Warme ontvangst bij Safari-expeditie

Uit alle hoeken van het veld kwamen forse grazers aangeslenterd

Je moet er best wat voor over hebben, maar als je geluk hebt wordt je er rijkelijk voor beloond. Soms zit het echter tegen en is het resultaat karig. Safari-joggen is in ieder geval altijd wel een prachtige buitenactiviteit, ongeacht de buit….

Geert Wevers mag inmiddels gerust een ervaren gids worden genoemd en voor een leuke voorjaarsexpeditie had hij een tweetal loopmaatjes uitverkoren om hem te vergezellen. Beiden gingen graag op de uitnodiging in om hem te vergezellen bij het wild spotten. Daar was de sympathieke hardloper best blij mee, want eigenlijk is hij behoorlijk bang in de vrije natuur. Het vertrek van het doordeweekse natuurreisje was best bijtijds, want 05.46 uur is nou niet bepaald een tijd, waarvoor je juichend je bed uit stapt. Enfin, waar een wil is, loopt ook een weg, dus op het afgesproken tijdstip kon er vertrokken worden. Onderweg werd ook pensionado Theo Stronks opgepikt en geloof het of niet, zelfs op dit belachelijk vroege uur, stond hij al breed lachend op de stoep voor zijn huis in de startblokken. Hij houdt gruwelijk van dit soort uitjes en nam plaats in de taxi om gelijk de berichten uit de Gelderlander op te lepelen. 

Er werd koers gezet in de richting van het Deelerwoud, een machtig fraai stukje Veluwe tussen Arnhem en Apeldoorn. Even na half zeven draaien we de inmiddels vertrouwde, verlaten parkeerplaats op om ons voor te bereiden op onze tocht. Waar voorheen de ronde in jogtempo werd afgelegd, besloten Geert en zijn 2 kompanen om het dit keer in een versnelling lager te doen, dus deden de hardloopkicks dit keer dienst als wandelschoenen. De dresscode was zoals afgesproken, black pure, en daar toonde het trio duidelijk eensgezindheid. Zelfs Theo toonde zich dit keer solidair en had zijn jas zelfs veel weg van een heus berenvel. Kortom, hij had zich voortreffelijk ingeleefd in deze ochtendmissie. Vlak voordat we de eerste open vlakte betraden, werden de verrekijkers op de juiste wijze ingesteld. Geert en Theo hadden een zeer professioneel apparaat zo bleek. Dit in tegenstelling tot Frank, die trots een speelgoedexemplaar van de Wibra uit de jas toverde. Met het blote oog was duidelijk veel meer te zien, dan via het getuur door dit kermisspeeltje, maar goed, de krullenbol werd maar in de waan gelaten. 

Toen de slagboom van het Geldersch Landschap werd gepasseerd, werden de Aaltenaren door een bonte specht in een berkenboom welkom getokkeld. Uiteraard werd er even stilgestaan bij deze warme begroeting, maar de vogel liet zich verder niet zien, wel horen. Er werd tred gezet en de temperatuur was op zijn zachtst gezegd frisjes, dus werden de handschoentjes tevoorschijn getoverd. Maar niet door Theo, die zich zoals altijd een bikkel toonde en de pas er eventjes flink inzette om op te warmen. Het gras knisperde van de vorst en het was zeker ook opletten geblazen, want de dekvloer was behoorlijk omgeploegd en daarnaast hadden de Schotse hooglanders hun aanwezigheid laten blijken, door veelvuldig beste oppers te droppen. Gezien het feit, dat de damp er vanaf kwam, concludeerde gids Geert, dat we warm waren. Dit bleek volledig te kloppen, want zelfs zonder tuurtoestel kwamen er uit alle hoeken van het veld forse grazers aangeslenterd. 

De drie natuurliefhebbers konden hun ogen niet geloven. Was het nu afgesproken werk of was er een bijzondere reden voor deze warme ontvangst? We zullen het nooit weten, maar geweldig natuurlijk dat de natuur zich van deze kant liet zien. Snel werden de fototoestelletjes uit de zak gegrist om ritsen hele fijne plaatjes te schieten, waarbij de afspraak was gemaakt, dat er twee mochten fotograferen en er eentje de taak had om de veiligheid te waarborgen. Wat een genieten op deze eerste 400 meter van de koers. Inmiddels was via de verrekijker ook duidelijk geworden, dat op gepaste afstand een tiental, mogelijk zelfs elf reeën het Achterhoekse trio aan het begluren waren. Niks mis mee, natuurlijk. Sterker nog, dit schouwspel was natuurlijk ook weer pure winst en Geert Wevers, de man van de cijfers, pakte potlood en papier er maar eens bij om de score te turven. 

Inmiddels moesten de wandelaars met een missie zich bijna een weg banen tussen de passerende Highland Cows. Ze zien er altijd bijzonder lief uit, maar vooral Geert en in mindere mate ook Frank, bleven toch wel een beetje op hun qui-vive, want een aanval van achteren ligt altijd weer op de loer. Theo toonde zich veel heldhaftiger en liep met de borst vooruit zijn eigen route. Het wandelen nam in meters wel toe, maar zeker niet in snelheid. De beginfase trok dermate veel bijkijks, dat het gemiddelde voor de drie hardlopers steeds bedenkelijker werd. 

