Foto's van de Slangenburg Trail in IJzevoorde

Enkele AVA'70 deelnemers tijdens een korte pauze

Bij deze perfect door Jan in 't Touw georganiseerde trialrun kon men kiezen weer uit verschillende afstanden kiezen. Onder perfecte weersomstandigheden konden de kleine 300 deelnemers konden weer genieten van een schitterende trial, dwars door de mooie herfst bossen van de Slangenburg. Na afloop kon men lekker warm afdouchen en onder het genot van warme erwtensoep met roggebrood nagieten van de net voltooide run.

Klik op de link voor de foto's van Karel Oerlemans

fotoalbum

site organisatie

Verslag van de Slangenburg Trail in IJzevoorde

Kasteel Slangenburg

Glibberen door de Slangenburg

Zaterdag stond de Slangenburgtrail weer op de kalender. Gezien de overvloedige regenval afgelopen weken kwamen al wat herinneringen naar boven van vorige kleddernatte edities. Meteen een glimlach op mijn gezicht bij de herinnering aan heerlijk 20 km glibberen en glijden door de vette modder. Angelique en ik hadden ons pas laat ingeschreven en dat betekende dat we wat later zouden starten dan onze loopmaatjes van AVA, LVG etc. We konden dus een keer rustig uitslapen, dat is meestal anders.

Het weer was nogal wisselvallig en Buienradar wist het ook allemaal niet zeker. Ik had mijn tas dus volgepropt met jasje, windstoppertje, van alles wat eventueel handig kon zijn. Maar toen we naar IJzevoorde reden leek het weer heel redelijk, beetje wind, maar droog en niet koud. Zelfs een waterig zonnetje liet zich zien. Het (regen)jasje kon dus in mijn rugzak voor het geval dat. Lekker in korte broek, want wat je niet aan hebt wordt ook niet nat. En het leek er op dat de meeste nattigheid van beneden zou komen. De plassen stonden tenminste overal op het land.

Het was niet druk in de Plokkershutte, maar we zagen wel meteen al een aantal loopmaatjes. Maar we hadden niet veel tijd van kletsen want zij moesten al vrij snel starten. Nog even geduld en toen mochten we ook los…. Angelique was een tijdje geblesseerd geweest en we zouden het niet al te gek maken qua snelheid. Maar stiekem zat het tempo er toch nog best redelijk in op de eerste helft. Het was een echte herfsttrail, met volop rode, bruine en gele bladeren aan de bomen en op de grond, paddenstoelen links en rechts, het hele plaatje was compleet. We hadden de voeten al binnen 300 meter nat dus maakte het daarna allemaal niet meer uit. Rechtdoor de modderplassen is meestal de beste optie en het kind in mij genoot volop want plassen waren er volop.

De Slangenburg en omliggende landerijen vormden een geweldig decor om doorheen te lopen. Mooie bossen met veel oude en dikke bomen, prachtige doorkijkjes over de landerijen en boerderijen. Een schoolvoorbeeld ook van het Achterhoekse coulisselandschap. En dat geheel leek onder een heerlijk herfstzonnetje wel een reclamespotje. De route was super goed uitgezet met lintjes en je zou moeite moeten doen om verkeerd te lopen (hoewel dat toch sommige mensen gelukt is). Op de meest afgelegen plekken in het bos stonden nog vrijwilligers om ons de goede kant op te wijzen. Top organisatie dus, complimenten!

Halverwege kwamen we bij kasteel Slangenburg. Met dit weer echt een plaatje, waar ook traditioneel de verzorgingspost was. Plakje ontbijtkoek met een stuk banaan, wegspoelen met water en weer door. Het mooiste stuk moest namelijk nog komen. Het eerste stuk was qua bospaden nog best goed beloopbaar maar in de tweede helft werden de paadjes smaller en de hoeveelheid modder evenredig groter. Boomwortels hielden zich schuil onder herfstbladeren en de modderplassen bleken soms een stuk dieper dan gedacht. Maar wonder boven wonder bleven Angelique en ik allebei overeind.

Wij waren in het bijna laatste groepje gestart en mijn verwachting was dan ook dat we in het begin wel regelmatig ingehaald zouden worden door de lopers van de 12 km die na ons zouden starten. Maar tot mijn verbazing gebeurde dat niet. Wij haalden af en toe wat lopers in, maar ook niet heel vaak. Door de gespreide start was het hele veld over een behoorlijke afstand verspreid geraakt. Heerlijk rustig dus. Af en toe passeerden we ook wat wandelaars, al dan niet met hond. Die keken vol verbazing hoe wij dwars door de plassen en de modder voorbij draafden.

Pas in het laatste kwart gingen we zelf veel mensen inhalen o.a. van de korte afstand, maar ook een aantal loopmaatjes die een stuk eerder gestart waren. Altijd leuk om dan even iemand wat bemoedigende woorden toe te voegen. Zeker bij de lopers van de korte afstand waren er veel die een modder fobie hadden en weinig ervaring met trailrunning. Ik denk dat ze aan het eind van hun ronde op beide vlakken punten hebben gescoord. Vooral in het allerlaatste stuk was er een mooie lange rechte zandweg die helemaal kapotgereden was door bosbouwmachines. Modder tot boven de enkels en glibberen van links naar rechts. Niet iedereen wist blijkbaar dat rechtdoor de beste oplossing is, maar wij gaven het goede voorbeeld.

