Hilarische cooling down na 'De Mooiste'

Er werd gekozen voor een samenzijn op neutraal terrein

Het is uiteraard best belangrijk om na een wedstrijd te zorgen voor een goede nazorg. In vaktaal heet dat in de sport een cooling down. Naast het rekken en strekken van spieren en ledematen is zeker ook het aanvullen van vocht aan te raden. Bij het voetbal spreken ze dan over de derde helft, maar hardlopers drinken in de regel alleen isotone sportdrank, water, bietensap of een eiwittenshake. Na een run of een kilometertje of 5 of 10 is dit een aanrader, na een marathon een absolute must. Na “de mooiste” in Rotterdam was dit ook bij de AVA`70-helden duidelijk zichtbaar. Na het Vitenssap en de Dextro, zetten de moegestreden atleten het bij de mobiele kleedkamer al snel op een zuipen. De flessen Duits gerstenat, met of zonder alcohol, waren werkelijk niet aan te slepen. Begrijpelijk natuurlijk, want het gros had een maand of wat geleefd als een monnik of non en behalve af en toe een beetje seks, moet het werkelijk een doodsaaie periode zijn geweest. Alle remmen los dus.... 

De youngsters van het Aaltense gezelschap gingen in Rotjeknor een nachtje flink doorhalen en dat heeft de horeca geweten. De tap bleef prettig stromen en het duurde enige uren, voordat het gezelschap tot rust kwam. Dit moest gaan gebeuren in de kubuswoningen, waar een overnachting was geboekt. Echter, als je met een flinke hijs op goed naar de bouw gaat turen en in het complex rond tolt, komen de muren, deuren en hopelijk ook het bed vanzelf op je af. Aldus geschiede. De oudere garde liet zich met de bus naar de thuisbasis tuffen. De best wel lange zit in combinatie met de geleverde inspanning en een paar potjes bier, bleek voor menigeen een behoorlijke aanslag op de beenspieren en het verdere gestel te zijn. Een enkeling kreeg zelfs in de bus al kramp en schreeuwde zo hard, dat het noodluik al gelijk open vloog. De dappere kilometervreters lieten zich bij het AVA`70-complex tergend langzaam uit de bus zakken. Het was een meer dan kostelijk gezicht voor de meest fitten onder de passagiers en dat waren eigenlijk alleen de toeschouwers. Het uitstappen had verdacht veel weg van de terugkeer van de bewoners van Beth San, die een dagtochtje hebben gehad en uit de bus moeten worden geholpen. 

Afijn, het zou na een aantal uren slaap vast en beter gaan met de motoriek, maar dit bleek maar bij verdomd weinig marathonatleten het geval te zijn. De nachtrust had het lichaam veelal verder de vernieling in geholpen. En waar de één op handen en voeten achterwaarts de trap afkroop, verbleef een ander 3 dagen in quarantaine op de bovenverdieping, omdat alles verrot leek te zijn, op de wenkbrauwen na. Zorgelijke situaties natuurlijk en menigeen vroeg zich bijna huilend af of dit ooit weer goed zou komen. Een marathon zou er in elk geval nooit meer gelopen worden, dat was wel een zekerheidje. Er waren ook best wel enkele positieve uitzonderingen, maar die waren wel heel dik in de minderheid en de vraag was eigenlijk ook direct op hier nou sprake was van stoerdoenerij of dat er tijdens de marathon met de handrem op was gelopen. Beide natuurlijk kwalijke zaken, waar het laatste woord nog niet over gesproken is. Ernstig was natuurlijk de melding dat bij minimaal twee deelnemers sprake was van een dermate donkergekleurde teen en nagel, dat er mogelijk gevreesd moest worden voor blijvende schade of erger. Tuurlijk, je hebt er dan wel 10, maar verlies na een dergelijke krachttoer is toch een slordige beloning. 

Dat de AVA`70-toppers goed getraind waren bleek uit het feit dat er in de loop van de week alweer ras wat grappen werden gemaakt, een enkeling zich hampelend over het complex voortbewoog en het app-verkeer langzaam, maar wel zeker weer op gang kwam. Het was bijna niet voor te stellen, maar krap 5 dagen na de geweldige inspanning werd er al een evaluatiemoment ingelast. De adrenaline zat nu immers nog hoog, het zelfvertrouwen groeide weer met de dag en de mobiliteit kwam ook stilaan terug. Er werd gekozen voor een samenzijn op neutraal terrein en om het allemaal extra feestelijk te maken, werden er wat tapjes geplaatst en trad er zelfs een fijn orkestje op, die de geel-blauwe brigade op een perfecte show trakteerde. Hoe attent is dat? 

Natuurlijk ging men naast het sap ook weer op de gezonde toer met een overvloed aan tomaatjes, kaas, blokjes worst en augurken. De marathonners bleken verdraaid populair, want de halve Markt stond vol om de Aaltense renhelden te huldigen. Absolute blikvanger was een ronde inschrijftafel met een liefelijk roze kleedje, waarop een A4-tje lag met daarop de inschrijvingen voor “de mooiste,” editie 2023. Een vlotte blik op het lijstje leerde al snel, dat ook dat bij voorbaat weer een onvergetelijke marathon van Rotterdam gaat worden. Een enkeling zal hiervoor overigens nog flink aan de bak moeten, maar samen met enthousiaste clubgenoten en de hartverwarmende aanmoedigingen van de AVA`70-aanhang is de finish op de Coolsingel dichterbij dan je denkt. Je hoeft er alleen nog maar naar toe te lopen. (FR) 

Rudi Meinen wint van zichzelf in 'de Mooiste'

Rudi Meinen

Wat maar heel weinig mensen wisten, was het feit dat Rudi Meinen met zichzelf had afgesproken, dat hij pas zou stoppen als voorzitter van AVA`70 als hij de Marathon van Rotterdam zou hebben gelopen, inclusief de finish op de Coolsingel. Omdat de voorjaarseditie van 2021 er werd uitgekegeld door corona, tekende hij als preses voor een jaar bij, met als reden dat zijn werk nog niet helemaal klaar was. Een leugentje achteraf, want de werkelijke reden bleek pas veel later. Het moest dus nu maar gaan gebeuren in het voorjaar van 2022 en de voorbereidingen werden in januari serieus opgestart. Natuurlijk vond de buitenwereld er ook wat van. Wie Rudi immers een beetje kent, weet heel goed hoe hij er na de finish van elk totaal onbelangrijk loopje als bijvoorbeeld de T & F-run bijhangt, maar meestal zelfs ligt. Helemaal naar de kloten loopt de uiterst sympathieke draver zich telkens weer. De verzuring opzoeken is geen probleem, maar Rudi gaat altijd net even een paar flinke stappen verder. Niet aanspreekbaar is hij dan en van enige lichaamskleur is in de verste verte geen sprake.