De zon liet zich inmiddels ook al van haar beste kant zien en dat maakte het wildbezoek er wel een stukje aangenamer op. De koersdirecteur besloot iets van het paadje af te gaan wijken, om de mogelijkheid te wagen een extra roedel reeën te spotten. De proef draaide op niets uit, al hoewel… Het bleek dat dit uitstapje had gezorgd dat de vrolijke, enigszins luidruchtige spotters niet alleen het wild de bossen indreven, maar ook het plezier van een heuse fotograaf hadden verknald. Deze liefhebber met een lens van een kleine meter zat en stond al vanaf de zonsopkomst te loeren op een uniek moment om te gaan flitsen, toen de wildboys ineens voor de camera verschenen. Woedend reageerde de turende professional zijn gif in de richting van het drietal, dat gniffelend de officiële weg vervolgde. Slechts Geert keek af en toe schichtig over zijn schouder, maar met Theo naast, voor en achter zich, was dit natuurlijk totaal overbodig. 

Na een kilometer of 6,3 kilometer volgde er een nieuw hoogtepunt, toen op een meter of 200 een aantal reeën staande op het wandelpad van de zon aan het genieten waren. De verrekijkers werden snel in de aanslag genomen en waar Frank er met zijn speelgoedtuigje 3 spotte, kwamen de anderen tot 6. Er werd overleg gepleegd en besloten om de confrontatie aan te gaan. Zonder te praten, bij voorbaat al een prestatie stiefelden de Aaltenaren langzaam in de richting van het dierlijke gezelschap en de afstand werd korter en korter. Snel werd er wat bewijsmateriaal geflitst en langzaam maar zeker zette de kleine kudde zich in beweging. Traag, maar bewust werd er koers gezet richting een bosje, maar ook daar werden de toeristen nog in de gaten gehouden. Een waardevolle meet en greet, derhalve die gekoesterd werd en de laatste kilometers voor voldoende gespreksstof zorgde. 

Als toetje werden wandelaars in het slotgedeelte nog weer verrast door tientallen bruine, zwarte en zelfs twee witgekleurde hooglanders, die zorgden voor een prachtige afsluiter. Zelden zal een safari-avontuur zoveel wild op de been brengen. Natuurlijk, het weer was voortreffelijk, maar met name de nieuwsgierigheid van de dieren was best opmerkelijk. Frank toonde zich in zijn sas, omdat hij thuis weer wat leuks te vertellen had. De liefhebber pur sang van de Schotse Hooglanders toonde zich zeer zelfverzekerd en wilde een harige koe gaan bespringen voor een mooie foto, maar dit werd hem toch maar afgeraden. Theo was werkelijk dolenthousiast met alle aandacht en lachte zich zijn tanden bloot, minus eentje overigens. 

Reisleider Geert haalde met een vrolijke glimlach een papiertje met de score van de dag uit zijn jasje: bijna 20 reeën, 489 fluiters, maar dit kunnen er ook best een paar meer zijn geweest en dik 60 hooglanders. Daarbij opgeteld natuurlijk de bonte specht, die bij de uitgang de drie blije dierenvrienden naar de uitgang van het Deelerwoud begeleidde. Het was tijdens deze safari-expeditie op een prachtige woensdagmorgen in maart duidelijk Nederland op zijn mooist! Waarvan acte…..(FR)

Incident met stier als in Maashorst zeldzaam, maar risico is er altijd

Het advies is om minimaal 25 meter afstand te houden van de dieren!

Eén a twee keer per jaar ga ik met een groepje hardlopers of wandelaars Safari Joggen op de Veluwe. Dat dit niet helemaal zonder gevaar is blijkt wel weer uit het onderstaande!

Wie een bezoek brengt aan een natuurgebied in Nederland, kan zomaar oog in oog komen te staan met wilde runderen als een galloway, wisent, tauros of Schotse hooglander. Dat kan gevaarlijke situaties opleveren, zo bleek gisteren weer: een man van 63 werd aangevallen door een stier in het Brabantse natuurgebied Maashorst.

De man raakte gewond toen hij door het dier werd gespietst en enkele meters in de lucht werd gegooid. Hij zou bij de stier zijn gekomen om van dichtbij een foto te maken. De man is inmiddels ontslagen uit het ziekenhuis. Hij heeft enkele gebroken ribben en kneuzingen.

Contact met mensen kan bij de grazers leiden tot ander gedrag. "Dan zijn ze gevoerd, uitgedaagd of bijvoorbeeld weggejaagd door honden", zegt ecoloog Leo Linnartz. "Vergelijk het maar met als je zelf beroofd bent, daar word je ook anders van." Hij adviseert om altijd minimaal 25 meter afstand te houden. "En behandel de dieren met respect."

Naast voldoende afstand houden van de dieren, wordt ook aangeraden om kuddes dieren niet te doorkruisen. Daarnaast kunnen loslopende honden voor onveilige situaties zorgen. Honden moeten aan de lijn blijven, tenzij je in een losloopgebied bent. (bron)

