Aaltenaren sluiten 2024 sportief af in Bocholt (D)

Rinke, Theo en Bram

Bocholter Sylvesterlauf 5 km, 21:18 minuten, 4e plaats M50

Op 31 december, oudejaarsdag, hebben we het jaar weer sportief afgesloten. Voor de 11e keer heb ik meegedaan met de Sylvesterlauf in Bocholt. Ooit, op m’n 43e verjaardag, kreeg ik van zwager Hans een kaartje voor deze hardloopwedstrijd. Zwager Hans en schoonzus Ellen helpen daar al jaren mee met de organisatie. Sindsdien doen Sam en ik trouw mee met dit mooie loopje door het Bocholtse bos. Door een hardnekkige blessure moest Sam deze keer verstek laten gaan. De laatste jaren gaan we samen met Geert, de godfather van dit fijne weblog, en met zijn zoon Bram. Het is elk jaar weer zoeken waar we ook alweer moeten zijn. Geert meent nog altijd dat het sympathieke hardloopevenement dichtbij Bahia is en Bram weet zeker dat hij daar ergens in de buurt een Esselinktuin heeft ontworpen. En elk jaar missen we weer Bahia en ook die tuin. Afijn, ook dit jaar zijn we er weer gekomen. Deze keer waren Theo Stronks en René ter Haar ook van de partij. Een gezellige auto vol met klasbakken!

Zoals gezegd heb ik dus al 11 keer meegedaan. Zo aan het eind van het jaar is het een goed moment van bezinning en reflectie. Dus laat ik eens wat cijfers op een rij zetten. In 2013, ik was toen 43, heb ik voor het eerst meegedaan. Ik was toen net een goed jaar aan het rennen. Toen kwam ik in 21:38 minuten over de finish, mijlenver achter Sam. De jaren daarna ging het steeds iets vlotter met als hoogtepunt op m’n 47e: 19:49 minuten. En: ruim 2 minuten sneller binnen dan Sam! De jaren daarna deed ik er steeds een fractie langer over (en Sam ging alsmaar harder…). Vandaag, op m’n 54e, kwam ik na 21:18 minuten binnen.

Ik heb de cijfers van deze 11 deelnames eens in een excelbestandje gezet. De oplettende lezer ziet dat de uitslag van 2020 ontbreekt. Dat was natuurlijk het coronajaar; geen Sylvesterlauf toen.

De blauwe stippellijn in de grafiek is de lineaire prognoselijn. Volgens deze prognose had ik in 2013 veel harder gekund. Keihard en confronterend, zo’n excelprognose. De blauwe stippellijn loopt flauw omhoog: dit betekent wiskundig gezien achteruitgang. Het resultaat van vandaag is hoopgevend: het verval is, tegen de prognose in, ietwat vertraagd.

Deze stippellijn heeft een wiskundige formule, zo vertelt excel me: Y = 0,0552X + 20,20. De Y in deze formule is de tijd op de y-as; de X is de jaargang op de x-as. Laten we hier eens wat mee spelen en hiermee tevens de wiskundige kennis wat oppoetsen. Maar eerst dit:

Als hardloper van middelbare leeftijd loop je een soort rouwproces door. Je komt er achter dat je niet meer de tijden van weleer haalt. Eerst komt de ontkenning (“Komt wel weer, ik zit even in een mindere fase…)”, dan boosheid (“Dit kan toch niet waar zijn, kijk eens hoe hard ik er voor train!”). Dan volgt de zoektocht naar controle (“Hoe stop ik dit proces?”). Na deze fase komt de depressie (“Wat heeft al dat trainen nog voor zin?”), om tot slot over te gaan in de fase van aanvaarden (“Het is niet anders, dan maar op een andere manier lol uit m’n hobby halen!”).

Middels de excelprognose kan ik uitrekenen wanneer ik de 25 minuten grens aantik. In de formule is de Y dan 25. Daar gaat ie:

Y = 0,0552X + 20,20                   =>

25 = 0,0552X + 20,20                 =>

4,8 = 0,0552X                            =>

X = 4,8 / 0,0552 = 86,95    => 54 (mijn leeftijd) + 87 = 141 jaar.

Op m’n 141e tik ik de 25 minutengrens aan! Wiskundig gezien hè… Erg realistisch is het niet, komt wel vaker voor met statistieken. Laten we de 22 minutengrens maar eens uitrekenen. Allicht levert dit een realistische beeld op:

Y = 0,0552X + 20,20                   =>

22 = 0,0552X + 20,20                 =>

1,8 = 0,0552X                            =>

X = 1,8 / 0,0552 = 32,61    => 54 + 33 = 87 jaar.

Op m’n 87e tik ik de 22 minutengrens aan. Nou, daar ga ik voor! Ik zie het al voor me, als ik voor de 44e keer mee doe met de Sylvesterlauf. Geert is dan 97, Sam is dan 60 en Bram midden 60. Theo is dan 100, is dan waarschijnlijk de oudste deelnemer. Hebben we moeten ophalen bij Beth San. René zo eind 70 denk ik, nog een jonge god. Hans Monasso is er dan natuurlijk ook weer bij, net 88 geworden. Loopt net een half minuutje voor me. Maar ooit zal ik hem weer krijgen! En als ik dan de laatste bocht door kom en de klok op 21 minuten zie staan en dan nog een eindsprintje en dan – JA – nèt binnen de 22 minuten binnen kom. Kippenvel!

Nu kun je wel denken dat dit een zeer onrealistisch scenario is. Dacht ik eerlijk gezegd ook. Totdat ik de uitslag van Geert Wevers zag. Het was me enkele jaren geleden al gelukt om Geert voor te blijven op de 5 kilometer. Maar schrijf een Wevers met 50% ter Haarbloed nooit af! Geert was een beetje geblesseerd. Na een korte herstelperiode keek hij op deze oudejaarsdag even wat hij in het vat had zitten. Je gelooft het niet, maar Geert dook zomaar weer onder de 20 minutengrens! Fenomenaal!

En zo zie je maar weer: gooi die prognoses maar in de prullenbak!

Ik wens jullie vanaf deze plek voor 2025 weer vele fijne hardloopmeters in goede gezondheid toe.

Rinke ter Haar, 54, nog steeds in de ontkennende fase.

Noar buuten met de familie Luuten – afzien op de Schans

60 Challenge met de familie Luiten

Via dit sympathieke digitale podium van neef Geert hebben we al menig hardloop-evenement georganiseerd: de Aprils Prachtige Prijzenloop, De Zevenbultenloop en natuurlijk de King of the Beeklaan. En wat we ook organiseren: de familie Luiten doet mee. De familie Luiten, een sportief geslacht uit Barlo. Tussen de varkensschuren is een survival-baan gebouwd, een volleybalveld aangelegd, een trampoline ingegraven, een verdwaalde goal, je kunt het zo gek niet bedenken. Er is zelfs een 50 meter bad in gegraven, maar dat zou ook een ale-kelder kunnen zijn... Er moet in ieder geval geturnd, gesprongen, gehangen en geklauterd kunnen worden. Anders wo’j stief! Van origine zijn de Luitens gymnasten. Doen ze nog steeds. Reuzenzwaai, borstwaartsom, vogelnestje, net zo makkelijk!

