Afstand is geen bezwaar voor Brinkman en Robbe

Dirk-Jan Robbe en Wim Brinkman

Zo eind december, als de top 2000 weer op radio 2 is te horen, is het ook tijd om eens de balans op te maken wat betreft het hardlopen. En dan speciaal de hardloopwedstrijden met mijn hardloop vriend Dirk-Jan Robbe. Al ruim voor de Corona periode liepen wij veel samen, bijna elke zaterdagmorgen was het wel raak. Of een rondje in Aalten maar meestal in Groenlo. Hierna koffie of thee drinken, alle problemen van de wereld de revue laten passeren en vaak met onze oplossingen  komen. Tijdens de lock down werd het samen lopen juist intensiever, want 1,5 a 2 meter afstand was voor ons makkelijk te doen.

De jaren hierna veel wedstrijdjes samen gelopen, waarbij niet altijd naar de afstand op deze wedstrijden werd gekeken. Voor 5 kilometer hardlopen soms 2 uur in de auto zitten was geen uitzondering. Maar tijdens deze ritjes hadden dan ook mooi tijd om alles weer bij te praten. Maar toen kwam het voorjaar van 2024 en wij (Jeanet en ondergetekende) hadden besloten, dat wij dichter bij onze (klein)kinderen wilden gaan wonen in Zwolle. Niet Zwolle bij Groenlo maar Zwolle in Overijssel. Maar wat zou dit gaan betekenen voor het wekelijkse hardlooprondje met Dirk-Jan? Zwolle-Groenlo of vice versa, is iets dat je niet elke zaterdagmorgen even doet.

Maar gelukkig was Dirk-Jan hier vanaf het begin erg duidelijk in, de verhuizing mocht niet ten koste gaan van onze vriendschap en het hardlopen. En nu een heel jaar verder de balans eens opgemaakt van wat het jaar 2025 ons nu werkelijk heeft gebracht? Wat is er werkelijk van terecht gekomen? Veel hardloopwedstrijden hebben we toch nog samen gelopen. Was het niet in de Achterhoek dan wel in de omgeving van Zwolle of zelfs in Duitsland. Van trails tot gewoon 5 kilometer wedstrijden, van alles kwam voorbij. In de bloedhitte van Haldern, omdat in Nederland alles was afgelast, of door de modder van de Haarlebergtrail.

Soms samen met hardloop icoon Gerrit Dijkslag, soms samen met Liesbeth, een collega van Dirk-Jan, maar altijd was het gezellig en de moeite waard. In totaal hebben we14 wedstrijden gelopen en ook nog een aantal keren samen een duurloop gemaakt. Terug kijkend op dit jaar ben ik erg blij met mijn vriend Dirk-Jan. Zeker niet alleen om het samen hardlopen maar vooral omdat afstand bij vriendschap geen probleem hoeft te zijn en dat is best bijzonder. Hopelijk wordt 2026 ook weer een mooi hardloop jaar en kunnen we nog vele wedstrijden samen aan de start verschijnen. En ik ga er van uit dat Lars, de zoon van Dirk-Jan, die ondertussen al iets besmet is met het hardloop virus, ook soms van de partij zal zijn. Vanuit Zwolle wensen wij iedereen een goed maar vooral gezond en sportief 2026 toe.

Groeten Wim Brinkman

Uitslagen van de 37e Kanonsloop in Groenlo

Een delegatie van AVA'70

Klik op de link voor de uitslagen

5 kilometer

10 kilometer

bedrijvenloop

site organisatie

Uitslagen van de 36e Kanonsloop in Groenlo

Het podium van de 5 kilometer: 1. Evan Oosterink, 2. Joran Luiten, 3.Luuk te Brake

Onder prima weersomstandigheden, droog maar niet te warm, werd zondag 6 oktober de 36ste editie van de Kaak Kanonsloop gehouden. Samen met de Bedrijvenloop goed voor 266 deelnemers. Daarbij kunnen nog opgeteld worden de scholieren die meededen aan de Obstacle Run. De kanonslooproute volgde voor een deel de Grolse gracht, maar deed ook de ‘buitenstad’ aan, start en finish waren weer bij de muziekkoepel. Algeheel winnaar op het ‘koningsnummer’, de 10 kilometer, was de 30-jarige Vincent te Brake, namens de Winterswijkse vereniging Archeus.

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Uitslagen van de 35e Kanonsloop in Groenlo

Henk ter Beest, Paula Verwaaijen, Tom van Beusekom en Patrick Ikink

Uitslagen Aaltenaren en AVA'70 leden 

5 kilometer: Lisa te Molder 19.18 min, Patrick Ikink 19.57 min, Henk ter Beest 20.21 min, Marc Wisselink 21.19 min, Paula Verwaaijen 23.26 min

10 kilometer: Annemarie Arentsen 43.01 min

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

AVA`70 B-selectie zomeravondetappe - deel 9

De groep wordt op de gevoelige plaat vastgelegd door trainer Marco van Rijs

Grenzeloos juweeltje

Je hebt van die avonden, dat alles dik mee zit en dinsdag 15 augustus jl. was er zo eentje. Er stond voor de B-selectie van AVA`70 een hele fijne zomeravondetappe op het programma en de 9e in de reeks. Weg van de vertrouwde roots en op locatie een mooie duurloop afwerken is het programma, waar trainer Marco van Rijs al jaren erg veel punten mee scoort. Deze prachtige zonnige avond moest het allemaal in het Zwillbrocker Venn gaan gebeuren. Op de grens van Nederland en Duitsland, ter hoogte van Groenlo ligt dit schitterend mooie natuurreservaat. Om er te kunnen komen had de goedlachse coach de route beschreven en verduidelijkt met foto`s. Om niets aan het toeval over te laten, had hij toegezegd een zichtbaar AVA`70-bord ter herkenning te plaatsen. Hoe gek kun je het maken? Voor Paula Verwaaijen was dit allemaal nog niet goed genoeg. Zonder haar vertrouwde Tom-Tom besloot ze vanaf Lichtenvoorde zomaar de eerste beste auto te gaan bumperkleven, in de hoop dat dit haar op de gewenste locatie zou brengen. Ze had geluk en bijna juichend stapte ze op de parkeerplek uit haar zwarte bolide. Ook Mart Slotboom stapte inmiddels uit de auto en had zijn ID-kaart in de hand, die hij trots aan iedereen toonde. De fanatieke jeugdtrainer komt niet zo vaak in het buitenland en laat dan in dat geval niets aan het toeval over. Je zult toch maar controle krijgen en niets bij je hebben, zo zal hij gedacht hebben. Inmiddels waren er al meerdere atleten gearriveerd, toen er ook een gammele bak aan kwam ronken met een mountainbike achterop. FC Barlo stapte uit het voertuig en het tweetal had de kop al drijfnat, want in 1978 waren de barrels nog niet uitgerust met een airco.

