AVA'70 on tour in Zeeland - vakantieverhalen 2024 deel 1

Uitwaaien op het Zeeuwse strand

Regelmatig spreken trainingsgroepen van AVA`70 af om te gaan trainen op een andere locatie. Niet vertrekken vanaf het vertrouwde eigen clubhuis, maar wat verder weg in de regio. Nieuwe omgeving, andere paadjes en weggetjes zorgen vaak voor mooie verhalen en fijne inspiratie.

Dit keer een episode over een training op locatie, die ongepland was en in ieder geval wat verder van de thuishaven dan normaal. Daarnaast was het trainingsgroepje ook een redelijk bij elkaar geraapt zooitje…..

Het is donderdagmorgen, 27 juni om even voor 09.00 uur, toen een zevental sportievelingen zich meldde op vakantiepark de Zeeuwse Kust in Renesse voor een mooie duurloop. Normaliter wordt er uiteraard op dit tijdstip volop gewerkt of gestudeerd, maar nu even niet. De gezichten stonden dan ook op standje ”vrolijk” en dat is ook wel logisch, want het was immers al meer dan aangenaam warm en de koperen ploert deed duftig zijn best. Aangenaam naar 7 maanden volop regenval en een chronisch gebrek aan Vitamine D.

De trainer van de dag was dit keer de Heurnse survivalkoning Maarten Hengeveld, die een route had uitgezet, inclusief een mooie verrassing. Omdat hij dit laatste een paar keer herhaalde, werd er door een enkeling wel getwijfeld aan deze laatste opmerking. De goedlachse vrachtwagenchauffeur combineert het hardlopen met gesjouw met balken en gehang in touwen, dus helemaal betrouwbaar is zo`n programmamaker bij voorbaat zeker niet. Daarnaast is hij geen lid van de Aaltense club en dan weet je natuurlijk ook niet hoe hij zich als vreemde eend in de bijt gaat gedragen?

Het gemêleerde gezelschap dravers kende opvallend veel jeugdigen met een mooie doelstelling voor dit jaar. Zo richt Tim Mengerink zijn pijlen op de marathon van Berlijn, die op de laatste zondag van september op de kalender staat. De voorbereidingen worden binnenkort gestart voor deze grote uitdaging, maar elke kilometer extra is vast meegenomen, zeker als het een graadje of 25 is. Norah Rusink heeft ook een nieuwe hardloopuitdaging gezocht en gevonden, want zij loopt begin oktober de halve van Breda, haar studiestad. Dit betekent dat er voldoende fans langs de kant zullen staan en met behulp van een mooi schema van de trainert Jan, gaat dit helemaal goedkomen. Aan de Zeeuwse kust liep ze gemakkelijk de dik 11 kilometer mee en dus gaat haar missie vast en zeker slagen. Lieke, dochter van de parcoursdirecteur van deze dag, had net een mooi baancompetitie-avontuur achter de rug en wilde het goede gevoel graag doortrekken in het voor haar zo vertrouwde Renesse. Maar ja, vader Maarten is de trainer en dan weet je het natuurlijk nooit. Spaart hij dochterlief of sloopt hij haar? Joppe Roos zijn uitdaging ligt in het najaar, wanneer de Zevenheuvelenloop weer op de kalender staat. Hij heeft dan ook nog tijd genoeg om zich goed voor te bereiden, al kun je er natuurlijk nooit vroeg genoeg mee beginnen. Zus Julia had de schoenen net weer zo goed als droog van het hachelijke regenloopavontuur in het Zwillbrockse flamingogebied. Vol zelfvertrouwen liep ze op de eerste rij mee en stond op deze warme ochtend gelijk haar vrouwtje. Achteraan het kleine pelotonnetje was Frank ingehuurd voor de algemene controle en zijn rol was feitelijk heel simpel: hobbel lekker mee en zorg dat iedereen ook weer heelhuids aan de finish komt.

Vanaf de start ging het in een rustig tempo vanaf strandpark de Zeeuwse Kust in de richting van de prachtige haven van Scharendijke met regelmatig een trap op en af, al was het de grote vraag of dit de verrassing was, waarover Maarten het voor de training had. Dit was niet het geval, zo bleek later, toen er aan de voet van een viaduct op een fijn grasveldje wat core-oefeningen werden gedaan. Het zweet gutste werkelijk van de gezichten en dit hield helemaal aan toen deze sessie werd afgesloten met planken in verschillende variaties. Best leuk natuurlijk en ook zeker zinvol, maar een applausje bleef zeker uit, want een enkeling stond inmiddels in de overlevingsstand. Geloof het of niet, de duurloop werd vervolgd met de verrassing… Drie keer volle bak het viaduct opdraven. Ja, de trainer spaarde zijn manschappen zeker niet, maar de teamgeest en de onderlinge support hield de club bij elkaar. Een enkeling stond op het punt van “spugen” en deze dappere leerling gaf rustig aan dat hij gewoon een fractie met rust gelaten wilde worden. Zo gezegd, zo gedaan en de groep vervolgde, min 1 voor even, de route richting de Horizon. Blöf zong er al over en het vooruitzicht was veelbelovend, al weet je niet wat erachter zit. Het bleek de finish te zijn van de prachtige duurloop langs de Zeeuwse Kust van het Aaltense loopclubje. Monique van Maarten bleek ook nog een belangrijke rol te hebben, want zij zorgde voor verfrissend water, haverkoeken en teamfoto`s.

Een sportief avontuur op een gewone donderdagmorgen, leverde naast veel zweetdruppels en rode gezichten zeker ook de nodige voldoening op. En ook niet geheel onbelangrijk…. de wetenschap dat iedereen in goede conditie was voor 3 dagen Concert at Sea!!!    

Frank Roos 

Verslag van de Kustmarathon in Zeeland

De zwoagers Jan te Brake en Frank Roos

AVA`70-Leden strijden tegen de elementen bij Kustmarathon Zeeland

Het strand, de duinen, hoge trappen, mul zand en vooral de wind zijn jaarlijks weer de elementen waar duizenden sportievelingen het tegen opnemen bij de Kustmarathon in Zeeland. De grote vraag, die de deelnemers elke keer bezighouden is vooral windrichting. Zit dit tegen, dan wordt het zwaar, heel zwaar. In het eerste weekend van oktober stonden er weer diverse AVA-janen aan de start bij één van de programma-onderdelen van het evenement, waar jaarlijks duizenden sporters op af komen.

Op vrijdagmiddag, even na half 6 ging de eerste trailrun over een afstand van 15,8 kilometer van start. Honderden deelnemers stonden te trappelen om de strijd aan te gaan, waaronder Frank Roos. Het parcours zou wel eens behoorlijk pittig kunnen zijn en dat bleek ook zeker het geval. Talloze traptreden voerden de deelnemers door de duinen en eenmaal op het strand aangekomen, bleek het hoogtij te zijn, dus ploeterden de deelnemers kilometerslang door een smalle strook rul zand. De felle tegenwind vrat ook nog eens extra energie, dus bij velen ging het lampje langzaam, maar zeker uit. Frank, die wekelijks draaft met zijn clupje langs sloten en door bossen wist er nog een 24e plek uit te slepen, maar de bovenbenen protesteerden heftig na de geleverde inspanning. 

