Kleine en grote Strava ergernissen

PR's Stava pagina kloppen niet allemaal!

Feit is dat je veel van elkaar kan leren. Een ander feit is dat ik tamelijk competitief ingesteld ben. Zo hebben we over een kleine twee weken de AVA Track & Field wedstrijd. Deze is onderdeel van de Achterhoekse crosscompetitie en het is dan zo dat de allerbeste hardloop atleten uit de Achterhoek aan de start zullen verschijnen om mee te dingen naar een topnotering in de einduitslag.

Zoals een fanatiek loper betaamt kijk ik dan ook elke dag even op de inschrijvingslijst om te zien welke toppers aan de start zullen verschijnen. Bekende en onbekende namen passeren de revue en van de meeste bekenden weet ik redelijk goed wat de prestaties nu en in het verleden zijn. Om te kijken of mijn geheugen me in de steek laat doe regelmatig een steekproef op Strava of kijk op www.uitslagen.nl of ik een zekere loper of loopster terug kan vinden.

En dan lieve mensen, kom ik af en toe wat dingen tegen die me toch in meer of minder mate wat irriteren. En omdat ik het idee heb dat we alles tegen elkaar kunnen zeggen, zal ik hier enigszins geanonimiseerd gewoon man en paard noemen. Let wel, het is opbouwende kritiek en het is ook slechts een steekproef dus neem het niet te persoonlijk maar ik kan niet langer zwijgen.

Als eerste pak ik F.R. Een loper op leeftijd met een indrukwekkende staat van dienst. Volledig afgetraind loopt hij menig jongeling met zijn vingers in de neus eruit. Ook tactisch een heel sterke loper die een wedstrijd als geen ander op kan bouwen. Het is een man waar je echt tegen opkijkt, een voorbeeld voor de ambitieuze loper.

Maar dan ga je naar zijn Stravapagina om zijn PR’s eens te bekijken. Helaas springen je dan de tranen in de ogen. Ik zal geen screenshot maken maar slechts een paar “hoogtepunten” opsommen: 400m in 17 seconden, 5km in 3:49 (totaal, niet per km), 10km in 8:08 en de halve marathon in 18:20.

Gelukkig is in dit geval overduidelijk dat het hier om niet kloppende tijden gaat. Maar je zou verwachten dat iemand zijn lijstje gewoon even netjes up-to-date houdt en afwijkende waarden uit het systeem gooit.

Een andere loper die ik erg hoog heb zitten is een zekere R.t.H. De beste man is een tikkeltje jonger dan ik ben en liet me tot een jaar geleden altijd in de door hem opgeworpen stofwolken achter. Door wat lichamelijk ongemak van zijn zijde zijn op dit moment de rollen omgekeerd. Op wat langere afstanden moet hij veel terrein toegeven en op de korte afstanden is het altijd spannend wie er vooraan eindigt.

Maar omdat ik niet alleen wil vergelijken bij de waan van de dag maar ook graag kijk naar historische prestaties keek ik bij RtH ook even op zijn Strava om te zien welke beste tijden daar geregistreerd stonden.

Nou gaat u er maar even voor zitten want dit is wat ernstiger dan bij F.R. 5km in 19:09. Mijn eerste gedachte is dat het snel is voor R. Ik gok dan ook dat dit wellicht in een wat verder verleden is gelopen. Maar wanneer ik doorklik zie ik dat het “gelopen” is op 1 oktober 2023.10km op 42:38 – gruwelijk scherpe tijd maar het klopt, netjes gelopen in 2017 bij de Montferland run. Maar dan de halve marathon: 1:33:44 – verdikkeme, dat is nog steeds 3 minuten sneller dan dat ik hem ooit gelopen heb. Maar klikken we door, dan zien we dat deze snelle tijd ook op 1 oktober 2023 gelopen is. Laten we zeggen dat ik mijn twijfels heb bij deze prestaties en ik vermoed dat enige opschoning hier ook op zijn plek is.

Een ander groot voorbeeld voor mij is G.W. De man ademt hardlopen en heeft het best bezochte hardloopblog van Gelderland. Bijzonder is dat G. maar drie mensen volgt waarvan er eentje F.R. is. Zijn PR’s zijn meer dan indrukwekkend maar met zijn hardloopcarrière durf ik die natuurlijk niet zonder meer in twijfel te trekken.

Zo heeft G.W. op 3 mei 2016 48,90km gelopen met een gemiddelde pace van 3:55. De halve marathon staat bij G.W. op 58:46, gelopen op 6 december 2015. En hoewel ik weet dat G.W. grootse prestaties heeft geleverd, begin ik hier toch wat te twijfelen. Op de zelfde dag de 5km in 13:12 – het zijn tijden die ik nooit zal halen en dat demotiveert me wat.

