Verslag van de 10e Klippenlauf in Ibbenburen(D)

Gerrit Dijkslag

Afgelopen zaterdag was de 10de editie van de Klippenlauf in het Duitse Ibbenburen. Ter gelegenheid van dit jubileum had de organisatie bedacht om een extra “Klip” aan de al negen bestaande Klippen (heuvels) op het parcours toe te voegen. Helaas voorkwam de overvloedige regenval van de laatste maanden deze beklimming. De negen overgebleven Klippen, met een maximaal stijgingspercentage tot 24%, waren echter uitdagend genoeg. Ook de weersomstandigheden waren met hagel, felle onweersslagen, af en toe een zonnetje en zelfs een heuse regenboog dit jaar zeer pittig.

Voeg daarbij de regelmatig modderige ondergrond en je kunt van een zware editie spreken. Ik had dan ook voor de eerste keer in vier deelnames trailschoenen aangedaan en daar geen moment spijt van gehad. Tijdens het eerste gedeelte op het asfalt twijfelde ik nog even en ook, door de hagel op mijn blote armen, aan mijn shirt met korte mouwen, maar zodra we het bos ingingen, viel de hagel mee en de modderige ondergrond juist tegen. Korte mouwen en trailschoenen bleken toen de beste keuze te zijn. Zeker toen voor mij een mede atleet al vloekend onderuitging.

Doordat het tempo door de omstandigheden iets langzamer lag kon ik ook iets meer van de mooie omgeving genieten, hoewel de harde onweersslagen wel even schrikken waren. Gelukkig zette het onweer niet door en sloeg de bliksem nergens in. De jaarlijkse trommelaars waren er ook weer, hoewel dit zomers klonk, gaf het weer een ander gevoel. Gelukkig kwam ik alle Klippen heelhuids over en was er onderweg nog een mooie regenboog te bewonderen. Mijn pot met goud lag niet aan het einde van deze regenboog, maar na 24,7km in de vorm van een heerlijk alcohol vrij biertje! Wat was ik blij dat ik even kon zitten, maar ook na vier deelnames kan ik zeggen dat ik tijdens deze fraaie Klippenlauf nog nergens heb hoeven wandelen!

Mijn eindtijd van 2:07:32 uur leverde een 113de plek te midden van 632 nicht Warmdusher op! Dik tevreden werd de dag met wandelaar en medereiziger Denis Woeltjes besloten met een uitstekende maaltijd bij U-Niek!

Gerrit Dijkslag

Verslag van een Teutoburgerwald training in Ibbenburen(Duitsland)

Het prachtige Teutoburgerwald

Het Teutoburgerwald is relatief dichtbij vanuit de Achterhoek en is een geweldig gebied om te trailen. Henrie en ik zijn er wel vaker geweest, maar het was weer hoog tijd voor een nieuw bezoekje. Henrie had een route gevonden op internet en deze een beetje aangepast. Voor een belangrijk gedeelte zaten er stukken van de Hermannsweg en de Teutoschleifen in.

We vertrokken vanaf Parkplatz Dörenther Klippen, vlabij Ibbenbüren. Op de parkeerplaats was het winderig en fris, dus nog maar even een jasje aan.  Dat jasje kon na vijf minuten weer uit, nadat we in het bos kwamen en meteen een flinke klim voor de kiezen kregen. De paden waren bezaaid met blad in allerlei herfstkleuren. Prachtig om te zien maar stenen en boomwortels waren hierdoor een stuk moeilijker te zien. Goed opletten dus.

We liepen eerst een heel eind over de Hermannsweg richting het westen, waarbij we een gedeelte van de Klippenlauf volgden. Het was weliswaar heuvelig, maar goed beloopbaar en met prachtige uitzichten. Het doel was om te trainen zoals we de lange trailwedstrijden lopen. Rustig tempo, heuvelop kalm aan en relaxed naar beneden. En onderweg zoveel mogelijk genieten natuurlijk.

Vanaf het meest westelijke punt van onze route volgden we een aangepaste weg terug. Deze voerde ons via allerlei singletracks en lange steile klimmen en afdalingen terug naar ons startpunt. De temperatuur was bijna 14 graden en op de gedeeltes waar geen wind was hadden we het erg warm voor de tijd van het jaar.

De geplande tussenstop na 20 kilometer kwam dan ook mooi op tijd om even de bidons bij te vullen. De Dörenther Almhütte was een lekker knus hutje waarin het haardvuur bijna te uitnodigend was. Een Kaffee met Kuchen ging er wel in natuurlijk. Daarna nog even de bidons bijvullen met kraanwater. Tot ontsteltenis van de bediening. Volgens hen was het officieel geen drinkwater en mochten alleen honden er van drinken. Na de vraag van Henrie of er wel eens een hond aan doodgegaan was, mocht hij toch op eigen risico zijn bidons vullen.