De zon zakte deze avond langzaam in de zee weg en was het tijd voor de Lightrun, waar een trio jongelingen aan de start verschenen. De bijzonder sfeervolle route in het donker van ruim 11 kilometer voerde de verlichte en versierde deelnemers in de richting van Zoutelande. Zonder het zich bewust te zijn, fungeerde Joppe als haas voor zus Julia, die tot haar eigen verrassing de winst opeiste. Lieke Hengeveld maakte haar debuut en verbaasde iedereen en ook zichzelf, door glimlachend vlak achter dit duo te finishen.

Tim te Brake had zaterdag 7 oktober 2023 al enige maanden in zijn agenda omcirkeld. Hij wilde gaan deelnemen aan de 20e editie van de kustmarathon en voerde de druk wat verder op, door te verkondigen dat hij in ieder geval het record van vader Jan (3 uur en 47 minuten) wilde gaan kraken. Ook broer Mark had wel oren naar deelname en besloot op het laatste moment toch een startnummer te scoren. Inzet was van Mark was om er een mooie trainingsloop van te maken en misschien meer…. Het duo stond derhalve om 12.00 uur gebroederlijk naast elkaar in het startvak in Burgh-Haamstede met het doel om te gaan finishen in Zoutelande. 

De kustmarathon wordt dikwijls de zwaarste marathon van Nederland genoemd en dat werd het op deze dag zeker. De wind stond vol op de kop en dat betekent dus dat het afschuwelijk afzien zou gaan worden. Met die wetenschap in het achterhoofd, vormden zich al snel groepen en op de stormvloedkering liepen de lopers dicht bij elkaar of in waaiers om niet teveel energie te verspelen. Bij de strandopgang waren de groepjes al aardig uitgedund. Het geploeter door het rulle zand en de woeste tegenwind vormde nog weer een extra aanslag op het gestel van de atleten. Mark had wijselijk besloten om niet te forceren en staakte de duurloop na dik 31 kilometer. Opvallend was overigens wel zijn grote gevoel voor broederliefde, toen hij 4 kilometer ineens weer op het parcours verscheen om Tim te ondersteunen. De jongste telg had het zichtbaar zwaar maar opgeven was geen optie en zo knokte hij zich door de duinen naar de Zoutelande. Tim hield het tempo vast en finishte in de razendknappe eindtijd van 3 uur en 26 minuten. De missie was geslaagd, maar het afzien droop van het gezicht.

Op zondag stond de kustmarathon wederom op de kalender, maar dit keer voor de wandelaars. Even na zeven uur viel het startschot en onder de deelnemers een kwartet AVA-janen. De zwoagers Jan te Brake en Frank Roos en Ans en Hans Assink vertrokken vol goede moed vanuit het vertrekpunt richting het 42,2 kilometer verderop liggende Zoutelande. De stappers kregen te maken met een unicum, want het was windkracht 0 en dat komt in Zeeland ongeveer eens in de drie jaar voor. Echter, de koperen ploert was wel aanwezig en hoe! Al heel snel konden de jasjes uit en begon het geguts van zweetdruppels flinke vormen aan te nemen. De organisatie raadde de deelnemers aan om goed te blijven drinken en de geheelonthouders werden in de loop van de dag zwaar gestraft. In de loop van de middag arriveerde het gros van de wandelaars in de geweldig sfeervolle finish-arena. Het AVA`70- kwartet bereikte vrijwel gelijktijdig de eindstreep en de roodgekleurde gezichten verraadden zichtbare sporen van inspanning. Maar de ervaring was prachtig en maakte alles weer helemaal goed. Tenminste bijna…

Het Aaltense gezelschap heeft tijdens het sportieve weekend bij de Kustmarathon in Zeeland uitstekend vermaakt en prima gepresteerd. De strijd tegen de elementen van wind, zon en zand werd met glans doorstaan, al kregen de AVA-janen de medaille zeker niet voor niets! (FR)

Mark en Tim te Brake

Te Brake: De Marathon-familie van AVA'70 - deel 5

Jan te Brake in actie bij de kustmarathon in Zeeland

Als er een start is, moet er ook een finish zijn…..

Er zullen in Nederland niet zo gek veel families in Nederland te vinden zijn, waar alle gezinsleden in 2021 een marathon hebben volbracht. Jan, Ankie, Luuk, Mark en Tim te Brake haalden dit huzarenstukje vorig jaar uit en zijn toevallig of niet, ook nog eens allemaal lid van AVA`70. Starten om te finishen was het motto en dat lukte het vijftal met glans.

Vijf diverse ervaringen, dus ook 5 verschillende verhalen!

Het slotakkoord van deze 5-delige serie is voor Jan. Hij heeft verreweg de meeste ervaring en weet dan ook heel erg goed welke voorbereiding leidt tot een succesvolle marathon. In oktober 2021 flikte hij het kunstje, door eerst de kustmarathon in Zeeland te voltooien en 3 weken later te finishen op de Coolsingel in Rotterdam. Beide keren met een voldaan gevoel en natuurlijk voorzien van zijn handelsmerk: de smile op het gezicht.....

“Nadat wederom in het voorjaar de marathon van Rotterdam was afgelast, ben ik toch maar door blijven trainen. Omdat we al jaren het weekend van de kustmarathon naar Zeeland gaan, besloot ik om me hier op te gaan richten. Maar ook dit was alles behalve zeker. Ik acht wel: als er een marathon door kan gaan, dan is het de kustmarathon met een kleiner deelnemersveld en een start in Burgh Haamstede en een finish 42 verderop in Zoutelande. Maar stel dat Rotterdam 3 weken later ook doorgaat, zo spookte het door mijn hoofd.. Ik nam me voor om eventueel deel te nemen aan beide wedstrijden als ik voldoende hersteld zou zijn.

Voor mij is Zeeland altijd weer een beetje thuiskomen, want we gaan hier al wel 50 jaar naar toe voor vakantie en ook nu komen we er ook zeker nog 2 keer per jaar.

De wedstrijddag! Na een goed ontbijt werd ik naar Zoutelande gebracht, waar de bussen klaar staan voor de rit naar de startplek. In de sporthal omkleden, de tas inleveren, een toiletbezoek en op naar de start in het centrum van Burgh Haamstede. Het is boezerig weer, windkracht 5-6 en voornamelijk op de kop. Als de kerkklok om 12 uur zijn werk heeft gedaan en het lied “you`re the voice” van John Farnham (lied met doedelzakken) door de luisprekers schalt en er een kippenvelmoment bij de deelnemers merk- en voelbaar is, gaat we op pad en is de strijd tegen de elementen begonnen. De eerste kilometers is het zoeken naar een goed ritme en al snel beginnen zich de verschillende groepjes te vormen. Dit is een groot voordeel van een kleinere marathon! Zo kom ik terecht in een groep van wel 40-50 atleten met op kop enkele Zeeuwen die ons uit de wind houden en een prima tempo aanhouden. De wind is een behoorlijke tegenstander deze dag en weet van geen wijken….