Net toen van Rijs met zijn welkomstwoord wilde starten, rammelde zijn I-phone. Niemand minder dan Ria Hunting kon het vertrekpunt niet vinden en was totaal in paniek en hyperventileerde bijkans. De coach sprak de atlete vaderlijk toe, stelde de hardloopster eerst op haar gemak en gaf aan om haar tegemoet te fietsen. De verbijsterde atleten die al klaar stonden om te gaan draven achterlatend, sprong hij op zijn mountainbike. Afijn, met Ria aan boord en 8 minuten later dan gepland, ging de ijzersterke groep van start. Blakend van het zelfvertrouwen, namen Geert en Theo direct de koppositie in handen en stonden deze ook niet meer af. Het illustere duo kent overal de weg, tenminste dat zeggen ze, dus liet de rest het er maar op aan komen. Al slingerend ging het gezelschap van Duits grondgebied met een omtrekkende beweging richting het thuisland en genoot van de prachtige natuur. Peter Ligterink was zo verrukt over de fraaie omgeving dat hij van puur genot de grond kuste. De groep hield even stil bij dit bijzondere schouwspel, maar al snel werd de route vervolgd. Opvallend was het feit dat Linda Scholten zich achter de kop van het pelotonnetje had genesteld. Normaliter moet ze helemaal niets hebben van warmte, laat staan hitte, maar de allround sportvrouw had net een fietshoogtestage in Frankrijk afgewerkt en gebuffeld in zeer zwoele omstandigheden. Het heeft haar zichtbaar goed gedaan, want ze liep fluitend mee. Hoe mooi is dat?

Bijzonder was het feit dat Wim “de Sloffert” Rensink ook zijn patta`s had aangetrokken om deze zomeravondetappe te ervaren. Hij zou immers de dag daarna zijn televisiedebuut gaan maken bij omroep Gelderland, dat op bezoek zou komen in zijn Dale. Van enige nervositeit, was echter in het geheel geen sprake en daarom genoot hij dubbel en dwars van de flora en fauna. Tal van dieren werden gepasseerd of liepen zelf in de weg. Ganzen hoorde je, een ree stond te kijken, een eekhoorntje kroop in de boom, konijnen liepen rustig over ons parcours en duizenden muggen dansten op het water. De beste gids aan boord bleek overigens niet de trainer te zijn, maar Rik Delsing, die een boekje open deed over de geschiedenis van het reservaat, de Leemputten en wat al niet meer. Hij ging eeuwen terug in de tijd, toen een enkeling over het water bleek te kunnen lopen en in deze contreien het waterfietsen een populaire manier van verplaatsen bleek te zijn. De kilometers volgden elkaar inmiddels al lekker op en waar hier en daar een fotootje werd gemaakt en het laatste nieuws werd doorgenomen, zorgde Gerjo Wevers er voor dat alles op de camera werd vastgelegd. De goedlachse man van staal zorgt altijd voor mooie beelden, waar later door Marco van Rijs studie naar wordt gedaan en met name wordt gelet op houding, pasfrequentie en de knie-inzet. Zo heeft de coach gelijk weer oefenstof.

Het mooiste van de avond was duidelijk bewaard voor het laatst, toen bij het open water de vogelkolonie werd bestudeerd. En verdomd…. Terug van weggeweest… de flamingo. Niet één of twee exemplaren, maar veel meer. Genieten met een hoofdletter G dus. In het spothok stonden ook enkele cameramensen met lenzen van een meter lengte en de doorsnede van een frisbee, dus dan heb je het wel over echte professionals. Toen de rest van de groep al weer was vertrokken voor de afsluitende 908 meter, kreeg Frank een niet zo erg aardige opmerking van de fotografen naar zijn hoofd geslingerd. Zo gaven ze bijvoorbeeld aan, dat wij toch geen echte hardlopers waren en ook al helemaal geen verstand van vogels hadden. Met die tweede opmerking hadden ze misschien een punt, maar om tot de conclusie te komen, dat de selectie van Marco zeker niet tot serieuze atleten gerekend kunnen worden… Dan ga je toch wel erg ver. Roos was des duivels en snauwde de cameralui toe of ze wel konden zwemmen? Een toevallig passerende toerist kon nog net ingrijpen en stuurde de overspannen draver maar weer op pad richting de finish.

Na een kleine 10 kilometer natuurschoon werd deze voorlaatste zomer-etappe afgesloten met alleen maar zwetende en lachende gezichten. Het afscheid kwam nabij, maar niet voordat trainer Marco luidkeels werd toegezongen door zijn volgelingen, vanwege zijn 51e of 54e verjaardag. Langzaam werden de ogen van de emotionele Barloër steeds vochtiger en hij wist na het 3e couplet niet hoe snel hij weer in zijn bolide moest stappen. Hoe mooi is dat?

Het was voor de aanwezigen van de AVA`70 B-selectie weer een gedenkwaardige avond in het Zwillbrocker Venn en reken er maar op, zijn ze ook bij de laatste editie van de zomeravondloop van 2023 weer van de partij zijn….. (FR)      

Het weekend van 10, 11 en 12 maart 2023

De heer DJ. R uit Groenlo en de heer W.B uit Aalten

Soms heb je van die weekenden, waarin niets gebeurt, en voordat je er erg in hebt is het alweer maandagmorgen. Maar het kan ook soms heel anders lopen, je bedenkt je iets van tevoren, maar niets gaat zoals het bedacht is. Het weekend van 11 en 12 maart was er weer zo een. De weersvoorspellingen gaven op donderdag al niet veel goeds aan het weekend. En het gezegde: Maart roert zijn staart, werd op vrijdagavond nog maar eens bevestigt. De afgelopen wintermaanden (of was het al voorjaar?) geen sneeuw gezien, maar op vrijdagavond werden we toch verrast met een dun laagje witte poeder. Voor de buiten speel groep van Andre B, was dit misschien wel de kers op de taart, want als de afstand nog geen uitdaging mocht zijn, dan waren het deze onverwachtse weersomstandigheden wel. Schitterende plaatjes gezien van de Sallandtrail, en het blijkt maar weer, hoe mooi het dicht bij huis ook kan zijn.

Gelukkig was het op zaterdagmiddag een heel ander weer plaatje. Op de AVA-baan was nl het jaarlijkse feestje van Track &Field Run. Alles deze middag was bijna zon "geel", op een enkele verdwaalde vreemdeling na. Jammer genoeg, wordt dit steeds meer een onderling AVA-feestje, en zien we weinig atleten van andere verenigingen aan de start staan. En het had nog wel de grote finale moeten worden van de Achterhoek cup. Hoewel hier ook nauwelijks ruchtbaarheid is aangegeven, laat staan dat ergens het tussen klassement bekend was. Hoe kan dit toch ? Zou het komen omdat er ook bij andere wedstrijden steeds minder AVA -geel te zien is? Ging je eerder met auto s vol naar bv Beek, Doetinchem, of zelfs NIjverdal, nu schrik je bijna als, je bij een wedstrijd een AVA'70 lid tegenkomt. Op zaterdag 13 mei is er bij Argo weer de BAX 5x5 estafetteloop, een mooie gelegenheid om weer eens met vele Ava-lopers aan de start te staan.

Zelf hebben Dirk Jan Robbe en ondergetekende op zondagmorgen in Hengelo (O) gelopen bij de Woolderesloop. Dit is een hele mooie loop op 4 zondagmorgens, 2x in januari, 1x in februari en 1x in maart. Veel lopers gebruiken deze wedstrijden als voorbereiding voor bv de Halve marathon van Hengelo (ook een aanrader) of voor Enschede. Je kunt kiezen uit 3 afstanden, en er wordt een klassement gemaakt, maar je kunt ook gewoon per keer mee lopen. Over de N18 en op zondagmorgen ben je met een 40 minuten op plaats van bestemming. Er is genoeg parkeerplek, kleedruimte en douchevoorziening aanwezig en dat allemaal op loopafstand. Het is echt een aanrader om eens een keer te lopen. Zo, wie, zo is het wel eens goed, om als loper eens veel meer te gaan kijken richting Twente, er zijn daar zo leuke kleinschalige wedstrijden, en je komt nog eens in een ander omgeving.

