht snel satellietverbinding en het hele spul zette zich in beweging. Gerrit nam uiteraard direct de koppositie in handen en liet de buurt trots zien, hoeveel loopmaatjes hij wel niet heeft. Even waren we in de veronderstelling, dat voor deze folkloristische loop misschien de plaatselijke fanfare zou uitrukken, maar dit bleek niet het geval te zijn.

De groep werd begeleidt door een tweetal geblesseerde lopers en niet de minsten, namelijk Henk Mengers en Marco van Rijs, die dit keer plaats hadden genomen op een fiets. De bewaking was dan ook meer dan voortreffelijk en dan met name wat het tempo betrof, want bij de minste of geringste versnelling werd er al rigoureus ingegrepen. Natuurlijk was ook de fotograferende pers aanwezig en werden er in totaal een dikke 424 plaatjes geschoten, die niets aan twijfel en onduidelijkheid over zullen laten en de wereld zullen tonen wat er onderweg zoal gebeurde.

Na een voorzichtige start, werden de posities snel ingenomen en zocht iedereen een praatmaatje. Het voorspoedige begin werd echter al na enkele kilometers stevig een halt toegeroepen en wel op de Nicolaasweg. Nu is het in deze tijd ook een beetje vragen om problemen, als je een dergelijke straat in slaat, dus moest er ineens rechts- en links omkeert worden gemaakt. Parcoursbouwer Gerrit deed het vrij luchtig af met de opmerking dat de laatsten ooit de eersten zullen zijn, maar ineens liep de achterhoede met de wind vol in de snuffert en dat werd niet door iedereen in dank afgenomen. De route werd echter vervolgd en werden al pratend de familiaire kerstroddels uitgewisseld en trainingsprogramma`s doorgenomen. Toch bleef het opletten geblazen, want de plassen bleken breed en diep en waarschuwen voor deze natuurverschijnsels gebeurde maar zelden. De rust werd bij de ganzenplas wreed verstoord toen een grote kolonie het luchtruim koos, toen ze waarschijnlijk werden opgeschrikt door de grote groep hijgende en hardlopende, vreemde vogels.

Na een prachtig stuk natuurschoon ging menig hart ineens veel harder kloppen, want de Aaltenseweg werd aangedaan en dat leverde toch minimaal wat heimweegevoelens op. Plotseling werd de groep in tweeën gesplitst. Boosdoener was het Halse Kanaal, een niet eens zo brede, maar wel prachtig kabbelende waterstroom, waar de scheepvaart waarschijnlijk was stilgelegd voor de passage van de hardlopende meute. Toch gebeurde er nog een klein, maar wel noemenswaardig ongeval. Een niet nader te noemen sympathieke krullenbol kreeg als dank voor zijn galante gedrag een flinke opdonder, zodat hij letterlijk en figuurlijk even de (stroom-)draad kwijt was. Het einde van deze passage leek iets moois te bieden. Er was immers ruim 8 kilometer afgelegd en de groep stuitte op theetuin “de Oase”, met de pakkende tekst op het bord: rust ow efkes uut!

Waar menigeen al in gedachten aan een fris en fruitig opkikkertje dacht, kende Gerrit geen enkel mededogen en sommeerde ons om toch vooral te blijven aansluiten. Niemand, maar dan ook niemand kwam hiertegen in het geweer en dat zegt natuurlijk alles over de ongelooflijke discipline die er heerste binnen de club. Gelukkig maar, want we passeerden niet lang daarna “de Generaal”, die stoïcijns toekeek en zag dat het goed was. De stal kwam in zicht, maar niet voordat er nog slingerend van (Heelweg-)Oost naar West een flinke extra lus en enkele kilometers kon worden bijgeschreven. De Garmins spuugden intussen al de 15 kilometerstand uit en dus werd de laatste 300 meter in een gesloten peloton afgelegd. Slechts Donja, het fanatieke hondje, dat al menig marathon achter de pootjes heeft, bleek nog voldoende energie te hebben voor extra kilometers, maar de overige deelnemers vonden het prima zo.

De startlocatie diende tevens als finish en dus vormde de driethark een fraai eindpunt van de tocht. Gerrit en zijn vrouw maakten het Late Kerst, Te Vroege Nieuwjaasloop-feest compleet, door de plaatselijke SRV-wagen een flinke lading broodjes, krentenbollen en knakworsten te laten bezorgen aan de Molenweg 19a.  Onder het genot van deze lekkernijen werd de run besproken en verenigingsnieuws uitgewisseld. Iedereen was het er over eens, dat de parcoursbouwer Gerrit Heersink en zijn vrouw de toch niet misselijke en hooggespannen verwachtingen meer dan waard hebben gemaakt en het loperspeloton (bijna) al het fraais hebben getoond, wat de Heelweg te bieden heeft. Onze dank daarvoor, namens allen is groot en welgemeend!

Volgend jaar vindt de jubileumeditie van de Late kerst, Te Vroege Nieuwjaarsloop plaats en het moet een enorme uitdaging zijn, om dit evenement te mogen organiseren. Wie durft???

Uw verslaggever ter plekke, Frank Roos  

Röst ow maor effen uut moar daor kwam weinig van terechte!

Foto's van de trainingsloop op de Heelweg - deel 1

Een groepsfoto voor het huis van Gerrit en Hennie met van links naar rechts: Frank Roos, Sander van der Hoeff, Donja z'n hondje, Hans Hoitink, Iwan van Aken, Gemma Velders, Anky Bruil, Inez Balke, Jolanda Schenk, Henk Woolschot, Henk Lammers, Marloes Bosveld, Wim Brinkman, Luuk te Brake, Ingrid van Zolingen, Gerrit te Lindert, Andre Balke, Geert Wevers, Dinant Woolschot, Johan Wolthuis, Gerrit Heersink, Harro Rijnsaardt, Henk Lammers, Gerrit Ormel, Katja Demkes, Esme Wind, Wim Buevink, Inno Spekschoor, Henk Mengers en Piet Meijer. Jan Keemink (iets te laat), Marlies de Goeij (ziek) en Marco van Rijs (fotograaf) ontbreken op de foto.

Onder mooie weersomstandigheden werden vanmorgen de overtollige Kerstpondjes er weer afgelopen. Gerrit Heersink had vanaf de Heelweg een mooie tocht van ruim 15,5 kilometer uitgezet in de richting van Halle en Mariënvelde. Maar liefst 32 atleten waren op de uitnodiging afgekomen en ze hebben allemaal de tocht uitgelopen. Na afloop van deze training ontbrak het ons aan niets en stond er zelfs een ware koffietafel klaar, waar zelfs de broodjes knakworst niet op ontbraken. Hennie en Gerrit, ontzettend bedankt voor jullie gastvrijheid en de eerste geruchten gaan al rond dat de Woolschotjes volgend jaar de loop in Zelhem willen organiseren.

Klik op de link voor een aantal foto's

fotoalbum

Henk Woolschot rust even uit op het Vutters-Bankje

Andre Balke en Frank Roos bekijken het uit de hoogte

Een mooie grote groep bij elkaar

Donja heeft het niet gemakkelijk....