Op de stormvloedkering, zie ik voor het eerst mijn buddy, die me deze dag van gelletjes en drankjes gaat voorzien. Even later vliegt de heli van Omroep Zeeland boven ons, want de wedstrijd is voor het eerst live op de TV. Na de stormvloedkering zie ik in de verte zowel de Achterhoekse, alsook de AVA-vlag. Niemand minder dan Michel Wellink staat daar samen met zijn moeder om mij aan te moedigen. Even slikken en weer door. Het tempo is goed en we lopen tussen de 5.10 en 5.20 minuten per kilometer. Voor we bij Vrouwenpolder het strand opdraaien zie ik enkele familieleden en net als ik de eerste passen in het rulle zand wil maken staat zoon Tim daar volkomen onverwacht met de camera. Pff… een flinke adrenalinestoot!

Het is inmiddels gaan regenen en de groep valt op het zwaar te belopen strand snel uit elkaar. Het is hier ieder voor zich en langs de vloedlijn spelen met de golven tijdens het hoge water. Op het strand bij Oostkapelle zien we in de verte het torentje van Domburg en daar moeten we heen. Het strand af, de trappen op en door de duinen naar Domburg waar erg veel publiek staat. We vervolgen de route door de zandbulten naar de Westkapelse dijk. In een moment van onoplettendheid glij ik in de duinen onderuit en maak een behoorlijke schuiver. In een flits gaat het door mijn hoofd….. einde marathon… en de dame waar ik al een tijdje mee oploopt, roept: gaat het nog? Mede door de adrenaline sta ik snel op en probeer zo snel mogelijk weer door te lopen. Een beetje last van de knie en elleboog, maar toch kan ik al snel weer aansluiten bij mijn wedstrijdmaatje. We bikkelen samen verder over de dijk naar Westkapelle en de wind heeft inmiddels een bijna stormachtig karakter.

Mijn buddy wijkt niet van mijn zijde op de mountainbike, maar zijn lichaamstemperatuur is behoorlijk gedaald door de omstandigheden. Het tempo zit er nog steeds goed in en ik voel me sterk. We beginnen aan het laatste, zwaarste stuk van 5 kilometer richting de finish. De trappen op, over de duinen, de wind en regen pal op de kop, met de witte schuimkoppen op zee in het vizier. We naderen het hoogste punt van de Kustmarathon op 40 kilometer en dalen via een hele steile trap af naar beneden het strand weer op. Tussen de palen door en bij het oude strandhuis Zoutelande (Blöf) de dijk op en langs de Pipers, die met hun doedelzakken weer John Farnham laten horen. De vlaggen staan strak en links beneden ligt de finish. Met de aanmoedigingen van het publiek en in de hand de Zeeuwse vlag passeer ik de meet in 3 uur, 47 minuten en 7 seconden. Moe, zeer voldaan en met een grote smile…….  

Weekje rust – weekje 50 kilometer – weekje taperen…….

Nadat ik goed hersteld ben van de kustmarathon, gaan we op 24 oktober (3 weken later!!) met een touringcar vol AVA`70-leden naar de marathon van Rotterdam. Zoon Luuk gaat zijn debuut maken en hoe mooi is het om samen te starten in een marathon! Ik ben toch wel wat gespannen voor het onbekende, want 2 marathons in zo`n korte tijd…. Hoe zal dat gaan? Ik heb de lat voor mezelf wel hoog gelegd om met de pacers van 3:30 uur mee te gaan, maar ik besloot de gok te wagen. We waren ruim op tijd in Rotterdam en de bus werd onder de Erasmusbrug geparkeerd op nog geen 250 meter van de start. Er waren meerdere waves en ik startte in wave 2 en stond op de eerste rij naast Bram Som. We luisterden nog even naar Lee Towers met het marathonlied “You`ll never walk alone,” alvorens het startschot volgde.

Het was even zoeken naar het juiste ritme, zoeken naar de pacers en dan kan het gebeuren. Het weer is perfect, maar omdat het in het startvak nog redelijk fris was, had ik warmstukken aan en een pet op. Na een kilometer of 10 kreeg ik het behoorlijk warm, niet meer aan de pet gedacht, waardoor ik behoorlijk transpireerde. Overal langs het parcours bandjes, dj`s en koren. Vanaf 25 kilometer begon het wat moeilijker te gaan en moest ik de pacers langzaam laten gaan. Tijdens de tweede passage van de Erasmusbrug werden we door de massa toeschouwers gedragen, waaronder het duidelijk zichtbaar en hoorbare AVA-legioen. Van verre afstand kon je de clubvlag al zien wapperen… hoe mooi is dat! Bij kilometer 30 begonnen de bovenbenen tegen te sputteren, maar in mijn hoofd zei een stemmetje: blijven hardlopen Jan en niet gaan wandelen en daar hield ik me dan ook maar aan.

De weg werd richting de 40 kilometer steeds smaller en we liepen door een tunnel van publiek dat zich de handen kapot klapte en iedereen aanmoedigde. Het leek de Hollandse bocht op de Alpe d`Huez wel. Vlak voor het opdraaien van de Coolsingel staat het AVA`70-publiek weer en schreeuwt ons naar de finish. De kramp schoot me in de armen en knieholtes, maar ik kon gelukkig nog blijven hardlopen. Soms moet je streng zijn voor je lijf al protesteert het voortdurend. Ik bereik de finish en de klok blijft stilstaan op 3 uur, 32 minuten en 32 seconden. Net na de finish zie ik ook Luuk en Erwin, die een uitstekende marathon hebben gelopen en alle drie lopen we met een big smile richting de overige clubgenoten!

Twee marathons binnen een maand zal ik niet iedereen aanbevelen. Beide wedstrijden zijn niet met elkaar te vergelijken en hebben hun eigen sfeer! Ik heb er volop van genoten en zal ook mogelijk in dit jaar weer een marathon uit gaan kiezen. Wordt het Rotterdam, de Kustmarathon in Zeeland of toch weer alle twee? De tijd zal het leren……(FR)

Te Brake: De Marathon-familie van AVA'70 - deel 4

Ankie te Brake

Als er een start is, moet er ook een finish zijn…..

Er zullen in Nederland niet zo gek veel families in Nederland te vinden zijn, waar alle gezinsleden in 2021 een marathon hebben volbracht. Jan, Ankie, Luuk, Mark en Tim te Brake haalden dit huzarenstukje vorig jaar uit en zijn toevallig of niet, ook nog eens allemaal lid van AVA`70. Starten om te finishen was het motto en dat lukte het vijftal met glans.

Vijf diverse ervaringen, dus ook 5 verschillende verhalen!

Ankie komt aan het woord in de 4e aflevering. Ze is zelf een verdienstelijk hardloopster, maar een marathon…. dat is niet gelijk een uitdaging, waar ze enthousiast van wordt. Wel gaat ze graag kijken naar de prestaties van “haar mannen.” En toch waagde ze zich in 2021 aan de 42,2 kilometer!  