Deze Rudi Meinen zou serieuze plannen hebben om te starten in de Mooiste? Menigeen had zo zijn vraagtekens, want iedereen kent de beelden van de atleten die waggelend de Coolsingel op komen tollen en ook onze voorzitter zou dit zomaar kunnen overkomen, zo was de gedachte. Moeten wij als club willen, dat onze vereniging op deze wijze in beeld komt? Achter de schermen werd hierover veelvuldig gediscussieerd, maar Rudi was vastberaden en zou zich door niets en niemand laten tegenhouden, dat was wel duidelijk. Hij maakte even een studie van alle clubgenoten die er op de lijst van potentiële deelnemers stonden, om te kijken waar hij het beste kon aansluiten bij de voorbereiding. Gezien zijn staat van dienst en ambitie, zou hij zeker niet voor een laf trainingstempo gaan kiezen en dat bleek ook het geval. Hij zocht de aansluiting bij een stel jonge honden, die hem met warmte en plezier opnamen in hun groupy. Dat de gespierde spijker daarbij meer dan vol aan de bak zou moeten, was een zekerheidje. Alles in de wetenschap, dat de grootste tegenstander bij dit avontuur over de klassieke afstand niemand minder dan hijzelf zou zijn. Immers, als het startschot valt gaat Rudi altijd gelijk tot aan het randje en dat is bij 42 kilometer en 195 meter natuurlijk een levensgevaarlijke strategie……

In de beginfase van het trainingsschema zijn de te lopen afstanden nog best te behappen en Meinen hield vooralsnog dapper stand. Op karakter kon hij dit nog prima bijsloffen en hij had een geheim wapen, dat hem daarnaast extra ondersteuning zou moeten bieden. Rudi was gestart met het eten van kwark. Geen kale witte drab, maar aangevuld met granola. De voorzitter had ergens gelezen dat dit goed was en veel proteïne bevatte, dus in de voorbereiding op een duurprestatie waardevol kan zijn. Een marathon mag daar best toe gerekend worden, dus besloot Rudi hierop vol in te zetten. Er werd een best contract gesloten met Campina voor de levering van het witte goud, zoals hij de kwark zag en daarnaast werd er ook nog een vrachtwagen met de mix van granen, zaden, vezels en gedroogd fruit op de inrit van zijn huis gekieperd. Typisch Rudi natuurlijk. Als hij ergens voor gaat, dan gaat hij er ook vol voor.   

De voorbereiding begon steeds meer vorm te krijgen, zeker toen het aantal kilometers week na week werd opgeschroefd. Terwijl de jonge gasten het tempo prima konden volgen, begon het ranke lijf van de AVA-voorzitter toch wel wat te pruttelen. Het enkelgewricht kraakte en het belemmerde Rudi om lekker door te kunnen trainen. Tot overmaat van ramp kreeg corona hem ook nog te pakken en moest er zelfs noodgedwongen een pauze worden ingelast. Juist op het belangrijkste moment, toen er de allesbeslissende lange 30+ duurlopen op de agenda stonden, moest hij passen. Meinen was werkelijk niet te genieten en zei dagelijks wel 38 keer dat hij de handdoek in de ring wilde gooien. “Ik laat me uitschrijven, want zo wordt het helemaal niets,” Rudi was kats van het padje, maar iedereen in zijn omgeving weet ook, dat opgeven in zijn woordenboek niet voorkomt, dus kreeg hij psychische ondersteuning van zijn trouwe loopmaatjes. Niet dat dit ook maar iets zou helpen, want normaliter blinken deze gasten nou niet bepaald uit door intellectuele uitspraken. En toch….. op de een of andere manier sloeg de gekwetste preses zich door de narigheid heen en stond hij op 10 april aan de start van zijn eerste marathonavontuur. Het bekkie stond gruwelijk strak, toen hij in het startvak stond te popelen voor het vertrek. Het optreden van volkszanger Lee Towers kon hem eigenlijk gestolen worden, maar onder het motto “als we er dan toch zijn” zong de Lintelose bariton uit volle borst mee en veegde vlot nog even het vocht uit zijn ogen. Ja, ja…. ruwe bolster, blanke pit die Rudi!

Het was bijna 10.00 uur, dus de hoogste tijd om te vertrekken. Meinen voelde de juiste spanning op zijn spieren en meldde zich bij de pacer, die 3:20 op zijn vlaggetje had staan. Dan heb je wel lef natuurlijk als je het debuut gaat maken bij de mooiste, maar de gespierde draver durfde het risico aan te gaan. De scheepshoorn klonk en de meute zette zich in beweging. Na een kilometertje op de Erasmusbrug aangekomen, gaf het horloge een doorkomst aan van 4,12 minuten. Rudi raakte in paniek van deze snelle start en wilde de pacer tot de orde roepen. Deze ervaren kilometervreter ging echter onverdroten door en liet zich door Meinen al helemaal niet afremmen. Even een lichte twijfel bij de debutant, die snel besloot zich netjes bij de tempobeul af te melden en zijn eigen plan te trekken. Een hele wijze beslissing, want Rudi liep werkelijk een dijk van een wedstrijd en geheel op eigen kracht.

Na een kleine 26 kilometer passeerde hij het trouwe, enthousiaste en schreeuwende AVA-legioen op de Erasmusbrug. Een kleine glimlach, maar verder alleen een brok concentratie. Geen tijd voor uitbundig gezwaai of flauwe grappen. Nee, het was serious business voor Rudi Meinen, die afstevende op een bliksems knappe tijd bij zijn eerste marathon. Ook de Kralingse Plas, dé scherprechter die bij menigeen het mes in de bovenbenen zet, kreeg Meinen er niet onder. Het slotoffensief was ingezet, er werd nog een overheerlijk gelletje naar binnen gewerkt en met een minimale vertraging in het tempo, ging het richting de Coolsingel. Op meter 678 tot 643 van de finish volgde de laatste AVA`70-adrenalinestoot van zijn fans en met een voortreffelijke eindtijd van 3:24:39 passeerde Rudi de meet. Niet total loss, zoals we van hem gewend zijn, wel gesloopt. Maar zeker ook trots op zijn prestatie, want hij had vooral gewonnen van zichzelf!!  Waarvan acte….. (FR)      

Huzarenstukje te Brake-boys bij ‘de Mooiste’

Mark, Jan, Luuk en Tim te Brake

‘Als we starten, dan finishen we ook!’ 