Met de benen van boven tot onder dik onder de modder en een grote glimlach op het gezicht kwamen we na ruim twee uur en twintig km bij de finish. Daar hadden ze heel slim een aantal bakken water neergezet om de grootste drek er even af te spoelen. Dat scheelt nogal met het schoonmaken van de sportzaal. Blijkbaar waren er ook al best veel lopers weg, want er was ruim plek in de kleedkamer en er was nog ruim warm water onder de douche. Tot slot nog even een lekkere bak erwtensoep (zat gewoon bij het inschrijfgeld inbegrepen) in de kantine en gezellig nakletsen. Uiteindelijk werden we bijna door de vrijwilligers uit de kantine gezet…

Geweldig genoten dus. Angelique had al een tijdje niet meer zo’n afstand gelopen, dus die had het wat moeilijker aan het eind maar bleef toch goed doorlopen. Onze loopmaatjes hadden ook allemaal veel plezier gehad onderweg en waren heel tevreden over het verloop. De organisatie had er duidelijk veel moeite en tijd ingestoken, eigenlijk verdienen ze dan ook veel meer deelname. Volgens jaar allemaal inschrijven dus. (bron)

Andre Bleumink

Verslag van de Slangenburgtrail in IJzevoorde

Andre, Bianca en Angelique bij de parkeerplaats van kasteel Slangenburg

Kasteel de Slangenburg en het omliggende landgoed is een verborgen pareltje onder de rook van Doetinchem. Survivalgroep Jan in ’t Touw organiseert tegenwoordig de Slangenburgtrail en ook dit jaar was ik weer van de partij. In de voorbereiding voor de 40 km trail van de DEO loop hadden Angelique, Bianca en ik het snode plan om eerst even een rondje extra te lopen en meteen daarna de 21 km te doen. Rik zou eerst ook mee maar was zo verkouden dat hij zich beperkte tot de 21 km. Ook een flink aantal AVA, LVG en zaterdagmorgengroep Barchem loopvrienden hadden zich opgegeven voor de verschillende afstanden.

’s Morgens vroeg kregen we nog een mailtje van de organisatie dat de parkeerplek anders was geworden, maar wij waren zo vroeg aanwezig dat zelfs de organisatie er nog niet was. Dus konden we mooi op het parkeerplaatsje van de Pokkershutte zelf parkeren. Dichterbij kan niet…. Het was stralend weer, maar wel flink koud. Het kwik kwam maar net boven nul en er stond een windje dus voelde het dik onder nul. Voor het eerst de winteruitrusting weer aan. Lange broek, windjack, extra laagjes, buffs, van alles werd er uit de tassen getoverd voor de start van onze proloog.

We liepen alvast een stuk van de route, de lintjes hingen er toch al. Ik had voor de zekerheid wel mijn handheld bij me, want op een gegeven moment moesten we toch afsnijden om op tijd bij de start te zijn. Na een paar minuten bibberen begon ik al wat warmer te worden, maar het was nogal een verschil of je in de zon en uit de wind liep of juist vol in de wind en in de schaduw. De jasjes bleven dan ook gewoon aan, hooguit af en toe de rits los. We liepen heerlijk te genieten met zijn drieën. Af en toe passeerden we wat wandelaars, maar verder was het stil in het buitengebied.

Uiteindelijk waren we na een dik uur en 11 km op de teller weer terug bij de Pokkershutte. Inmiddels was het daar al een stuk drukker, hoewel het nog lang niet vol was. Een gezellige sfeer hing er al en onze loopmaatjes waren er inmiddels ook al. Nog heel even het windjack wisselen voor een mouwloos windstoppertje omdat het toch wat warmer was geworden en toen was het al bijna weer tijd om te starten. Er zou gestart worden in groepjes per vijf minuten. Tijd was niet belangrijk en een podium was er ook niet, dus om niet te koud te worden liepen we met zijn drietjes al vast weer weg.

Of het nu kwam omdat de wedstrijd nu begonnen was of doordat er nu meer lopers waren weet ik niet, maar het tempo lag nu iets hoger. Mijn schuld overigens, maar de dames klaagden (nog) niet. Het eerste stuk hadden we natuurlijk al gezien, maar was wel zo mooi dat dat niet vervelend was. Pas na een km of vijf kregen we nieuw terrein onder de voeten. Het bos lag er trouwens prachtig bij in de ochtend zon. Nog volop herfstblad aan de bomen en op de grond, een plaatje gewoon. Af en toe werden we ingehaald door snellere lopers die later gestart waren, maar we zagen niet heel veel lopers.

Net voor het tien km punt was de verzorgingspost. De dames van de post stonden behoorlijk te vernikkelen, maar ze deden het zichtbaar met plezier. Dat gold overigens voor alle posten die her en der in het bos en veld stonden om ons de goede kant op te wijzen. Ik had wel een beetje met ze te doen, uit ervaring weet ik hoe koud je het kunt krijgen als je ergens op een post staat in de winter. Vanaf hier kwamen we ook regelmatig lopers van de kortere afstanden achterop (of we werden er door ingehaald), dus werd het wat levendiger op de route.

De tweede helft van de route werd het lopen wat moeizamer, niet gek natuurlijk als je een proloog doet. Maar we konden het ritme nog aardig vasthouden en we lieten vooral de moed niet zakken. Af en toe een grap uitwisselen met andere lopers en steeds blijven genieten van het bos. Qua ondergrond was het vrij makkelijk lopen, goed begaanbare paden en heel weinig modder. Dat maakte het natuurlijk een stuk makkelijker om in het ritme te blijven.

Toch nog onverwacht snel waren we weer bij de finish. Inclusief de proloog hadden we ruim 30 km gelopen. Niet eens echt langzaam, dat geeft de burger moed…. Het douchewater was zelfs nog warm en dat was wel heel lekker. Ook lekker was de goedgevulde erwtensoep die gewoon bij de inschrijfprijs inbegrepen was. Lekker bakkie soep en gezellig even nakletsen. Heerlijk om zo een evenement af te sluiten met je loopvrienden. Ik denk dat we volgend jaar gewoon weer aan de start staan.