En zo deed er eind augustus ook een serieuze afvaardiging van de familie Luiten mee aan de King of the Beeklaan, de man tegen man / vrouw tegen vrouw sprintwedstrijd tegen de Beeklaan op. Prachtig vonden ze het! Nestor Arjan had een pittige loting, maar de gymnast wist het te winnen van hardlooplegende Geert W. Zoon Joran begon met een makkelijke loting tegen oud-King Rinke – die nog moe was van al het ge-organiseer – maar moest het later afleggen tegen allround atleet Mees Prinsen. Mooder Ingrid weerde zich kranig tussen de jonge deerns, ging gracieus 2x de venijnige bult op, om het uiteindelijk af te moeten leggen tegen de jonge raspaardjes van Ava. Even als een moede hinde kon ze desondanks genieten van de prachtige ambiance en koelwagen. Zoon Herald, op papier een sterke kandidaat, kon helaas niet meedoen. Geen oppas… Herald kan niet alleen fantastische meubels timmeren, maar smoesjes bedenken kan hij ook heel aardig.

De familie Luiten heeft ook zo z’n eigen bulten: de Schans in Lichtenvoorde. De Schans is natuurlijk bekend van de Zwarte Cross en menig Avajaan heeft in een recent verleden de Scharenborg Crossloop gelopen, die ook over deze crossbulten ging. Geen meter is er vlak, pittige bulten en afdalingen, mul zand en vaak een drekbende: ideaal parcours voor de familie Luiten. Arjan vroeg me, tijdens het afpilsen bij de King of the Beeklaan, of ik ook een keer kwam trainen op de Schans. Natuurlijk zei ik ja. Na weer zo’n geslaagde versie van de King zeg ik immers overal ja op.

Op zaterdagmiddag 26 oktober was het zover: ik mocht met de jongens meedoen. Een mooie trainingsprikkel voor de Boekeldercross, zo zeiden we tegen elkaar. Ik wist toen nog niet wat me te wachten stond… Met de fiets naar Barlo, om daar eerst een kopje koffie te doen. Van de Luitens waren Arjan, Herald en Joran van de partij. Vriend van de familie, Mitchel Somsen (kwartfinalist King of the Beeklaan), ging ook mee. Omdat Arjan en Ingrid ook nog midden in een grote verbouwing zitten, ging Ingrid niet mee. Was druk aan ’t sausen. Dochter Geraldien had her en der nog wat pijntjes en durfde het nog niet aan. Schoonzoon Wiljon koos er wijselijk voor om te helpen met behangen. Da’s al een betere smoes als “geen oppas” vond ik…

In de veronderstelling dat ik een paar rondjes over het zand moest rennen, fietste ik goedgemutst met de familie mee. De motorcrossers waren net hun boeltje aan het inpakken toen we aankwamen en hadden een beste puinhoop achter gelaten. Geen meter vlak, diepe wielsporen, het zand lekker losgereden. In coronatijd ging Arjan met familie en vrienden hier vaak trainen. Je moest toch wat. Ze hadden zich een zogenaamde challenge bedacht die je in 56 minuten af moest leggen. Arjan was toen 56 toen ze zich dit bedachten. Je moest beginnen bij de uitkijktoren: 100 treden naar boven rennen. Vervolgens, genietend van het mooie uitzicht, 10x opdrukken. Dan weer naar beneden. Dan aan een van de stangen hangen (van een van de 4 poten van de uitkijktoren): 10x met je tenen naar de stang waar je aan hangt, ook wel “toes to the bar” genoemd. En dan naar de schans, om hier rondje van een goeie kilometer door het mulle zand te geiselen. Oh wat leuk… Elk jaar krijgt Arjan er een minuutje bij. De challenge heet nu “60 Challenge”. Hij heeft het nog niet gehaald, maar Arjan blijft stug doorgaan.

Ik begon, zoals wel vaker, vol goede moed aan de challenge. Tiptiptip, de stalen trap op. 10x opdrukken lukt ook nog wel. En hup, naar beneden. Maar dan, die stang… Met geen mogelijkheid kreeg ik mijn tenen naar de stang. Óf mijn turbodijen zijn veel te zwaar, óf mijn gymnastische skills zijn waardeloos. Ik vrees het laatste…Dan maar lafjes de knieën wat optrekken. En zelfs daar moest Arjan me nog mee helpen. Er waren ook een handvol kleinkinderen van Arjan mee. Die hingen her en der aan de stangen alsof ze in de uitkijktoren woonden. Ze keken wat misprijzend naar mijn gestuntel. Ik was bijna geneigd om als verdediging enkele skills van mezelf te benoemen, maar op dat moment kon ik er zo gauw niet wat bedenken…Ik was namelijk aan het dood gaan.

En toen door naar het rondje rennen. Rennen is een groot woord: ’t is een soort balanceeroefening tussen de wielsporen door. Goed voor de core stability za’k maar zeggen, maar funest voor m’n gemiddelde.

En dit gegeisel dus 6x. 6x keer die trap op, 60x opdrukken, 60x een soort van knieoptrek-oefening en 6x dat rondje. Ik weet niet hoelang ik er over gedaan heb. In ieder geval veel langer dan 60 minuten. En op het laatst ging die trap ook niet meer van “tiptiptip”… Joran en Michel raffelden het rondje af in een goeie 52, 53 minuten. Jonge hunde… Moeder Ingrid kwam ook nog even en liep heel makkelijk 2 rondjes mee. Het huis moet wel een keertje af, maar even uutslakkeren op de Schans is zeker zo belangrijk.

Thuis wachtte ons een heerlijke stamppotmaaltijd. Geraldien had ondanks haar kuitklachten een pan hutspot en boerenkool gemaakt. Arjan moest wel zelf de earpels schillen, dit redde hij wel binnen 60 minuten. Ook knap. Gelukkig kreeg Geraldien hulp van (schoon)moeder – oma – overgrootoma Gerda. Een overheerlijke pan hachee en worst maakten de stamppot compleet. Toen oma Gerda voldaan zag dat alle buikjes weer rond vol waren, ging ze naar huis, Het was mooi geweest. Ze gaf de kinderen, klein- en achterkleinkinderen een dikke zoen. Ik dacht dat dit ook nog bij de challenge hoorde, dus ik dook onder tafel. Oma Gerda is nog altijd een prachtige vrouw, maar dit ging me te ver. Ik kreeg voor de schrik een koel biertje bij, een halve liter van een of ander onbekend Duits merk. Die ging er wel in! Ik vreesde dat ik er hier ook gelijk 6 van op moest drinken. Dat hoefde gelukkig ook niet, bij de 2e was de piepe ook al aardig leug.

Ik fietste weer voldaan naar huis. Het was aardig afzien, maar wat een prachtige sportmiddag mocht ik beleven. En wat een prachtige familie! Mooi om te zien hoe het sporten een vanzelfsprekend onderdeel kan zijn in het dagelijkse leven. Bedankt dat ik mee mocht doen! Als een soort van kantoorklerk had ik me kranig geweerd dacht ik toen.

Maar het ergste moest nog komen. ’s Nachts om een uur of 04.00 werd ik wakker. Ik kon niet meer op mijn rechterschouder liggen. Helse pijnscheuten schoten door de schouderstreek. Begin dit jaar heb ik te maken gehad met een overbelaste linkerschouder (2 dagen an de schuppe en hup: overbelast). De aanhechting van mijn biceps was ontstoken volgens de fysio. Bicepsuele problemen dus. Met al dat gehang had ik mijn linkerschouder proberen te ontzien, met als gevolg dat mijn rechterschouder nu protesteerde. Ik kon nog geen brille opzetten! Dit stukje tikken gaat net weer een beetje. Gedurende de dagen daarop ging het weer ietsje beter, maar het jankte door m’n schouder. En dan bun ik gin piepert hè!