Het was in feite een droom die uitkwam! Vader Jan zou zo verschrikkelijk graag met zijn drie zoons Luuk, Mark en Tim starten in de marathon van Rotterdam. Samen toewerken naar de mooiste marathon van Nederland en dan ook nog alle vier finishen op de Coolsingel. Er kan natuurlijk onderweg erg veel misgaan bij een dergelijke krachttoer, want een blessure of tegenslag ligt tijdens de wekenlange voorbereiding op de loer. De aanloop naar Nederlands mooiste marathon verliep eigenlijk best wel voorspoedig. Jan had af en toe wat klachtjes, maar hij heeft in het verleden al voor hetere vuren gestaan en de verwachting was dat het met hem wel zou loslopen.

Mark kende een korte maar wel intensieve voorbereiding en liep zich in rap tempo naar een sterke vorm. De focus was gericht op een razendsnelle eindtijd van om en nabij de 2 uur en 30 minuten, maar het liefst daaronder. Youngster Tim pendelde regelmatig van zijn woon- en werkplek Nijmegen naar Aalten om bij de lange duurlopen aan te sluiten. Tussendoor maakte hij ook nog enkele hoogtestages naar Kenia en Oeganda dus zou het met zijn zuurstofhuishouding wel goed moeten zitten. Daarnaast zou een onverwachte temperatuurstijging hem in feite niet kunnen verrassen. Luuk is misschien wel het meest ongeleide projectiel van het kwartet, maar ook hij kende een uitstekende voorbereiding. De goedlachse hovenier deed er best alles voor, maar zocht het ook zeker in de ontspanning. Hij heeft echter al meermalen laten zien, dat hem dit tot grote hoogte kan doen stijgen.

Zondag 10 april was het dan eindelijk raceday en de 4 mannen toonden het nodige zelfvertrouwen. Met een goed gevoel in het lijf en de juiste spanning op de spieren moest het gaan gebeuren. Ze waren klaar voor hun missie! Eerst echter nog even een TV-interview voor de lokale omroep, want de deelname van een vader met zijn 3 zonen aan de marathon van Rotterdam, dat is toch wel heel bijzonder. Direct na het startsignaal kozen ze alle vier snel een lekkere positie en liepen een sterk eerste gedeelte van de wedstrijd. Bij de tweede passage op de Erasmusbrug zit de helft van de wedstrijd er al ruim op, maar het tempo oogde nog uitstekend. De toejuichingen van de AVA`70- supporters beantwoordden ze dankbaar met een glimlach, zwaai of kreet.

Maar elke hardloper weet, dat een marathon pas na de 30e kilometer begint en dat weten de boys van te Brake ook dondersgoed. Bij vader Jan begon het al een klein beetje te piepen en te kraken en later bleek dat dit gevoel ook bij Mark, Tim en Luuk al lichtelijk opspeelde. De Kralingse Plas is op dat moment voor menig deelnemer de scherprechter, want de man met de hamer lijkt zich hier achter elke boom te verschuilen. Het tempo kon, met enige pijn en moeite worden gehandhaafd. Op kilometer 36 kregen de 4 Brakies een geweldige adrenalinestoot, want hier stond (o)pa Jan sr. zijn trotse jongens op te wachten. Het waren 4 keer over prachtige, emotionele momenten die ervoor zorgden dat finishen een absolute must was geworden. Onder het mom “pijn is een emotie en emoties kun je uitschakelen” zwoegden de kerels van te Brake zich richting de Coolsingel.

De verwachting was dat Mark als eerste de feestende finishstraat op zou draven en dat bleek ook het geval. Gemakkelijk ging het niet meer, maar met een schitterende 2:33:36 klokte hij de 109e eindtijd. Dat ook Tim dik onder de 3 uur-grens zou duiken was de wens van de gedachte, maar ondanks bijna kramp in de bovenbenen, lukte dit ruimschoots. De klok stopte voor hem op 2:52:59. Luuk moest en zou zijn eindtijd van de vorige editie in oktober 2021 verbeteren en het moest uit zijn tenen komen. De laatste kilometer lachte hij best gul naar het talrijke publiek, maar wel als een tuinman met kiespijn. Vrijwel gelijktijdig als de toppers Arjen Robben en Erben Wennemars kwam hij moe maar voldaan over de streep. Toen hij erachter kwam, dat het bekendere duo eerder vertrokken was en dus langzamer bleek te zijn, waren de glimlach en vooral de praatjes heel snel terug. Zijn P.R. werd even flink aangescherpt tot 3:09:40.

En dan de nestor, vader Jan.... Vooraf gaf de ervaren rot aan, eigenlijk zenuwachtiger te zijn voor de prestaties van zijn 3 zonen dan voor zijn eigen eindtijd. Het strijdplan was om zo lang mogelijk bij de pacer te blijven, die 3,5 uur als eindtijd op zijn vlaggetje had staan. Echter, al te vroeg merkte hij dat het wel eens een zware dag zou kunnen gaan worden. Net als vele anderen, voelden de bovenbenen al net voorbij de helft van het traject vermoeid aan en dan weet je het wel, als je een rugzak aan marathons hebt. Blijven hardlopen, niet wandelen en positief denken zijn de tips die Jan op die momenten als trainer aan debutanten geeft en nu moest hij ook zelf de daad bij het woord voegen. Met een nog altijd hele puike eindtijd van 3:44:14 liep Jan uiteraard met zijn handelsmerk, een smile op het gezicht, onder het finishdoek door.

Na de wedstrijd was er een hartverwarmende ontmoeting tussen vader Jan en zijn zonen Luuk, Mark en Tim waar veel AVA`70-leden getuige van waren. Het huzarenstukje was voltooid en met hun uitstekende eindtijden bij de Marathon van Rotterdam, horen de te Brake-boys ongetwijfeld tot de snelste families van Nederland op de klassieke afstand van 42 kilometer en 195 meter. Een prestatie waar ze onnoemelijk trots op mogen zijn!!! P.s. Ook zus en tante Lienke startte bij de marathon van Rotterdam. Het in Utrecht woonachtige lid van de te Brake-familie kende een moeizame aanloop maar besloot desondanks te vertrekken, om na 4:15:51 te finishen. Tuurlijk, want ook haar motto is: wanneer ik start, dan finish ik ook. (FR)  

Video van de 41e Marathon van Rotterdam

Atletiekvereniging Aalten (AVA 70) deed met 36 deelnemers mee aan de Marathon van Rotterdam op 10 april 2022. Jan Oberink maakte mooie beelden van die dag.