Uitslagen van de Slangenburg Trailrun in IJzevoorde

vlnr Rik, Arja, Henk, Ingrid, Jannelien en Lienke

Klik op de link voor de uitslagen

5 kilometer

10 kilometer

21 kilometer

site organisatie

Bianca, Andre en Angelique

Foto's van de Slangenburg trail in IJzevoorde - deel 2

Linda Stronks en Maurice Magis

Klik op de link voor de foto's van Rinus Luijmes

fotoalbum

Stef Grotenhuis en Tijn Piest

Foto's en uitslagen van de Slangenburg trail in IJzevoorde - deel 1

Ingrid van Zolingen en Henk Lammers

Klik op de link voor de foto's van Achterhoek foto

fotoalbum

uitslagen

site organisatie

Wim Rensing

Lekker modderen in de Slangenburgtrail

Ook deze hindernis werd door de deelnemers genomen!

Het is de laatste tijd weer kommer en kwel qua evenementen. Zo’n beetje ieder groter evenement wordt afgelast… ieder evenement? Nee! Want een dorpje van onverzettelijke Achterhoekers biedt koppig weerstand. In IJzevoorde (bij Doetinchem) werd er gewoon gestart op de Slangenburgtrail. Nou ja niet helemaal gewoon, keurig met inachtneming van de Coronaregels, kon het evenement na ruim anderhalf jaar eindelijk weer plaatsvinden. De organiserende vereniging Jan in ’t Touw had een flink aantal vrijwilligers zo gek weten te krijgen om op hun vrije zaterdag in de vrieskou in het bos te gaan staan.

En dat deden ze met zichtbaar veel plezier en bezieling. Bij de ontvangst in een koud en mistig IJzevoorde kregen we een kleurig bandje na vertoning van een QR code van een paar dames. Weer andere dames voorzagen ons van een startnummer bij de Pokkershutte en binnen mochten we in de gymzaal wachten op de start. Het was vooral een gezellig weerzien van trailrunners uit de omgeving. Ik denk dat ik de helft van de deelnemers wel herkende en er werd dan ook volop bijgekletst.

De start zou met een klein groepje per twee minuten zijn, maar wij hadden zelf al met een groepje afgesproken om samen te lopen. Geen enkel probleem en zo liepen we tussen twee ‘officiële’ starts met ons groepje weg voor onze halve marathon. Het was nog iets onder het vriespunt en het was wat mistig. Het voelde de eerste kilometers dan ook nog koud aan, zeker omdat we na een paar honderd meter de voeten al nat kregen op het modderige maaipad langs de eerste sloot. De Slangenburgtrail deed zijn reputatie weer eer aan, modder en nattigheid overal. Heerlijk. Eén van de dames in ons groepje kreeg het zelfs voor elkaar om een schoen kwijt te raken in de modder bij een voerkuil van één van de boeren die toestemming had gegeven om over zijn land te lopen. Hilarische taferelen speelden zich daar af.

Na dit korte oponthoud liepen we vrolijk verder. De handen (en de rest) begonnen op te warmen en we liepen lekker door. De omgeving van kasteel de Slangenburg is een prachtig bosrijk gebied en we slingerden voor ons gevoel via zo’n beetje ieder paadje door het bos. Af en toe pakten we een maaipad mee om de voeten weer eens goed nat te krijgen, maar zo werd dan ook tijdelijk de modder van de paden er even afgespoeld. Her en der zagen we medelopers zwoegen en regelmatig kwamen we elkaar tegen op de kruising bij de diverse lusjes.

Bijna op de helft was er een verzorgingspost waar naast verzorging ook EHBO was. Ik geloof niet dat die wat te doen hadden, maar altijd goed dat ze er zijn. Na een stukje banaan en een plakje ontbijtkoek weggespoeld te hebben met een paar slokken water liepen we snel verder. Het moest immers niet te druk worden maar de temperatuur was er ook niet naar. De mist leek nog wat dichter te worden en echt warmer werd het ook niet. Gelukkig waaide het niet, en eenmaal weer rennend door het bos kwamen we al snel weer op temperatuur.

Ook in het tweede deel hielden we het tempo aardig vast. Waar we eigenlijk heel rustig wilden lopen om alvast te wennen aan de 40 km DEO loop over een week had Bouke andere plannen. Stiekem sleuren aan kop tot we net iets harder liepen dan de bedoeling was. Gelukkig konden we hem wat afremmen en hoefden we hem niet per ongeluk in het water te laten vallen bij het beruchte palenbruggetje om het tempo te drukken….

In de tweede helft werd het ook af en toe wat drukker/gezelliger in het bos doordat er lopers van kortere afstanden bij kwamen en ons inhaalden. Niet heel veel, want er waren niet zo heel veel deelnemers natuurlijk. Net genoeg om een leuke afwisseling te zijn. Zo af en toe haalden wij er zelfs ook wat in, dat komt normaal niet vaak voor.

Het laatste stuk mochten we nog weer een stukje langs een sloot baggeren en via een nieuw stukje natuur ging het weer richting de finish. In het verleden mochten we ook nog door een poel met ijskoud water waden, maar dat werd ons deze keer bespaard. Als ik keek naar het water op het land met een dun laagje ijs er op speet me dat ook helemaal niets overigens. Best stoer natuurlijk om door het ijswater te baggeren, maar ik ben denk ik gewoon een beetje wat onze Oosterburen een Warmduscher noemen….

Iets meer dan twee uur na de start liepen we over de finish en drukten we de horloges uit. Zelf een tijd bijhouden kan prima en pas als het op Strava staat is het echt gebeurd immers. Bij de finish konden we in een lekker warme kleedkamer douchen en droge spullen aantrekken en daarna bestelden we een lekkere warme erwtensoep in de kantine. Heerlijk bij dit weer! Ervaringen werden uitgewisseld met medelopers en sterke verhalen vlogen door de lucht. Ouderwets genoten van dit evenement! Het is een verborgen pareltje op de trailkalender. Eigenlijk verdient de organisatie een groter deelnemersveld, maar ik ben eigenlijk heel blij met dit soort kleinschalige evenementen. Knus en kneuterig, dat past wel bij dit soort evenementen. Wat mij betreft volgend jaar weer.