Verslag van het 8e Safari Joggen op de Veluwe

De tocht zit er bijna op

Iedere keer wanneer ik de verslagen en foto’s van het safari-joggen langs zag komen dacht ik: goh, wat ziet dat er toch mooi uit! Koningsdag 2019 zag ik Geert staan, en hem toch maar eens gevraagd: mogen wij niet een keer mee safari-joggen? En ja, dat kon, ik zou zorgen voor de mensen, en hij voor de route! Het duurde even voordat we een groepje compleet hadden, maar toen dat gelukt was is er een datum gepland met Geert: 11 Oktober ging het gebeuren! Er kwamen nog een paar aanmeldingen bij en er vielen er weer wat af, maar om 6.45 vertrokken we toch echt richting de Veluwe. Om precies te zijn naar Groenendaal, dat kon ik achteraf zien op Strava. We hadden dondersgeluk met het weer, want er stonden heel wat druppeltjes voorspeld, maar wij hielden het zo goed als droog! Na wat instructies van gids Geert, vertrokken Dick, Theo, Inge, Dirkje, John, Geert, Gerwin en ik het gebied in. Geert had al verteld dat hij ook een keer was wezen safari-joggen en maar twee reeën had gezien. Zo waren we natuurlijk blij met alles wat we tegen kwamen. Maar het duurde niet lang, en de eerste dieren werden al gespot! Twee reeën renden het bos in! Zo, die hadden we binnen!!

Helemaal blij liepen we verder en nog geen honderd meter verder zagen we in ‘het veld’ ook van alles heen en weer rennen! Een groep wilde zwijnen rende weg, en ook zagen we in de verte wat runderen. We draaiden ons om om verder te lopen langs de bosrand, en daar zagen we in het bos weer (dezelfde?) groep reeën wegrennen. Nieuwsgierig als we waren (follow the leader) gingen we de struiken door om te kijken waar ze heen gingen. Even hebben we staan kijken en op het moment dat we terug wilden lopen, hoorden we iets dat leek op een bronstig hert. Ach ja....Gerwin en Dick zijn op het pad blijven staan....die zitten ons te plagen, hahaha grappig! Maar weer terug bij het pad gekomen, stond daar ook een enorm rund naar ons te loeren en ‘brommen’ .....We hebben ‘Herman’ even goed op de foto gezet, en met name Inge liet zich niet van de wijs brengen en zorgde er voor dat Herman mooi werd vastgelegd!

Toen toch maar weer verder, want we waren nog maar 2 km op weg! Overal zagen we sporen, grote hoeven, kleine afdrukken, en mooie rode paddestoelen met witte stippen! We volgden het pad, en troffen een grote groep Schotse hooglanders, die zeker niet bang voor ons waren! Zo schattig, van die kleine wollige kalfjes er bij! John heeft nog geprobeerd ze te aaien, maar dat ging ze toch net iets te ver. Weer een stuk verder gelopen, en toen we goed keken (goed bukken en onder de bomen doorkijken, Dick heeft dit mooi vastgelegd) zagen we daar ook nog een stuk of 7 edelherten rennen. Wauw, wat een geluk, in zo’n korte tijd al zoveel gezien! En als we achterom keken, kwam Herman ook al weer aansjokken.....die vond ons net zo interessant als wij hem! Bij het bankje een paar leuke groepsfoto’s gemaakt, en weer verder! Bult op, nog meer bult op, weer een stukje naar beneden....en weer bult op! Weer een mooie groepsfoto bij de boom met de paddestoelen, en Gerwin liet zich nog van zijn slimste kant zien, door te vragen of anderen het verschil tussen jongens en meisjes bomen wel wisten.....Zelf wist hij het antwoord, maar wij weten nu nog steeds niet waar je een jongensboom aan kunt herkennen.

Ook geregeld stukken gewandeld, zodat we goed konden rondkijken. Ineens stond er een ree op het pad. Allemaal stil, fototoestel/telefoon bij de hand, en ook deze hebben we vastgelegd. Helaas was dit beestje kreupel...Dirkje heeft nog verteld aan het beestje dat we hem echt geen kwaad willen doen, maar toch strompelde hij het bos weer in. Zelfs paarden kwamen we tegen, maar deze bleken gewoon ergens in een wei te staan! Aan de rand huppelden nog wat konijntjes rond.

Richting het eindpunt werden we weer opgewacht door een grote groep Schotse hooglanders waar we toch wel weer graag mee op de foto gingen. Die exemplaren met hele lange hoorns, daar ben ik maar niet te lang bij stil blijven staan. Al met al een prachtige route van ruim 11,5km door een prachtig gebied! Terug bij de auto begon het te miezeren, dus allemaal schone kleding aan, Theo voorzag iedereen van een lekkere mueslireep (goed geteld, precies 8!) en snel naar Aalten, waar we aanschoven voor warme koffie/thee en verse broodjes, daar waren we wel aan toe! Een geweldige ervaring, en natuurlijk ontzettend veel geluk met alles wat we gezien hebben. Buiten alle runderen, reeën, edelherten en zwijnen, ook heel veel mooie paddestoelen gezien en een prachtige natuur en een gezellig groepje!! Zeker voor herhaling vatbaar!.