Maar!!!!!!! Bijna was dit mooie betoog helemaal niet nodig geweest. Want zaterdagmorgen rond 10 uur vond er een merkwaardig ongeval plaats aan de Ruurloseweg in Groenlo ter hoogte van de bushalte. Volgens ooggetuigen was er het volgende gebeurt: Na het wekelijkse hardlooprondje van de heer DJ. R uit Groenlo en de heer W.B uit Aalten, waren net aan het bijkomen van een zeer snelle laatste kilometer. De heer DJ. R, hapte naar adem en hing bijna met zijn kin op zijn schoenveters, toen er van uit de richting van de rotonde, bij het tankstation, een donkere SUV aan kwam rijden. De heer DJ. R liep aan de linker kant van de weg op het fiets gedeelte en was net weer een beetje rechtop gaan staan. De auto raakte De heer DJ. R, aan zijn rechter elle boog. Wat er toen gebeurde, maar vooral welke taal er toen te horen was, is met geen pen te beschrijven. Zelfs in Voor-Beltrum en bij Erve Kots blijkt het te zijn gehoord. De automobilist koos wijselijk eieren voor zijn geld en reed nog harder door, om erger te voorkomen. De heer DJ. R had gelukkig geen blijvend letsel of het moet iets zijn geweest van zijn echo? En het bleek dat hij opeens wonderbaarlijk snel over zijn vermoeidheid van de laatste kilometer heen was. 

Na een korte evaluatie, een kop thee en veel suiker, was alles weer goed, en konden we rustig op de zondagmorgen naar Hengelo. Al met al weer een mooi, afwisselend en sportief weekend. Nog maar 5 nachtjes slapen, en dan is het alweer weekend. IK verheug me er nu alweer op.

Wim Brinkman

De positieve metamorfose van deze Lock down

Dirk Jan Robbe

Je hoort de afgelopen periode heel veel negatieve verhalen over de invloed van de Lock down op diverse groepen mensen. En natuurlijk is het geen gemakkelijke tijd en hoopt iedereen op een mooie zomer, waar we weer van alles samen kunnen doen. Maar, zoals altijd heeft ook deze medaille een andere kant, namelijk een positieve metamorfose voor bepaalde personen. Graag wil ik zo iemand aan jullie voorstellen en mijn ervaring van deze metamorfose met jullie delen.

Het gaat namelijk om Dirk Jan Robbe uit Groenlo, gewaardeerd en verguist AVA’70 lid, bekend bij vele hardlopers in de Achterhoek en Twente. Ik hoor mensen nu al denken:

*Dirk Jan, dat is toch degene die altijd aan het mopperen is, tijdens het lopen.

*Je altijd net even te dicht op de hakken loopt.

*Elk weekend zo nodig twee wedstrijden moet lopen.

*Tijdens wedstrijden op mede lopers kan mopperen omdat ze hem in de weg lopen.

*Dirk Jan die dreigt zijn lidmaatschap bij AVA in de prullenbak te gooien, omdat tijdens een oefenloopje hij 10 minuten te laat komt en er niet op hem is gewacht.

*Dirk Jan die op maandag de trainer al appt over de afstand van de dinsdagtraining, en o wee als dat iets langer of korter uitvalt (denk aan die loop in het Vragender Veen, Gerrit Dijkslag)

*Of als de trainingsgroep te hard van start gaat en hij het niet kan bij benen, dit duidelijk laat merken aan iedereen.

*Dirk Jan die de pest heeft aan het lopen langs sloot kanten.

Ja beste lezers over deze Dirk Jan heb ik het en er zijn vast nog wel wat dingen die ik vergeten ben. Want was is nu het geval. Vanaf vorig jaar maart, tijdens de eerste Lock down hebben Dirk Jan en ik afgesproken om zeker 1x per week samen te gaan lopen. De ene keer in Aalten en de andere keer in Groenlo maar we hebben ook uitstapjes gemaakt naar de kerkenpaden routes in Zieuwent, de Radstake en in Bocholt. Vorig jaar zomer hebben we zelfs nog enkele wedstrijden samengelopen, voor zo ver dat toen nog kon en mocht.

Nu merkte ik tijdens al die lopen al wel een verandering bij Dirk Jan, maar ik bleef wel mijn twijfels houden. Maar wat er vanmorgen, zaterdag 13 februari, allemaal is gebeurd, heeft mij helemaal overtuigd van deze opmerkelijke metamorfose.

Zoals altijd krijg ik op donderdag een appje van Dirk Jan: zaterdag 9 uur in Groenlo 10 kilometer. Ik app nog terug of het niet te glad en te koud is Maar volgens Dirk Jan komt het helemaal goed. En toen begon het, op vrijdag weer een appje of we niet om 9.00 uur maar 9.30 uur konden lopen. Er had toen bij mij al een lampje moeten gaan branden want we lopen altijd om 9.00 uur en geen minuut later, dus waarom nu ineens 9.30 uur. Heb hem ook direct duidelijk gemaakt dat ik hier niet van was gediend, 9.00 uur is 9.00 uur.

Zaterdagmorgen rij ik richting Groenlo naar het huis van Dirk Jan en of het nu opzet was of domme pech, maar geen parkeerplek te ontdekken bij hem in de buurt, alle wegen nog vol sneeuw en zelfs geen stoep was er schoon gemaakt. Gelukkig heeft Dirk Jan buren, waar men liever niet de auto parkeert, want de buren zijn erg op hun privacy gesteld en hebben ook grote honden rond hun caravans lopen. Maar omdat er nergens plek was besloot ik toch maar daar mijn auto te parkeren.

Dirk Jan zat al klaar en om precies 9.00 uur gingen we op weg voor een rondje van 10 kilometer richting Beltrum. In Beltrum aangekomen zouden we rechts afslaan en over het fietspad terug naar Groenlo, maar wat schetst mijn verbazing we slaan links af. Ik twijfel nog even of ik Dirk Jan op deze fout moet wijzen, maar ik denk: het is nu nog gezellig, en ik wil straks ook nog wel een kopje koffie, dus hou ik mijn mond maar.

Via allerlei weggetjes komen we aan op de Avesterweg in de richting van Groenlo. Opeens zie ik in de verte een paard rennen en volgens mijn eerst blik loopt dit paard niet in de wei. Dirk Jan in diepe hardloop concentratie (om niet te vallen) maak ik toch maar even attent op het gevaar dat ons tegemoetkomt. Ook zie ik in de verte al enkele mensen die in paniek richting het paard gaan. En dan gebeurt er iets wat ik nooit zal vergeten. Dirk Jan stopt met hardlopen, drukt nog wel even zijn horloge op pauze, loopt gewoon richting het paard en heel rustig pakt hij het bij het halster en fluister het iets in het oor. Er is een nieuwe paardenfluisteraar geboren, en ik was er getuige van. Het paard wordt netjes aan de eigenaar over gedragen en naar een welgemeend dank je wel gaan we weer op pad.

Dirk Jan drukt in horloge in, geeft aan dat hij wel weer even in zijn ritme moet komen, maar wij vervolgen onze weg, net of er niets daarvoor is gebeurd. De ‘oude’ Dirk Jan, was nooit gestopt en had de zowel de eigenaar als het paard het slachthuis toegewenst.

Nog onder de indruk van dit vooral hoor ik Dirk Jan opeens roepen: Wim maken we de 12 kilometer vol? Ik denk wat is dit nu weer, we zouden toch 10 kilometer lopen? Dirk Jan, de man die er zelf de pest aan heeft als tijdens een training meer wordt gelopen dan is afgesproken, doet nu ineens zo? Als we weer terug zijn blijkt mijn auto er gelukkig nog te staan en niet op 4 kistjes, zoals Dirk Jan had voorspeld.