Andre Bleumink

Kasteel Slangenburg

Verslag van de 6e Slangenburgtrail in IJzevoorde

Bianca en Arno 

Ik heb al langer de wens gehad om een keer een trail te lopen. Als ik zo de verhalen aan hoorde van andere ervaren traillopers hoe mooi het wel niet is om door de prachtige natuur te lopen die Nederland te bieden heeft en hoe fijn het wel niet is om niet op tijd te lopen, maar puur op gevoel en ondertussen ook nog te kunnen genieten van de natuur en van de rust om je heen en de vogels te horen fluiten. Alleen dat stukje al van ‘niet op tijd te hoeven lopen’, dat leek me al heerlijk! Begrijp me niet verkeerd, ik loop graag wedstrijden maar ik kan ook enorm genieten van dit soort loopjes! Even niet te hoeven horen, welke tijd denk je te gaan lopen of wat is je pr op deze afstand? Ergens voel je dan toch wel een beetje die druk om te moeten presteren. Al leg ik die druk mezelf op want uiteindelijk MOET ik natuurlijk helemaal niks!

Toen ik de inschrijving voor de Slangenburgse trailrun voorbij zag komen dacht ik gelijk …..ja leuk , voor deze ga ik me inschrijven! Mooi dichtbij en een mooi begin om eens te proeven wat dat trailen nou precies inhoud. De afstand was voor mij ook geen twijfel, dat zou de 21km worden. Beetje uitdaging hou ik dan wel van. Gelijk daarna m’n ‘hardloopmoatie’ ge-appt of hij ook zin had om mee te gaan. Tenslotte is het met z’n twee altijd leuker als alleen!  Wel onder 1 voorwaarde om deze niet als wedstrijd te lopen, maar gewoon lekker kalm aan. Gelukkig kreeg ik hem zo gek om mee te gaan.

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Op de valreep nog even een trailrugzakje besteld bij de Decathlon want het is toch wel fijn om je telefoon, een jasje, wat water en een gelletje mee te kunnen nemen. Deze kon ik dan ook gelijk uit testen. Het was effe zoeken met de auto maar uiteindelijk een half uur voor de start aangekomen bij de Pokkershutte in IJzevoorde. Eenmaal binnen zagen we al een boel andere avajanen..waaronder Rinke ter Haar, Gerdy Hoornenborg, Angelique Vrijdag, Judith Huitink , Marieke ter Beeke en onze ultra trailloper Henrie Drenthel. Ik denk als Henrie er is dan moet het wel een hele mooie zijn! Oh zegt Henrie, deze is mooi maar ook een makkie. Ok denk ik das mooi, zeker om te beginnen hoeft het voor mij ook niet al te moeilijk haha.

Startnummer opgehaald, rugzakje vast geklikt, nog een beetje kletsen met de rest en om iets over half 2 ging het startschot. Gaan met die banaan! De startnummers waren in groepjes gedeeld waardoor het geen massale start werd, lekker rustig. We hadden er zin in! Temperatuur was prima, 15 graden dus de kleding keuze was vrij makkelijk. Korte broek en shirt en lange compressiekousen voor toch iets meer ondersteuning aangezien bijna alles onverhard is, dus ongelijk en nog een beetje modderig door de regen van de afgelopen dagen. De route was voor ons een echte verrassing.. stukjes langs de beek, singletracks door de bossen, drassige modderpaden, over boomstammen springen, onder de boomstammen door, ja ik kan niet overal overheen springen he! Soms was het even zoeken waar je moest lopen dan was het geen pad maar gewoon een heel struikenparade waar je door heen moest worstelen om de gele lintjes te volgen. Ik hoor nog achter me.. ‘man man dit is toch geen route!’  haha Ja Arno dat noemen ze dus een trail!

Genietend van de omgeving vlogen de eerste 10 km’s voorbij. En daar was de pauzeplek, een tafel vol met bekertjes water, bananen en stukjes koek lagen er.  Ik hoorde Henrie nog zeggen ..we nemen altijd rustig de tijd…even wat drinken en eten tussendoor. Dus wij dachten ook uitgebreid even te gaan ‘lunchen’ daar…’t is tenslotte geen wedstrijd toch? Tot dat de volgende lopers er aan kwamen  en snel naar de bekertjes vlogen..hup slok naar binnen, banaantje naar binnen propten en weer snel doorliepen! Arno en ik keken elkaar aan…oh gaat dat zo hier ! haha Dus besloten we om de lunch toch maar wat in te korten en ook weer gang te maken voor de volgende 11 km. Gelijk weer dravend door mooie zandpaden kwamen we Marieke en judith nog even achterop die ook gestaag door gingen met z’n 2. Nog even succes gewenst met de laaste loodjes en weer door.

Toen langs het prachtige Kasteel van Slangenburg…ik denk ah weer een herkenbaar stukje. Voor de rest is het veel draaien en keren door het landschap niet wetend waar je in vredesnaam bent, nog meer boomstammetjes..struiken.. waar we bijna kruipend overheen moeten. Je moest goed kijken waar je je voeten neer zette. Zou wat zijn als je je enkel nog even omzwikt. Daarna weer proberen om je ritme te vinden om weer fijn door te kunnen lopen. M’n benen werden wel steeds zwaarder en kreeg steeds meer respect voor de trail lopers die regelmatig zulke afstanden lopen of nog vele km’s langer met zulke hindernissen. Toch wel lastiger dan ik dacht ,vooral om steeds weer je ritme te zoeken. En de zachte ondergrond maakt het ook best zwaar.

