Bleumink traint in verschillende landen

Lekker genieten van de rust en de omgeving en wat kortere trainingen 

Mijn zomervakantie zit er al weer op. Deze keer een mooie autorondreis met het gezin gemaakt. Overdag rondrijden en van alles bekijken en ’s avonds overnachten in een hotelletje. Uiteraard gingen de sportspullen ook mee, er is immers geen betere manier om onbekend gebied te ervaren dan (hard)lopend. Deze keer had ik niet zulke grote trainingsplannen, ik had namelijk al een paar weken last van PHPD (pijntje hier, pijntje daar). Wat  looprust in de vakantie zou dus misschien best goed zijn. Lekker genieten van de rust en de omgeving en wat kortere trainingen stond er dus in mijn planning.

Na een eerste overnachting in Dachau kwamen we aan in Umag, in het noorden van Kroatië aan de kust. Met een temperatuur van een graad of dertig leek het me een goed idee om maar vroeg op te staan en een mooi duurloopje te doen in plaats van in de middag of avond. Na een stukje langs de haven en het oude stadscentrum trok ik het binnenland in. Met hulp van mijn handheld GPS kon ik de kleine paadjes volgen zonder te verdwalen. Het was een mooie omgeving, met verrassend rode aarde.  Vrij vlak gebied, dus veel kleinschalige landbouw met een grote diversiteit aan producten die geteeld werden. De zon deed goed zijn best en het zweet gutste al snel van mijn hoofd. Ik was blij dat ik ruim water meegenomen had in mijn trailvest. De boeren konden ook wel een beetje regen gebruiken volgens mij (maar dat kwam ’s avonds en de volgende dag helemaal goed met een enorm buienfront waaruit een flinke bak water viel). Na een kleine 15 km was ik weer bij het hotel, mooi op tijd voor het ontbijtbuffet.

Na een paar dagen relaxen aan de Kroatische kust gingen we via een geweldige toeristische route naar Plitvice Jezera, de meren en watervallen daar zijn wereldberoemd. Hier had ik gedacht ’s avonds nog even een rondje om één van de meren te rennen, maar de ticket office zat al dicht. Op mijn laptop zag ik echter een mooi stippellijntje door het bos aan de overkant van de weg dat wel open was voor toegang. Het bleek een bestaande uitgepijlde hiking route te zijn, maar niet veel gebruikt. Een prachtig smal trailtje voerde door een oeroud bosgebied. Vinnige klimmetjes en een overwoekerd pad met stenen en wortels maakte de route tot een flinke technische uitdaging.

Ik genoot met volle teugen, maar had wel afgesproken om redelijk op tijd voor het eten terug te zijn. Even een berichtje sturen dat het een kwartiertje later zou worden dan maar. De tweede helft was beter begaanbaar en voornamelijk downhill, even lekker op snelheid afdalen dus. Vol concentratie en gaan, alleen maar kijken naar waar je je voeten neer kunt zetten en vooral niet kijken naar de dingen waarover je kunt vallen. Geen mens in het bos gezien, alleen vogels gehoord en een heleboel insecten. Prachtig rondje van 10 km (met 350 hoogtemeters). Mijn herstelbiertje was zeker verdiend voor die avond.

De volgende dag stond in het teken van de Plitvice meren en watervallen. Een echte aanrader voor iedere natuurliefhebber. De meren hebben hele mooie kleuren en de ene waterval na de andere waterval  stort zich naar beneden. Sommige een klein stukje en andere zijn metershoog. We zouden wandelen afwisselen met stukjes met een toeristentreintje, maar het ene treintje liep nog niet zo vroeg in het seizoen. Dat zorgde er voor de de te lopen afstand van 9 km naar 12 steeg. Een lekker flesje fris en een kipburger ging er daarna wel in.