Maar pijn of geen pijn: over een half jaar ga ik weer. Ik heb inmiddels thuis een stang opgehangen. Ik zal en ik moet met mijn tenen naar de stang kunnen. En tussendoor stiekem oefenen op de Schans. Ik zal die blagen van Luuten laten zien dat deze oudere man, net als hun opa, nog makkelijk kunstjes aan de stang kan! En hopelijk daarna weer een heerlijk bord hutspot met hachee. En zo’n lekker koele Duitse halve liter. En misschien een zoen van oma Gerda…

Een pijnlijke groet vanaf de Schans,

Rinke ter Haar

Ploeteren door het mulle zand

Met de tenen naar de stang, ik kom niet wiet!

King / Queen of the Beeklaan – wie durft?

Rinke ter Haar, al 499x de Beeklaan op

Dit weekend won Sifan Hassan op magistrale wijze de Olympische marathon. Haar programma werd door deskundigen als onmogelijk beschouwd. Knallen op de 5 km, de 10 km én de marathon: onmogelijk. Sifan reageerde hier bescheiden op: “Ik ben niet bijzonder, maar ik durf het te doen”. Het gerucht gaat nu dat ze zich ook op wil geven voor de Queen van de Beeklaan… 

Sifan haalde al eerder op X de beroemde quote van Mohamed Ali aan: “If your dreams don’t scare you, they aren’t big enough”. Ze heeft haar dromen op zondag op onvergetelijke wijze waar gemaakt! 

Nu de droom “King of the Beeklaan”. Of Queen. Wie droomt daar nu niet van? De sprintwedstrijd man tegen man, vrouw tegen vrouw. Het is blijkbaar toch best een spannende wedstrijd, want veel hardlopers ervaren een opgeef-drempel, heb ik zo het idee. Als je bijvoorbeeld bij de Boekeldercross kijkt, is er van zo’n drempel geen sprake. Honderden doen er mee. Ze betalen er zelfs voor! Rennen een paar rondjes door de blubber, winnen niet – op eentje na dan – en gaan met de drek in de nek weer naar huis. King / Queen of the Beeklaan daarentegen: kost niks, maakt deel uit van een superspannende wedstrijd en na de wedstrijd genuuglijk afpilsen! Kost ook niks! 

Op dit moment is de finale bij de dames al bekend: er hebben zich al 2 dames opgegeven. Ingrid van Zolingen, de ijzersterke alleskunner tegen Ilse Luijmes, de rappe captain van AZSV Dames 2. Waar zijn de Queens van de vorige jaren? Waar zijn de dames van de A? Van de B? De rest van Dames 2? Waar is Dames 1? En 3, 4 en 5? Dames, durf te dromen en pak die titel! 

Er hebben zich al 10 heren opgegeven. Bij een beetje gunstige loting ruik ik kansen op de finale! Joost Lammers is natuurlijk zwaar favoriet, maar kan hij ook tegen deze druk? Als hij in de eerste ronde tegen Mick Wagener moet, loopt hij zich al helemaal in het zuur. Als ik dan in de 2e ronde tegen een tot de nok toe vol met lactaat gevulde Joost moet, zie ik dat wel zitten. Iets met 2 vingers in de neus zeg maar… 

Waar is de familie Rudi Meinen? Hok 100B? Waar is AZSV Heren 2? Captain Bram Wevers zal toch wel voor revanche gaan? Hij is sterker dan ooit! Waar zijn de sprintkanonnen van AVAZSV? Kom op heren! Of does de Beeklaan scares you? 

Mijn Beeklaan-training zit erop. Zoals jullie weten is de Beeklaan een zogenaamd Strava segment. Afgelopen maandag heb ik dit segment voor de 499e gepakt. Zolang ik op Strava zit – sinds 2015 – heb ik dus 499 keer deze meedogenloze kuitenbijter getrotseerd. Zo’n 125 km de bult op, een kleine 4 km aan hoogtemeters. Ik ben er dus klaar voor! Vrijdag de 23e pak ik de 500e keer. Hopelijk onder feestelijke omstandigheden. En dan nog een keer, en nog een keer! Ik blijf dromen, wie houdt me tegen! 

Geef je op, vóór woensdag 21 augustus. Niet omdat je bijzonder bent, maar gewoon omdat je het durft te doen! 

Sportieve groet, 

Rinke ter Haar, voormalig en aanstaande King of the Beeklaan

De strijd brandt los op de Zevenbulten!

Zevenbultenloop helden Sonja Eefting, Hanny en Wim Rensink

Het nieuwe jaar is begonnen, alle kerst- en oudjaarsloopjes hebben we weer gehad. De ambitieuze hardlopers kunnen zich dus volledig focussen op de Zevenbultenloop, de virtuele hardloopwedstrijd over Aaltense en Barlose bulten.

Hoe begon het ook alweer? Wel nu, in 2021 werd door de corona-perikelen de roemruchte Zevenheuvelenloop in Nijmegen gecanceld. De zoveelste wedstrijd die afgelast werd. Wij bedachten ons dat we rondom Aalten ook wel minstens een bult of 7 hadden liggen, dus er werd een mooie route bedacht over deze kuitenbijters. Er deden heel veel lopers mee! Niet alleen omdat er mooie prijzen te winnen waren, maar gewoon omdat je als hardloper de zinnen even kon verzetten.

En nu, ondanks het ruime wedstrijdaanbod, mogen we ons wederom verblijden met een mooi aantal deelnemers. En het kan nog steeds mensen: tot en met zondag 14 januari kan er gelopen worden. De tijden moeten voor 15.00 uur ’s middags doorgegeven worden. Het eindklassement wordt na 15.00 uur opgemaakt.

Er is een mooie strijd gaande in de top van het klassement. Het klassement werd tot voor kort fier aangevoerd door onze laatbloeier en steeds maar harder lopende Hans Monasso. Deze sluwe vos heeft het parcours in 3 delen gelopen; op elk deel een toptijd neergezet. Met een knappe 1.05:20 voerde hij de lijst aan en zat zich al te verheugen om voor de 2e keer een Zevenbultenshirt te winnen. Zoon Sam, die in april de marathon van Rotterdam wil gaan lopen, zag deze loop als een mooie aftrap van zijn trainingsschema. Vader Rinke voorop met de mountainbike en Sam d’r achteran. De omstandigheden waren guur: harde wind en slagregens. En de zandpaden waren er slecht aan toe: meer water dan zand. Met een uiterste krachtsinspanning klokte Sam 1.05:09 en werd de nieuwe nummer 1! Monasso, die alle rangen en standen op Strava minutieus bijhoudt, zon ogenblikkelijk op revanche. Misschien, zo schreef hij, viel er in het 2e stuk nog wat te halen….Zet ‘em op Hans!