Maar gelukkig konden we ook nog genieten al kletsend verder en een paar stops gemaakt om wat foto’s te schieten! Ook leuk voor je strava natuurlijk! De laaste 5km kreeg ik nog even onverwacht effe een klaai modder in m’n gezicht van de lange drel die zich even niet kon inhouden, dus daar had ik nog effe een appeltje mee te schillen. Hoppatee modder zat in de buurt dus flats ook zijn gezicht even van een moddermasker voorzien.  Wat zullen we straks stralend over de finish komen. Dikke schik met z’n 2 maar daardoor was de gang er wel helemaal uit. Effe ons zelf wat moed inpraten, kom op nog effe doorzetten. En ja hoor daar zagen we de finish!! yess we made it! Mijn eerste trail en die van Arno ook..ruim 20 km in the pocket! Wat was hij mooi en zeker voor herhaling vatbaar en goed georganiseerd!  Nu op zoek naar een andere mooie trail …suggesties zijn welkom! Nu beentjes hoog en lekker nagenieten!

Bianca Ruesink

Uitslagen van de 6e Slangenburg trail in IJzevoorde

Gerdy Hoornenborg, Rinke ter Haar, Henrie Drenthel, Arno Derksen en Bianca Piek

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

IJzevoorde 5e Slangenburgse Trailrun - 20,3 km - 1:59:32 uur, 71e plaats

Nog even een ontspannen momentje voor de wedstrijd

Na mijn laatste wedstrijd op zaterdag 13 januari in Haarlo gaat het niet meer lekker. De trainingen verlopen moeizaam en enkele lichte irritaties spelen mij parten. Blessures kun je het niet eens noemen maar als ik iets meer op snelheid ga lopen krijg ik last van mijn rechterknie. Op een rustig tempo lopen gaat prima en met deze instelling besluit ik vrijdags nog mee te doen aan de 5e Slangenburg trail, die een dag later plaats vind. Ik loop op het startnummer van Eric Hoogerbrug en hij heeft zich ingeschreven voor de 21 kilometer. Ik zie wel hoe het loopt en als het niet meer gaat dan snij ik wel ergens een stuk af.

De trailrun in IJzevoorde (bij Doetinchem) is dit jaar toe aan de vijfde editie. Het is altijd een mooie run door de bossen van het landgoed rondom kasteel Slangenburg. De organisatie is klein, maar zet altijd een perfecte wedstrijd neer. Ruim voor de start loopt de kantine van de Plokkershutte al vol. Een grote groep van AVA’70 uit Aalten neemt ongeveer de helft van de plekken in beslag. Bij aankomst kijken we nog even naar de finales van de Nederlanders op de massastart bij het schaatsen en met twee keer een derde plaats doen zij het goed op deze Olympische Spelen.  

Erg warm is het niet en ik twijfel dan ook wat ik aan moet doen. Net voor de start trek ik nog gauw een shirtje uit en daar heb ik geen spijt van gehad. Het is heerlijk loop weer maar ik heb ook alle respect voor de verkeersregelaars die onderweg staan, die zullen het vast een stuk kouder hebben gehad. De temperatuur is immers fris, net boven het vriespunt en met wat wind erbij voelde het soms gemeen koud aan. De organisatie van de trail kiest niet voor een massastart maar we gaan in groepjes van 20 atleten achter elkaar weg. Met mijn startnummer 20 behoor ik nog net bij de allereerste groep die mag vertrekken. De elektronische tijdwaarneming zorgt er voor dat dit in het klassement weer rechtgetrokken wordt.

Soms moet je uitkijken waar je je voeten neerzet omdat veel moddersporen bevroren zijn. Af en toe moet je over een dikke omgevallen boom klimmen of balanceren op een plank over een bevroren sloot. Een mini-marsje dat ik onderweg van trainer Marco van Rijs krijg gaat er wel in. De eerste drankpost bij het kasteel neem ik nog even tijd voor een slokje en een hapje koek, maar daarna ga ik meteen maar weer door. De paadjes zijn af en toe bezaaid met dennentakjes die nog overgebleven waren van de storm. Gevallen bomen waren voor het grootste gedeelte al afgevoerd, maar de sporen van de bosbouwers op de paden waren nog duidelijk aanwezig. Goed opletten dus om niet te struikelen op de bevroren sporen. 

Net voor de finish krijg ik toch nog natte voeten, al gaan we niet zo diep het water in als twee jaar geleden. We moeten nog ruim een kilometer maar met de natte schoenen en sokken loopt het niet erg lekker meer. Eenmaal over de finish krijgen we een lekkere kom erwtensoep en daarna zitten we nog een tijdje in de kantine na te praten. Als de mensen die de lintjes opruimden na de laatste loper binnen komen, wordt het tijd om naar huis te gaan. Een goede sportieve middag zit er weer op, al heb ik gelukkig geen één keer gedacht om ergens een stuk af te snijden. Hoe het morgen gaat, zien we dan wel weer.

Winterse Slangenburgse trailrun 2018

Walter Vaags (links) en Dirk Vreman

De Slangenburgse trailrun in IJzevoorde (bij Doetinchem) was dit jaar aan de vijfde editie toe. Het is een altijd mooie run door de mooie bossen van het landgoed rondom kasteel Slangenburg. De organisatie is klein, maar zet altijd een perfecte wedstrijd neer. Doordat er geen heuvels zijn is het ook een mooie run voor beginners en voor wedstrijdlopers is het een hele snelle race. Als je tenminste niet de hele tijd tot over de enkels door de modder baggert, zoals twee jaar geleden. Ruim voor de start liep de kantine van de Plokkershutte al vol. Een grote groep van Ava’70 uit Aalten nam ongeveer de helft van de plekken in beslag, maar ook de Lopersvereniging Groenlo en de dames van Run4Fun Vragender waren duidelijk herkenbaar aanwezig. Ook een aantal survivalrunners  werd gesignaleerd. Uiteraard waren er veel mensen uit de regio aanwezig, maar af en toe was toch ook iemand die van wat verder kwam. Jammer dat niet meer mensen de weg weten te vinden naar dit pareltje op de trailkalender.