Thuis bij Dirk Jan aangekomen vergeet hij helemaal om zijn oefening buiten voor de buurvrouwen te doen, maar moet hij gauw zijn eigen Melanie vertellen over zijn heldendaad. En of het in het weer zat, of toch bij de metamorfose hoorde, want tijdens de koffie kwamen er nog veel meer ontboezemingen. Bijvoorbeeld het altijd als kind al het stofzuigen van eigen slaapkamer voor schooltijd, want Dirk Jan houdt niet van rotzooi. Het altijd strak en glad opmaken van zijn bed en de kleren netjes in de kast hangen. Maar ook dat hij in 2024 een gooi wil doen naar het voorzitterschap van AVA’70 of anders Prins carnaval in Groenlo.

Dirk Jan bedankt al vast voor alle mooie loop uurtjes en hopelijk volgen er nog velen, maar dan ook samen weer met andere lopers.

Je loopvriend Wim

Wintertraining langs de Slinge in Groenlo

Zondagmorgen 7 februari 2021, 10 cm sneeuw, -5 graden en een snijdende wind maakten het een echt wintertraining. Met de juiste kleding aan was het weer geen belemmering, maar de diepe sneeuw was een uitdaging. Langs de Slinge is het altijd mooi, maar dit soort winterse beelden waren al weer lang geleden.

Andre Bleumink

Farhaan Abdi Ali uit Groenlo kijkt uit naar het baanseizoen 2020

Farhaan Abdi Ali

Het was me het jaar wel! Na een succesvol zomerseizoen in 2019, vol met nieuwe records en uitzicht op kwalificatie voor een Europees Kampioenschap, is 2020 voor mij vooral een jaar met uitdagingen geworden. 

Even terug naar de laatste drie maanden van 2019. Een periode waarin baanatleten na een korte rustperiode beginnen aan de opbouw van het crossseizoen. Een opbouwperiode waarin ik mijn goede vibe helaas niet lang kon vasthouden. Verschillende blessures in mijn heup en kuiten zorgden telkens voor onderbrekingen in de opbouw en bij de crosswedstrijden kon ik niet het beste / van mezelf laten zien. Hierdoor is het winterseizoen dan ook niet zo gelopen als ik gehoopt had. 

Na de winter begonnen de trainingen voor het baanseizoen weer. De blessures kreeg ik meer onder controle en ik had fysiek en mentaal het gevoel dat 2020 een topjaar zou worden. Na een week trainen veranderde alles vanwege corona. De Atletiekunie besloot al vrij snel alle wedstrijden af te lasten tot september 2020. Dat was wel een schok, want wat moet je dan? Geen wedstrijden meer, geen zicht op persoonlijke records, geen strijd om de Nederlandse titel en geen kwalificaties voor internationale kampioenschappen. Zelfs het trainen op de atletiekbaan met mijn teamgenoten bij Top Team Hanzesport in Zutphen werd onmogelijk. Mijn trainer bleef trainingsschema’s opsturen zodat ik in mijn thuisomgeving in Groenlo kon blijven trainen. Sommige trainingen heb ik gelukkig samen met mijn trainingsmaatje Connor kunnen doen. Het was een zware periode waarin mijn begeleidingsteam extra stappen voor mij heeft gezet. Dank sportpsycholoog Marjolein voor de goede gesprekken en oefeningen, dank trainer Herman voor de coaching om mij scherp te houden en dank sponsors voor jullie vertrouwen na een jaar waarin ik zo weinig heb kunnen laten zien. 

Ik ben nu deels vanuit huis, maar ook weer met mijn team in Zutphen aan het opbouwen. Zo kan ik weer starten met het crossseizoen. Opnieuw mentaal opladen voor wedstrijden, de honger na de competitie zien te stillen in trainingen en af en toe wellicht een onderlinge challenge. Ik kijk uit naar het baanseizoen van 2021. 

Ik kijk uit naar de geur van tartan, het geluid van spikes op de baan en het beeld van de langgerekte treintjes van atleten. En dan, dan sta ik er straks weer topfit bij voor het baanseizoen van 2021! (bron)

Ibrahim & Farhaan (broers) 19 en 15 jaar oud - uit Groenlo

Farhaan: Terugkijken en vooruitblikken!

Zo aan het begin van een nieuw jaar kijk ik nog een keer terug naar het atletiekjaar 2019. Een jaar waarin ik weer veel geleerd heb. Een absoluut hoogtepunt was het uitkomen voor de Nederlandse atletiekploeg in Enschede tegen Duitsland. Ik vond het een eer om hieraan mee te mogen doen. Uit deze wedstrijd heb ik een goed leermoment gehaald: je bent pas gefinisht als je helemaal over de finishlijn bent! Tijdens de interland werd ik op de finishlijn ingehaald en daardoor werd ik tweede. Hier heb ik een flink aantal dagen van gebaald, maar ook wel weer de energie uitgehaald om voor 100% door te gaan trainen. 

Een ander absoluut hoogtepunt in 2019 was mijn Nederlandse titel op de 1500 meter in Amsterdam. Een weekend dat nog eens extra mooi werd door een bronzen plak op de 800 meter. Dat zijn de wedstrijden waar ik voor train, om kampioen te worden. Hier doe ik het voor en dit geeft mij veel positieve energie. Door mijn ontwikkeling in 2019 hebben NOC*NSF en de Atletiekunie mij de status 'Talent' toegekend. Naast een mooie waardering, geeft mij dit meer mogelijkheden bij de uitoefening van mijn sport. Zo biedt Topsport Gelderland mij sportfaciliteiten op maat, daar waar ik het nodig heb. Kortom, in 2019 heb ik goede stappen gezet in mijn ontwikkelingen! 

Het nieuwe jaar is alweer even onderweg. Atletiek is een sport waarbij in de winter een belangrijke basis wordt gelegd voor de wedstrijden tijdens het zomerseizoen op de atletiekbaan. In deze periode van het jaar loop ik dan ook geregeld crosswedstrijden om sterker te worden. Zie het als een investering voor de wedstrijden op de baan die in het voorjaar weer beginnen. Mijn grootste doel is om dit jaar de limiet voor het Europees Kampioenschap Atletiek voor atleten onder de 18 te halen. Hiervoor moet ik op de 1500 meter rond de 3.55 minuten gaan lopen. Dat is een forse verbetering van mijn persoonlijk beste tijd. Ik moet hier dan ook keihard voor gaan trainen en nog meer als een topatleet gaan leven: rust, regelmaat en voeding. Hierbij horen ook keuzes in mijn sociale leven. Een avond op stap met vrienden is tijdens belangrijke trainingsperiodes en in het wedstrijdseizoen niet te combineren, maar dat heb ik er zeker voor over. En de Achterhoek helpt mij, hier is het altijd rustig en de mensen zijn nuchter, dus dat scheelt! Ik ga er alles aan doen om van 2020 een enorm succesvol atletiekjaar te maken! 