Maar toen denderde Gerben Oldenhave er overheen. In 1 uur en 4 seconden raffelde hij de heuvelachtige ronde af. En daarmee houdt hij vooralsnog de familie-eer hoog. Broer Jan Hendrik liep ‘em al eens in 55:23. Mooi om te zien dat die jongens van Roelof zo hard lopen kunnen. Ik kan me nog goed de heroïsche wedstrijden tussen AZSV 10 en AZSV 13 herinneren. Met op het middenveld van AZSV 10 de kilometervreter Roelof, het ideale verbindende element tussen verdediging en aanval. En die na weer een onderschepping Arjan Luiten met een briljante steekpass vrij voor de keeper kon zetten. Oldenhave – Luiten: je kon ze vergelijken met de Wim Jonk – Dennis Bergkamp tandem. En als Arjan dan scoorde vierde hij dat met een handstand overslag, een flikflak en salto met schroef. En een barani. Best overdreven eigenlijk, nu ik er zo op terug kijk. Leuk voor de neutrale toeschouwer, maar de tegenstander kon er niet om lachen. Wal umme janken.

Terug naar de Zevenbultenloop! Gaat er wederom een Oldenhave met de eer strijken? Stroopt broer Jan Hendrik zich nog eens de mouwen op? Of een van de Luitens? Of gaat Mark te Brake met de Aaltense runners gasgeven op het bulterige en drekkerige parcours? Mijn gevoel zegt dat we een paar spannende laatste dagen in gaan!

Sportieve groet,

Rinke (voormalig voorstopper AZSV 13)

King of the Beeklaan – we slaan een jaartje over!

Schrijf je nu in voor de TommyBeusRun in Bredevoort

Een kleine 2 weken geleden heb ik via dit sympathieke platform de 5e editie van de King of the Beeklaan aangekondigd. King / Queen of the Beeklaan: de man tegen man / vrouw tegen vrouw wedstrijd met een hoog kwajongensgehalte. We hebben besloten om editie 5 uit te voeren in 2023, we slaan dus een jaartje over. King Bram, nu licht geblesseerd, heeft dus geluk. Hij kan minstens een jaar revalideren en sterker terugkomen in 2023!

Soms komen er dingen op je pad waar je even stil van wordt. Op 3 juli heeft Tom van Beusekom een hardloopwedstrijd georganiseerd om aandacht te vragen voor het KWF. Hardloopvriend en Avajaan Tom is ziek en wil met het organiseren van deze wedstrijd een statement maken voor zijn grote passie en zijn hardloopvrienden. En daar gaan wij natuurlijk allemaal aan mee doen!

De strijd op de Beeklaan was gepland zaterdagavond 2 juli. En de strijd op de Beeklaan is een zodanige strijd dat je ’s avonds – het is vaak meer nacht – met de tong op de knieën naar huis gaat. Het vermoeden is er echter dat dit ook te maken kan hebben met het royale afpilsen op het kantoor van de sponsor…

We hebben de sponsor, het sympathiek architectenbureau aan de Hofstraat, bereid gevonden om de kosten die hij normaal gesproken kwijt is aan drank, koelwagen, merchandising, huren van hazen, prijzen, kratten bier om zijn eigen zonen mee te laten doen…in te zetten voor het KWF.

De atleten die de strijd op de Beeklaan al eens gevoerd hebben weten hoe zwaar het is. 2,3 soms 4 keer die venijnige bult op. Op topsnelheid. Onder toeziend oog van honderden toeschouwers. Als je deze strijd aan kunt, kun je ook 5 km hardlopen voor het KWF. Makkelijk! Hoeft niet hard, meedoen is belangrijker. Het is op zondagmorgen 10.00 uur. Best vroeg, maar het doel heiligt alle middelen. Wat zou het mooi zijn als we met een hoop Queens en Kings aan de start staan bij de hardloopwedstrijd van Tom.

Het meedoen aan deze wedstrijd kost € 15,=. De opbrengst van deze loop zal verdeeld worden over: KWF Kanker Bestrijding, Titussport en Running Team Liemers. Inmiddels is de inschrijving geopend.

Samen met Tom gaan we er een memorabel weekend van maken. Niet knallen op de Beeklaan, maar knallen bij de Intratuin. Voor onze Tom!

Met sportieve groet,

Organisatie King / Queen of the Beeklaan

De Achtkastelenloop – een meedogenloze leerschool

Rinke ter Haar gaat enigszins zwalkend over de finish

Het is maandagavond 13 september 2021. The day after. The day after the Achtkastelenloop van 30 km lang. The day after de dag dat ik me ouderwets vergaloppeerde.

 

Ik zit nu, enigszins labiel, een stukje te schrijven. Het is ter eigen lering en hopelijk ter jullie vermaak. Ik heb lang na moeten denken over de titel. “Na het 5^e kasteel ging het licht uit.” Of deze zou ook kunnen: “Eigenwijs hoofd helpt vermoeid lijf de vernieling in”. Of deze: “Achtkastelenloop wordt een grote Kramprun”…

 

Ik hoop in ieder geval dat ik me na zondag beter houd aan afspraken die ik met mezelf maak. Dit zelfkritische stukje ga ik telkens weer lezen als er een zware wedstrijd op het programma staat. Zoals de marathon van Rotterdam, om er eens eentje te noemen. Ik ben blij dat ik hiervoor het sympathieke weblog van wijze neef Geert mag gebruiken. Die heel relaxed en met de regelmaat van een Zwitsers uurwerk de 30 km afwerkte. Zonder een centje pijn!

 

De dag begon zo mooi. Evelien mocht de Mini meenemen van André en pikte Gerdy, Walter en mij op. Dikke pret onderweg. De sfeer was ontspannen. We waren blij dat we weer eens een wedstrijd mochten lopen. In Vorden aangekomen troffen we een hoop loopmaten van AVA en de Zandlopers. Een mooi feestje gloorde aan de Vordense horizon.

Ik had praatjes. Ik geef het toe. Mijn doel van de dag was “geduld trainen”. Niet te bolderig van start gaan, zoals zo vaak. Het idee van 10 – 10 – 10 sprak me aan. Dit idee is een beproefd concept om de marathon op te bouwen. 10 Mijl lang een tikkie boven je beoogde gemiddelde lopen, de volgende 10 mijl op je getrainde gemiddeld lopen, om tot slot op de laatste 10 km te kijken wat er nog in het vat zit. Anderhalf jaar geleden liep ik de Achtkastelenloop in 2:27, 4.59 min per km. Nu, ondanks alle omstandigheden (kom ik later op terug), wilde ik de eerste 12 km 5:10 lopen, de volgende 12 km 5:00 en de laatste 6 km full pull. Dwaas!

 

Bij de start zat ik direct achter de pacer van 5:00. “Oeps, kalm an Rinke”, dacht ik nog. Maar heej! Vandaag gaat het echt heel gemakkelijk! Nee, echt! Deze keer is het echt, dit is een topdag! Dwaas. Erwin Wamelink kwam naast me lopen. Erwin, als hardloper (én columnist) vele malen de meerdere van mij. Toen had er al een lichtje moeten gaan branden. Ik vertelde Erwin mijn plan. Vond ie een mooi plan. “We gaan wel wandelen bij de drinkposten”, zei ik nog. Om vervolgens de tijd weer in te halen door even te versnellen. Dwaas.