Ankie te Brake: Kustmarathon Zeeland, 3 oktober 2021  

Onder het motto “als we er dan toch zijn….” besloot ik, samen met mijn zus en zwager, ook deel te nemen aan de Kustmarathon Zeeland, maar dan wel aan de wandeleditie. De afstand is en blijft natuurlijk gelijk, namelijk 42,2 kilometer. In de bus op weg naar de start in Burgh Haamstede gaf buienradar aan, dat er nog 1 bui volgde, waarna de lucht zou opklaren en zelfs een waterig zonnetje tot de mogelijkheden zou behoren. Om 07.41 uur gingen we van start en besloten toch de poncho maar aan te doen, voor het geval de bui eens wat langer zou aanhouden. De miezerregen voelde ook nog eens koud aan, dus waren er vrij weinig lachende gezichten te bespeuren in de startzone. Het gefaseerde vertrek van de vele duizenden deelnemers zorgde ervoor, dat we al snel in het ideale wandeltempo konden lopen. 

Op de Oosterschelde-kering zorgde naast de regen ook de wind op de kop voor een onaangenaam decor, waardoor er ook veel minder publiek dan anders aanwezig was. De strijd tegen de elementen begon helemaal toen we het strand opliepen. Het getij was niet gunstig en het strand bestond uit rul zand, waar we een kilometerslang doorheen moesten ploeteren. Er leek werkelijk geen einde aan te komen en alle deelnemers zochten naar het juiste spoor, dat er eigenlijk helemaal niet was. 

In Domburg, na een kilometer of 30, werd het tijd voor droge sokken, een lekker soepje en een beetje opwarmen. Het was bijna niet te geloven, maar het was inmiddels vrijwel droog geworden en dat gaf de burger natuurlijk moed. Het slotgedeelte is immers behoorlijk pittig, maar we konden de pas er goed inhouden. Na Westkapelle volgde eigenlijk nog het mooiste stuk door de duinen, waar de benen nog eens extra belast worden door de hoogteverschillen en de verschillende trappen op en af.  De vlaggen stonden strak toen we Zoutelande bereikten en na 7:49:12 de finishbult opliepen. Het was een mooie, maar zeker ook behoorlijk slopende editie van de Kustmarathon en met een zeer voldaan gevoel keerden we terug naar de thuisbasis! (FR)

Vakantieloopjes

Wim Brinkman op vakantie in Baarle-Nassau

Hoe, wanneer en waarom ga je in je vakantie hardlopen? Of ga je juist helemaal lekker niets doen, want je hebt vakantie. Al jaren worstel ik met deze gedachten. Maar waar ik ook ben, moet en zal ik een keer hardlopen, al was het alleen maar omdat dit zo mooi op de looplijst staat. Zo heb ik al eens een vakantie in Schotland gecombineerd met de Edinburgmarathon en heb ik in IJsland en Noorwegen gelopen. Maar de afgelopen twee zomer vakanties waren toch anders. De eerste vraag was ,kunnen we wel op vakantie? En zo ja, waar gaan we naar toe. We hebben het zekere voor het onzekere genomen en zijn gewoon in Nederland gebleven. Want daar is genoeg moois te zien en wist ik zeker dat ik het  EK voetbal ook kon volgen. 

De eerste week werd Wolphaartsdijk in Zeeland bezocht, waar we voor een week een B&B hadden. Toen ik dit tijdens een training vertelde, kwam Rinke direct met het verhaal dat hij daar al eens een wedstrijd had gelopen en dat dit ergens nog bij Geert Wevers op de site stond. Ik was nog maar net thuis toen ik al een appje van Rinke kreeg, met de link naar het verslag.(11 augustus 2018). Dus de eerste week van mijn vakantie heb in een mooie duurloop gemaakt door Wolphaarsdijk, om zo in de voetsporen van Rinke ter Haar te kunnen treden. Ga er dan ook van uit, dat ik op dit moment de tweede Avajaan ben, die een hardloop record in Wolphaarsdijk op de 15 km heeft staan. 

Onze tweede vakantie week was in een B&B in Baarle-Nassau/Hertog. Deze plaats zit nog gekker in elkaar dan Dinxperlo en Suderwick, dat met een Grensstraat nog redelijk overzichtelijk is. Hier bleek men ook een atletiekvereniging te hebben (Gloria  atletiek www.gloria-atletiek.nl) en laat hun baan nu een paar honderd meter van ons vakantiehuisje liggen. Even op hun site gekeken en het bleek dat ze heel veel trainings momenten hadden. Hun voorzitter gemaild met het verzoek of er een mogelijkheid was om tijdens mijn vakantie een keer mee te lopen. Nog dezelfde avond bericht terug, dat ik hartelijk welkom was. Op zondagmorgen was er een duurloop- en intervaltraining. En zo dus op zondagmorgen 27 juni om 9 uur, netjes in mijn AVA70 shirt, naar de baan. Hier werd ik ontvangen door de voorzitter, die deze ochtend ook de trainer bleek te zijn. Na een kort voorstel rondje gingen we op pad, door de mooie bossen rond om Baarle-Nassau/Baarle-Hertog. Het was een zeer gemêleerd groepje van 14  dames en heren. Om de zoveel minuten werd er een aantal minuten versneld en hierna zocht de voorste loper de laatste loper weer op, om dan samen weer verder te gaan. Onderweg viel mij de grote groepen wielrenners die we tegen kwamen op en waar je echt goed voor moest oppassen. 

Volgens mijn  medelopers waren dit veel Belgische wielerfanaten en was het elke zondag prijs. Onderweg ook nog over het voetbal gehad van deze zondagavond, nl eerst om 18.00 uur Nederland en dan 21.00 uur België. Volgens de meeste lopers gaf dat nooit problemen, eerst zit je in het café rechts met de oranjeleeuw, hierna ga je links zitten en ben je gewoon een Belgische duivel. Dus hopelijk dubbel feest. Zo makkelijk kan het dus ook, maar ondertussen weten we hoe het is afgelopen. Na goed 14 km zijn we weer terug op de baan, waar werd afgesloten met een lekker bakje koffie of thee. In het kort werd mij gevraagd naar mijn bevindingen deze morgen, maar was men ook nieuwsgierig hoe het bij AVA'70 verliep en of wij grote groepen lopers hadden enz enz. Heb het een en ander verteld en had ook echt het idee dat men zeer geïnteresseerd was. Nog dezelfde middag kreeg ik weer mail van de trainer/voorzitter, dat ik rustig aankomende week nog een keer kon meelopen als ik dat wilde. Besloten om dit op woensdagavond te gaan doen, dan was er een baantraining. Ben erg  benieuwd.

De afgelopen dagen echter ook nog andere dingen gedaan zoals veel fietsten, zowel door Nederland als wel door België, een erg mooie omgeving. Zo ook in Chaam geweest, waar ik 40 jaar geleden ook al op vakantie was (met de vriendengroep o.a. met Geert Wevers). Dat was het jaar dat Joop Zoetemelk de tour won en er bij de Acht van Chaam een groot feest was. Er is nu een mooi wieler museum over de geschiedenis van deze mini klassieker, echt een aanrader voor elke wielerliefhebber.