Esther Schulingkamp

Toen we goed keken, zagen we daar een stuk of 7 edelherten rennen

Foto's van het 8e Safari Joggen op de Veluwe

John, Dirkje, Esther, Gerwin, Inge, Theo en Geert (foto Dick)

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Verslag van het 7e Safari Joggen op de Veluwe

De 'vroege vogels' van vanmorgen

'Blij met een gewei'

Vrijdagmorgen vond de 7^e editie plaats van het safari joggen in natuurgebied de Veluwe. Organisator Geert Wevers had weer een mooi pelotonnetje van 8 natuurliefhebbers weten te strikken voor een hele fijne ronde met de bedoeling om wild te spotten. De zonsopkomst stond gepland om 6.37 uur en Geert Wevers begon even tevoren zijn tranentrekkend welkomstwoord. De temperatuur was uitstekend, de wind speelde geen rol en toch was het avontuur bij voorbaat al gedoemd te mislukken. De mist bleek ditmaal spelbreker te zijn, want het zicht was nog geen 18 meter. Wevers, slim als hij is, schakelde direct over op een andere tactiek. De insteek van de bijeenkomst was dit keer niet de kwantiteit, maar de kwaliteit, aldus de coach, die al aan voelde komen, dat er geen dier te zien zou zijn. Toch zette de club zich vol goede moed in beweging en al na dik een kilometer was het prijs. Een 5-jarig hert was een gedeelte van zijn gewei vergeten en Wim Brinkman lazerde bijna over het prikstel heen. Van gif wilde hij het ding een eind weg gooien, maar Patrick Ikink zag er wel handel in en bood er een vorstelijk bedrag voor. Om niet de hele tijd met het gereedschap te zeulen, verstopte hij zijn hebbeding dik 1,5 meter onder de grond. Stel dat er meer natuurliefhebbers zijn…. 

Je zag feitelijk geen hand voor ogen, maar toch schoten er een tweetal reeën de verkeerde kant op. Juichend werd het duo begroet en de ochtend kon natuurlijk al niet meer stuk. Het gezelschap trok langzaam door het mooiste stukje Nederland, keek in de rondte maar behalve het gefluit van tientallen vogels was het akelig stil. Totdat er ineens een groot gevaarte opdook. Het schimmige silhouet zorgde ervoor dat Sanne Wisselink een geweldige duik nam en in een greppel stil bleef liggen. Eenmaal dichterbij gekomen, bleek het om een fotograaf te gaan, die net als wij ook al verdraaid weinig wild voor de lens zou krijgen. Pure pech natuurlijk, maar de gezelligheid maakt toch best wel veel goed. Na 4,36 kilometer hield Gerjo Wevers plots stil. Tegen de bosrand meende hij toch echt een Schotse Hooglander waar te nemen. Nu ziet Gerjo wel vaker dingen die er niet zijn, maar in dit geval bleek hij toch akelig dicht bij de waarheid te komen. Er werden 2 verkenners op pad gestuurd, die met een omtrekkende beweging naderbij trachtten te komen en deze missie slaagde. Het dier was moederziel alleen, maar de alerte Brevoortse ambtenaar Daan Migchelbrink zag tot zijn grote schrik dat de vleesklomp ongeduldig met zijn voorpoten begon te krabben en riep de voorste linie met spoed terug. Een wijze daad, want de horens zijn meedogenloos scherp als je er aan gespiest wordt. 

De voltallige groep zette zich weer in beweging en opvallend genoeg was het voortdurend Sabine Ikink die op kop sleurde. Met haar zorgzame karakter wilde de Balse blondine voorkomen dat de rest van de groep ook maar iets zou overkomen. Wat een heldin! Totaal onverwachts kwamen er zomaar 5 reeën tegelijk buurten en we konden ons geluk bijna niet op. Sanne Wisselink, emotioneel als altijd, pinkte snel even een paar traantjes weg bij het zien van dit natuurschoon. Om de club wat af te leiden, begon ze maar snel een verhaal over een rode paddenstoel met witte stippen, maar we hadden al lang door dat het haar even allemaal te machtig af werd. De kolonie spechten zorgden ervoor, dat onze tocht muzikaal begeleid werd en af en toe klonk het getokkel op de boom zo hol, dat je het idee had dat er elk moment een eik om zou vallen. Zou ook een beuk kunnen zijn, overigens. 

Op dik 8 kilometer kregen we nog een prachtig extraatje aangeboden. Een knoeperd van een Hooglander stond ineens vlak bij ons pad te koekeloeren. Frank Roos, normaliter een enorme held op sokken, ging eens even polshoogte nemen. Met grote verbazing bestudeerde hij het enorme klokkenspel van het imposante dier en wilde dit in geuren en kleuren vertellen aan zijn groepsgenoten, die echter allang en breed hun weg vervolgd hadden. De groep kwam weer bijna in het zicht van de haven toen er nog een verrassing voorbij kwam. Het bleek de bijzonder zeldzame Veluwaanse motvlinder te zijn, die vooral beroemd is om zijn asgrauwe kleur. Werkelijk een plaatje…. Om het mooie avontuur nog even extra glans te geven, werd er een hele fijne groepsfoto gemaakt en niet moe, maar wel voldaan keerde het ijzersterke team AVAjanen terug naar de vertrouwde regio. Er werd besloten om spontaan nog een lekker ontbijtje te organiseren en een anoniem duo uit Barlo tekende voor dit smakelijke sluitstuk.

Twee vragen staan er eigenlijk na deze 7^e editie van het safari joggen nog open: Waarom worden de dieren, die zonodig in de Oostvaardersplassen afgeschoten moeten worden, niet overgeplaatst naar de Veluwe, zodat wij ook wat meer kans op succesvol spotten hebben Zal het gewei bij de familie Ikink werkelijk worden gebruikt als kapstok of gaat het toch dienst doen als speeltje voor de hond? Ik heb nu al zin in de 8^e editie!

Frank Roos

Zal het gewei bij de familie Ikink werkelijk worden gebruikt als kapstok of gaat het toch dienst doen als speeltje voor de hond?