AVA`70 kleurt 41e Marathon van Rotterdam

De Marathonlopers van AVA'70

Wat een dag!

Zondag 10 april, 05.38 uur… Een dik 70-koppig gezelschap vertrekt vanaf de AVA`70-basis voor een sportief dagje Rotterdam. Aan boord van de grote en wat kleinere touringcars is het opmerkelijk gezellig op dit eigenlijk best belachelijk vroege tijdstip. Marathonlopers en supporters praten, eten, drinken en bezoeken lichtelijk nerveus het toilet. Sommige bekkies staan behoorlijk strak, andere dravers hebben nog de grootste lol. De tactiek worden besproken, ervaren tips opgezogen en de gehoopte eindtijden snel nog even aan de binnenkant van de arm gekalkt. Het zijn de laatste spartelingen op weg naar de grote en allesbeslissende finale van the Road to Rotterdam. Duidelijk is al, dat dit in ieder geval weer een onvergetelijke dag gaat worden voor lopers en hun aanhang. 

Goed twee uur later wordt er geparkeerd op een pleintje dat slechts een kleine 200 meter van de start is verwijdert. Een briljante plek met ook nog eens een fraaie blik op de skyline en 26 dixies op een steenworp afstand. Hoe luxe wil je het hebben? De marathonlopers laten zich uit de bus zakken en beginnen met het oprekken van de diverse spiergroepen. Enkele dravers zonder startnummer gaan een verkenningsloopje Rotjeknor doen en strikken alvast de veters. Het is reeds verdraaid aangenaam weer en dat is altijd prettig bij een gezellig dagje uit. De supporters zijn bezig met het gereed maken van de sfeermaterialen, want één ding is zeker: Rotterdam zal weer weten, dat AVA`70 van de partij was op het mooiste hardloopfeestje van Nederland. 

De deelnemers aan de ¼ marathon vertrekken even na half negen vanaf de busbasis op het Willemsplein voor hun race en worden succes gewenst door de achtergebleven meute. Dat ook de kwart afstand zeker geen bijnummer is, bleek wel uit het feit, dat er voorafgaand aan de race een kippenvelmoment wordt bezorgd door niemand minder dan Lee Towers. Staand op een hoogwerker liet hij het “You`ll never walk alone”’ uit de boxen schallen en duizenden lopers vormen een dankbaar koor. 

Inmiddels hadden de marathonlopers zich al in hun toegewezen wave geposteerd voor hun missie van 42 kilometer en 195 meter. Dat er hier en daar een overmoedige promotie werd gemaakt, door een dranghekje te verplaatsen, werd door de organisatie oogluikend toegestaan. Volkszanger Towers mocht voor de tweede keer het publiek toezingen en weer gingen er rillingen door de startvakken. Een betere adrenaline is nauwelijks denkbaar. Vanaf 10.00 uur zette het peloton zich in beweging en ging het gelijk maar de Erasmusbrug op. De supportersschare van AVA`70 had zich inmiddels al voltallig geposteerd en was klaar voor de feestelijke passage van alle helden. 

Na een kilometertje of 26 is het spel natuurlijk echt op de wagen en het kaf inmiddels wel een beetje van het koren gescheiden. De levensgrote AVA`70-vlag wappert fier in de lucht en is van verre al duidelijk zichtbaar. Als extra was er ook nog een Achterhoeks doek aan bevestigd om ook regionale lopers een hart onder de riem te steken. De AVA`70-toppers beginnen al van verre te zwaaien bij het zien van de clubkleuren en bij de vele aanmoedigingen moet menig loper toch wel wat traantjes wegpikken. Tot schrik van zijn razend enthousiaste aanhang lijkt de witste Keniaan van het land in de problemen te zijn. Kramp heeft hem gruwelijk bij de poot en verder gaan lijkt geen optie. Snel wordt hij volgepropt met gelletjes, koek, drinken en drie krentenbollen en moedig vervolgt hij met succes zijn weg. 

Een prachtig moment was de passage van de loper met startnummer 2438. Van verre begon de atleet in zijn blauw shirtje al te zwaaien, tot groot enthousiasme van zijn fans. Het bleek de mannelijke helft van het duo Susan en Freek te zijn, die naast een getalenteerde muzikant ook een verdomd goede hardloper is. Eerder op de dag had het mateloos populaire tweetal al een “meet en greet” gehad met de jonge AVA`70 supporters en de sympathieke draver was ze zeker nog niet vergeten, zo werd duidelijk. Om de geweldige sfeer nog verder te vergroten, werden er af en toe wat rookbommen afgestoken. Uiteraard was hierover contact geweest met burgemeester Aboutaleb, maar die gaf in eerste instantie geen toestemming. Toen bleek dat de kleuren geel-blauw zouden te zien zouden zijn, ging de sympathieke Rotterdammer alsnog overstag. 

De supportersschare verplaatste zich naar een volgend juichgebied op een metertje of 612 van de finishstreep. De aanmoedigingen voor de lopers werkten als een laatste adrenalinestoot en dat bleek voor het gros van de atleten geen overbodige luxe, want naarmate de tijd verstreek nam het tempo steeds verder af en het lijden zichtbaar, hoorbaar en soms zelfs bijna voelbaar toe. Onze clubgenoten waren uiteraard dolblij met de aanmoedigen om zo met een big smile de Coolsingel op te rennen en over de finishlijn te huppelen. 

Terug bij de bus, kwamen er uiteraard de mooie verhalen en ervaringen over geweldige prestaties die geleverd zijn. De sfeer werd steeds beter en het enthousiasme groter. Duidelijk was dat ondanks het vreselijke afzien onderweg en dan met name nadat de beruchte man met de hamer zijn werk had gedaan, het gejuich, geklap en geschreeuw de atleten op de been heeft houden. Groepsfoto`s en familiekiekjes werden geschoten en uiteraard was er bier om te proosten op de schitterende prestaties van de terecht trotse AVA-janen. 