Natuurlijk heb ik op woensdag weer met de plaatselijke atletiekclub meegetraind op hun mooie baan. De training begon om 19.30 uur en duurde tot 20.45 uur en werd weer door de trainer/ voorzitter gegeven. Ook dit keer weer een soort intervaltraining, waar de nadruk echt wel lag op het presteren en waar na afloop ook bleek dat iedereen zijn grens toch had verlegd. Voor de training gaf je een bepaalde tijd op wat je wilde lopen per km en na afloop bleek dat iedereen toch sneller was. Na afloop nog even napraten en het bleek dat ze ook een aantal wedstrijden organiseren en dat er aanstaande zaterdag een hardloopwedstrijd in Chaam was. Helaas (of gelukkig?) ben ik dan weer thuis.

Al met al mooie vakantie gehad, veel gedaan en gezien en veel leuke nieuwe contacten en ideeën opgedaan. Ik zelf vindt het echt een aanrader, als je in je vakantie wilt hardlopen, om te kijken op je vakantieadres, of er een club of loopgroep is waar je eventueel kan meelopen. Je ziet eens een andere omgeving en ontmoet op een makkelijke manier andere hardloop 'idioten' en je wordt er altijd wijzer van.

Hardloopgroeten Wim Brinkman

Stuur, net als Wim, deze zomer je vakantie (hardloop) belevenis eens op en het wordt op de site geplaatst.

Training in Oranjeplaat en Arnemuiden

Met Jeroen voor de watervilla

Als we eind juni een midweek op een vakantiepark in Zeeland zitten, kijken we ook even of er nog een mogelijkheid is om een stukje te gaan hardlopen. Ons huisje op de Veerse Wende in de wijk Oranjeplaat bevindt zich direct aan het Veerse Meer. In dit watergebied zijn de opties dan ook eindeloos. Het gebied is uniek vanwege het feit dat er zout water uit de Oosterschelde in het meer gelaten wordt. Hierdoor zie je hier veel zeldzame diersoorten.

We lopen na het vertrek eerst een klein stukje in noordoostelijke richting langs het Veerse Meer, waarna we na enkele kilometers aankomen bij vliegveld Midden Zeeland.Het vliegveld wordt voornamelijk gebruikt voor de kleine zakenluchtvaart en vluchten met een recreatief karakter. Daarnaast wordt het vliegveld gebruikt door de traumahelikopter (Lifeliner) en helikopters van de Gasunie die de gasleidingen in de omgeving controleren. Ook politiehelikopters en milieu-inspecties maken gebruik van deze luchthaven. In 2017 is de baan verhard met kunststofvezels en voorzien van drainage, waardoor de baan het hele jaar door gebruikt kan worden. We hebben het geluk dat er net enkele kleine vliegtuigjes de lucht ingaan, een mooi gezicht.

Als we de lange rechte weg langs het vliegveld hebben gehad, gaan we de dijk op en even later het bos van natuur- en recreatiegebied de Piet in. Het gebied bestaat uit een zijtak van het Veerse Meer (genaamd de Piet) en een strook natuur aan het Veerse Meer (genaamd de Grote Piet). Bij Haven de Piet ligt outdoor centrum Kanoa. Veel jonge kinderen genieten hier van een vakantiekamp en varen met een kano over het riviertje. Jeroen ziet gelijk mogelijkheden om hier te gaan vissen, wat er echter niet van is gekomen.

Ook hier slaan we het bos weer in en we zien wel waar we uitkomen. Het blijkt op de voor ons bekende doorgaande weg te zijn en als we hierna nog een paar kilometer lopen zijn we terug op onze vakantiebestemming, een mooi tochtje van ruim 10 kilometer zit er op.

Goes met zijn vele historische panden

De oude stadshaven van Goes

Goes is een stad op het schiereiland Zuid-Beveland, centraal gelegen in de provincie Zeeland. Goes laat zich prima te voet ontdekken en we halen onze schoenen tevoorschijn voor een leuk ommetje door de gezellige oude binnenstad.

Goes is in de tiende eeuw ontstaan aan de rand van een kreek. Vooral de eerste eeuwen groeide het stadje uit tot belangrijk handelscentrum. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog werd er een vesting langs de stad aangelegd die nog steeds deels zichtbaar is. Het oude centrum van Goes geniet sowieso beschermd stadsgezicht vanwege de vele historische panden. Vanaf de Oostwal kijk je bijvoorbeeld mooi uit over de Oostsingel met zijn fraaie huizen.

Ook de oude stadshaven geeft een mooi aangezicht. Waar vroeger vele schepen met koopwaar aanmeerden, liggen nu pleziervaartuigen aan de kade. De jachthaven ligt midden in de stad en heeft de mooiste pakhuizen op de kade staan. In het oog springen de gevels van wat nu restaurant Karel V is, met een historische trapgevel en ’t Soepuus. Door de namen van de straten rondom de haven (Turfkade en Bierkade) kom je te weten wat belangrijke handelsmiddelen waren voor Goes. Ook de grootte van de huizen aan de Grote Kade en de Kleine Kade vallen op.

Loop je door de straatjes in het historische centrum dan valt het ene mooie pand na het andere op, veelal rijksmonumenten waarop met sierlijke letters de namen staan van vroeger. De Grote Markt is het hart van de stad, met winkels, restaurants, terrassen en het monumentale stadhuis met op de achtergrond de Grote Kerk. Het oudste deel van het stadhuis is de grootste toren, die vroeger dienst deed als gevangenis, als waag en later nog als vleeshal. Tegenwoordig is het geen straf om hier opgesloten te zitten, het stadhuis doet nu dienst als lunchcafé.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Ommetje Nieuwvliet

In de Sint Janspolder

In de maand augustus ben ik van plan om de trainingen weer iets serieuzer op te gaan pakken want over een maand staat de halve marathon van Bocholt op het programma. Er moet nog wel het één en ander gebeuren om überhaupt de 21 kilometer van die wedstrijd maar eens uit te lopen. Vandaar dat ik op de eerste dag van deze nieuwe maand maar gelijk een duurloopje in plan. 

Vanuit het huisje op ons park loop ik eerst de Mettenijepolder (1543) in. In de omgeving worden de vakantiehuisjes met bosjes uit de grond gestampt en hierdoor wordt het gebied ook steeds toeristischer. Een eindje verder wordt in de korenmolen van Nieuwvliet biologisch tarwemeel en spelt verkocht en het staartstuk van de molen is een oude scheepsmast. 

Even later kom ik in de iets oudere Sint Janspolder (1527). Ik loop eigenlijk een grote ronde rondom ons vakantiepark heen. Ineens wordt ik in de richting van een boerderijcamping gestuurd. Ik had deze inrit al verschillende keren zien liggen maar had gedacht dat deze op een gegeven moment dood zou lopen. Over verschillende graspaadjes, langs tarwe- en gerstlanden, kom ik op een gegeven moment weer op een zandpad uit. Dit pad komt me ineens weer bekend voor omdat we hier enkele dagen eerder gefietst hadden. 

Met het Ommetje van Nieuwvliet verken je eigenlijk het dorp en de directe omgeving. Je loopt door het kleine dorp en over de landerijen. Een groot gedeelte van de route loopt over dijkjes, die hier al eeuwen liggen. Vroeger liep hier de zeearm het Zwarte Gat. Het gebied is polder voor polder, dijk voor dijk op de zee gewonnen. Vaak heb je dan ook een prachtig en ver uitzicht over de polders. De eerste 7.5 kilometer voor Bocholt zitten er op.