Foto's van het 7e Safari Joggen op de Veluwe

van rechts naar links Sanne Wisselink, Frank Roos, Gerjo Wevers, Patrick Ikink, Sabine Ikink, Daan Migchelbrink, Wim Brinkman en Geert Wevers

Klik op de link voor de foto's van Daan Migchelbrink

fotoalbum

Het verslag van Frank Roos volgt zo snel mogelijk

Verslag van de 6e editie van het Safari Joggen

Na 10,13 km joggen/wandelen kwam er een eind aan deze mooie Safari-route

Safari-joggen op de Hoge Veluwe

Vanochtend om 6.45 uur was het dan eindelijk zover: Op weg naar Groenendaal (Hoge Veluwe) om te gaan Safari-joggen, onder leiding van Geert Wevers. Met 10 personen stonden we allemaal klaar in donkere loopoutfit, want dat was de afspraak en stond duidelijk vermeld in de aankondiging van deze loop. Andre Bruil trok zich hier niets van aan en schitterde in het fluorescerend geel. Niets mis mee, maar of het loslopend wild dat zou accepteren was nog maar de vraag. Grote verrassing was dat Dirk Vreeman speciaal voor deze gelegenheid zijn camper had meegenomen, inclusief broodjes, luxe vleeswaar, koffie, fruit en allerlei gezonde sapjes voor na afloop. Het was nu al feest! Na een uurtje rijden parkeerden we de auto, camper en heette Geert ons welkom.

Officieel mochten we pas bij zonsopkomst (7.58 uur) het bos in, maar omdat Geert ons als ongeduldige hardlopers niet tegen kon houden, vertrokken we stiekem toch iets eerder. Vrijwel meteen spotte we een aantal reeën. Frank was zeer goed voorbereid en had een verrekijker meegenomen. Ook om uiteraard het verschil te kunnen zien tussen een ree en een wolf, want ook de wolf kan mogelijk nu toegevoegd worden aan het lijstje van gesignaleerde dieren. Maar gelukkig of juist helaas...De wolf hebben we niet gezien. Wel een aantal wild-plassers.

Al joggend liepen we een paar kilometer verder en kwamen we in het gebied van de Schotse Hooglanders en hun kalfjes. Rechts in de wei de stieren met hun hoorns en links in het bos de schattige kalfjes, ik schat zo’n 20 stuks. Andre durfde het aan om met zijn felgele shirt dichtbij zo’n stier te gaan om even “rustig” een foto te maken. Dat ging goed. Al joggend maakten we weer een aantal meters, in de hoop nog een aantal zwijntjes tegen te komen. Waarschijnlijk door al het geklets hadden de dieren zich goed verstopt. Wel waren we erg onder de indruk van een tweetal modderpoelen en een diversiteit aan paddenstoelen. Het joggen werd ingeruild voor wandelen, zodoende konden we nog meer genieten van de natuur en het fijne zonnetje.

Na 10,13 km joggen/wandelen kwam er een eind aan deze mooie Safari-route, waarbij het aantal gesignaleerde dieren deze keer ietwat beperkt is, maar dat mocht de pret niet drukken. En bij terugkomst was het letterlijk weer feest, zelfs aan de slingers was gedacht! Evelien had speciaal voor deze gelegenheid een heerlijk verantwoorde appeltaart gebakken en samen met de catering van Dirk was het dubbel en dwars genieten. Geert bedankt voor het organiseren en dat je ervoor gezorgd hebt dat we weer heelhuids zijn terugkomen. Het was een prachtige ochtend.

Groeten,

Denise van der Donk

Dirk en Evelien, de mensen van de catering

Foto's van de 6e editie van het Safari Joggen

De groep Safari Joggers

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Verslagje en foto's van de 5e tocht van het Safari Joggen op de Veluwe

van links naar rechts: Carla Hoornenborg, Angelique Vrijdag, Julia Roos, Sien Meinen, Lianne ter Haar, Dick Lubbers, Wilma Elburg, Geert Wevers, Gerben Schepers en Geert Kip

Vandaag staat er voor de 5e keer een Safari tocht over de Veluwe op het programma en het is voor mij de eerste keer dat ik in een wintermaand mee ga. Het voordeel hiervan is dat je niet zo vroeg op hoeft, want de zonsopgang staat voor deze dag op 8.28 uur. Dat betekent om 7.15 uur vertrekken uit Aalten. 

Toen Geert Kip me ongeveer zes weken geleden vroeg of ik dit nog een keer wilde organiseren, duurde het maar even of er hadden zich al 10 atleten opgegeven die graag mee wilden. Het blijft dan ook altijd een bijzondere gebeurtenis, waar ik zelf graag bij mee ga. Het wild dat we vandaag gespot hebben bestaat uit zo'n 20 wilde zwijnen, 40 reeën, 50 runderen en wat hazen en konijnen. Toen de nevel wat opgetrokken was, kwam zelfs het zonnetje te voor schijn, wat de morgen helemaal compleet maakt.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Verslag van de 4e tocht van het Safari Joggen op de Veluwe

van links naar rechts Sien Meinen, Chantal Posthumus, Geert Kip, Rianne Fokkers, Paul Stortelder, Geert Wevers, Linda de Vries en Dick Lubbers

Enkele maanden terug vraagt Geert Kip me of ik nog een keer een groepje wil begeleiden met het Safari Joggen, dan zal hij wel voor 8 personen zorgen. Dat vind ik altijd leuk om te doen en ik ga dan ook graag mee  Het was even naar een geschikte datum zoeken maar deze is al vrij snel gevonden. De tocht staat voor mij voor de 4e keer op het programma.