Nadat de bus soepeltjes de terugreis had afgelegd, bleek dat er onderweg toch wel wat nadelige sporen van de puike prestaties merkbaar en zichtbaar waren ontstaan. En toch… zondag 16 april 2023 is al weer stiekem bij menigeen in de agenda omcirkeld. Reken maar dat AVA`70 de marathon van Rotterdam ook dan weer kleur gaat geven, want het is immers de mooiste en daar wil je bij zijn! (FR)

Verslag van de 41e Marathon van Rotterdam

Het debuut van Hans Monasso op de Marathon

In januari van dit jaar liep ik in mijn training voor het eerst de marathonafstand. Een snelle 21km sloot ik af met nog eens 21km in een lekker rustig tempo. Uiteindelijk kwam ik rond de vier uur uit. Ik besloot het er op te wagen en me in te schrijven voor de Marathon van Rotterdam. Gelijk een hotel geboekt bij de Erasmusbrug zodat ik geen stress zou hebben op de ochtend zelf. Daarna heb ik van januari tot en met begin april mijn trainingen ingericht op het lopen van de marathon.

Bij het inschrijven had ik een eindtijd van 4 uur opgegeven en mijn doel toen was de marathon binnen de vier uur te lopen. Gedurende het trainen leek er dusdanig veel progressie in te zitten dat ik begon te dromen van een tijd tussen de 3:30 en 3:45. Toen ik in Vorden de eerste 25km op 4:45 mee kon leek me dat ook best reëel. Dat ik die laatste 5km van de 30km daar stuk was gegaan was ik blijkbaar voor het gemak even vergeten. Ik had voetklachten gekregen bij mijn rechter grote teen en op dat moment stelde ik daar niet al te veel vragen bij. Twee dagen later waren die klachten ook weer verdwenen. De gemiddelde tijd lag ondanks die klachten nog steeds ruim onder de 5 minuten per km.

De laatste test was de halve marathon Stevensloop. Daar liep ik de volledige 21km in een heel constant tempo, hoewel ik aan het eind ook weer dezelfde klachten aan mijn voet had. Maar ik liep de halve in 1:42 en ook hier vergat ik die tijdelijk klachten aan het eind snel. Wel had ik ondertussen door dat het aan mijn wedstrijdschoenen lag. Op mijn andere paar had ik bij trainingen niet de drukpijn die ik bij deze schoenen had. Dat had eigenlijk het signaal moeten zijn om op andere schoenen te gaan lopen voor de marathon maar dat is achteraf gepraat.

Enfin, 10 april was aangebroken. Ik had niet al te best geslapen maar dat had ik ook niet verwacht en verder was ik heel relaxed en had er alle vertrouwen in. Ik had met Myrthe een plan gemaakt waarbij zij rond het 32km punt zou staan met reserve schoenen en eventueel wat bevoorrading. Het feit alleen al dat ik die reserveschoen regelde had natuurlijk en alarmsignaal moeten zijn. Vooraf leek het alleen een preventieve maatregel. Schoenen wisselen tijdens een wedstrijd leek me geen strak plan.

We moesten de Erasmusbrug oversteken om bij het startvak te komen. Dat was door de organisatie erg slecht geregeld. Vanaf die kant kon je eigenlijk niet bij de startvakken komen en ook de beveiliging wist niet te vertellen hoe we er dan wel moesten komen. Het zal vanuit het centrum vast wel goed geregeld zijn maar ik heb heel veel vertwijfelde lopers gezien die van het kastje naar de muur werden gestuurd.

Na een covertje van een oude man in een hoogwerker, joe never walk aloon, ging dan de scheepstoeter van de start. Onnoemelijk veel mensen om je heen die allemaal die achterlijke afstand van de marathon gaan lopen. Fijn om te weten dat je niet de enige gek bent. De eerste kilometer ging in 5:20. Het was erg lastig om je eigen tempo te gaan lopen maar rustig van start vond ik helemaal niet erg. De volgende kilometers ging net iets boven de 5 minuten en ook dat was helemaal prima. De temperatuur was perfect, een licht briesje zorgde voor de koeling. Perfecte omstandigheden op dat moment.

Door de drukte kon ik toch af en toe niet mijn eigen tempo lopen. Afremmen en zigzaggen was af en toe nodig. Vind ik normaal gesproken helemaal niet erg maar nu op zoek naar redenen waarom het niet ging zoals ik wilde was dat toch een puntje.

Bij 11km begon ik het loopvlak onder mijn rechter grote teen te voelen. Dezelfde pijn als bij eerdere lopen alleen veel eerder. Ik kon niet anders dan door de pijn heen lopen en op zich was dat ook best wel toen. Wel merkte ik dat het me extra energie kostte en dat ik er niet beter van ging lopen. Ik besloot Myrthe een berichtje te sturen met de vraag of ze naar voren kon komen zodat ik eerder van schoenen kon wisselen. Helaas zat Rotterdam dusdanig op slot dat haar dit amper gelukt is. Uiteindelijk troffen we elkaar op 30km. Toen ging het al 10km niet zo best meer met het lopen. Wel had ik trouw mijn gelletjes, snoepjes en drinken genomen. Ook de sponsposten waren meer dan welkom want ook de zon was ondertussen behoorlijk beginnen te schijnen.

Opnieuw starten op nieuwe schoenen was ook pijnlijk maar de drukpijn die ik had was een heel stuk minder. Maar het kwaad was al gedaan. De benen waren leeg en na 32 kilometer ben ik af en toe gaan wandelen. Ik heb erover gedacht om uit te stappen maar uiteindelijk wilde ik toch die marathon gewoon aftikken, dan maar niet onder de vier uur.

Het is ontzettend lastig om de motivatie te vinden weer te gaan rennen na een stukje wandelen maar toch heb ik dat steeds weer gedaan. Ik gunde mezelf bij elke kilometer even een stukje wandelen om daarna weer door te kachelen. Er zijn trouwens heel veel lopers die de laatste 12 kilometer wandelen. Je bent niet alleen in je lijden.

Opgezweept door het publiek kwam bij 39km mijn zusje mij nog achterop. We hebben samen twee kilometer gelijk op kunnen lopen en dat was een mooie stimulans of het af en toe nog op een rennen te zetten. Toch verloor ik haar weer uit het oog. De laatste twee kilometer heeft Myrthe illegaal met me mee gerend tot ze van de baan werd gehaald. Ze spoorde me goed aan en de laatste twee kilometer heb ik dan ook nog kunnen rennen. De laatste 200 meter waren heel erg ver maar het bordje finish was een bevrijding.

Ik was compleet stuk en heb zeker een half uur nodig gehad om weer bij te komen. Die belachelijke lange fuik waar je dan eerst nog doorheen moet is vreselijk. Ik wilde zo snel mogelijk naar Myrthe maar dat lukt dan niet door de drukte.