Ook dit jaar ben ik verzekerd van de ondersteuning van een topteam om mij heen. Mijn trainer en coach Herman IJzerman, de atleten en staf van het Top Team Hanzesport in Zutphen en tot slot natuurlijk de ondersteuning van de Zwarte Cross Talententuin en andere sponsors! Ibrahim traint in Ethiopïe Sinds 24 december is Ibrahim in Ethiopië voor een trainingsstage. Tot 6 februari zal hij daar trainen op hoogte. Als hij terugkomt, loopt hij in Schoorl het Nederlands kampioenschap 10 km. In zijn volgende blog op zwartecross.nl/talententuin kunt u in zijn eigen woorden lezen hoe de trainingsstage is verlopen.(bron)

Foto's van de 33e Kanonsloop in Groenlo

De start van de 5 en 10 kilometer

Klik op de link voor de foto's van Marcel Houwer

fotoalbum

Uitslagen van de 33e Kanonsloop in Groenlo

Tonny Klein Gebbink, Paul Meekes en Nicole Hoffman op de 10 kilometer

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

De nummer 1 van de 5 kilometer Farhaan Abdali, wacht de nummer 2 Connor Kluivers op

Ibrahim & Farhaan,18 en 15 jaar en afkomstig uit Groenlo

Ibrahim en Farhaan

Ibrahim en Farhaan blikken terug op een jaar vol veranderingen 

Ibrahim In de afgelopen 12 maanden is er in mijn leven heel wat gebeurd. Ik verhuisde van Groenlo naar Vorden, waar ik tijdelijk bij Doetse en Jacqueline woonde, die mij in een hectische periode liefdevol en belangeloos opvingen. Daarna verhuisde ik van Vorden naar Zutphen, waar ik op kamers woon. Daarnaast heb ik afscheid genomen van mijn trainer Herman IJzerman. Bij AV Hanzesport miste ik atleten die sneller en beter lopen dan ik. Dat heb ik nodig om me te verbeteren, dus maakte ik met mijn in mijn hart de beslissing over te stappen naar Honoré Hoedt. Daar ben ik goed opgevangen. Ik voel me welkom en er trainen ontzettend goede atleten. Ik woon nu ruim 5 jaar in Nederland en inmiddels ben ik zelf ook trotse Nederlander geworden. Kaas, drop en pindakaas vind ik heerlijk om te eten, ik kom op tijd op mijn afspraken en ik houd me (meestal) aan alle regels die de overheid heeft verzonnen. Ik vind het nog wel steeds erg maf dat de Nederlandse bevolking met mooi weer massaal naar het strand toe gaat om in de zon te gaan liggen. Wij Afrikanen zoeken juist dan de verkoeling op! En als je een stuk grond hebt, dan moet je de gemeente vragen of je daarop mag bouwen. Waarom? Het is toch jouw grond! 

In Nederland zijn de mogelijkheden om te trainen fantastisch. Mede daardoor heb ik in februari 2019 een mooi PR gelopen op de 10 km. Voor mij is dit tot nu toe een hoogtepunt geweest. De komende maanden ga ik hard trainen en ervoor zorgen dat ik mijn concurrenten ga verslaan op het NK. Volgens richt ik mij op kwalificatie voor het WK 10.000 meter voor atleten onder de 20 jaar. Ondanks dat ik sinds vorig jaar een Zwarte Cross Talententuiner ben, kan ik helaas dit jaar niet naar de Zwarte Cross. Vorig jaar was ik bij de persdag, wat heel gaaf was, dus het lijkt me mooi om het festival mee te maken. Echter heb ik een vakantie geboekt naar Ethiopië met mijn vader rond die tijd. Farhaan Je hebt al kunnen lezen dat mijn broer, Ibrahim, verhuisd is. Dat betekende voor mij dat ik voortaan alleen mijn trainingen moest doen in en rondom Groenlo en ook alle treinreizen naar Zutphen alleen moest uitzitten. Dat vond ik lastig, veel alleen doen. Hij gaf me altijd tips en we maakten elkaar beter. Nu heb ik mijn draai er wel in gevonden. We gaan ieder ons eigen pad, op weg naar beter. Ik heb mijn gestelde doelen gehaald: 5km onder de 16 minuten en 1500 meter onder de 4.08 minuten lopen. Tijdens de Kramprun in Varsseveld liep ik 5km in 15.42 minuten, waar ik dolblij mee was! In Nijmegen liep ik mijn eerste 1500m in 4.04 minuten. De 800 meter onder de 2 minuten lopen, blijft nog een doel. 

Ik wil in 2019 mijn persoonlijke records verbeteren en Nederlands kampioen worden. Vorig jaar heb ik het NK gemist, doordat ik me te laat had inschrijven. Dit gebeurt me nooit meer. Na het baanseizoen, kwam het crossseizoen. Dit zijn veel wedstrijden die gelopen worden in het bos en door de modder. Spieren worden er sterker van en op die manier blijf je trainen. Ik heb belangrijke wedstrijden in Tilburg en Soest gewonnen, dus het was een goed seizoen. Met de 3e plek op het NK Cross was ik niet helemaal tevreden. Ondertussen heb ik geleerd dat ik me aan mijn eigen plan moet houden tijdens wedstrijden. Niet meegaan met anderen, want dat leidt me af verslechtert het resultaat. Komend seizoen ga ik keihard trainen en mijn best doen om mijn doelen te halen, met hier en daar wat afleiding… Zoals de Zwarte Cross! Vorig jaar was ik voor het eerst op de Zwarte Cross, wat mogelijk was doordat ik Talententuiner werd, en ik wist niet wat ik zag! Zoveel mensen, muziek, zand en zon. Hier heb ik mijn favoriete zanger/rapper ontmoet: Ronnie Flex. Dit jaar verheug ik me op optredens van Jonna Fraser, Bizzy en Sevn Alias. Ik zit nu een jaar bij de Talententuin en ben de mensen die me helpen erg dankbaar voor alle aandacht en hulp die ik van hen krijg.(bron)

Uitslagen van de 32e Kanonsloop in Groenlo

AVA'70 leden in Groenlo

 Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

 

site organisatie

Wim Rensink

Zomer-etappe AVA'70 B-peloton deel 4

Er zijn van die trainingen, die je eigenlijk niet wilt missen en afgelopen dinsdag stond er zo een op de kalender, namelijk de zomeretappe in Zwillbrock

Chillen in Zwillbrock

Er zijn van die trainingen, die je eigenlijk niet wilt missen en afgelopen dinsdag stond er zo een op de kalender, namelijk de zomeretappe in Zwillbrock. Maar je moet natuurlijk wel op tijd zijn voor het vertrek en dat lukte niet iedereen. De bende van Aalten-Zuid arriveerde te laat en in allerijl werd de trainert gebeld. Zonder pardon werd het net vertrokken peloton van ruim 20 atleten gesommeerd om dik 600 meter te gaan “stofzuigen,” om de laatkomers op te pikken. Logisch dat de toon gezet was natuurlijk, maar de vertraging had wel degelijk een geldige reden. De chauffeuse was namelijk uitvoerig aan het verhalen over de rijke geschiedenis van natuurgebied Zwillbrock. Een smeuïge episode over schijtende meeuwen en ganzen.  Mannen kunnen geen twee dingen tegelijk, maar dat blijken ook niet alle vrouwen te kunnen. Op een gegeven moment was het tempo gezakt tot krap 40 kilometer per uur. Dit tot grote ergernis van een Deutsches Weib, dat al toeterend, schreeuwend en zwaaiend het sportieve gezelschap voorbij raasde. Of wij er iets aan kunnen doen dat onze Oosterburen er op het WK Voetbal hopeloos faalden.