 

Na een kilometer of 8 kwam Debby uit Oldenzaal bij ons lopen. Hartstikke gezellig. Al keuvelend passeerden we het 20 km punt. Nog steeds met een gemiddelde rond de 5:00 – 5.05. Niet conform plan dus. En praten kost ook energie Rinke. Ik begon me te beseffen dat we nog 10 km moesten. Nog een goeie 3 kwartier. Hoe dan? De kramp in de kuiten begon genadeloos toe te slaan. Mooi zo’n voorvoetlanding, maar je komt er niet ver mee. Showpik. Aan Debby en Erwin was nog niks te zien. Debby had nota bene in januari nog een kind gekregen! Ik heb er dan wel 5 gekregen, maar daar heb ik niet veel aan geleden. Als Debby dit kan, kan ik dit toch ook? En Erwin dan! Zijn langste duurloop dit jaar was het naar huis strompelen van Schiller naar de Hollenberg! En kijk hem nu: tralalala…effen 30 kilometertjes rennen. Dan moet ik, Spartaans afgetraind en al tijden van de drank af, toch kunnen volgen? Maar nee, lijf en geest weigerden. Kramp in kuiten en heffers. En een hartslag van boven de 190. Mijn lichaam was in pure paniek. De stemmetjes in mijn hoofd werden serieuze roeptoeters: stop!

 

De laatste 10 km waren een verzoeking. Door Jan en alleman werd ik ingehaald. Eerst door een bemoedigende Gerdy, toen door Walter, nicht Linda, Herman…De gifbeker moest helemaal leeg. Ik werd door oude mannen ingehaald, door volslanke (maar ongetwijfeld hele lieve) vrouwen, door stampers, hijgers, kreuners…noem maar op. Het lukte me nog net om de talloze naaktslakken voor te blijven.

De finish was enigszins zwalkend, maar louterend. Vol liefde werd ik ontvangen door mijn loopmaten. Jan te Brake zag de ernst van de situatie in en bond me op het hart om de komende 2 weken niet te rennen! Bedankt Jan, ik ga er me aan houden.

 

En nu de les. Het wordt een tikkeltje persoonlijk. Er mag door gescrold worden…

 

De fysieke les is dat ik eindelijk eens rekening moet houden met de omstandigheden. Bij koud weer floreer ik het best. Bij zweterig weer niet. Bij een hoge luchtvochtigheid – en daar hebben we al maanden mee van doen – moet ik gewoon minimaal een kwart minuut op mijn beoogde kilometertijden zetten. Punt. Ik had gewoon op 5:15 de km weg moeten gaan. Daar was ik nog best mee aan het zweten gekomen.

 

De mentale les is dat ik beter moet luisteren naar mijn lichaam. We hebben een bijzondere periode achter de rug, anderhalf jaar corona. Anderhalf jaar lang superflexibel zijn, de moed er in houden, vrouw en kinderen met de ziel onder de arm, thuiswerken, op afstand medewerkers en collega’s aansturen, 100 ballen tegelijk in de lucht houden, slecht slapen van de stress. Vooral dat laatste dus. Al tijden word ik knettervroeg wakker. En dan gaan de raderen direct weer lopen. ’t Is niet te stoppen. Het nadeel van een nimmer rustend creatief brein, dat ook nog eens een eigen zaak moet runnen. Het is een heftige tijd geweest, hopelijk is het eind in zicht.

 

Hardlopen is een prachtige manier om de kop los te maken. Het is geen doel, maar een middel. Ik hoef de 30 km niet binnen 2,5 uur te lopen. Ik win toch nooit van Mark. Als ik van mezelf weet dat ik moe ben, maar wel graag wil rennen, moet ik de tijden loslaten. Gewoon fijn rennen. Het is niet erg dat Gerdy een keertje sneller is. Of Walter. Ook Evelien mag me inhalen. Dan heb ik mooi wat te kieken onderweg. Geniet eens van al dat moois Rinke!

 

Dat dus. Deze les hoop ik dus te leren. Als je je wat voorneemt, doe het dan. En stel realistische doelen.

 

Op de terugweg zat ik wat groggy achter in de Mini. De andere loopvrienden hadden fantastisch gelopen. Mooi man. De sfeer was derhalve goed, goed voor het herstel. We reden een eindje om, om een McFlurry te scoren. Daar knapten we van op. Ondanks dat ik getrakteerd had op deze lekkernij, maakten mijn hardloopvrienden superleuke grapjes over “aanmelden bij De Wandelvriend” en zo. Haha, wat een lachen was dat…tsss.

 

De mooie momenten van de dag ga ik koesteren. De laatste 10 km doe ik in de la “leerzame, maar o zo pijnlijke hardloopervaringen”. In de voorbereidingen op de marathon zal ik dit laadje nog eens raadplegen. Met deze ervaring rijker wordt het misschien toch nog mooi in Rotterdam.

 

Lieve lezers, bedankt dat ik even tegen jullie aan mocht praten.

 

Een sportieve, nog enigszins pijnlijke en stijve groet,

 

Rinke ter Haar 

Voor de start met Evelien, Walter en Gerdy

Aprils Prachtige Prijzenloop: wie doet er mee?

Eén van de prijzen: een weekendje toeren in deze cabrio........

Is het leven niet zoveel gemakkelijker als je een doel hebt? De studie, het afzien, van de drank afblijven, leven als een monnik, sparen, oefenen en trainen…zoveel gemakkelijker als je een doel hebt. Ook voor ons, hardlopers. Als je een wedstrijd in het verschiet hebt, is het intervallen, de heuveltrainingen, de core-stability oefeningen easy peasy. Je weet waar je het voor doet!

Als je de hardloopsport beoefent, ben je blij met het niveau dat je behaald hebt Je hebt er immers jaren voor getraind. Je bent blij dat je de 5 km aan een stuk kunt lopen. Of de 10 km binnen het uur, of nog sneller. Dit niveau wil je vasthouden, dus als hardloper voel je voortdurend de druk om je niveau op peil te houden. Elke hardloper is wel een ietsiepietsie verslaafd aan “het stofje”, maar wil in shape blijven. Daar is immers lang aan gewerkt, het heet niet voor niks “duursport”. Dus er moet getraind worden, even de kop los, slank en fit blijven, 2 – 3 keer in de week.

Maar hebben jullie dat ook? Kennen jullie ook die fnuikende gedachte, als je een versnellinkje hebt gedaan en je staat met de handen op de knieën uit te blazen: “Waar doe ik dit voor in vredesnaam…ik had ook op de bank kunnen zitten netflixen, of nog in bed kunnen liggen”. Maar nee, je staat je uit te sloven bij -10, om 07.00 uur ’s morgens, de schoenen doorweekt van de sneeuw…

Mensen, we hebben een doel nodig en gauw! Dus we moeten er zelf maar eentje verzinnen, want de wedstrijden laten helaas nog op zich wachten. We kunnen gaan kniesoren, maar dat gaan we niet doen. Dat doet een hardloper niet. Bij deze dan ook de oproep om mee te doen aan de Aprils Prachtige Prijzenloop!