Het tweede deel van de route voerde ons oostwaarts. De heuvels in de buurt van de beroemde Dörenther Klippen waren nog hoger en steiler dan die in onze eerste ronde. Het heuvelop rennen hield dan ook al snel op en zo snel mogelijk omhoog hiken werd de norm. En zelfs dat viel niet mee, aangezien de paadjes allemaal supertechnisch waren.

De bomen hadden blijkbaar allemaal een hekel aan hardlopers, want ze staken massaal de wortels de lucht in om je te laten struikelen. En om het af te maken hadden ze hun blad er ook nog eens in een dikke laag overheen laten vallen. Zowel omhoog als omlaag vroeg dan ook alle concentratie. Een voordeel was wel dat het de laatste tijd wat geregend had. Die keer dat ik languit ging viel ik dus lekker zacht languit in de modder.

Tegen het eind van de tweede ronde begon het wat te regenen. Lang niet zoveel als voorspeld was gelukkig. Ik hoorde weliswaar veel regen vallen op het herfstblad, maar ik voelde niet zoveel regen dat ik een jasje aan moest doen. De temperatuur zakte iets, maar daardoor werd het eigenlijk nog lekkerder.

De klimmen begonnen me zoetjes aan in de benen te bijten. Op en neer, behoorlijk technisch allemaal, met maar heel weinig stukken waar je even lekker de benen los kon lopen. Alleen een stukje bushwacken, waar het pad niet meer te vinden was, bracht wat rust voor de benen. En één van de weinige lange afdalingen waar we lekker hadden kunnen lopen, was door anti- mountainbike activisten bezaaid met takken en stammetjes over het pad.

Alles bij elkaar een perfecte trainingsdag dus voor het echte werk in de Taunus Ultra in januari. Terug bij de auto waren we wel wat moe, maar we hadden een prachtige dag in de bossen gehad. Helemaal tevreden stapten we weer in de auto voor de terugreis naar de Achterhoek. 35 kilometer genieten met bijna 1000 hoogtemeters, de helft van de Taunus Ultra dus, niet gek toch?

Andre Bleumink

De Dörenther Almhütte was een lekker knus hutje waarin het haardvuur bijna te uitnodigend was

Verslag van de 4e Klippenlauf in Ibbenburen (D)

Henrie Drenthel

Op een uur rijden van de Achterhoek ben je in het Teutoburger Wald, een lange smalle bergrug die van ongeveer Hörstel oostwaarts gaat. Een prachtig gebied om te wandelen, ATB’en en uiteraard ook om hard te lopen. Bij trailrunners uit het oosten van het land is het een steeds geliefdere bestemming om een dagje flink te keer te gaan op behoorlijke heuvels. Bij onze oosterburen is het al jaren een gebied waar vele evenementen georganiseerd worden, de Teutolauf bijvoorbeeld. Op 28 maart werd de Klippenlauf te Ibbenbüren georganiseerd, met een langste afstand over 25 km en zo’n 500 hoogtemeters. Geen kinderachtig loopje dus en blijkbaar een populaire loop, want loopmaatje Henrie en ik waren te laat voor de inschrijving. Twee andere leden van AVA70 deden wel mee, een alternatief plan was dan ook snel bedacht.

Zo kwam Henrie me om 9:00 uur ophalen en reden we richting Ibbenbüren. We hadden een iets verkorte route van de Klippenlauf als GPX file gedownload en op een GPS-handheld bij ons voor het geval de route nog niet aangegeven was. De loop was immers pas ‘s middags, maar we gingen hem alvast een keer in een touristisch tempo lopen. Na een middagpauze met Kaffee und Kuchen zouden we dan de wedstrijd in tegengestelde richting lopen. Het leek ons leuk om zo de wedstrijd op een paar plekken te kunnen volgen en onze AVA-maatjes aan te moedigen.

Na een uurtje parkeerden we de auto bij een visvijvertje vlak bij de route en maakten we ons klaar voor een lange trainingsdag. Het weer was mooier dan verwacht, de zon scheen zelfs en de temperatuur was al hoger dan ze voorspeld hadden. Voor de zekerheid ging er wel een windjackje in de rugzak, maar het leek niet echt nodig te zijn. Meteen na de start mochten we kennis maken met de heuvelrug, een stevige en hele lange klim leidde ons tot boven op de heuvelrug. De hartslag steeg meteen naar waardes ver in het rood. Eenmaal bovenop de heuvel kwamen we op de Hermannsweg, een lange afstandswandelroute die door het Teutoburgerwald loopt en een groot deel van de route van de Klippenlauf vormt.