Afijn, om 4 minuten over 7 ging het peloton van een kleine 30 lopers en 3 gekwetste waterfietsers definitief op pad, genietend van de fraaie natuur en het wild dat rondhuppelde. Na exact 964 meter volgde het volgende oponthoud. Een skitterend meer dook voor ons op en een enkeling dook gelijk het loerkeetje in om te gaan spotten. “Kijk eens, wat een enorm aantal flamingo`s…. prachtig gewoon,” werd er in extase vanuit het houten hutje geblèrd. Al heel snel volgde de correctie dat het gevogelte in de verte toch vooral meeuwen en ganzen waren en er slechts een tweetal flamingo`s rond paradeerden. Licht teleurgesteld sloot de loopster bedremmeld achteraan in de groep, maar toch. De oranjegekleurde en exotisch ogende flamingo was gezien en kon afgestreept worden. In feite was de missie al geslaagd en dat verhoogde de feestvreugde. De groep sportievelingen trok onder leiding van gids Andre Bleumink dieper de natuur in en de droogte had de paden verandert in stoffige doorgangen, waarbij het zicht soms beperkt werd tot enkele meters of zelfs minder. Best gevaarlijk, als overal liggende wortels opdoemen. Dit natuurlijke obstakel behoort tot de houtsoort, waartoe ook de wandelende tak gerekend kan worden. Echter, waar de wandelende tak bekend staat om zijn sierlijke pas, kenmerkt de robuuste wortel zich door haar grilligheid, die mede daardoor het struikelgehalte enorm vergroot en derhalve ook weinig hardloopvrienden heeft. 

De route blijft intussen slingeren door het natuurschoon en elk paadje begint en eindigt met een houten hekje. Simpel te nemen door de dravertjes, voor de fietsende begeleiders echter een draak van een onderbreking. Het drietal heeft het al aan de pezen en dan draagt het frequente op- en afstappen ook niet echt bij aan een spoedig herstel. De rustig voortbewegende en vrolijk pratende groep, passeerde een fijn watertje en nadat het keuvelende gezelschap bijna in zijn geheel een wandelend duo had voorbijgelopen, werd het in de staart van de groep ineens onrustig. Het mokkeltje, met een flink overgewicht en een fout truitje aan, bekeek de sportieve club en maakte ineens een hele onaardige opmerking. Niet erg handig natuurlijk, want hardlopers zijn soms wel blind, maar zeker niet doof. Ze had echter ongelooflijk veel geluk dat Eric Demkes de rij sloot en niet bijvoorbeeld de Bolle van Grolle, want deze had haar zonder pardon in de plomp gesodemieterd. Het werd tijd voor een volgende drinkpauze, want het was nog altijd tropisch warm. Stilstaan bleek echter geen optie, want kuddes blinzen vraten je bijkans levend op. Een erg onsportieve actie natuurlijk, want de sportende AVA-janen waren naar Zwillbrock gekomen om te genieten en dat verdween bij een drinkpauze resoluut naar de achtergrond. Nadien onder de douche bleek bij menigeen dat de schade soms aanzienlijk was. Flatsen met de grootte van een bierviltje bleken meer regel dan uitzondering. Een aandenken aan een leuke activiteit is mooi, maar dit is ook weer niet de bedoeling.

Dat de natuur een hele inspirerende werking kan hebben, toonde Bianca Piek. Vanuit het niets begon ze ineens heel zachtjes de wereldhit  “Twee reebruine ogen” van de Selvera`s te zingen. Bij het horen van het liefelijke gezang pikte een enkeling een traantje weg. De ijzersterke triatlete was in de middag al gespot bij Talamini, achter een enorme sorbet met een flinke scheut likeur. Toen de ijsmeester bezig was met het bereiden van dit kunststuk leverde een vette knipoog in de richting van de Italiaan een extra golf drank op. En toch heeft de blondine een heel fijn stemmetje en daar kan  Johnny zeker geld van gaan maken. Iedereen die ooit een aanvaring heeft gehad met een buizerd, heeft hier traumatische gevoelens aan overgehouden. In natuurgebieden is het dikwijls noodzakelijk goed rond te blijven loeren. De roofvogel is eigenlijk een enorme lafaard. Als er in de groep wordt gelopen, is loeren het enigste dat er gebeurt. Nee, als er zich een hardloper als eenling in het territorium komt, wordt de aanval ingezet en dan nog wel van achteren ook. Wat een misselijke acties… In Zwillbrock zweefde er ook meermalen een buizerd boven de groep, maar verder dan wat gekrijs kwam het niet. Menigeen is het waarschijnlijk niet eens opgevallen en dat is maar goed ook, want alles binnen het gezichtsveld was prachtig. Het loopfeestje leverde nog een enorme noviteit op en het was jammer dat het niemand lukte om zo snel een camera klaar te hebben voor een bijzondere productie. 

Na het nemen van een scherpe bocht kwamen we ineens een kip tegen met een Archeus-rood gekleurd hardloopshirt aan. Even dachten we aan een fata morgana, want de lucht was natuurlijk best ijl, maar omdat iedereen dezelfde ervaring kon delen, was het gewoon werkelijkheid. Weinigen zullen het thuis hebben durven delen, maar het is werkelijk gebeurt.   Het symbolische 10-kilometer- paaltje was gepasseerd en het einde in zicht, toen er ineens een kleine kudde albino-koeien stond te koekeloeren op een klein streppeltje gras. Het verhaal ging natuurlijk al snel over de bleke kleur van de viervoeters, wat best bijzonder was. Ingrid peddelde een beetje achteraan, maar schoot ineens bijna van het zadel. Een koe die rustig stond te grazen, bleek een stier te zijn, die met het uitdelen van het gereedschap vooraan moet hebben gestaan. Het klokkenspel hing fraai in de zon en maakte verbazend veel indruk. De slotmeters waren inzicht gekomen en waar het gros de rem direct bij de finishstreep intrapte, slofte een enkeling nog 37 meter door, want iedereen volgt de activiteiten op Strava, dus dan moet er wel gescoord worden.

Een prachtige 4^e Zomeretappe van de AVA`70 B-selectie was aan het einde gekomen en de ervaringen deden heel veel stof opwaaien. Een mooie bijkomstigheid in “de week van de kruisbestuiving……..”

Frank Roos

Het avontuur naar en door het Zwillbrock

Na een kleine 11 km waren wij weer terug op locatie en werd ter afsluiting nog even een kiekje gemaakt van de groep voor het thuisfront

Marco zei mij het vorige week al. Volgende week naar het Zwillbrock! Daar gaat het gebeuren. Het voelde als een niet te missen evenement. Wat brengt hij dat toch altijd goed. Na het werk snel een boterham naar binnen gepropt en als een haas naar onze chauffeuse en medeloopster. Hier zat nog een popelende hardloopster “dying to go”. Geen auto zonder een “echte “man erbij die een beetje sturing gaf aan deze kippetjes. Ook moest er nog een hardwerkende meid opgehaald worden van haar werk. Na dit traject te hebben afgelegd ging het dan eindelijk richting het Zwillbrock en werden wij onderwezen door onze chauffeuse over de komst van de flamingo’s in dit bijzondere gebied. Waarom hier en niet in de tropen? Het blijkt dat deze galante vogel gewoon daar komt om de grote hoeveelheid meeuwenpoep die daar geproduceerd word. Is toch een raar natuurverschijnsel.

Net voordat wij richting Vreden gingen werden we bijna op de bumper gereden door een boze Duitse vrouw. Zij claxonneerde, schudde met haar hoofd en was een en al verontwaardiging. Totale onbegrip van onze zijde deed ons mannelijk gezelschap besluiten eens even heel erg hard op de claxon te drukken en met enkele woorden die ik nu maar even niet herhaal werd duidelijk gemaakt dat wij, en met name hij, hier niet van gediend was. Het liep met een sisser af, maar de testosteron was vrijgekomen. Aangekomen op de afgesproken plek, was het AVA gezelschap er na 2 minuten wachten er gewoon vandoor gegaan. Onze man moest nog even een kleine boodschap maar hij liep op de bak  af en verbaasde zich over de hoogte van het gat waar je in moest plassen. De Duitse norm was hier hoogmoed. Dit was toch iets te stoer voor hem. Dan maar in het gras.