De Zeeuwse boeren zijn druk aan het werk

De Verdronken Zwarte Polder in Nieuwvliet

Natuurgebied de Verdronken Zwarte Polder

Een paar kilometer van ons vakantiepark ligt de Verdronken Zwarte Polder, een prachtig stukje natuurgebied om door heen te lopen. De in 1623 aangelegde Zwarte Polder overstroomde in 1802 en werd zo de Verdronken Zwarte polder. Een deel werd herdijkt: dat is nu de naastgelegen Herdijkte Zwarte Polder, tegenwoordig eveneens natuurgebied. Dit afwisselende gebied, met strand, duin en struweel is een leefgebied voor veel vogel- en plantensoorten. 

Het in- en uitstromende zeewater vormde geulen in de voormalige akkers en zette klei en slib af. Hier is een hoog opgewassen schor ontstaan. De wind zorgde ervoor dat de restanten van de dijk overstoven werden door zand. Zo ontwikkelden zich de duinen aan de zeezijde. Via de slufter, de opening in de duinenrij, komt de zee nog steeds het gebied binnen. Jaarlijks worden zo vele kubieke meters zand in het gebied gedeponeerd. Het schor hoogt hierdoor in snel tempo op en dat leidt er weer toe dat het gebied nog maar spaarzaam overstroomt. Een geleidelijke verzoeting van het gebied is het gevolg.

Onlangs is de sluftergeul uitgediept en met het vrijkomende zand zijn nieuwe duinen aangelegd in het westelijker gelegen nieuwe natuurgebied de Herdijkte Zwarte Polder. Het oostelijke schor wordt jaarrond beweid met een kudde Drentse heideschapen.Zij houden samen met de konijnen het gras in toom zodat soorten die minder concurrentie-krachtig zijn een plekje kunnen vinden. De vele overgangen- van zand naar klei en van zout tot zoet water- maken dat veel plantensoorten er een plekje vinden. Naast de bekende schorplanten als lamsoor, zulte en zeekraal groeien er laksteeltje en duizendguldenkruid.

In het duinstruweel groeien vlier, meidoorn, sleedoorn, duindoorn en diverse rozen en bramen. Hier  broeden zangvogels als nachtegaal en roodborsttapuit. Aan de strandkant ontwikkelt zich nieuw duin. In de zeereep groeien blauwe zeedistel, zeevenkel en strandbiet. In het schorgebied broeden onder andere dwergstern, strandplevier, scholekster en bergeend.

Het gebied is vanaf het wandel- en fietspad op de zeedijk prima te overzien. Midden in het gebied ligt een plankier voor de kortste weg naar het strand en in het oostelijk deel is een wandelroute over het schor en door het duinstruweel uitgezet. Onlangs is in het westelijk deel een uitbreiding van deze route aangelegd, die aansluit op de zeedijk aangrenzend aan de Herdijkte Zwarte Polder. Een schitterende route voor een zomerse wandelvakantiedag.

Cadzand 5e Zomerloop - 6.2 km - 31.19 minuten - 26e plaats

Met Rene IJzerman uit Amersfoort

Een week na mijn eerste wedstrijdje in het Zeeuwse land staat de volgende Zomerloop al weer op het programma in het plaatsje Cadzand. Aan deze wedstrijd heb ik al eens eerder mee gedaan en vanaf ons park fietsen Ina en ik er naar toe. Nadat ik me ingeschreven heb in het strandpaviljoen de Zeemeeuw, ga ik buiten even op de loopplank zitten om mijn nummer op te spelden. Ik zit er nog maar net als er iemand bij me komt, die me herkent van mijn site. Hij blijkt uit Amersfoort te komen en samen praten we even wat bij. Leuk dat je zo nog eens nieuwe mensen ontmoet.

Ook hier kun je weer kiezen uit drie afstanden en ik besluit weer aan de middellange afstand mee te doen. De ronden zijn dit keer 3.1 kilometer lang en hiervan moet ik er twee lopen. Mijn doel voor vandaag is om elke kilometer ietsjes harder te gaan en om weer rond de 5.30 minuut per kilometer te beginnen. Twee jaar geleden heb ik hier ook gelopen en ik mis nu het befaamde caravannetje. Even later blijkt dat de start nu onderaan het duin is en we het stukje over het mulle zand door de duinen niet meer hoeven te lopen.

Mijn doel voor vandaag lukt prima en na de eerste ronde kom ik door met kilometertijden van 5.22, 5.14 en 5.12 minuten. Het is een prachtig rondje door de duinen en daarna door het natuurgebied. Halverwege het rondje ligt een grote trap die we naar beneden moeten lopen. De eerste keer neem ik hem nog met de traptreden maar naast mij loopt iemand die het gladde asfalt neemt en gelijk een tiental meters bij me weg is. Een rondje later heb ik dit ook maar gedaan en zo leer je iedere wedstrijd nog weer wat.

In de tweede ronde haal ik steeds meer atleten in en dat loopt toch ook wel lekker, met kilometertijden van 5.03, 4.58 en 4.44 minuten kan ik het tempo er dan ook redelijk goed inhouden. Rene loopt dezelfde afstand in een knappe tijd van 25.20 minuten en wordt daarmee knap 7e. We praten nog even wat over de wedstrijd en ik wens hem nog een goede vakantie toe. Later in de week zie ik hem op de dijk bij Nieuwvliet nog een keer lopen, ik ben gelukkig niet de enige die in zijn vakantie de hardloopschoenen aantrekt!

Zelfs de AVA'70 kleuren ontbreken niet op de Zeeuwse stranden

Groede 4e Zomerloop 6,6 km - 35.32 min - 36e plaats

Voor het kerkje bij de ingang van het sportpark van VV Groede

Na een heerlijke dag aan het strand met tropische temperaturen van dik boven de 30 graden staat op de 2e dag van onze vakantie de Zomerloop in Groede op het programma. Na IJzendijke, Nieuwvliet en Retranchement is het de vierde loop in een reeks van zes dinsdagavonden op Zeeuws Vlaanderen, hierna volgen nog Cadzand en Zuidzande. Ik twijfel of ik er aan zal deelnemen want het is wel erg warm en Ina verklaart me voor gek. Maar ja, als je eenmaal wat in het hoofd hebt, dan ......

Het plaatsje Groede is een kilometer of vijf fietsen van ons vakantiepark en het is inderdaad behoorlijk warm. Via internet heb ik gezien dat het ronden van 3.3 kilometer zijn, die je 1, 2 of 3 keer kunt lopen. Op de fiets zit ik na te denken of ik de middellange of langste afstand ga lopen en ik heb me voorgenomen om dit ongeveer in een tempo van 5.30 minuten per kilometer te gaan doen, een mooie training. Als we op het sportpark aankomen hoef ik die keuze niet meer te maken omdat vanwege de extreme warmte de langste afstand vervalt. Ik begin nu zelfs even te twijfelen tussen de andere twee afstanden maar een rondje van 3.3 kilometer is me net te gek af.