En het was een geweldige route door een prachtig bosgebied. Op veel plekken breed genoeg om lekker naast elkaar te lopen kletsen, en niet al te modderig. Af en toe kwamen we wandelaars of mountainbikers tegen, maar het was zeker niet druk in het bos. Afgezien van de zwarte bordjes met de witte H van de Hermannsweg was er geen bordje van de wedstrijd te bekennen, maar onze GPS gaf keurig de goede weg aan. Hoewel we wel een aantal stevige klimmen hadden viel het eigenlijk nog wel een beetje mee, vooral veel lange stukken vals plat voerden ons door het gebied. Het leek hierdoor makkelijk, maar na verloop van tijd zouden de hoogtemeters vanzelf door beginnen te drukken.

Pas toen we aan het eind van onze ronde kwamen zagen we een paar fietsers met pijtjes en borden die druk bezig waren met het uitzetten van de route. We kwamen even met hen in gesprek en ze vonden ons plan om twee keer te lopen erg stoer. Dat vonden wij eigenlijk ook wel, vandaar dat we na onze eerste ronde maar even een lunchpauze gingen inlassen. Een grote Kaffee mit Kuchen ging er wel in.

We zaten erg lekker en het weer dreigde steeds minder te worden. Hoogste tijd om weer in de benen te komen voor we het mentaal niet meer zouden kunnen… Het rugzakje weer bijgevuld en omgehangen en daar gingen we weer. De eerste kilometer piepte en kraakte het onderstel nog een beetje en moest de motor weer op gang komen, maar daarna ging het eigenlijk wel weer. Na een paar kilometer kwamen we bij een verzorgingspost van de Klippenlauf. Iedereen was er klaar voor, maar de eerste loper zou nog wel een tijd op zich laten wachten. Wij mochten echter best een bekertje warme thee en een stukje Kuchen van de enthousiaste vrijwilligers. Wat de verzorging betreft loop ik het liefst wedstrijden in Duitsland…

Even voorbij het verste punt (en weer een verzorgingspost verder) van de  route kwam ons de eerste loper tegemoet. Wat een tempo had deze loper, de voorfietser moest flink aan de bak om hem voor te blijven. De kop was al flink uit elkaar geslagen, maar daarna kwamen er vlot meer lopers en moesten we regelmatig aan de kant gaan om de lopers aan te moedigen. Gerrit zag er nog fris en monter uit en even later kwam ook Dennis lachend voorbij. Het duurde lang voordat iedereen voorbij was, veel meer mensen op toch een flinke afstand dan ik verwacht had. Trailrunning is ook hot in Duitsland.

Bij ons begonnen de hoogte meters wel door te drukken, maar we waren behoorlijk tevreden over het verloop van onze training. Beter in vorm dan tijdens de Sallandtrail, in ieder geval voor het gevoel. Tegen het eind van onze ronde besloten we een extra lus in de route over te slaan. Hier was het parcours smal en bestond het uit een paar flinke klimmen en afdalingen. Het leek ons niet verstandig of sportief om hier te lopen en zo de weg voor de wedstrijdlopers te blokkeren. In plaats daarvan wachtten we bij de volgende verzorgingspost even op de toplopers, onder het genot van een hausgemacht Nusseckchen van één van de medewerksters van de post. Een zoete koek met chocolade, die je wel even moest wegspoelen voor je weer wat kon zeggen. De koploper had minuten voorsprong op de nummer twee en zag er uit alsof hij een wegwedstrijdje aan het lopen was.

We liepen daarna het laatste stukje samen op met de lopers van de korte afstand, maar sloegen iets eerder af naar onze auto die op de parkeerplaats stond. Gauw iets droog en warms aan en weer terug om te kijken of we Gerrit en Dennis nog een keer konden aanmoedigen. En dat lukte al snel, de mannen zetten een prima prestatie neer. Wij waren ook wel tevreden met onze prestatie. Alles bij alkaar 39 km met bijna 1000 hoogtemeters en een geweldige dag uit in het bos. Veel meer kun je toch niet wensen.

Sportoeve groet,

Andre Bleumink

Andre Bleumink

Uitslagen van de 4e Klippenlauf in Ibbenburen (D)

Gerrit Dijkslag

Uitslagen:

24,7 kilometer: Gerrit Dijkslag 1:53:09 en Denis Woeltjes 2:03:57

12,4 kilometer

24,7 kilometer

site organisatie

Denis Woeltjes