Ondertussen werden de AVA troepen teruggeroepen door onze chauffeuse en werden we warm in de groep opgenomen. Slingerend door het Zwillbrock met vele vreemde vogels en ook de flamingo’s waren heel even zichtbaar, genoten wij van de mooie natuur. Happend naar adem en zand. Na een kleine 11 km waren wij weer terug op locatie en werd ter afsluiting nog even een kiekje gemaakt van de groep voor het thuisfront. Met zand in alle poriën gingen wij weer terug naar onze auto’s en bedankten wij André voor de route en Henk, Ingrid en Marco voor  het meefietsen. Onze haan nam meteen weer de leiding in de auto en ging weer voorin zitten. Hij zorgde ervoor dat de kippen het goed naar hun zin hadden door een hapje en een drankje te verzorgen en de nodige humor te verspreiden. Al met al een prachtige avond die ik al aan voelde komen en niet had willen missen.

Joke Balke

Zwarte Cross Talententuin in Achterhoek Nieuws

Carmen Bijsterveld, Ibrahim Abdi Ali, Herman IJzerman en Farhaan Abdi Ali (foto: Meike Wesselink)

Farhaan (14) en Ibrahim (17) Abdi Ali uit Groenlo werken iedere dag keihard om persoonlijke records te breken op de atletiekbaan. Herman IJzerman traint de Somalische broers die een ongelooflijke ambitie hebben om zo snel mogelijk de top te bereiken. De jongens zijn opgenomen in de Zwarte Cross Talententuin waar in totaal zeven veelbelovende jonge sporters uit het Oosten van het land een podium krijgen. Alle sporters houden persoonlijke blogs bij die onder meer op de site van de Zwarte Cross te vinden zijn. Eens per maand verschijnt één van die blogs ook in de verschillende uitgaven van Achterhoek Nieuws. Hoe is het voor Farhaan en Ibrahim om onderdeel uit te maken van de Talententuin? 

Door Meike Wesselink 

Hoewel ze meestal in Zutphen trainen, kennen de jongens het terrein van de Zwarte Cross op hun duimpje. Het is er namelijk niet alleen heel geschikt om te crossen, je kunt er ook uitermate goed hardlopen en met de benenwagen door het zand ploegen. "Vorig jaar mocht ik opeens het terrein niet meer op toen ik wilde trainen. Waren ze bezig het festival op te bouwen", zegt Farhaan lachend. Zelf hebben de jongens wel zin in de Zwarte Cross. Ronnie Flex zien, dat lijkt ze wel wat. 

Gastgezin 

Herman IJzerman traint de jongens, maar is ook hun steun en toeverlaat. Gauw brengt Herman ze na de training naar het station voor aansluiting op de trein naar Groenlo. "Het is niet te doen. Die jongens trainen zich in het snot en moeten dan 's avonds laat nog terug naar Groenlo. Eten, slapen en de volgende ochtend weer vroeg in de bus naar school. We zijn op zoek naar een gastgezin voor de jongens van maandagavond tot en met vrijdagochtend, dat is namelijk veel praktischer, gezien de trainingen in Zutphen. Niet alleen de training, de rust en structuur daarnaast zijn minstens zo belangrijk. Een gastgezin voor de jongens samen zou natuurlijk ideaal zijn, maar twee verschillende gastgezinnen is net zo fijn", laat de topsportcoach weten. "Dus als iemand een idee heeft, dan horen we dat heel graag." 

Hanzesport Running Top Team 

Herman IJzerman nam het initiatief voor het Hanzesport Running Top Team, een individueel coachings- en begeleidingstraject voor topsporters die - net als de Abdi Ali-broers - beschikken over de perfecte balans tussen motivatie, discipline en talent. Herman coacht en krijgt daarbij steun van Doetse Huizinga en ex-atleet Bob Winter. Het is een 'way of life', zoals Herman het noemt; álles maar dan ook álles wordt in het werk gesteld om aan de top te komen. De jongens hebben dit voorjaar de Nederlandse nationaliteit gekregen en hebben de eerste wedstrijden al gelopen onder de Nederlandse vlag. Voorzichtig kijken ze al uit naar hun eerste EK. 

Talententuin 

Om de week schrijven de broers in hun blog over avonturen die ze meemaken tijdens hun sportcarrière. Zo kun je deze week lezen hoe Ibrahim de inschrijving voor het NK miste en over de 4.08 minuten waar Farhaan onder móet blijven tijdens zijn eerste wedstrijd op de 1500 meter. Carmen Bijsterveld, coördinator online media van de Feestfabriek: "De Talententuin is in augustus 2017 in het leven geroepen en bedoeld om jonge topsporters promotioneel een stukje verder te helpen. De talenten krijgen workshops over mediagebruik, leren het toe te passen en krijgen tips van mensen uit de topsport zoals Stefan Groothuis en Erik Hagelstein. Motorcrosser Davy Pootjes zat vorig jaar al in de Talententuin, maar die heeft zich zo succesvol neer weten te zetten, dat hij dit jaar plaats heeft gemaakt voor Ibrahim en Farhaan." Farhaan en Ibrahim voelen zich vereerd, maar moeten met hun bescheiden karakter nog een beetje wennen aan zoveel aandacht. Met tante Rikie hebben de jongens nog geen kennis gemaakt, maar dat gaat binnenkort ongetwijfeld gebeuren. (bron)

zie ook www.zwartecross.nl/talententuin

Route 48: Zwillbrocker Venn en de Leemputten

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 48e route uit deze serie: Zwillbrocker Venn en Leemputten: Deze tocht op de rand van Nederland (achter Groenlo) combineert een rondje Zwillbrocker Venn met het natuurpark De Leemputten en een gedeelte door het meer open Achterhoekse boerenland. In Zwillbrock kunnen we nog de fraaie barokkerk en het informatiecentrum Biologische Station Zwillbrock bezoeken. Het Zwillbrocker Venn is ontstaan nadat hier turf is gestoken. Het natuurgebied bestaat uit bos, hei en moeras. Het Venn herbergt de grootste kokmeeuwenkolonie van Duitsland. Het is ook de meest noordelijk gelegen broedplaats voor een kolonie van ongeveer veertig flamingo's. Aan de andere kant van de grens lopen we door het waterrijke natuurpark De Leemputten. Een overblijfsel van de steenfabriek die in 1892 in Groenlo werd gevestigd. De fabriek gebruikte de leem voor het maken van dakpannen en later stenen. In 1975 stopte de steenfabriek met zijn activiteiten. De Leemputten hebben zich ontwikkeld tot een uniek gebied met diverse soorten planten en vogels.