Uiteindelijk teleurstelling en tevredenheid. Tevreden omdat ik hem toch uitgelopen heb. Teleurstelling over de tijd. Het was leerzaam en een volgende keer trek ik andere schoenen aan. 4:23 was mijn officiële eindtijd.

De belangrijkste les die ik geleerd denk te hebben: je beste voorbereidingslopen zijn geen maatstaf voor de dag zelf. Ondanks een perfecte voorbereiding kan je gewoon een mindere dag hebben en vooral voor een eerste keer kun je beter uitgaan van het feit dat je misschien een mindere dag hebt en daar het tempo op aanpassen. Een langzamer tempo is ook minder belasting voor de voeten en benen. Op naar het volgende doel!

Hans Monasso

Wat was ie mooi de Marathon van Rotterdam!

Cindy Brusse

Veel te hard van start gegaan (maar het liep zo lekker!! Halve marathon in 1.39) en daardoor op 19km al pijn in beide bovenbenen, oei!! Daar had ik geen rekening mee gehouden! Had pijn verwacht na 32km en hoopte pas bij 37km. Wat nu?? Doorlopen en per km maar bekijken. Zou ik er mee stoppen bij km 27? Daar bij de Erasmus brug stond de touringcar van AVA-70. Ondanks waardeloos voelende benen kwam er na 24km toch steeds nog een 5.02 of 5.04/km uit. Nou, op die manier de finish halen is dan zo gek nog niet en het doel om onder de 3.30.00 te eindigen zou met een ruime marge dan te halen zijn.

Blijkbaar is het mogelijk om de martelgang op een redelijk tempo nog tot 35.5km vol te houden, maar toen was het over. Flinke kramp in meerdere beenspieren en uit de scheenbeen spier trok het niet weg. Toeschouwers schoten te hulp, hielpen me naar de grond en een dame bood aan het eruit te masseren, geweldig! En ik kreeg ook nog ff wat water te drinken. Na 2.5 minuut werd ik door 2 heren weer overeind getrokken (anders had ik er nu nog gezeten) en kon ik weer verder rennen. Deze kilometer duurde 7.29 min, oei, waardeloos voor de eindtijd. Maar belangrijker, zou ik de finish überhaupt wel gaan halen?

Elke km had ik wel heel even kramp en door even (10-15sec) te wandelen trok t weer weg. De grote menigte applaudisseerde als ik weer tot rennen overging. Zo zuur als ik was, bracht dit toch steeds weer een grote glimlach op mijn gezicht! Ook op de Coolsingel, waar het duidelijk werd dat ik de 3.30 wel of net niet zou gaan halen, was het weer bal en dus weer even wandelen, zeer frustrerend!!! Zo goed als ik kon heb ik me naar de finish gesneld en de klok bleef staan op .....3.30.00. 1 sec sneller was zoveel leuker geweest! Nu moet ik m natuurlijk nog een keer lopen of ……

Cindy Brusse

Uitslagen van de 41e Marathon van Rotterdam

Wilco Bruil, Tom Arink, Evelien Hillen, Ingrid van Zolingen en Walter Vaags 

Uitslagen Aaltense deelnemers: 

Marathon: Mark te Brake 2:33:36, Tim Mengerink 2:44:20, Tim te Brake 2:52:59, Luuk te Brake 3:09:40, Jaap Oberink 3:22:46, Rudi Meinen 3:24:39, Cindy Brusse 3:30:01, Roy Mengerink 3:32:48, Gerdy Hoornenborg 3:41:32, Jan te Brake 3:44:14, Maurice Magis 3:50:25, Walter Vaags 3:55:21, Evelien Hillen 3:57:51, Rinke ter Haar 3:58:04, Wilco Bruil 3:58:36, Wesley Huning 4:01:08, Erwin Wamelink 4:01:11, Linda Stronks 4:02:14, Vera Meinen 4:05:29, Gerjo Wevers 4:05:32, Tom Arink 4:12:29, Lienke te Brake 4:15:50, Peter Ligterink 4:22:17, Hans Monasso 4:23:47, Gabrielle Bruil 4:28:51, Ingrid van Zolingen 4:29:40, Frank Maarsingh 4:44:40, Eugenie Maarsingh 4:44:40, Henk Lammers 4:51:27

Kwart Marathon: Wim Rensink 52:12, Andre Bruil 54:40, Frank Roos 54:40, Jan Rademaker 54:40, Eljo Stronks 1:00:44, Sonja Eeftink 1:04:57, Kristel Wolterink 1:05:05, Hanny Rensink 1:05:46, Marianne ten Barge 1:05:46, Gert Tolkamp 1:06:24, Anna van Meurs 1:09:03

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Rotterdam, I’ll be back!

Rotterdam Erasmusbrug met de grote AVA'70 vlag

Vorige week, rond deze tijd, liep ik in het Kralingse Bos. Nou ja, lopen… Zeg maar strompelen. De benen vol kramp. En een hoofd vol met stemmen die zeiden “stop met deze waanzin”. Stoppen was echter geen optie. We waren met een mooie groep atleten dit avontuur aan gegaan. Als enige falende, in een bus vol euforische Avajanen die het wél gehaald hadden, zag ik niet zitten. Dan maar 4,5 uur als finischtijd. Het werd 4:08:08. Ik was weggegaan op 3:44 – 3:48 uur. De eerste 30 km gingen steady, samen met Wim Brinkman als wegkapitein en de diesels Walter en Evelien. De laatste 12 km gingen gepaard met felle krampen. Alweer…

Beste lezer van dit fijne weblog van neef Geert (die soepeltjes als een jonge god zijn marathon afwerkte, volop genietend van de prachtige ambiance): ik ga u niet wederom vermoeien met mijn zelfkritische dramatische analyse. Van mijn bloemrijke verklaringen van dit falen, vol zelf medelijden, zou u als lezer immers ook gemakkelijk in de kramp kunnen schieten.

Hoewel, falen…Natuurlijk overheerst nu het gevoel van trots. Ik heb ‘em toch maar uitgelopen. Het gevoel van falen kan alleen ontstaan als je niet voldoet aan de verwachtingen die je je zelf oplegt. Ik wil u als lezer eens meenemen in het ontstaansproces van dergelijke verwachtingen. Interessante materie, al zeg ik het zelf!