De drie andere keren ben ik in mei, juni of juli met een groepje mee geweest en dan is er altijd genoeg wild te zien. Dit keer was het wat vroeger in het seizoen en het voordeel hiervan is dat de zon pas om 7.19 uur op komt, voor zonsopgang mag je officieel het 'veld' niet in en daar houden we ons ook keurig aan. Dat betekent dat we ook niet zo heel vroeg weg moeten maar ik heb geen idee of we net zoveel wild zullen zien.

Waar we de andere keren in de eerste kilometers het meeste wild zien, komen we nu helemaal niets tegen. Wel loopt er een boswachter die van de andere kant komt en even later een MTB-er en dat beloofd vaak niet veel goeds. Als er mensen hebben gelopen of gefietst is het wild vaak weg. We zijn al bijna twee kilometer op weg als ik me toch een klein beetje zorgen ga maken maar ineens steekt er op ruim 50 meter voor ons op het pad een ree over. 

Gelukkig dat we er één gezien hebben denk ik nog maar daarna valt het nog reuze mee en hebben we ongeveer 10 wilde zwijnen, 15 reeën en 30 runderen gespot. De meeste dieren lopen in het tweede gedeelte van de route, een stukje natuur waar anders altijd een stuk minder wild zit. Als we weer terug in Aalten zijn staat er in het AVA'70 clubhuis nog een lekker ontbijtje op ons te wachten. Met het prachtige weer en een mooie zonsopkomst is het toch nog een schitterende morgen geworden. 

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

foto's Dick Lubbers

Verslag van de 3e tocht van het Safari Joggen op de Veluwe

Roy Ebbers, Frank Roos, Gerben Duenk, Andre Bruil, Walter Vaags, Geert Wevers en Theo Stronks (fotograaf Wim Rensink)

Safari Joggen wat voor idee geeft dat. Gaan we naar Afrika de Big Five bekijken!!?? Dat is het niet. Het is een initiatief van Geert Wevers om voor dag en dauw op de Veluwe wild te gaan spotten, en tegelijk onze passie voor hardlopen te beoefenen. Het begon voor mij afgelopen Hemelvaartsdag tijdens het bierfeest op de markt. Het was perfect weer voor een biertje, en op de markt tijdens het nuttigen hiervan kom ik met Geert in gesprek we kletsen wat en op enig moment komt de term “safari joggen” op tafel. Ik begreep niet goed waar het over ging, en na wat opfrissing van Geert begon het wat te dagen en kon ik mij herinneren hier al eens wat over gelezen te hebben. “er is nog 1 plek over” zegt Geert “hoe laat gaan jullie weg” vraag ik “we starten bij zonsopkomst!!!” (5.20 uur)! Na hier heel even over nagedacht te hebben. Zei ik “schrijf mij maar op”

Op vrijdag 10 juni is het zover de wekker gaat om half 4, het vertrek bij AVA'70 is om 4.30 uur, het begint dan enigszins licht te worden. De ander “wildspotters” zijn: Frank Roos, Walter Vaags, Andre Bruil, Wim Rensink, Theo Stronks, Roy Ebbers en Geert zelf natuurlijk. Het is nog rustig op de weg en al snel komen we bij ons einddoel in de buurt. In de buurt van Arnhem op de carpool plaats pikken we Roy op en na een 10 minuten rijden zijn we op de plek van bestemming. In het laatste stuk rijden we op een rustige weg door het natuur gebied. We beginnen al zenuwachtig te worden gaan we wat zien, is er niemand voor ons!! Want als dat zo is dan is de kans een stuk kleiner voor ons om wat te zien. Gelukkig zien we vanuit de auto al wat wild lopen, de dag kan nu al niet meer stuk.

We stappen uit de auto en de loopkleding wordt aangetrokken de “dresscode” is donkere kleding. Zelf gisteren uit de winkel een camouflage shirt meegenomen ik wil goed voor de dag komen. Snel wat eten, een slok water en we gaan op pad. Geert is de gids vandaag, voor hem is het de derde keer en hij kent de weg als zijn eigen achtertuin. Na 3 minuten lopen zien we de eerste dieren al lopen, gelijk zijn we aan het wandelen, de foto toestellen worden voor de dag gehaald en de verrekijkers voor de ogen gehouden, dit om alles nog beter te kunnen zien. Wat we tijdens de tocht allemaal niet zien: Bizons, reeën, herten, een vos, wilde zwijnen met jongen en een ulk, het is geweldig om dit zo mee te maken. Nooit geweten dat de natuur in Nederland zo mooi kan zijn. Je moet er echt vroeg voor zijn, maar het is de moeite waard.

We lopen 11 km het grootste gedeelte wandelen we, maar niemand die er wat om geeft het genieten van de natuur is het doel van deze tocht. Half 8 zijn we op de terugweg, bij Geert aangekomen staat er een tafel met broodjes voor ons klaar. Dit alles klaar gezet door Ina en Merle we kunnen gaan zitten en worden bedient alsof we in een sterren restaurant zitten. Ik vond het enorm leuk om te doen, met een stel “kearls” die allemaal net zoveel genoten hebben dan ik. Geert bedankt voor de tour door een uniek stuk Nederland. De Big five van de Veluwe hebben we gezien. Ina en Merle bedankt voor een geweldig ontbijt.

Volgend jaar wil ik graag weer mee.