Na het inschrijven hoor ik iemand van de organisatie zeggen. 'Meestal zijn er rond de 200 deelnemers, laten we er vanavond dan eens 100 hebben' maar die zijn nog in geen velden of wegen te bekennen. We gaan buiten op een bankje zitten en ik vraag me af waar de start eigenlijk is, want niets wijst er op dat hier over een goede drie kwartier een hardloopwedstrijd is. Toch komen de deelnemers langzaam binnen en net voordat de jeugdlopen op het punt van beginnen staan komt iedereen in beweging. We lopen met ons allen dwars het voetbalveld over naar de weg die er achter ligt en warempel daar staat het bekende caravannetje dat ik nog ken van wat loopjes in voorgaande jaren.

De 3.3 en 6.6 kilometer beginnen gelijktijdig en ik start vanaf de achterste rij, ook wel eens leuk om mee te maken. We lopen eigenlijk vier lange wegen door de Groedese polders en als je dan vier keer linksaf slaat moet je ongeveer vanzelf weer op het beginpunt uitkomen. Dit blijkt inderdaad te kloppen en de eerste ronde kom ik door in precies 18 minuten, ik houd me dus prima aan mijn voorgenomen kilometertijden. Veel atleten in mijn buurt stoppen er mee omdat ze hun 3.3 kilometer er op hebben zitten en ik begin aan mijn tweede ronde. Deze loop ik heel iets sneller, haal nog enkele mensen in maar kom achter in het veld over de finish. Met het inleveren van mijn startnummer krijg ik zelfs nog een consumptiebon en dat allemaal voor een schamele vier euro. Volgende week gaan we naar Cadzand!

Aftermovie van de Kustmarathon 2018 in Zeeland

De beelden zijn gemaakt door Joppe Roos (JR Productions)

Jan te Brake en Niek Kleinhesselink schitteren in Zeeland

Niek Kleinhesselink

AVA'70 duo overwint Kustmarathon

Zaterdag 5 oktober even na half 12 in de ochtend. Vlak voordat ze het startvak instappen, staan Te Brake en Kleinhesselink nog rustig met elkaar te praten en is er zelfs tijd voor een fotootje. Het AVA`70-duo gaat deelnemen aan de Kustmarathon Zeeland en het is vrijwel zeker, dat ze tijdens de wedstrijd weinig tot niets voor elkaar kunnen betekenen. De klassieker is in feite een enkeltje van Burgh Haamstede naar Zoutelande van 42,2 kilometer, maar wel eentje van de zwaarste in zijn soort. Het parcours is loodzwaar en dat weten onze clubgenoten maar al te goed. De bekkies staan dan ook strak, want het wordt afzien en dat is het enige zekerheidje van de Kustmarathon.

Zowel Niek en Jan kiezen er voor, om gelijk na het startschot op zoek te gaan naar een geschikt groepje met een tempo dat past bij het schema. Deze opzet slaagt en het tweetal loopt lekker verscholen tussen een clubje atleten, zodat er niet teveel onnodig werk hoeft te worden verzet. Na een kilometer of 6,5 wordt het eerste gedeelte van de Oosterscheldekering bereikt en verloopt de wedstrijd naar wens. Lekker tempo volgens planning en prima weer met een graadje of 12. Tenminste, nu nog. Bij de Neeltje Jans wacht het Aaltense duo een kleine verrassing. Junior Michiel Wellink staat hier ineens met zijn broer en moeder, om Niek en Jan aan te moedigen en hij heeft daarvoor een luidruchtige microfoon uit de kast gerukt. Daarnaast een mooi spandoek en tevens een geel-blauwe AVA-vlag om vooral ook gezien te worden. Uiteraard ziet en hoort het duo dit mooie tafereel van de jonge clubgenoot en zijn familie glimlachend aan, vooral omdat de wedstrijd tot dan toe naar wens verloopt. 

Bij het tweede gedeelte van de geasfalteerde wateroversteek blijkt dat het weer in het nadeel van de atleten is gewijzigd. De koperen ploert doet ineens geweldig zijn best, maar erger nog, de wind is volledig gaan liggen. De windmolens leveren tijdelijk helemaal niets op en zelfs de vlag van de Kustmarathon hangt slap langs de mast. Veel lopers hebben het shirt al drijfnat en het zweet gutst van de voorhoofden. Deze onverwachtse tegenstander maakt de wedstrijd nu al zwaar, terwijl het echte werk nog moet gaan beginnen. Na een kilometertje of 20 draaien de dravers het strand op en Niek loopt een klein stukkie voor Jan. De concentratie is duidelijk van de gezichten af te lezen, want via het rulle zand moet er worden gelopen naar het gedeelte waar de vloed net heeft gezorgd voor een smal paadje met een vlakke, doch zanderige ondergrond. De vermoeidheid begint inmiddels een rol van betekenis te spelen. Helemaal als je bedenkt dat het stuk over het strand, langs de waterrand, een lengte heeft van bijna 10 kilometer. 

Vlak voor Domburg voert het parcours nogmaals dwars over het strand naar de duinen, die je echter pas echt bereikt na het beklimmen van een steile houten trap met 26 treden. Het kunnen er ook 27 zijn geweest. Kleinhesselink en te Brake hebben de aanslag van het strand op het gestel ogenschijnlijk goed overleefd. De sfeer in “het Saint Tropez” van Zeeland is buitengewoon gezellig, maar daar zullen de dappere strijders niet altijd evenveel oog voor hebben gehad. Niek oogt nog tamelijk fris en helder. Anders is het immers niet te verklaren, dat je met een leeggeslurpt gelletje netjes langs een prullenbak rent om het papiertje hierin te deponeren. Ook te Brake heeft nog tijd voor een glimlach en geeft aan dat hij klaar is voor de finale. Zit het zwaartepunt in de klassieker altijd na de 30 kilometer, bij de Kustmarathon is dat zeker het geval. Na Domburg volgt er allereerst een stuk door de duinpannen, waar geen meter vlak is en de kuiten het dus extra zwaar te voorduren hebben. Daarna een stuk asfalt richting Westkapelle, waarbij je even op adem zou kunnen komen. Zou, want dit is natuurlijk op dit punt in de wedstrijd eigenlijk niet meer mogelijk. 

De finale naar Zoutelande wordt ingezet bij kilometertje 36 en is als je nog niet gesloopt bent, dan overkomt je dit hier wel. Hoge duintoppen en diverse trappen vormen verschrikkelijke obstakels en terwijl je in de verte de finish ziet, moet er ook nog een 683 meter over het strand geploeterd worden. Af en toe moet je zelfs de gepijnigde romp nog draaien om je tussen de zandbrekers door te wurmen. Op de dijk komen de helden langzaam dichterbij en Niek klautert als eerst de laatste geasfalteerde heuvel op. Nog een halve kilometer scheiden hem van de entree in de schitterende finish-arena, waar duizenden mensen de atleten met applaus ontvangen. Kleinhesselink neemt nog snel een slok water om vervolgens de klok stil te laten staan op 3 uur, 41 minuten en 6 seconden. Jan te Brake komt 10 minuten later in het zicht van de vaste camera en ook hij baant zich een weg omhoog. Het laatste stukje is een ware zegetocht voor de vermoeide AVA-jaan, die zijn eindtijd van 2016 met een kleine 20 (!) minuten aanscherpt tot 3 uur, 52 minuten en 40 tellen.