De stemming was zoals gewoonlijk uiterst ontspannen. Een bakkie koffie of thee, even samen naar het schaatsen op tv kijken en daarna maar eens de spullen in orde maken. Er werd druk overlegd over de kledingkeuze. De temperatuur was immers heel fris, net boven het vriespunt. Met wat wind erbij voelde het gemeen koud aan. Ik besloot om mijn windjackje aan te houden, de rits kon immers altijd nog open. De start was zoals gewoonlijk in groepen die per minuut startten. De elektronische tijdwaarneming zorgde er voor dat dit in het klassement weer rechtgetrokken zou worden. Ik startte samen met Henrie in de tweede groep. We deden het zoals gewoonlijk eerst maar eens rustig aan, even kijken hoe de benen voelen en hoe de vorm van de dag zou zijn. Dat betekende dat we door de snelle lopers van een aantal groepen ingehaald werden. Gelukkig was daar de ruimte wel voor.

Na een kilometer of vijf kwamen een aantal AVA-maatjes uit een eerdere groep aanhaken. Ik voelde me best goed en besloot met ze mee te gaan. De bospaadjes waren hard bevroren en leenden zich prima voor een hoog tempo. Bijna voor ik het in de gaten had stond ik in racemodus. Focus op de hobbels en bobbels en een lekker vlot tempo, de kilometers vlogen eigenlijk voorbij. Een mini-marsje dat ik van de trainer kreeg onderweg leverde naast een fysieke ook een mentale boost op. De eerste drankpost bij het kasteel nam ik nog even tijd voor een slokje en een hapje koek, maar daarna meteen weer gas er op. Dirk kreeg het na verloop van tijd wat moeilijker, maar Walter kon nog goed mee. De paadjes waren af en toe bezaaid met dennentakjes die nog overgebleven waren van de storm. Gevallen bomen waren voor het grootste gedeelte al afgevoerd, maar de sporen van de bosbouwers op de paden waren nog duidelijk aanwezig. Goed opletten dus om niet te struikelen op de bevroren sporen.

Maar ik voelde me prima, kon de tweede helft zelfs nog iets versnellen. Dat betekende wel dat ik alleen kwam te lopen, maar dat maakte niet uit. Waar ik afgelopen tijd relatief veel heb moeten afzien tijdens wedstrijden was het nu gewoon genieten. De vorm was terug en ik kon ouderwets gas geven, mooi toch? De laatste kilometeraanduiding  kwam al veel te snel in beeld. Nog even door het watertje, maar dat viel reuze mee. Net tot de enkels door het water, een paar jaar geleden kwam het nog tot halverwege de bovenbenen. Toch vonden veel beginners het blijkbaar een hele schok, als ik de verhalen achteraf hoorde. Eenmaal over de finish konden we gratis een lekkere kom erwtensoep pakken en zelfs de douches waren warm. Geweldige organisatie, ik zei het al. We zaten nog een tijdje in de kantine na te praten. Toen ongeveer iedereen van de club binnen was en zelfs de mensen die de lintjes opruimden na de laatste loper binnen kwam, werd het tijd om naar huis te gaan. Het was weer een heerlijke middag buitenspelen.

Andre Bleumink

Uitslagen van de 5e Slangenburg Trail in IJzevoorde

Kasteel Slangenburg, halverwege de route

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Foto's van de 4e Slangenburg Trail in IJzevoorde - deel 2

Peter Baten, Marco van Rijs, Ingrid van Zolingen en Geert Wevers

Klik op de link voor de foto's van Patrick Willemsen

fotoalbum

Anky Bruil

Inez Balke

Verslag van de 4e Slangenburg Trail in IJzevoorde (Doetinchem)

AVA'70 ruim vertegenwoordigd in IJzevoorde

Zaterdagmorgen 18 februari 2017 omstreeks 13:00 uur… op de parkeerplaats voor het clubgebouw van AVA’70 in Aalten is het een drukte van jewelste. Ongeveer 30 Avajanen zijn voornemens om deel te nemen aan de 4^e editie van de Slangenburgse Trailrun. De deelnemers konden kiezen uit afstanden van 12 of 21 kilometer.

Ruim een uur voor aanvang van de wedstrijd werd  het Verenigingsgebouw ‘de Pokkershutte” in IJzervoorde bestormd en belegerd door de geelhemden van AVA’70. Heel even waande ik mij weer in café Frowijn in Nijmegen, echter de ambiance was niet te vergelijken. Het mocht de feestvreugde niet bederven. Al snel werd de kleedkamer omgedoopt tot “AVA’70” kleedkamer. Niet- AVA’70 leden schrokken bij binnenkomst en enkelen trokken al snel hun conclusie dat een omkleedplek in de sporthal misschien wel beter zou zijn.

In vergelijking met voorgaande jaren, had de organisatie besloten dit jaar te gaan starten in groepen van 10 personen. De 1^e groep zou klokslag 14:30 uur gaan starten, gevolgd door een nieuwe groep die 1 minuut later zou volgen. De start had wel iets weg van een originele slipjacht…. De 1^e groep zet een reukspoor uit, waarna de resterende bloeddorstige atleten de achtervolging konden inzetten.

Na 2 kilometer hadden Gerben Schepers, Nico Rouwhorst en Vincent Scholten elkaar gevonden. In een relatief rustig trainingstempo werd de jacht op Angelique voortgezet. Het duurde niet lang of vanuit het achterveld kwam eerst Patrick Weijers, gevolgd door Dirk Vreeman en good-old Wim Brinkman opstomen. Kinderlijk eenvoudig en zonder enige moeite liepen zij met 7-mijlslaarzen bij ons weg. Langzaam maar zeker kregen wij Angelique in het vizier. De Groenlose liep een dusdanig tempo, dat het nog niet direct “appeltje-eitje” was om haar bij te halen. Vanuit het niets werden wij ingehaald door een sneltrein. Het bleek Denis Woeltjes te zijn. Tijdens het inhalen vroeg Denis nog of hij zijn t-shirt kon/mocht uittrekken. Voordat wij hem goede adviezen konden geven, was hij alweer als een stipje aan de horizon verdwenen. De topvorm van Denis is weer helemaal terug.