Gerben Duenk

Klik op de link voor de foto's van Gerben en Geert

fotoalbum

Deelnemers: 1.Roy Ebbers, 2.Frank Roos, 3.Gerben Duenk, 4.Andre Bruil, 5.Walter Vaags, 6.Theo Stronks, 7.Wim Rensink, 8.Geert Wevers

Zeg het maar (Wim Rensink)

Het is niet zo goed te zien maar hier liep een roedel van zeker 30 reeën

Frank Roos

Verslag van de 2e tocht van het Safari Joggen op de Veluwe

Het wild was er weer

Op zaterdag 23 mei hebben we met een groep van 8 personen en een gids een Safari tocht over de Veluwe gemaakt (zie verslag). Dat is me toen zo goed bevallen dat we donderdagmorgen weer met een groepje van 5 personen zijn geweest, dit keer om te wandelen. De wekker liep al om 4.00 uur af maar het was de moeite weer meer dan waard. 

De weersomstandigheden waren geweldig en onder een opkomende zon hebben we weer van alles gezien, waaronder edelherten, reeën, wilde zwijnen en runderen. Dit keer heb ik zelf de route uitgezet en ik blijf het prachtig vinden om te doen. In de toekomst zal ik nog zeker eens vaker gaan.

Deelnemers: 1.Henk Grievink, 2.Arda Obbink, 3.Ina Wevers, 4.Joop Obbink, 5.Geert Wevers

Foto's en verslag van de 1e tocht van het Safari Joggen op de Veluwe

Staand Andre Bruil, Denis Woeltjes, Frank Roos, Geert Wevers en Patrick Ikink. Zittend Sabine Ikink, Ankie Bruil en Anita Roos

Vanmorgen om 4.15 uur zijn we vertrokken voor een schitterende safari tocht van ruim 16 kilometer met 8 atleten en een gids over de Veluwe. Wat een mooi gebied en wat een wild, meer dan 200 reeën, edelherten, wilde zwijnen en runderen hebben we gezien. Daar ga ik in de toekomst nog eens vaker 's morgens heen, prachtig. Na afloop van de tocht hebben we genoten van een heerlijk ontbijt bij de familie Roos.

PUUR GENIETEN VOOR AVA`70- ATLETEN BIJ  SAFARI-JOGGEN

Het is zaterdagochtend 04.12 uur, als een 8-tal atleten zich bij het clubhuis van AVA`70 meldden voor een bijzonder avontuur, namelijk safari-joggen. Tijdens een duurloop op de Veluwe is het de bedoeling om wild te spotten en het groepje vroege vogels durfde deze uitdaging wel aan. Er werd koers gezet richting Arnhem om te verzamelen op een parkeerplaats, waar de gids van de organisatie zich bij de Avianen zou gaan voegen. Tijdens dit rustmomentje werden er in korte tijd toch een paar taferelen waargenomen, die geheel andere hobby`s verraden dan hardlopen. Mocht u benieuwd zijn naar meer details…. Andre Bruil kan er van alles over vertellen. Afijn, nadat Erik Hesselink zich aan de groep had voorgesteld als wildkenner, ging het naar de startplek van de route, die zich aan de rechterflank van de Veluwezoon bleek te bevinden. Even snel omkleden, de beentjes oprekken en bepakt met twee verrekijkers ging de club op pad.

Na exact 219 meter ging het al gruwelijk mis. Geert Wevers was een beetje aan het pielen met zijn cameraatje, zag een stronkje van een kleine 7 centimeter hoog over het hoofd en klapte voor de grond. Anita Roos, die kort achter hem liep, had niet eens de tijd om zich te bedenken en lazerde in volle vaart over onze huisfotograaf heen. Toen beide nog bleken te bewegen, was het natuurlijk lachen geblazen. De gids schudde buiten het oog van de camera even zijn hoofd en vroeg zich ongetwijfeld af, met welk zooitje ongeregeld hij deze ochtend op pad was gestuurd. Een Schotse Hooglander, die 25 meter verderop stond te grazen had zich het voorval bekeken en kon zijn ogen ook al bijna niet geloven bij het zien van deze onbenulligheid. De route werd echter toch maar vervolgd en het was de bedoeling om even stil te zijn, zodat het wild al niet bij voorbaat de hoeven zou nemen. Een onmogelijke opdracht voor Patrick Ikink zo bleek. De Barloer keek zich de ogen uit bij het zien van al dit natuurschoon en dacht dat het de bedoeling was om elke Hooglander persoonlijk een goede morgen te wensen.  

Na 650 meter hield de lopende karavaan halt op de plaats. Aan de rechterzijde lag een zeer uitgestrekte vlakte en het was net of al het wild zich hier verzameld had, om de club atleten te komen bekijken. Naast tientallen Schotse koeien, huppelde er ook een kudde wilde zwijnen rond. De gids gaf ons de verrekijkers en noemde ons waar we vooral moesten kijken. Hij gebruikte daarbij de stand van de wijzers van de klok en dat was voor menigeen al bijna teveel gevraagd. Omdat het verder rustig was, gunden de dieren ons de tijd om te spotten. Roedels edel- en damherten  en omgekeerd graasden er, jogden over het veld en trokken zich van onze aanwezigheid erg weinig aan, gelukkig maar. Erik Hesselink gaf aan, dat het maar zelden voorkomt, dat er zoveel wild op korte afstand waarneembaar is. Hij wist natuurlijk niet welke staat van dienst de lopers en loopsters hadden, want dan had hij dit vast niet gezegd.

