 |
| Linda, Herlinda, Femke en Rienke |
Naast hardlopen bij AVA’70,
fiets ik sinds augustus 2018 soms ook mee bij de Peddelaars. Omdat wielrennen
eigenlijk ook heel leuk is. Een mooie combinatie om deze twee sporten naast
elkaar te beoefenen. Afgelopen zaterdag was het
jaarlijkse NCK in Dronten waaraan ik, samen met Herlinda, Femke en Rienke
namens de Peddelaars mocht deelnemen. NCK staat voor Nationale Club
Kampioenschappen, welke worden verreden in de vorm van een ploegentijdrit.
Damesteams mogen uit maximaal 4 rensters bestaan, waarbij er minimaal 3
rensters moeten finishen. De afstand die afgelegd moet worden is 34.3 km. Eind juni een appje met de
vraag of ik mee wil doen aan het NCK? Pfff, ik ben nog geen jaar lid van de
Peddelaars, zit net op de fiets. Manlief reageert gelijk enthousiast: Gaaf!
Moet je doen! Mmm ja? Durf ik dat? Niet
langer nadenken en gelijk maar reageren dat ik de uitdaging aan wil gaan. Waar
ben ik aan begonnen?
Begin juli eerste gezamenlijke
training, tempoblokjes bij Ruurlo. Iet wat onwennig gaan we van start, coach en trainer Han geeft
tips en adviezen. Het begin is er. De week erop worden de plannen en
verwachtingen besproken met de trainer. Begin van de avond wordt doel
vastgesteld op niet als laatste eindigen. Als we weggaan staat er: gemiddelde
van 40 km/u! Ergens daar tussen ben ik afgehaakt, ik laat het maar over me heen
komen. Het is nog lang geen 28 september. Met een gevulde agenda met trainingen
en een tas vol pillen verlaten we het huis van Han.
Augustus: De trainingen worden
nu echt serieus. Tijdens de welverdiende vakantie van Han wordt trainer Peter
ingevlogen. Ook hij laat ons flink over de Batsdijk trappen. De intervalblokken
worden steeds wat langer en stiekem doet hij er nog wat extra minuten bij. Moe
en met volle bovenbenen concluderen we dat we progressie boeken. Als team goed
samenwerken en er ook nog plezier aan hebben. Nu begint het echt leuk te
worden.
September: Het wordt professioneel!
Trainen achter de auto bij Han. Hoe dicht kunnen we er achter? Zelf niet goed
kunnen zien wat er aan komt, kwestie van vertrouwen dan maar. Vervolgens komen
de oortjes uit het koffertje. Nu lijkt het net echt. Bemoedigende worden in het
oor gefluisterd krijgen van de trainer die er rustig met de auto achteraan
rijdt.
Zondag 15 september: generale,
vandaag gaan we de volledige afstand, 35 km op tempo fietsen. Kofferbak gaat
los, oortjes worden geïnstalleerd, tijdrithelmen worden uit de doos gehaald.
Als Teletubbies gaan we van start. 35 km afzien, trappen tegen de wind, dikke
boven benen maar stug volhouden want hé we zijn een team, kan ze niet laten
stikken. Dan in de laatste km via je oortje Hélène Fischer horen met Atemlos...
om uiteindelijk de woorden te horen: En klaar, goed gedaan dames. Gelukt en met een mooi
gemiddelde! Dit geeft vertrouwen.
Zaterdag 21 september staat er
een training in Dronten op het programma. Dit blijkt eigenlijk gewoon een
gezellig dagje uit te zijn, lekker op het terras koffie met appeltaart en
lunchen in het zonnetje. Ach en tussendoor nog even het rondje fietsen,
parcoursverkenning: hoe lopen de bochten, waar fietsen als de wind uit die hoek
komt maar bovenal genieten van het uitzicht op de dijk. Kortom een leuke dag,
die goed is voor de teambuilding. Laatste week voor de race. Het
weer slaat om, wind en regen, de herfst heeft zijn intrede gedaan. Laatste
training wordt in de regen afgewerkt. Als het zaterdag maar niet regent.... Snelpakken worden geregeld,
blitse sokken en overschoenen worden gesponsord door een anonieme sponsor
(schijnt redelijk te kunnen masseren en met tape overweg te kunnen).
En dan is het zover, zaterdag
28 september: De Dag, vandaag moet het gebeuren. Na een korte en onrustige
nacht vertrekken we richting Dronten. De zenuwen gieren door ons lijf, bij de
laatste rotonde twijfelen we nog even of we niet beter rechtsomkeert kunnen
gaan. Wat staat er een wind! Als ware profs worden we
opgewacht door de ploegleider en verzorgers. Tentje staat, stoeltjes zijn
uitgeklapt. Eerste bidonnetje met ja met wat eigenlijk wordt ons aangereikt,
braaf drinken we het op. Paar capsules als toetje na. Dan moet er in gefietst
worden, halverwege worden we teruggeroepen en krijgen we tampons in de neus
gedrukt, alsof we klare eucalyptus inademen en weer verder met in fietsen, wat
nog niet meevalt met die watten in je neus.
Dan wordt het tijd om richting
start te gaan. De beentjes worden nog even snel ingevet, zodat de spieren goed
warm blijven. Twee ampullen met powerdrank mee, net voor we het podium opgaan
horen we in ons oor: dames het is tijd voor de bomba. Ampul 1 wordt naar binnen
gewerkt. Dan het podium op. Oef wat
hoog, als ik dat maar durf. Tijd van nadenken is er niet, er wordt afgeteld en
daar gaan we. De eerste paar km vol adrenaline van de spanning. Dan komen we in
ons ritme. Echter voor even maar, we draaien de dijk op. Wat een WIND! We
waaien bijna het Ketelmeer in. Hoe gaan we dit volhouden. Ik kijk op mijn
tellertje, 18 km erop zitten, we zijn over de helft. Het moet lukken,
volhouden. Keerpunt op de dijk, helaas geen wind achter. Tijd voor ampul 2, de
turbo. We stampen door en dan eindelijk draaien we Dronten in en zien de
finish. We hebben het gefikst en mooi als team kunnen fietsen. Euforie volgt,
trots dat we het samen hebben volbracht.
Herlinda, Femke en Rienke:
bedankt voor deze fantastische ervaring! Uiteraard zou dit alles niet gelukt
zijn zonder de geweldige ondersteuning en begeleiding van Han, Peter en Geert.
Dank! Volgend jaar weer?! We zullen
zien, maar nu eerst weer de hardloopschoenen aan!
Linda Scholten