Route 48: Een route door het Zwillbrocker Venn en de Leemputten
Afstand: 11,2 kilometer
Start: Hotel-Restaurant Kloppendiek Zwillbrock 8 - D-48691 Vreden (net over de grens bij Groenlo)
Bewegwijzerd: Nee
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route
Laatst aangepast: 16 april 2018
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproutes in de omgeving van Aalten

01.Vanaf de parkeerplaats loop je over het kerkpad, in de richting van de grijze voordeuren van de kerk

02.Op een klinkerpad net voor de kerk LA, direct weer RA over een klinkerpad parallel aan de asfaltweg
03.Het klinkerpad gaat over in een fietspad, aan de overkant van de weg ligt het informatiecentrum Biologische Station Zwillbrock
04.Je neemt de eerste onverharde weg RA met aan weerszijden hoge eikenbomen
*Dit processiepad werd aangelegd ten tijde van de bouw van het minorietenklosster aan het begin van de 18e eeuw. Het gebruik van dit pad was destijds met name voorbehouden aan de klossterlingen, die wensten dat het pad uitsluitend voor religieuze doeleinden werd gebruikt.De boeren die gerechtigd waren het Zwillbrocker Venn te exploiteren, legden daarom tien meter verderop een parallel aan het processiepad verlopende openbare weg aan, waarover zij het veen konden bereiken. Na de sluiting van het klooster in 1811 gingen de kerkelijke landerijen over in privé eigendom.
05.Aan het eind bij een groot houten kruis LA en direct weer meebuigen naar rechts 06.Asfaltweggetje oversteken en RD, je passeert een metalen slagboom en op een driesprong direct daarna ga je LA 
07.Dit pad komt uit bij een kiosk en een vogelkijkhut, hier buig je met het pad mee naar links
*Ongeveer half maart komen de luidruchtige kokmeeuwen aan in het Zwillbrocker Venn om hier te broeden. In dezelfde tijd keren ook de flamingo's terug uit hun winterverblijven aan het IJsselmeer en in het Rijndeltagebied. Meer dan 50 dieren zijn hier in sommige jaren geteld, waarbij de Zuid-Amerikaanse Chileense flamingo de grootste groep vormt. Op de tweede plaats komt de gewone flamingo. Vanaf midden juli nadat de jongen kunnen vliegen neemt het aantal kokmeeuwen snel af. De flamingo's daarentegen zijn als het broeden succesvol is verlopen tot in september waar te nemen.
08.Je komt voor een metalen slagboom uit op een splitsing met aan je rechterhand een schuilhut, hier ga je RA 
09.Op een driesprong LA (rechtdoor alleen voor kijkhut)
10.Even voor een metalen slagboom bij een boerderij ga je RA en vervolgt een onverhard pad, je passeert een schuilhut aan je rechterhand
11.Daarna ga je op een splitsing bij picknickbanken RA, hier loop je over een pad op de grens
*De grens in het Zwillbrocker Venn is sinds 1326 niet meer veranderd. In de loop van de tijd werd de grens door middel van grensstenen gemarkeerd. Grenssteen 800A dateert uit 1766 en draagt aan de ene zijde het wapen van het vorstelijk bisdom Münster, terwijl aan de andere kant het wapen van het vorstendom Gelderland te vinden is.
12.Na grenspaal 802 aan je rechterhand hou je bij een bankje en een informatiepaneeltje rechts aan
*Tegenwoordig kunnen we als vanzelfsprekend de groene grens in het Zwillbrocker Venn oversteken. Officieel moet de passant nog wel een paspoort bij zich hebben, maar gecontroleerd wordt er al jaren niet meer. Het is echter nog niet zo lang geleden dat de grens een barrière vormde die alleen bij officiële grensovergangen gepasseerd kon worden. In de tijd dat de prijzen van bijvoorbeeld levensmiddelen tussen beide kanten van de grens sterk verschilden, kende de smokkel een enorme bloei. Geen wonder: het veen, dat vroeger alleen via smalle paadjes te betreden was, vormde een regelrechte uitnodiging voor elke rechtgeaarde smokkelaar. Wat zal deze boer uit Nederland allemaal bij zich hebben? Jenever, boter en koffie of misschien ook wel haring en sigaretten. Laat hij maar oppassen, want langs het veenpad hebben de commiezen van de douane zich al vaak verstopt!
13.Op een kruising bij een wegwijzer schuin rechtdoor richting Haak en Hoek, bij een bankje pad met een bocht naar links vervolgen
14.Bij de asfaltweg oversteken en rechtdoor de onverharde Tichelovenweg inlopen, aan je linkerhand passeer je café-restaurant Haak en Hoek
15.Bij een informatiepaneel over De Leemputten en een wegwijzer ga je RA door een voetgangerssluis, op driesprong direct daarna RD
*De klei in de Leemputten is miocene klei en is ongeveer 20 miljoen jaar geleden ontstaan. In het verre verleden is hier ooit een zeemilieu geweest. Dit blijkt onder andere uit de honderden walvisbotten en haaientanden die in de loop der jaren bij het afgraven in de leem werden gevonden.
*In januari 1975 kwam een einde aan het 'stenen tijdperk', omdat de steenfabrieken in Groenlo door een landelijke sanering in de baksteen industrie stopte met de activiteiten. Naast de miljoenen stenen en de vele daarvan gebouwde huizen en gebouwen, liet de steenfabriek de Leemputten na. Dit 30 hectare grote terrein heeft zich dankzij de industriële activiteiten ontwikkeld tot een uniek gebied, dat vanaf 1978 opengesteld werd voor het publiek onder de naam Natuurpark De Leemputten. Het vormt een belangrijke trekpleister voor het toerisme in de Achterhoek.
16.Je loopt over een smal paadje tussen twee plassen, even verder hou je links aan langs de linkerplas
17.Over een trappetje van houten balken omhoog, je komt uit op een brede zandweg met fietspad, hier ga je LA 
18.Nu neem het eerste pad RA, je passeert een bordje 'Achterhoek Leemputten' van Staatsbosbeheer en loopt even later verder over een vlonderpad
*Het natuurpad loopt door het natte weiland. Om het grasland niet teveel te beschadigen is er gekozen voor een vlonderpad. Dit soort houten paden wordt vaak gezien in veengebieden. Dit vlonderpad is in één dag aangelegd. Een compagnie militairen van het nabij gelegen kamp Holterhoek en medewerkers van het Biologisch Station Zwillbrock hebben hiervoor tijdens hun jaarlijks gezamenlijke werkdag in de natuur gezorgd.
19.Aan het eind ga je weer een trappetje op, je komt uit op een brede zandweg, sla hier LA
20.Asfaltweggetje oversteken en de halfverharde Prof. Casimirweg vervolgen, aan het eind RA naar de asfaltweg
21.Bij de asfaltweg LA, je neemt nu het eerste onverharde pad naar rechts
22.Dat komt uit voor boerderijnummer 2 op een andere onverharde weg, hier ga je RA
23.Je komt uit op een driesprong voor een boerderij en je gaat met de bocht mee naar links, nu een asfaltweggetje
24.Aan het eind RA, Boksveenweg, je komt uit bij een voorrangsweg
25.Oversteken en schuin rechts, de onverharde Kantoordijk in, je passeert aan je linkerhand een bankje
26.Op driesprong met Drostlerweg RD de onverharde weg vervolgen
27.Bij asfaltweg schuin oversteken en tussen twee houten hekken door een smal asfaltweggetje tussen hoge eikenbomen volgen
28.Je passeert aan je rechterhand café-restaurant Grenszicht, op kruising RD naar de voorrangsweg
29.Ga hier LA langs de huizen met de huisnummers 5, 3 en 1
30.Daarna hou je bij het fietspad rechts aan, een onverhard paadje tussen knotwilgen richting Zwillbrocker Venn en Kirche
31.Het paadje buigt achter de Kloppendiek langs, je houdt aan langs de beukenhaag en passeert aan je rechterhand een stenen huisje
32.Dan kom je weer uit op de parkeerplaats bij de Kloppendiek.