Het tweede treintje zou ons naar het verste punt van het tweede grote meer brengen waarna we terug zouden lopen. Na vijf minuten sloegen de remmen van het treintje vast in de afdaling en de chauffeur kreeg er geen beweging meer in. Lopen maar weer dus. Het was een onwaarschijnlijk mooie route en we hadden het echt niet willen missen, maar toen we eindelijk weer terug in het hotel waren hadden we in plaats van de oorspronkelijk bedachte 9 km maar liefst 20 km gelopen. De behoefte aan een extra trainingsrondje was daarmee ook wel over…

De volgende dag ging de reis verder naar Bohinjska Bistrica in het Triglav Nationaal Park in Slovenië. Weer een dagje rijden door een mooie omgeving, heerlijk weer. Vakantiegevoel op zijn best. Vanuit het hotel keken we uit op een berghelling met wat kleine skipistes. Mooi om even naar boven te lopen. Met dank aan de gratis Open Topo Maps voor mijn Garmin GPS kon ik de kaart van Kroatië verwisselen voor die van Slovenië en op weg gaan. Eenmaal uit het dorp bleek de enige route te bestaan uit een klein asfaltweggetje dat alleen geschikt was voor voertuigen met vierwielaandrijving. Het hardlopen ging meteen over met een hellingspercentage van 15 tot 20% en een temperatuur van bijna 30 graden.

Na een flinke hike kwam ik aan bij de skipiste en wilde ik recht omhoog. De boer die aan het hooien was zwaaide vriendelijk en ik ging voortvarend omhoog door de wei. Na een kwartiertje hield het stuk op waar de boer gemaaid had en begon een kruiden weide waar doctor Vogel blij mee zou zijn. Ik liep me helemaal vast in allerlei planten die tot kruishoogte kwamen. Ondertussen kwamen er ook donderwolken over de berg heen. Tijd voor een strategische terugtocht… Recht over de skipiste weer helemaal naar beneden, tot vlak bij het dorp duurde maar een derde van de tijd die ik nodig had gehad om boven te komen. Ruim zes kilometer, maar wel 270 koogtemeters op de teller.

In Cortina (Italië) was ik een paar jaar geleden al eens eerder voor een wedstrijd. Een mooie gelegenheid om weer even wat herinneringen op te halen tijdens een trainingsrondje. Helaas was het zicht de hele dag al slecht door regenbuien, maar ’s avonds klaarde het wat op. Na een flinke klim door het bos kwam ik op een plek waar het zicht op de toppen  mooi was. De Dolomieten op zijn best. Weer een kort rondje, bijna 7 km deze keer, met 360 hoogtemeters. En de terugweg steil langs het onderhoudspad van de kabelbaan naar beneden, dus flink stijve spieren de volgende dag.

Het laatste trainingsloopje tijdens onze reis liep ik in Ruggell (Liechtenstein). Het had de hele dag geregend, maar ’s avonds klaarde het net op tijd op.  Een heuvelruggetje vergelijkbaar met de Lochemse Berg lag op korte afstand van het hotel  en werd dus mijn doel van de dag. Het bleek inderdaad een mooie heuvel te zijn, maar wel iets hoger dan ik dacht. Des te meer plezier dus, maar mijn benen begonnen wat tegen te sputteren. Rustig aan doen dus maar.

Prachtige oude bossen met veel wild. Reeën, roofvogels, ooievaars, van alles zag ik op mijn tripje. Mijn route voerde langs  wat eeuwenoude resten van een versterkte vesting en oude boerderijen. Mooi om ook wat cultuur mee te pakken tijdens een loopje. Bijna 14 km met 360 hoogtemeters deze keer.

Toch weer mooi een aantal landen toegevoegd aan het lijstje met landen waar ik ooit gelopen heb. Niet dat ik echt een lijstje heb wat ik af wil werken, maar het is wel een leuk idee. Een heleboel nieuwe indrukken opgedaan en genoten van de vele uitzichten en het natuurschoon onderweg. Naast het lopen uiteraard ook nog een heleboel andere leuke dingen gedaan. Naar een spectaculair waterglijbanenpark geweest, voor het eerst wezen suppen, prachtige grotten bekeken in Slovenië. Gewoon een mooie vakantie gehad dus.  Van mijn klachtjes had ik minder last dan ik gedacht had tijdens het lopen, dat is mooi natuurlijk. Hopen dat ik weer op kan bouwen naar een mooie wedstrijd binnenkort.