Ik houd er van om een plan te hebben. Als ontwerper doe ik de hele dagen niks anders: plannen maken. Dus als loper wil ik ook een plan: wat is een mogelijke tijd binnen de aanwezige omstandigheden? Wel nu, googelen dus. Op “marathontijd – voorspel – tools”. Zijn er zat van! Ik vond een handige, op de site van Prorun. Je kunt in een dergelijke tool een gelopen wedstrijd invullen, en de tool rekent de mogelijkheden voor je uit op de marathon. Om inzicht te krijgen in de mogelijkheden moet ik toch wat, als onervaren marathonloper?

Zo liep ik op 22 juni de AVA 5 km wedstrijd op Sportpark Zuid in 20:14 minuten. Als ik deze uitslag invul in mijn tool, zou ik 3:18:15 moeten kunnen lopen op de marathon. Wauw! Dat is maar 6 minuten langzamer dan de ontketende Luuk te Brake!

Misschien iets te rooskleurig Rinke. Je bent immers altijd meer een Usian Bolt geweest dan een Kipchoge. Laat ik eens een ander wapenfeit invullen. Op 2 mei dit jaar heb ik voor mezelf een halve marathon gelopen. We hadden een prachtige Aprils Prachtige Prijzenloop achter de rug, en in deze flow ben ik een weekend later van Doetinchem naar Aalten gerend in 1:45:00. Best ontspannen. Als ik deze tijd invul, zou ik 3:40:00 kunnen lopen! Een minuut sneller dan mijn maatje Gerdy! Dat zou fantastisch zijn en hoop mogelijkheden bieden. In elk gesprek terloops laten vallen dat ik nét ietsjes sneller was... Lachen man.

Maar goed, misschien moet ik me een spiegel voor houden. De Achtkastelenloop in Vorden ging dramatisch. Na 2:43:00 uur strompelde ik na 30 km binnen. Als ik deze tijd invul in mijn tool, zou ik de marathon in 3:54:48 moeten kunnen lopen. Ik zou dan behoren tot het elite groepje van Evelien, Walter, Tonny en Henk-Jan. Kanjers die binnen de 4 uur op de Coolsingel toegejuicht werden. 

Ik besloot te gaan voor een redelijk gemiddelde: 3:44 – 3:48 uur. Van een beetje ambitie is nog niet iemand slechter geworden. Wel nu, ik dus wel. Als een oude, gebroken man kwam ik binnen. Er zijn schokkende beelden van. Hoe kapot ik ook was op de Coolsingel, ik wist het direct: ik ga terug. Sterker nog, ik moet terug! Vandaag niet meer, maar wel volgend jaar. Bam!

Toen ik thuiskwam, van een mooie dag met al mijn hardloopvrienden, vernam ik ontroerend hoe het thuisfront meegeleefd had. Mijn lief zei dat ze het feest graag ook eens van dichtbij mee wilde maken. Of ik niet nog een keertje mee wilde doen… Nou, je moet weten, voor mijn lief doe ik alles. Dus Rotterdam, I’ll be back!

En hoe hartverwarmend is het dat ik niet alleen hoef te lopen! You’ll never walk alone! Vrijdagavond hadden we een prachtige afterparty in Café Leuven. Ik had neef Geert al ingelicht van mijn plannen. Hij begreep het, zoals neven elkaar begrijpen. Geert heeft zich zelfs opgeworpen als coach. Prachtig!

Het plan om nog een keer te gaan werd door meerdere Avajanen enthousiast onthaald. We hadden immers nú de meters in de benen. Even een paar maanden kalm aan, om begin volgend jaar te trainen naar 10 april 2022: de marathon van Rotterdam. Dit is een kans die nooit meer terug komt. Dus Ingrid van Zolingen meldde zich spontaan aan. Ook Herman te Lindert, die door de griep de marathon niet uit kon lopen, zag dat het nu moest gebeuren. Evenals Cindy, Walter, Evelien, Henk-Jan, Tonny, Erwin, Jan te Brake. Zelfs neef Geert begon te twijfelen: toch een ultieme poging wagen om onder de 4 uur te duiken? Vooralsnog schrijf ik ‘em op als speler / coach. En Theo? Toch voor die allerlaatste gaan? En Arja? Nog net voor haar 50^e haar de 3^e marathon lopen? En Gerdy? Die 3.40 zit er in! En Luuk? Onder de 3 uur, je kunt het!

Op de Boekeldercross sprak ik Peter Ligterink: wil ook meedoen! De bus van Jos zit alweer bijna vol!

In mijn enthousiasme heb ik alvast een lijst opgesteld. Misschien ben ik in mijn opwinding iemand vergeten of ben ik te voorbarig geweest. Laat het maar even weten via de site van Geert.

Rotterdam, here we come! Kramp is een keuze!

Sportieve groet,

Rinke ter Haar

Deelnemers NN Rotterdam Marathon 10 april 2022:

1.Geert Wevers (toeschouwer(T)), 2.Rinke ter Haar, 3.Ingrid van Zolingen, 4.Herman te Lindert, 5.Cindy Brussé, 6.Walter Vaags, 7.Evelien Hillen, 8.Henk-Jan Legters, 9.Tonny Baten, 10.Erwin Wamelink, 11.Jan te Brake, 12.Peter Ligterink, 13.Andre Bruil (1/4M), 14.Gabrielle Bruil, 15.Wilco Bruil, 16.Katja Demkes (T), 17.Bjorn Demkes (T), 18.Gerjo Wevers, 19.Anky Bruil(T), 19.Linda Scholten, 20.Marco van Rijs(T), 21.Frank Roos(1/4M),  22.Denise van der Donk, 23.Jaap Oberink, 23.Roy Mengerink, 24.Wesley Huning, 25.Henk Lammers, 26.Mark te Brake,  27.Tim Mengerink, 28.Anna van Meurs (1/4M), 29.Gerdy Hoornenborg, 30.Rudi Meinen

Verslag van het Achterwooldse Klompenpad in Winterswijk

De eerste langere marathontraining zit er weer op

Yesss we mogen weer

Op Geert zijn site staat een prachtig verhaal van zijn neef Rinke. In voorbereiding op de marathon van Rotterdam is er de mogelijkheid om twee aan twee op zondag 16 januari het Achterwooldse Klompenpad te gaan lopen. Tijdens de persconferentie afgelopen vrijdag komt het goede nieuws dat buiten/binnen sporten weer mag. Ik vraag mij af of we met 25 man weer samen mogen hardlopen. Maar goed niemand weet het precies. Bij deze is de Lockdown voorbij en gaan we weer heerlijk samen rennen, kletsen en vooral ouwehoeren.