Het concept is eenvoudig. In de maand april, als het voorjaar weer in de lucht hangt, gaan we elk weekend een virtuele wedstrijd doen. We beginnen bij de 3 km in het eerste weekend. Het volgende weekend pakken we de 5, dan de 10 en tot slot de 15. Elk weekend houden we de stand bij en delen op dit fijne weblog van neef Geert. Stel, er doen 25 hardlopers mee met de 3 km. De snelste krijgt dan 25 punten, nummer 2 24 punten, nummer 3 23, enzovoort. Eind april tellen we de punten van alle afstanden op. De nummers 3, 5, 10, 15, 21 (en 42 bij grote deelname) krijgen een mooie prijs. Je hoeft dus niet te winnen om een mooie prijs te pakken. Dus voor de eeuwige nummers 4 of de gezelligheidslopers: eindelijk kans op een mooi priesken! En de prijzen zijn niet kinderachtig mensen! Een van de prijzen is bijvoorbeeld een weekend lang toeren een prachtige cabrio. Een mooie Amerikaan, automaat, met een V6 motor onder de kappe, net precies gewassen…Kap eraf, gooi je haar los en voel je vrij!

De andere prijzen zijn ook zeker de moeite waard. Denk aan een lekker ontbijtje, een fijn bierpakketje, een gastloopje met de sponsor of een volledig verzorgde sportmassage van Han Tieltjes…Afijn, fijne prijzen die op maat geleverd zullen worden. De prijzen worden beschikbaar gesteld door een sympathiek architectenbureau uit Aalten, dat verder liever anoniem wil blijven…

Het programma van Aprils Prachtige Prijzenloop:

- 2 / 4 april: de 3km;

- 9 / 11 april: de 5 km;

- 16 / 18 april: de 10 km;

- 23 / 25 april: de 15 km.

De wedstrijdregels op een rijtje:

·De virtuele wedstrijden worden gelopen in de genoemde weekenden. De gelopen tijden geef je door aan de hand van je Stava-, Garmin-, Polartijdwaarneming (of een ander merk sateliethorloge). We moeten natuurlijk wel kunnen checken of je daadwerkelijk de bewuste afstand hebt gelopen;

·De uitslagen worden uiterlijk zondagavond doorgegeven;

·Je mag 1 weekend overslaan of 1 uitslag skippen; de einduitslag wordt gemaakt over 3 afstanden en alleen als je dus minimaal 3 afstanden hebt gelopen kom je in aanmerking voor een prijs. Als je 4 afstanden doorgeeft, wordt de afstand waarop je minste punten hebt gehaald uit de einduitslag gehaald door de organisatie;

·Voor deelnemers die de 15 km (of 10 km) niet aandurven: je mag ook meedoen als 2-persoonsteam, in estafettevorm. Dus vraag een maatje als je het alleen niet aandurft. De eventuele prijs moet je dan natuurlijk wel delen. Maar ach, met z’n tweeën toeren is ook gezellig!

·De tussenstanden worden bijgehouden en gecommuniceerd via deze site. Zo nu en dan wordt er mooie actiefoto bijgeplaatst. Dus kom maar door met die foto’s…;

·Het eindklassement wordt opgemaakt over alle afstanden, dus na zondag 25 april weten we wie de felbegeerde prijzen hebben gepakt;

·De uitslagen van de dames, heren, jongens en meisjes worden op 1 hoop gegooid, we houden 1 algemeen klassement aan;

·Omdat we pas op het laatst weten wie er wat heeft gewonnen, worden de prijzen op maat gemaakt en persoonlijk afgeleverd. We willen natuurlijk niet dat er een of ander drankpakket bij een minderjarige atleet komt. Je kunt er vanuit gaan dat er mooie prijzen te pakken zijn;

·Over de uitslag valt niet te discussiëren. Gewoon accepteren…;

·Iedereen mag meedoen, leden van AVA ‘70, Archeus, Atletico, Argo, AZSV, AD, Peddelaars, Natare, mek neet uut…iedereen!

·Als het aantal deelnemers meer dan 50 is, krijgen de nummers 42, 50, 75 en 100 ook prijs. We zijn benieuwd…;

·Als er maatwerk nodig is voor je deelname, kun je altijd even overleggen met de organisatie. We weten niet hoe groot de deelname is. Als er 15 mensen meedoen, is er allicht van alles mogelijk, maar als er 150 mensen meedoen, dan moeten we kijken wat de organisatie aan kan!

·De deelname is natuurlijk gratis.

In het eerste weekend van april hopen we de eerste resultaten binnen te krijgen. Dan stellen we ook de eerste tussenstand op. Je mag je natuurlijk via deze site al opgeven. Dat werkt altijd erg motiverend: als je ziet dat je maatje meedoet, kun je natuurlijk niet achterblijven. En voor ons is het handig om alvast het schema op te stellen. De resultaten mogen ook via deze site doorgegeven worden of via info@rinketerhaararchitectuur.nl. De uitslagen kunnen per weekend tot zondagavond 19.00 uur, dus voor Studio Sport, worden doorgegeven. We proberen zo snel mogelijk de uitslagen bekend te maken, want wie wil die prijzen nu niet pakken? De snelheid van de einduitslag is enigszins afhankelijk van de deelname, we proberen dit voor 28 april te communiceren. De prijzen worden persoonlijk afgeleverd!

We hebben de laatste dagen van februari en de hele maand maart om te trainen voor dit prijzenfestijn. Alvast heel veel plezier gewenst! Denk aan die cabrio!

Sportieve groet,

Geert Wevers en Rinke ter Haar  

The road tot the Midlife Marathon - deel 2

van links naar rechts Roy Mengerink, Jaap Oberink, Wim Brinkman en Rinke ter Haar

De volgers van dit sympathieke weblog van neef Geert weten het misschien al: ik ben me aan het voorbereiden op mijn eerste marathon. Net zoals vele anderen had ik graag meegelopen met de marathon van Rotterdam, maar om bekende redenen gaat deze niet door. Het idee was om voor mijn 50^e verjaardag een eerste marathon te lopen. Ik geef het toe, het is wel een beetje een midlife dingetje. Als je de 50 nadert, ga je je toch allerlei dingen afvragen. Onder andere tot welke fysieke prestatie je nog in staat bent. Ik heb me er al bij neergelegd dat ik geen profvoetballer meer kan worden, maar een marathon zou misschien moeten lukken.

Dus heb ik een degelijk schema gemaakt. In december 2019 al begonnen met trainen, voor de marathon in april. Deze ging dus niet door, werd verzet naar oktober. Dus stug doortrainen. Ging ook niet door! Toen zelf maar wat gepland: op 12 december ga ik op Ameland de Amelandroute lopen, een fietsroute van 41 km. Met heen en terug naar het hotel kom ik aan de 42,195 km. Met mijn lief als personal coach op de fiets. Ook mooi! Ik merk trouwens wel dat mijn lijf wat vermoeidheidsverschijnselen begint te vertonen. Dit jaar staat er al 1.750 km op de teller. Dat is voor een lichaam dat eigenlijk gemaakt is voor een explosieve sprint best veel.