De route werd vervolgd, maar de grote stroom herten en zwijnen zorgde ervoor dat het tempo niet omhoog ging, sterker nog, de rustmomenten hadden de overhand. De vlakte werd afgebogen en een mooi glooiend pad doemde voor ons op. Na 3789 meter volgde het volgende spotmoment, waarvoor de hele meute overigens wel op de knieën moest. Op het pad was een hagedisje druk doende zich lekker te nestelen in een zelf gegraven kuiltje. De zon scheen precies op dit fijne plekje en het kronkelende diertje wilde net beginnen met een zonnig momentje rust. Een paar fotootjes en weg was het gezelschap weer. Smalle paden en akelig smalle grindstrookjes wisselden elkaar regelmatig af en het was natuurlijk best spannend wie de volgende zou zijn die met de neus over de grond zou schuiven. Een prachtig mooi zandspoor was er tussen de groene bomen getrokken, waarop we rustig onze route konden vervolgen en het tempo werd iets opgeschroefd. Het was immers al 06.15 uur, dus alle aanleiding voor wat snelle kilometers. De volgende kolonie dieren kondigde zich aan, al was stoppen geen optie. Het bleek immers om een groot aantal kuddes muggen te gaan en die zorgden er automatisch voor dat de groep niet of nauwelijks stil viel. Slechts voor een kleine sanitaire stop werd er lichtjes ingehouden. Het vogelgehalte nam in dit tussenstuk enorm toe. Spechten, eksters, merels, vinken en een enkele koekoek… je zag ze soms niet eens, maar horen deed je ze des te beter.

Het hoogste punt van ons traject op ruim 100 meter werd bereikt via een langzaam omhooglopend pad en de afdaling kon beginnen. Bijna tenminste, want ineens kregen we een nieuw natuurverschijnsel, tenminste voor ons. Langs de schors van de boom groeiden gipskleurige paddenstoelen omhoog en  een enkele onnozele ziel riep, dat dit waarschijnlijk bedoeld is voor kabouters om naar de top te laten klimmen. Even werd gekeken of onze gids dit domme geklets had opgevangen, maar dit bleek gelukkig niet het geval. De weg naar beneden was er eentje waarbij vooral onze trail-deskundige Dennis Woeltjes zich geheel kon uitleven. Hij twijfelde nog even om zijn shirt uit te doen, want deze pure natuurliefhebber loopt graag in zijn blote bast, maar dit keer kon hij zich uitstekend inhouden. Het zou onze reputatie natuurlijk een enorme deuk hebben opgeleverd. Zelfs in de slotfase gebeurden er nog een aantal opmerkelijke gebeurtenissen. Opeens dook er zomaar een kudde damherten voor ons op en de verrekijkers werden weer ingesteld. De lopende groep naderde de kijkende groep en het was wachten op het moment dat er zich een splitsing zou voordoen. De kleine en waarschijnlijk jonge herten namen een wijs besluit en staken over. Het schouwspel was voorbij toen er nog een hele grote volgde, die het spul op het juiste pad moest houden. Sabine Ikink stopte abrupt, sloeg haar hand voor de mond en riep in pure extase: “Oh, wat een joekel!”  Goed, het was een groot exemplaar, maar deze reactie leek lichtelijk overdreven. 

De gids werd een beetje stiller en achterin de groep ging het praatje rond, dat de beste man de route kwijt was. Er volgde wat geslinger door kleine bosjes, een groot pad werd linksaf genomen en later weer rechtsaf, maar verderop was de eindstreep echt wel in zicht. Nog een laatste natuurschoon reptiel dook op, namelijk een slang van een dikke 28 centimeter. Het bleek te gaan om een hagelworm, die speciaal voor deze gelegenheid gerekend mag worden tot de slangachtige soort. Anky Bruil haastte zich met gezwinde spoed naar de vondstplek, maar toen ze hijgend en zwetend aankwam, bleek het beestje te zijn verdwenen tussen takken, bladeren en gras. Wat een pech…. De eindstreep was getrokken na 16,39 kilometer en werd door het achttal met gemak gehaald in een tijd van net boven de 2 uur. Voor 1 keer werd het sleurende tempo ingeruild voor het pure genieten. Het verblijf in de grootste dierentuin van Nederland op de Veluwezoom op dit vroege tijdstip was de moeite dubbel en dwars waard. Er werd op hartelijke wijze afscheid genomen van onze gids, Erik Hesselink,  die ons via een prachtige route door de natuur leidde, waarvoor onze warme dank.

Het feit dat het 8-tal leden van AVA`70 op deze schitterende ochtend een enorm aantal dam- en edelherten, Schotse Hooglanders en wilde zwijnen kon spotten is puur geluk en biedt dan ook geen enkele garantie voor een volgende keer. Of zou het gezien de samenstelling niet helemaal op toeval berusten…….De safari-trip werd afgesloten met een gezellig ontbijt om de verloren calorieën weer aan te vullen en na te kletsen. Ook dat was overigens puur genieten.   

Deelnemers: 1.Andre Bruil, 2.Dennis Woeltjes, 3.Anita Roos, 4.Sabine Ikink, 5.Anky Bruil, 6.Patrick Ikink, 7.Frank Roos, 8.Geert Wevers       

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Frank

Wild spotten

Even uitrusten

Erik Hesselink, onze gids