Zondagmorgen 16 januari 2022 om 08:30 uur is het vertrek bij  geitenboerderij Brõmmels aan de Meerdinkweg. Het is frisjes en Rinke geeft aan dat we gaan. Niet Rinke, maar Geert loopt voorop en geeft de route aan. Rinke weet de weg helemaal niet. Volgens mij heeft Geert deze morgen stiekem georganiseerd.

Het is een glibberig en modderig parcours, uitkijken geblazen. Maar het is ook een zeer prachtige route. We komen op plaatsen, waar we nog nooit geweest zijn. Ik hoor een prachtige anekdote van het zeer vriendelijke echtpaar ‘Ik kan het aan.nl van de Donk’. Denise heeft bij de geitenboerderij waar we starten al eens een wandel- en knuffelmiddag met een geit gehad. Natuurlijk is de geit die Denise meekreeg dood neergevallen met alle gevolgen van dien. Dat deed me meteen terugdenken aan het weekendje in de Ardennen een paar jaar geleden. Iets met een kano en een paar zwanen.

Als ik eindelijk doorheb dat dit de eerste marathon training is, in plaats van lekker samen een duurloopje doen, moet ik meteen aan Erwin Wamelink denken. Hoe dat zo, nou ik hoor Wesley Huning zeggen: ik ga bij de marathon weg op 3:30 uur. Dat zei Erwin ook bij zijn eerste marathon en dat pakte toen ook zeer goed uit. Succes Wesley.

Voor Gerjo Wevers, Jaap Oberink, Peter Ligterink, Gabrielle Bruil en Wesley Huning zal het de eerste marathon gaan worden. Ik hoor aan de stemmen dat ze het allemaal best wel spannend vinden. Wat moeten ze aan, hoe vaak moeten ze trainen en wat te eten en drinken?  Ze vragen de medelopers dan ook om allerlei tips. Ervaringsdeskundige Ingrid van Zolingen geeft aan dat wijn op zijn tijd zeer goed is en dat je daar best goed op kunt presteren tijdens een marathon. Verbaasde blikken van meerdere atleten. Ja Ingrid presteert inderdaad goed op wijn. Dat wil niet zeggen dat iedereen het daar goed op doet natuurlijk.

Zo vliegen de kilometers voorbij en is iedereen vooral blij dat ze weer samen kunnen lopen. De eerste marathon training is een feit. Een mooie route van bijna 20 kilometer volbracht. Succes allemaal met de voorbereidingen op de marathon en vooral heel blijven en lekker samen lopen. Geert en Rinke, bedankt voor deze prachtige route.

Katja Demkes

Rotterdam, we komen er weer aan!

40e Marathon van Rotterdam op 24 oktober 2021

Op 10 april 2022 vindt de 41^e editie plaats van de marathon in Rotterdam. Terwijl we eind oktober er ook eentje hebben gehad! Het zijn rare tijden… 

Met een mooie groep hebben we voor de Rotterdamse marathon 2020 getraind. Zo’n twee jaar geleden zijn we begonnen met een pittig schema, lange duurlopen, meters maken. De een deed het in z’n uppie, de ander met z’n cluppie. Al gauw, tijdens de voorbereiding, bleek dat corona roet in het Rotterdamse eten gooide: de marathon werd verzet naar oktober 2020. Nou ja, dan maar stug doortrainen. Ook oktober 2020 ging ‘em niet worden. De organisatie durfde het niet aan om zo’n grote mensenmassa – een slordige 50.000 lopers in het marathonweekend – te ontvangen en huisvesten.

En daar stonden we dan, met 1.500 trainingskilometers in de benen en een drop an de neuze. Sommige köppigen, waaronder ik, hebben de marathon individueel gelopen. Een bijzondere ervaring, maar is toch anders…

 

Er gloorde gelukkig licht aan de corona-horizon: zo rond de zomer van 2021 vernamen we dat Rotterdam allicht in oktober door zou kunnen gaan. Zou het dan toch? Met een wat uitgedund groepje werd de training weer opgepakt. Wegkapitein Wim Brinkman zette enkele mooi lange duurlopen uit en we pakten de draad weer op! Op 24 oktober 2021 was het zover: met een bus vol naar Rotterdam, een prachtige ervaring!

 

Nou ja, prachtig…Voor velen wel ja. Er werden prachtige tijden gelopen, mooie ervaringen opgedaan, er werden grenzen verlegd. Er werd ook pijn geleden. Onder andere door mij. Nu heb ik misschien niet zo’n hoge pijngrens, maar tijdens het laatste uur van de marathon jankte de kramp door de benen. Toen ik de Coolsingel opkwam rennen, onder luid gejuich, dacht ik: ”Dit moet beter, volgend jaar ga ik terug”.

 

Tijdens de afterparty bij Leuven, een weekje na het Rotterdamse avontuur, werd er al druk gespeculeerd en gelobbyd. De ene na de andere aanmelding kwam binnen, enigszins overmoedig door het royale drankgebruik allicht. Overmoed of niet, we hebben inmiddels een mooi groepje van 15-20 hardlopers bij elkaar die op 10 april 2022 weer een poging willen wagen in Rotterdam!

 

Over een kleine 3 maanden is het dus zover. Er moet dus getraind worden! Met behulp van Henk Mengers – Henk bedankt! – heb ik een trainingsschema opgesteld. Voor de lange duurlopen is er een agenda opgesteld en diverse teamleden en meefietsers hebben zich al gemeld om een mooie route uit te zetten en te begeleiden. Op deze site van coach Geert en de facebookpagina van AVA’70 gaan we kenbaar maken hoe we de zondagse duurlopen gaan invullen. Misschien zijn er atleten die mee willen lopen, gedeelde smart is immers dubbele vreugd. Uiteraard houden we ons aan de corona-richtlijnen voor het buiten sporten. Op moment van schrijven mag je maximaal met 2 personen en begeleider samen rennen.

 

De eerste gezamenlijke duurloop voor de maratongroep is zondag 16 januari. We vertrekken 08.00 uur van het AVA terrein naar Geitenkaasboerderij De Brömmels, Meerdinkweg 5, Winterswijk-Woold. Hier begint het Achterwooldse Klompenpad, van 18 km. Dit pad is goed bewegwijzerd en is goed twee – aan – twee te lopen. Als je mee wilt lopen of als je je wilt opgeven voor de marathongroep, doe dan even een berichtje via deze site of een berichtje naar Rinke (0612939680).

Rinke ter Haar