Na 4 kilometer was het gelukt om Angelique binnen te hengelen. Angelique had zich goed voorbereid. Een hongerklop zou haar niet overkomen. In haar rugzak had ze een picknicktafel met warme croissantjes en koffie meegenomen. Mooi…. wij hadden een voorloper gevonden die ons op sleeptouw kon nemen. Het looptempo varieerde van 5.30 – 6.00 min/km. Jeugdige onbezonnenheid zorgde ervoor dat ongewild het tempo weer iets opgehoogd werd, maar Gerben Schepers trok snel aan de noodrem met de woorden: “Scholten, je gaat te hard”.

Na 12 kilometer werd de stilte in het Slangenburgse bos ernstig verstoord. In eerste instantie was ik bang dat een reusachtige dier de rugtas van Angelique had ontdekt, maar al snel bleek dit niet het geval. Het was hoofdtrainer Marco van Rijs met in zijn kielzog zijn wegkapiteins Ingrid “Salomonnooitmeeraantrekken” van Zolingen-Monasso, Peter “zaliknogeenliedjevanrobbiewilliamszingen” Baten en Geert “stapstapstap” Wevers. Al rennend door het schone Slangenburg, bulderde Marco met het geluid van een bronstige wapitihert “Heeeeeeeee…… AVAAAAAAAAAAA……. hoehoehoehoehoehoe !!!!”. Menig hijgend atleet was onder de indruk van dit machtsvertoon. We probeerden nog voor te doen alsof wij deze man niet kenden, echter ons gele shirt verraadde ons direct. Het kon niet anders zijn, dan dat wij deel uit maakten van het grote gele legioen die deze wedstrijd overheersten. Nadat wij onze welgemeende excuses voor het gedrag van Marco aan een aantal vrijwilligers in het bos hadden gemaakt, renden wij snel verder in de richting van de finish.

Na 15 kilometer zagen wij een atleet in een geel t-shirt in de tegengestelde richting rennen. Dat vonden wij nogal vreemd, want wij wisten zeker dat we op de goede route zaten. Het was niemand minder dan Maarten Angenent. Hoestend en proestend haalde hij ons in en bekende eerlijk dat hij aan het dagdromen was geweest en zo de afslag had gemist. In een trailrun wordt dit dubbelhard gestraft en mag je weer achter aansluiten en je concurrenten opnieuw gaan inhalen. Maarten liet zich echter niet van de wijs brengen door dit mentale knakmomentje.

Langzaam maar zeker naderden wij de finish. Op het 18km punt hoorden wij zware voetstappen. Een snelle blik naar achteren leerde ons dat stoomlocomotief Andre Balke in aantocht was. Op de vraag: “Hoe gaat het Andre ?” kwam het karakteristieke antwoord: “Joaaaaaa…. ut geet”. Met de finish in het zicht werd het tempo nog een klein beetje opgeschroefd. De een na de andere deelnemer werd nog even ingehaald. Met een goed en tevreden gevoel werd deze prachtige 4^e editie van de 21 km trailrun beëindigd.

Ten slotte een klein verbeterpuntje voor de organisatie. Traditiegetrouw worden de deelnemers na de finish een kopje erwtensoep aangeboden. Hoe jammer is het dan voor de laatste deelnemers die de finish passeren, dat er geen soep meer over is gebleven. Daarnaast bleek het warme douchewater kennelijk alleen beschikbaar voor de allersnelste deelnemers. Niets is fijner dan na een trailrun als deze even lekker warm te kunnen douchen.

Vincent Scholten

Dat AVA’70 ruim vertegenwoordigd was bleek ook in de einduitslag:

12km mannen:

11e: Frank Roos 54.10 min

19^e: Wim Rensink 58.46 min

22^e: Andre Bruil 59.29 min

12km dames:

8^e: Inez Balke 1.04.46 uur

10^e: Joke Balke 1.05.46 uur

15^e: Anky Bruil 1.06.32 uur

21km mannen:

3^e: Denis Woeltjes 1.29.38 uur

16^e: Wim Brinkman 1.37.34 uur

27^e: Patrick Weijers 1.39.35 uur

21km vrouwen:

2^e: Gerdy Hoornenborg 1.42.49 uur

11^e: Rianne Fokkers 2.03.40

13^e: Angelique Vrijdag 2.05.53 uur

IJzenvoorde 4e Slangenburg Trail 20,1 km - 2:07:11 uur - 81e plaats

De eerste 10 kilometer zitten er op

Zaterdagmorgen 18 februari 2017 omstreeks 13:00 uur… op de parkeerplaats voor het clubgebouw van AVA’70 in Aalten is het een drukte van jewelste. Ongeveer 30 Avajanen zijn voornemens om deel te nemen aan de 4e editie van de Slangenburgse Trailrun. De deelnemers konden kiezen uit afstanden van 12 of 21 kilometer. Ruim een uur voor aanvang van de wedstrijd werd  het Verenigingsgebouw ‘de Pokkershutte” in IJzervoorde bestormd en belegerd door de geelhemden van AVA’70. Heel even waande ik mij weer in café Frowijn in Nijmegen, echter de ambiance was niet te vergelijken. Het mocht de feestvreugde niet bederven. Al snel werd de kleedkamer omgedoopt tot “AVA’70” kleedkamer. Niet- AVA’70 leden schrokken bij binnenkomst en enkelen trokken al snel hun conclusie dat een omkleedplek in de sporthal misschien wel beter zou zijn.