Andre Bleumink

10e Cortinatrail in Cortina d'Ampezzo (Italie)

Forza Ollanda! Cortinatrail 2016

Ieder jaar proberen Henrie Drenthel en ik wel een wedstrijd uit te zoeken die het hoogtepunt van het jaar moet worden. Dit jaar kozen we voor een letterlijk hoogtepunt: de Cortinatrail in Cortina d’Ampezzo, Italië. Met bijna 48 km lengte slechts de ‘kids-distance’ van de Lavaredo Ultra trail (118 km)… Maar met 2650 meter D+ en vijf toppen boven de 2250 meter en het hoogste punt zelfs boven 2400 meter voor ons een flinke uitdaging. Een goede reden om er een gedenkwaardig weekend van te maken, des te meer omdat onze beide vrouwen en mijn dochter ook meegingen. Henrie en ik vlogen apart van elkaar, maar nadat wij een dagje sightseeing in Venetië hadden gedaan zouden we Henrie en Claudia  treffen in Cortina d’Ampezzo, een luxe skiresort in de Dolomieten. De overgang qua weer was vrij heftig, van slecht weer in Nederland naar ruim over de 30 graden in Venetië. Mooie stad overigens, met prachtige gebouwen en geweldige sfeer. Ik kwam meteen in vakantiestemming, maar ik kon natuurlijk niet teveel rondsjouwen door de pittoreske straatjes en dergelijke. Er stond de volgende dag nog een hele tocht op me te wachten, maar een rondtoer met een busboot lukte nog net.

Nadat we de auto (met airco gelukkig) opgehaald hadden reden we richting de Dolomieten. Venetië ligt in een vrij vlak gebied, maar ineens doemden er stevige bergen op in de verte. En naarmate we dichterbij kwamen leken ze alleen nog maar groter te worden. Dat was even slikken, de spanning nam meteen toe bij het idee dat ik zulke bergen ging bedwingen de volgende dag. Maar wat een geweldige omgeving, ontzettend ruige bergen met schilderachtige bergdorpjes. Bij aankomst checkten we in bij hotel Ambra, die we tot Achterhoekse enclave hadden benoemd. Ik had nog maar een half uurtje om mijn rugzak met verplichte materialen te laten checken en mijn startnummer op te halen in het Ice Stadium. Dat ging gelukkig zonder problemen en daarna kon ik aanschuiven op het terras waar Henrie en Claudia al een plekje vrij hielden voor ons. Het gezamelijke weekendje werd goed ingeluid met een lekkere Italiaanse maaltijd en een paar biertjes. Ondertussen keken we naar de vele lopers op straat die ook hun nummer ophaalden of hun dropbag wegbrachten voor de lange afstand. De Italiaanse lopers haalde je er zo uit, piekfijn in de kleren, alles op elkaar afgestemd qua kleur, de haartjes perfect in orde etc. Maar verder hoorde je van allerlei talen, een echte internationale wedstrijd dus.

De start van de lange afstand om elf uur ’s avonds zou nog bijna uitgesteld moeten worden vanwege een heftig onweer, maar dat dreef net op tijd weer over. Wij hoefden pas om acht uur de volgende ochtend te starten. Gelukkig was de hotelier zo vriendelijk om het ontbijt wat eerder laten te beginnen dan normaal. Zo konden wij met nog een aantal lopers uit het hotel al om zeven uur ’s ochtends genieten van een lekker ontbijtje. Een goede bodem voor de dag die zo ging beginnen. Even voor achten liepen we naar de start, op zo’n honderd meter van het hotel. Het was een drukte van belang met zo’n 1500 man/vrouw aan de start. Het oude stadsplein bij de kerk stond echt bomvol met lopers in de meest flitsende outfits. Een super kleurrijk schouwspel dus, dat omlijst werd door een omroeper die continu dingen aan het vertellen was in rap Italiaans. Geen idee dus wat de beste man te vertellen had, maar precies op tijd werd er afgeteld van tien naar nul (in het Italiaans dan natuurlijk) en zette de menigte zich in beweging.