Vandaag, 22 november (een week voor mijn verjaardag!), stond de 30 km op het schema. Het oorspronkelijke plan was om 2 ronden van 15 km te lopen en dan wat gastlopers erbij te vragen. Omdat we maar met 4 personen buiten mogen sporten, heb ik dit plan moeten wijzigen. Gelukkig waren er 3 bikkels die wel mee wilde lopen. Wim Brinkman, de ervaren wegkapitein (25 marathons!), Roy Mengerink (3 marathon, hij heeft de midlife crisis al gehad dus) en Jaap Oberink (1 GUV marathon, en 13 jaar jonger…). Neef Geert had spontaan aangeboden, zo is tie, om halverwege te zorgen voor de ravitaillering. Dus ik heb hem zaterdagmorgen een toete met bananen en AA drink gebracht. Om 10.00 uur kwamen we aan op het afgesproken punt. Geen Geert! Ik had me helemaal verrekend. Ik had zitten rekenen met gemiddelde snelheden die wel aardig klopten, maar toch kwamen we een half uur te laat aan. Geert kon zijn cliënten natuurlijk niet in de steek laten, dus hij kon zolang niet wachten. De cliënten en Geert hebben vanmiddag waarschijnlijk boekpiene van de bananen en de AA. En wij hadden dus geen opkikker! Gelukkig hadden Wim en Roy wat bij zich, dat hebben we ons op een coronaproove wijze gedeeld. ”Een goede training”, was onze conclusie. Soms heb je de omstandigheden niet in de hand en moet je je aanpassen. Wie weet welke omstandigheden ik tref op Ameland: storm, regen, springvloed, band plat van mijn coach…Afijn, ik kan er nu mee omgaan!

Samen de 30 km kwamen we mooi door. Al pratend tikten de kilometers mooi weg. Je hebt in goed gezelschap geen aandacht voor pijntjes of negatieve gedachten (“Waarom doe ik dit?”, “Zo lange nog?”). Waardevolle tips meegekregen van de mannen die ik mooi mee kan nemen naar Ameland. (“Vooral niet te hard beginnen!”). Na een kleine 2 uur en 3 kwartier lopen waren we weer thuis. Met een köpken koffie en een stroopwafel hebben we deze mooie morgen afgesproken. Samen 30 km lief en leed gedeeld, erg waardevol. We hebben dan ook afgesproken dat we in het vervolg bij mekaar op de verjaardag komen, als dat allemaal weer mag. Volgende week dus nog niet vrienden!

Nu ga ik de komende weken kalm an doen. Het geeft een goed gevoel dat deze 30 km goed te doen was. Die 12 km erbij moet ook wel lukken. Taperen heet dat geloof ik. Ik zal er eens op googelen. De laatste zondag voor dé marathon heb ik nog een genuuglijk duurloopje gepland met fijne hardloopmaten voor de laatste tips & trics.

Even tussendoor: ik kreeg vrijdag een mailtje van het hotel dat ik geboekt had:

- “Nog 3 weken dan is het zover, dan heten we u van harte welkom! Wilt u uw bezoek personifiëren? Klik dan op deze button! Misschien een fiets huren voor een dagje Domburg?”.

- “Domburg?”, dacht ik: “Hebben ze op Ameland ook een Domburg?”. Bleek dat ik niet hotel Bos en Duinzicht op Ameland had geboekt maar Bos en Duin in West-Kapelle, Zeeland! Dus ik bellen naar Bos en Duinzicht op Ameland:

- “Nee, helaas meneer, we zijn tot 1 maart gesloten. Zoals de meeste hotels hier…”.

- “Het zal toch niet!”, dacht ik. Dus ik de VVV bellen:

- “Wat zoekt u voor accommodatie meneer?”

- “Graag iets luxes. Iets met een jacuzzi of zo.”

- “Dan heeft u geluk dat Bos en Duinzicht gesloten is meneer. Dat is niet bepaald een luxe hotel. Maar gelukkig heb ik nog wel wat adresjes voor u…”

Oef, gelukkig maar. Ook deze onverwachte ontwikkeling weer getackeld. Dus ik een 2^e luxe hotel geboekt. Met bad, de jacuzzi’s waren op. Het mag wat kosten. Die boeking in Zeeland moet ik maar omzetten naar een voucher of zo. He’w nog wat te kleppen in het voorjaar.

Nou, ik ga nog even nagenieten van de mooie loop. Roy, Wim en Jaap, bedankt voor jullie support! En Geert, bedankt voor het natje en het droogje, de intenties waren goed! 

Rinke ter Haar

Samen kwamen we de 30 kilometer goed door

Midlife Marathon

Wie loopt er 15 of 30 kilometer mee met Rinke op zondag 22 november?

Zoals zovelen had ik me ook verheugd op de marathon in Rotterdam, april dit jaar. Samen met een mooi tröpken atleten met de bus naar Rotterdam -  in het jubileumjaar van AVA ’70 - om daar voor het eerst deel te nemen aan het klassieke loopnummer. Helaas, het feest ging niet door om de welbekende redenen. Ook de nieuwe datum in oktober bleek niet haalbaar. 

Nou ja, er zijn natuurlijke ergere dingen. Gaan we toch een jaar later? Natuurlijk, ik hoop dat het kan. Er speelt echter een dingetje. Op 29 november hoop ik 50 jaar te worden. Nee, echt waar! Als je het niet gelooft, zou je neef Geert kunnen vragen. Geert wordt in oktober 60 jaar en hij is al bijna 50 jaar mijn 10 jaar oudere neef. Ook dat is trouwens bijna niet te geloven. 

Dus ik heb zitten prakkiseren wat ik met dit dingetje aan moet. Gewoon een jaartje wachten? Of rondom Aalten 42 km gaan hardlopen? Of 4 ronden van een dikke 10 km, zoals André B heeft gedaan? 3 van 14? 2 x 21? Me af laten zetten ergens bij Zutphen en weer terug lopen? En kan ik een beroep doen op mijn hardloopvrienden en –vriendinnen voor ondersteuning, hoe komen die dan weer terug? En wanneer moet het gebeuren? Komt dat niet in de knoei met de Boekeldercross? Gaat ie wel of niet door? 140 rondjes op de baan? 105 rondjes op Sportpark Zuid? Moeilijk moeilijk!  
  
Ik moet wel toegeven dat dit dingetje ietsiepitsie neigt naar een midlife crisisje. Wil ik naar mezelf toe bewijzen dat ik dit kan? Dat ik nog niet sleets ben? Afijn, doet er niet, ik wil dit gewoon. Als dit gelukt is begin ik aan een tattoo, een nieuwe vlam en een opleiding filosofie. Nee, da’s natuurlijk een grapje. Sterker nog, mijn huidige vlam kwam met een lumineus idee: “Als je ergens een mooie route vindt, wil ik wel met je mee fietsen. Maar geen Driehondermeterweg, Zwanenbroekweg of Boterdijk!”

Dus ik googelen op fietstocht van om-en-nabij de 40 km. Ben ik toch een hele mooie tegengekomen op Ameland: de Amelandroute, 41 km lang! Vanmiddag heb ik de koe bij de hoorns gevat en een weekendje Ameland geboekt, samen met mijn vlam. Het is wel 2 weken na mijn verjaardag, dus voor mijn 50e gaat het net niet lukken. Maar boeie, zo erg is mijn crisis ook weer niet.

En zo heb ik m’n marathon. En een doel niet te vergeten. Zonder een doel valt het niet mee om die lange duurlopen te doen. Nu zal ik natuurlijk niet vragen of er hardloopvrienden en –vriendinnen mee willen naar Ameland. Dat wordt te gek. En dan zeker bij mij in de jacuzzi als het er op zit. Nee, dat wordt echt te gek mensen.