De kustmarathon had het Aaltense duo flink gesloopt, maar Kleinhesselink en te Brake leverden een geweldige prestatie en hebben de strijd tegen de Zeeuwse elementen met glans overwonnen!     

Frank Roos

Bij Neeltje Jans staat Michiel Wellink met zijn broer en moeder, om Niek en Jan aan te moedigen

Jan te Brake

Uitslagen van de 16e Kustmarathon in Zeeland

Jan te Brake

Het eerste weekend van oktober staat Zeeland in het teken van de Kustmarathon Zeeland. 42195 meter klimmen en dalen langs de kust, afzien langs een bruisende Noordzeekust met de wind in de haren, opstuivend zand en zout op de lippen, fantastische vergezichten met lieflijke plattelandsdorpjes. Met andere woorden: de moeite meer dan waard.

Kustmarathon Zeeland is inmiddels een marathonbegrip in het hardloopcircuit. Maar er is meer. Een sportweekend waarin jong en oud op diverse manieren in actie komen. Ruim 10.000 sporters uit binnen- en buitenland komen in actie tijdens de LadiesRun, Light Kustrun, Minimarathon, MTB Toertocht en Wandelmarathon.

Alle wedstrijdonderdelen maken gebruik van het prachtige, maar zware Kustmarathonparcours. Het water, strand en de duinen zijn altijd dichtbij. Een unieke ervaring: de Kustmarathon Zeeland beleef je!

Gisteravond stonden Frank en Julia Roos aan de start van de Light Kustrun en liepen de 11.5 kilometer in een tijd van 1:06:50 uur. Vandaag hebben Niek Kleinhesselink (3:41:06) en Jan te Brake (3:52:40) de Kustmarathon volbracht, een prachtige prestatie op één van de zwaarste marathons van Nederland.

Klik op de link voor de uitslagen

light kustrun

marathon

site organisatie

Niek Kleinhesselink

Verslag van de 15 kilometer van Wolphaartsdijk (Zeeland) (31)

Het fraaie kerkje van Wolphaartsdijk waar ik 5x langs moest zwoegen

De 15 van Wolphaartsdijk Zeeland - 1:11:08 - 25e heren 35+

Goed voorbeeld doet goed volgen. Met plezier lees ik de vakantieperiode de wedstrijdverslagen van grote neef Geert, die tijdens zijn vakantie vaak een loopje meepakt in de buurt van zijn vakantieadres. Dus ik dacht: “Kom, ik stuur mijn verslagje van mijn verdwaalde vakantieloopje naar Geert en wie weet is er iemand geïnteresseerd in mijn lijdensweg naar de 25e plaats bij de wat oudere heren van de 15 van Wolphaartsdijk…”.

Dit jaar ging onze reis met de caravan naar Zeeland, naar het eiland Walcheren. Vooraf had ik gezocht naar hardloopwedstrijden in de buurt en kwam alleen bij de genoemde 15 km wedstrijd. Dat was me eigenlijk wat veel van het goede. Ik had liever eentje van 5, max 10, maar wilde er ook niet te ver voor rijden. Deze wedstrijd was midden op de middag en dat kwam wel goed uit. En maar 20 minuutjes rijden, dus vooruit met de geit.

De dagen voor de wedstrijd was ik me tijdtechnisch aan het voorbereiden. Mijn enige serieuze 15 km wedstrijd was de Montferlandrun, eind vorig jaar. Deze had ik in 1:05:34 gelopen. Nu had ik niet de illusie dat ik dit nu in de benen zou hebben, maar op basis hiervan kon ik wel mijn rekensommetjes maken. Ik vind het – meestal als ik in bed lig – een fijne hersengymnastiek om uit te rekenen wat mijn tijd wordt als ik bijvoorbeeld 4.35 minuut / km loop. Om het lastig te maken reken ik vervolgens uit wat de tijd zou worden als het parcours bijvoorbeeld 200 m korter is. Hogere wiskunde dus in bed! Nu kan ik niet zeggen dat ik erg goed in bed ben, want meestal word ik tijdens deze rekenarij overmand door de onverbiddelijke slaap.

Ik was – met behulp van rekenmachine - tot de slotsom gekomen dat 1:10:00 tot de mogelijkheden moest behoren. Dit betekende 4.40 minuut per kilometer. Toen ik in Wolphaartsdijk aankwam zag ik nog niet zoveel mensen. Er deden er op de 15 km ongeveer 120 mee. Wat aan de magere kant, dat de kans op “alleen” lopen vergrootte. Deze wedstrijd had tot eind jaren ’90 een hoog aanzien, hoorde ik de speaker zeggen. Het parcoursrecord stond op naam van Tonnie Dirks, op ruim 44 minuten. Dirks was in de jaren ’80 / ’90 een bekende Zeeuwse hardloper die in die tijd Studio Sport nogal eens haalde. Die raffelde deze afstand dus af binnen de 3.00 minuut / km… Ik moest ook weer een beetje wennen aan al die strakke, afgetrainde mensen om me heen. Als je op de camping zit zijn de graansmoothie-buiken, de tattoo’s, afgezakte joggingbroeken de standaard. Als je dan in eens in een sportieve wereld ontwaakt, is het verschil ontluisterend!

Ik keek rond of ik ergens een Zeeuwse Hans Jentink of Patrick Weijers zag lopen. Ik loop graag achter deze snelle mannen aan om zelf ook tot een mooie tijd te komen. Toen we van start gingen kroop ik achter een vlotte 40-er die wel wat op Patrick leek, maar dan met kort haar. Het parcours bleek al gauw dodelijk saai: 5 rondjes van 3 km. De ronde bestond uit een stukje door het centrum, vervolgens een soort Driehonderdmeterweg van 1,2 km, vervolgens een stukje langs een soort van Hamelandroute, tot slot een stuk van een kilometer terug over een soort van Wolphaartdijkse Boterdijk. Tijdens de Grachtenloop, de Bredevoortse wedstrijd die dit jaar onder uitzonderlijk warme omstandigheden gelopen werd, hoorde ik de uitdrukking “tegen de zon in lopen”. Nou, dat was hier ook het geval. Bij een graad of 32 het eerste stuk tegen de zon in, en het stuk terug tegen de wind. En voortdurend een genadeloze zon op je dekkel.

De gekortwiekte Patrick vertrok op 4.30 minuut /km. Ik kon 2 ronden volgen en kakte toen in. Met 1:11:08 kwam ik binnen. 4.44 minuut per km dus. Wat een rustig trainingsloopje moest worden, werd ruim een uur zwoegen tegen zon en wind. Ik werd nog genoemd door de speaker: niet zozeer omdat het record van Dirks gesneuveld was, maar omdat ik een deelnemer uit Aalten was. Iets bijzonders daar in Wolphaartsdijk blijkbaar. Helemaal op en leeg reed ik weer terug naar de camping. Excuses genoeg voor de matige prestatie: gruwelijk warm, geen Hans, geen Patrick, een week slapen op een luchtbedje… Maar wel voldaan dat ik het gedaan heb. Maar toch, volgend jaar zoek ik toch maar een camping op in de buurt van een 5 km wedstrijd. En met een tentje voor Hans en Patrick!

Sportieve groet,

Rinke ter Haar