Meteen na de start ging het al vlot omhoog waardoor het tempo flink gedrukt werd en de nordic walking stokken meteen in actie kwamen. Toen de asfaltweg ophield en we naar een klein gravelpad overgingen ontstond er een echte trailfile. Honderden lopers stonden geduldig te wachten tot  er weer beweging in kwam. Dat is wel een nadeel als je aan een hele grote wedstrijd meedoet, maar aan de andere kant had het ook wel wat gezelligs. En haast hadden we niet, we wilden immers ook nog rond kunnen kijken en genieten van de grandioze uitzichten. Die drukte bleef eigenlijk de hele eerste helft van de wedstrijd wel aanwezig. Het was een kilometers lang lint van lopers die door de bergen trok. Een mooi gezicht! Af en toe stond het ineens weer stil, de eerste keer vroegen we ons nog af waarom. Het bleek dat er een klein stroompje overgestoken moest worden, voor Italianen een teken om massaal schoenen en sokken uit te doen. Je zult immers je mooie trailkloffie maar eens nat en vies krijgen. Uiteraard stampten wij vrolijk die paar passen door het water, lekker beetje spetteren, heerlijk fris. Dat verschijnsel deed zich een aantal keren voor tot het lopersveld zo ver verspreid was dat het wat rustiger op de paden werd.

Heel vaak weet ik na een wedstrijd een heleboel details niet meer, alleen hoe mooi het was. Ook deze keer weet ik me vooral te herinneren dat ik heel vaak gezegd heb dat het echt geweldig mooi was. De zon scheen op de rotsen zodat alle kleuren er uit spatten. De waterstroompjes die naar beneden kletterden en waar je even snel je waterfles bij kon vullen met heerlijk koel water. Na de verzorgingspost op de helft voelde ik me nog goed en sterk in de benen. Alle heuvel- en krachttraining was niet voor niets geweest voor mijn gevoel. Eten en drinken ging nog prima, hoewel ik wel behoorlijk dorstig was. De hele dag lopen zweten in Venetië zal daar ook aan bijgedragen hebben. Het zwaarste gedeelte moest echter nog komen…

De klim naar de hoogste piek was een flinke killer voor de benen. De hoogte begon je goed te merken aan de ademhaling. Hijgend als een postpaard rustig doorstappen en goed je stokken gebruiken was de beste methode om boven te komen. Ik durfde bijna niet meer omhoog te kijken hoe ver het nog was, het leek wel of er geen eind aan kwam. En eenmaal over de top was het ook weer steil naar beneden. Dat is bijna nog lastiger dan steil omhoog, in ieder geval voor je beenspieren. En dat soort pieken hadden we dus meerdere keren. Er waren ook een aantal passages die meer leken op een maanlandschap dan wat anders. Klauterend over grote en kleine stenen en smalle paden langs afgronden moest je echt goed opletten wat je deed. Gelukkig waren er een aantal posten waar je even kon zitten en wat te eten pakken. Lekker wat rozijnen voor de energie of chips om het zout weer aan te vullen, en ondertussen even een kletspraatje met de vrijwilligers of medelopers. Zelfs een aantal Nederlandse lopers hebben we nog gesproken onderweg.

De laatste tien kilometer kreeg ik het echt wel moeilijk. Hoewel ik wel energie had voor mijn gevoel, was het net of ik over iedere steen of boomwortels struikelde. Vlot afdalen was er niet meer bij, gewoon voorzichtig blijven doorgaan. Henrie had een hele goede dag en bleef me pushen tot de finish. Maar goed ook, anders had ik het tempo nog veel meer laten zakken. Nu kwamen we nog net binnen de negen uur over de streep, luidkeels aangemoedigd door hordes publiek langs de kant. En daaronder waren ook onze dames. Helemaal op was ik, maar gelukkig met de goede afloop. Die avond en de volgende dag stonden in het teken van rust en herstel. Lekker eten en drinken in de Italiaanse etablissementjes en wat sightseeing, met een lift de berg op op wat rond te kijken etc. Een geweldig weekend was het. De terugreis bracht ons meteen weer  terug in de werkelijkheid. Van bijna dertig graden en zon in Venetië weer naar 17 graden en een heleboel regen op vliegveld Düsseldorf. En dan de volgende dag gewoon weer aan het werk… Gelukkig hebben we de foto’s nog

André Bleumink

Henrie Drenthel

Andre Bleumink

Hoogteprofiel