Net als voorgaande jaren, had de organisatie ook dit jaar besloten te gaan starten in groepen van 10 personen. De 1e groep zou klokslag 14:30 uur gaan starten, gevolgd door een nieuwe groep die 1 minuut later zou volgen. De start had wel iets weg van een originele slipjacht…. De 1e groep zet een reukspoor uit, waarna de resterende bloeddorstige atleten de achtervolging konden inzetten. Mijn groep start als 10e en voorlaatste groep en in onze groep zaten maar liefst zeven AVA'70 atleten. Mijn trainingsgenoten Jeroen Toevank, Herbert ter Maat en Maarten Angenent waren binnen de kilometer al uit het zicht verdwenen en met Peter Baten, Marco van Rijs en Ingrid van Zolingen gaan we als groepje het veld in.

Na een kilometer of vijf zijn we door iedereen ingehaald en lopen we dus als allerlaatste van de 20 kilometer. Net voor het pauzepunt bij het kasteel Slangenburg staat Jelle Hubers ons nog aan te moedigen Ongeveer halverwege de route krijgt Ingrid het wat moeilijker en geeft aan dat we maar moeten gaan. Peter en Marco zetten de sokken er in en ik volg op gepaste afstand. Na een kilometer of 15 krijgt ook Marco het wat moeilijker maar Peter is vandaag in goede doen en heel langzaam loopt hij bij ons weg. Zelf haal ik ook nog enkele achterblijvers in en blijf mooi doorlopen. Het parcours is ten opzichte van vorig jaar een stuk beter. Alle paden zijn goed begaanbaar en het is lang niet zo drassig. In mijn achterhoofd heb ik nog steeds het natte gedeelte in de laatste kilometer van vorig jaar in gedachten. Maar ook hier is het mooi droog en krijgen we dit jaar de voeten nauwelijks nat. Redelijk fris kom ik over de finish en heb er weer een prachtige route opzitten.

Ten slotte enkele kleine verbeterpuntjes voor de organisatie. De kilometer bordjes staan niet helemaal goed aangegeven en de afstand komt net aan de 20 kilometer. Ook wordt traditiegetrouw de deelnemers na de finish een kopje erwtensoep aangeboden. Hoe jammer is het dan voor de laatste deelnemers die de finish passeren, dat er geen soep meer over is gebleven. Daarnaast bleek het warme douchewater kennelijk alleen beschikbaar voor de allersnelste deelnemers. Niets is fijner dan na een trailrun als deze even lekker warm te kunnen douchen.

Foto's en uitslagen van de 4e Slangenburg Trail in IJzevoorde - deel 1

Een aantal AVA'70 leden die vanmiddag mee deden aan Slangenburg Trail

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

fotoalbum

site organisatie

14.40 uur, de start van de 10e groep aan de 20 kilometer

IJzevoorde 3e Slangenburgse Trail - 20,1 km - 2:17:25 - 78e plaats

In de laatste kilometers gaan we bijna tot aan onze knieën door het water maar het mag de pret niet drukken

Voor de derde keer organiseerd de Stichting Sportieve Activiteiten Bronckhorst een Trailrun door het landgoed de Slangenburg. In goed overleg wordt in samenwerking met Staatsbosbeheer een parcours uitgezet van ongeveer 12 en 21 kilometer. Dit parcours bestaat volledig uit onverharde paden. Het is voor mij een mooie training in aanloop naar de Halve Marathon van Utrecht op zondag 20 maart. Ik heb hier nog nooit gelopen en spreek af met Ingrid van Zolingen en Marco van Rijs om de 21 kilometer in een rustig tempo met zijn drieën te volbrengen.

Nog geen 300 meter nadat we vertrokken zijn bij het schooltje in IJzevoorde heb ik de voeten al nat en ze zullen deze middag ook niet meer droog worden. Ook wordt ik hier al ingehaald door Remi Rondeel die een minuut later gestart is, wat een tempo. Het is werkelijk een prachtige omgeving om in te lopen en na enkele kilometers ben ik de oriëntatie al helemaal kwijt. Af en toe kom ik wat bekendst tegen en weet ik weer waar ik ben.

Na een kilometer of zes begint Marco het al moeilijk te krijgen terwijl het tempo erg laag ligt. Hij geeft aan dat we maar door moeten lopen en hij sluit aan bij Sabine Ikink en Judith ter Horst. Een enkele keer moeten we een sloot oversteken die door de overvloedige regenval van de laatste weken overvol met water zit. Het is dan ook moeilijk in te schatten of de sloot 20 centimeter of nog veel dieper is. Een gentlemen als ik ben laat ik Ingrid netjes voor gaan om zo de situatie beter in te kunnen schatten.

Bij het kasteel de Slangenburg, op ongeveer de helft van de route, is de enige verzorgingspost en we nemen even de tijd om onze calorieën goed aan te vullen. Ruim een kilometer verder staat een enthousiaste Kiekjesdief om weer geweldige foto's te schieten en even later sluit Marco zich weer bij ons aan. In eerste instantie denk ik nog dat hij een stuk heeft afgesneden maar dat blijkt niet zo te zijn, hij heeft zijn tweede adem gevonden en loopt verder een prima tweede gedeelte.

In de laatste kilometers gaan we bijna tot aan onze knieën door het water maar het mag de pret niet drukken. Het eind komt in zicht en we hebben met zijn drieën een fantastisch rondje gelopen. Het hoeft niet altijd snel te gaan om te genieten en ik wist niet dat de Slangenburg zo mooi is. Een geweldig compliment voor de organisatie is hier ook nog op zijn plaats, de route staat van het begin tot het eind prima aangegeven en de vele vrijwilligers hebben toch maar enkele uren de kou getrotseerd om ons onze hobby te laten uitoefenen. 

Net over de helft van de route staat de Kiekjesdief

Geert Wevers, Ingrid van Zolingen en Marco van Rijs