Nu heb ik wel een 30 km training gepland, op zondag 22 november. Dat is ook een best end om alleen te doen. Dus als er nog Midlife Marathon Maatjes zijn die een rondje mee willen lopen, zou ik dat erg fijn vinden! Het idee is om 9.00 uur te starten en dan een rondje van 15 km over de Haart te doen. Zo rond 10.30 uur ben ik dan bij huis, neem een slok kerosine en begin aan een ronde Barlo, ook 15 km. Om 12 uur hoop ik weer thuis te zijn. Er staat dan een köpken koffie klaar, een pan soep, breudjes, dat soort dat dingen. Zo wil ik er een klein feestje van maken: gedeelde smart is dubbele vreugd!

Als er maatjes zijn die een gedeelte mee willen lopen (of helemaal mag natuurlijk ook), erg leuk! Voel je vooral niet verplicht, ’t is mijn crisis…Als je mee wilt lopen dan doe me maar even een berichtje. Of via deze site (mag toch wal neef Geert?). Ik zal een paar mooie rondes uitzetten!

Hartelijke groet van Midlife Marathonman Rinke 

De Amelandroute, 41 kilometer lang

Van Bollen naar AZSV, we moeten toch wat!

Hier moet je beginnen met het segment van Bollen naar AZSV

Op het moment dat ik dit stuksken aan het schrijven ben, had ik ongeveer willen finishen op de Coolsingel. Zondag 5 april stond al maandenlang rood omcirkeld op de kalender. Zoals al bij menig AVA-jaan en hardloper. Ik had zo tussen de 3.35 – 3.40 willen finishen. Met deze onverwachte warmte had ik er misschien een minuut of 5 bij opgezet. Aan de andere kant zou het mooie warme weer gezorgd hebben voor een enthousiast publiek, ook fijn bij het rennen. Dus die 5 had ik er ook weer afgehaald. Afijn, de marathon gaat niet door, is verzet naar het najaar, we mogen voorlopig niet meer samen rennen van de minister-president. Een zwart hardloopgat dreigt!

Tijdens het schrijven zie ik op de groepsapp van AVA’70 A-groep dat André Balke toch “gewoon” de marathon heeft gelopen. Wat een klasbak zeg! Heb ik ook nog even over lopen te prakkiseren, maar het beeld van de dodelijk saaie wegen als Driehondermeterweg, Zwanenbroekweg, Boterdijk hield me tegen.

Hardlopen en trainen zonder doel is moeilijk. Natuurlijk kun je gewoon een eindje rennen, even de kop los, even een momentje voor zelf…helemaal niks mis mee. Ook fijn. Maar als je een intensieve en tijdrovende marathontraining “zomaar” af moet breken is dat toch wat anders. Je hebt inmiddels een bepaalde vorm, flow, flush, maar je kunt er niets mee! Alle wedstrijden zijn immers afgelast.

Zoals jullie weten ben ik een Strava-fetisjist. Erwin W,, de vaste columnist van dit sympathieke weblog, mag daar graag de draak mee steken. Kan ik hebben hoor. Ik wil hem echter wel eens zien als hij in de ontkennende fase komt van het ouder worden. Als hij merkt dat zijn pupillen hem van alle kanten voorbij gaan lopen. Als de geest nog zo graag wil, maar het lijf hapert. Doen ze nu al, maar nu kan hij het nog op het loopgips schuiven…

Als ik moeite heb om me te motiveren om te gaan trainen, check ik vaak even of er nog Strava segmenten zijn die te pakken zijn. Er zit niet meer zo heel veel tussen helaas. Een heel bekend segmentje is de Beeklaan natuurlijk. Ik heb daar ooit op het hoogste podium mogen staan, maar das war einmal… Ik heb ook vele pogingen gedaan op de Legtersdijk, een thuiswedstrijd. Top 10 is het hoogst haalbare, zo lijkt het.

Danny B is in het buitengebied van Aalten de grote Strava-koning. Ook zie je Niek vaak hoge ogen gooien, evenals Leon, Wouter, Gijs, Björn. Kay K. begint ook aan de deur te rammelen zag ik al. Allemaal klasbakken waar je niet tussen komt. Alleen Geert W zo nu en dan. Maar dan heeft hij een endje gefietst met ziene Ina en heeft het horloge nog op hardloopstand staan…

Dan maar een list! Dus ik heb vorige week, op zomaar een woensdagavond, de saaiste weg van Aalten en opstreken gepakt. De Boterdijk in Dale. Ooit heeft een stedenbouwkundige bedacht om hier een weg aan te leggen van een goeie 3 km, kaarsrecht, met 1 boerderij er aan. In het broedseizoen stikt het er ook nog eens van de valse terrorbuizerds, dus voor de hardloper niet echt uitnodigend. Een prima weg dus om eens een scherp segmentje van te maken. De wind stond goed, noordoosterwind, goeie benen, goeie zin. En bam, 15:18 minuten. Met stip op 1. Roy M. van de troon gestoten. Knap tempo, op zo’n geestdodend stuk asfalt. Al zeg ik het zelf. Het zoet van de overwinning heb ik echter niet lang mogen proeven. Achter mekaar rollebolden de AVA-janen over elkaar heen. De focus lag niet zozeer op een mooie tijd op de Boterdijk, maar hoe smijten we Rinke zo snel mogelijk uit de top 10. Oh wat leuk, wat hebben we gelachen. Tsss…

Dan maar een eigen podium maken, waar ik op kan shinen, ook al is het maar voor even. Dus bam, de Boterdijk weer terug. Pal tegen de wind in. Tijd 13:45 minuten. Puur uit gif. En ik sta nog fier bovenaan, ondanks de praatjes in de appgroep. En tot mijn grote vreugde staat mijn maatje Gerdy H strak bovenaan bij de dames. Cindy is in geen velden of wegen te bekennen!

Dit bracht me op een idee. Jammer dat de marathon is gecanceld, maar dit valt natuurlijk in het niet bij het verdriet dat ik er van heb dat ik niet meer samen kan rennen met mien meutjen. Op de vroege zondagmorgen over ’s Heren wegen, weer of geen weer, luisteren naar de Vlaamse Gaai, Groene Specht en elkaars verhalen. Natuurlijk moet ik dit relativeren, want het leed dat het corona-virus op dit moment om ons heen aanricht is vele malen erger dan het eventjes alleen lopen. Laten we hopen dat in ieder geval eventjes is. En als we ons netjes aan de richtlijnen houden, is het hopelijk ook maar eventjes. Ik verheug me in ieder geval al weer op het samen lopen, op het samen trainen, de wedstrijden, de baan. Geen eenzame Boterdijk meer dus. 

Het idee: virtueel samen lopen! Ik heb Gerdy voorgesteld om een duftig lang stuk op tempo te lopen. Van Bollen naar AZSV (Steakhouse Vivaldi wordt in de Haartse volksmond nog Bollen genoemd). Zo’n 4,7 km, met pittige hoogteverschillen. Na deze individuele duurloop, maak ik direct een segmentje aan en we staan beide boven aan! Mooi plan toch! Hebben we toch een beetje samen gelopen.

En het is gelukt! Tenminste, bijna… Geert W. staat ook weer hier boven aan te kraaien. Geert, zet dat horloge ens uut als je gaat fietsen! Ard Heinen houdt blijkbaar ook van fietsen! Hardloopvrienden, laat ons een paar dagen genieten van dit succes. En trek dan de stoute hardloopschoenen aan en val dit segment aan. Lekker lang, voor de mensen met karakter! Veel plezier en denk aan ons!

Sportieve groet,

Rinke,

King of the Boterdijk, maar dan andersumme