Ik zal het bij deze drie grote hardlopers laten, ze staan niet alleen bij deze desinformatie op Strava maar ik wil wel een oproep aan iedereen doen om de cijfers correct te houden. Beginnende hardlopers zoals ik raken ervan in de war en worden erdoor gedemotiveerd. Strava heeft allerlei opties om fouten te herstellen. Ben je een keer vergeten je horloge uit te zetten na een loop, dan kun je het eind (of het begin) er gewoon vanaf knippen. Kleine moeite, groot plezier. En is de GPS een keer helemaal van slag, overweeg dan het loopje gewoon te verwijderen. Je hebt zelf ook niks aan incorrecte informatie. Sterker nog, wanneer je traint op basis van eerdere prestaties en inspanning dan werkt foute data je tegen. Training Curves lopen dan uit lijn.

Als afsluiter wil ik zeggen dat ik het erg op prijs stel dat ik jullie prestaties kan volgen. Er zijn lopers die zo geheimzinnig doen dat ze helemaal geen publiek Strava-account hebben. Daar schrijven we de volgende keer wel een stukje over.

Hans Monasso

Screenshot FR vs HM

Meer kudos krijgen op strava? zo vergoot je je kansen!

Strava kunst!

Strava draait uiteraard om veel meer dan het krijgen van kudos. Maar deze kudos geven je vaak net dat beetje meer voldoening en blijk van waardering. Vooral als je je lange duurloop of snelle intervaltraining voltooid hebt. Of wanneer je toch nog even bent gegaan terwijl je er geen zin in had.

Wij hebben een top 5 gemaakt van activiteiten die eruit springen in onze feed door de hoeveelheid kudos. Wil je dus ook meer kudos ontvangen? Denk dan eens aan deze type loopjes:

1. Persoonlijke records

Dit spreekt voor zich: niets geeft zoveel voldoening voor jezelf en je volgers dan een persoonlijke record te zien op je feed. Prof of recreant, je hebt er hard voor gewerkt en dat verdient duizenden kudos.

2. Course records

Course records zijn de snelst gelopen tijden op een bepaald Strava-segment. Segmenten zijn een specifiek stukje weg/trail dat door gebruikers werd gecreëerd en waar je je tijden kan vergelijken met anderen. Als lid van Strava kan je een 'prestatie' behalen voor een uitzonderlijke prestatie op een bepaald segment, waaronder ook die van 'Course Record' (CR). Heb je de beste tijd neergezet, dan krijg je een Kroon. Deze Kroon (CR) is erg gewild en niet makkelijk te behalen. Logisch dus dat CR's steeds op veel kudos kunnen rekenen.

3. Marathons of lange loopsessies

Een marathon lopen is zwaar, en lopers verdienen alle aanmoedigingen en waarderingen als ze de finish halen. Net als persoonlijke records verdient elke marathonfinish - hoelang je er ook over deed om de streep te halen - ontelbare kudos. Leuk weetje: de upload van Molly Seidel die op de vorige Olympische Spelen brons won op de marathon is met 40.000 kudos de activiteit met de meeste kudos ooit.

4. Mooie foto's

Je Strava-pagina kan je ook een Instagram-tintje geven. Geef je volgers een impressie van de mooie omgeving waarin je loopt. Het is moeilijk om geen kudos te geven aan een mooi natuurbeeld voor dag en dauw, een loopsessie bij zonsondergang of een uitdagende trail in de bergen.

5. Strava kunst

Er zijn al tal van kunstwerken de revue gepasseerd: lopers kunnen hun route zo uitstippelen dat je een bepaalde figuur te zien krijgt als je ze later op een kaart bekijkt. Het is niet vanzelfsprekend om een Picasso-waardige tekening te krijgen, dus het uitstippelen van de route en die nauwkeurig volgen is cruciaal. Een foute bocht en je hele tekening kan de mist ingaan. (bron)

Strava-Mania

Daan Migchelbrink in actie op de Achterhoek-Ultra

We gaan even terug naar zaterdag 17 oktober jl. Via Strava laat Daan Migchelbrink rond een uurtje of zes in de avond weten, dat zijn zaterdagtraining er op zit. Bij het zien van zijn prestatie, zal menigeen zich nog eens goed in de ogen hebben gewreven of was inmiddels al van de bank gerold. De altijd goedlachse Bredevoorter had die dag immers het Scholtenpad afgelegd en de lengte van deze tour door het oostelijke deel van de Achterhoek kent een lengte van 76 (!) kilometer. De AVA`70-atleet had als coach zijn moeder uitgenodigd voor dit dagje-uit en zijn besloot haar zoon op de fiets te begeleiden. Na 7 uur en 58 minuten hardlopen, af en toe wandelen en zeker ook het nodige geploeter, zat de tour er op. Nu is Daan van beroep ambtenaar, dus is hij, naast het presteren onder druk, ook het maken van lange werkdagen natuurlijk gewend, ,aar dit is natuurlijk wel even een ander verhaal. Na het delen van zijn hachelijke hardloopavontuur spuugde zijn telefoon in rap tempo een lange reeks van felicitaties en kudo`s………

Strava….. de app was al populair, maar de coronatijd heeft er nog een extra boost aan gegeven. Het aantal sportievelingen dat de app installeerde nam een enorme vlucht en dat is ook wel logisch want het kost niets en dan zijn wij er als Nederlanders natuurlijk als de kippen bij. Strava biedt de mogelijkheid om de trainingsactiviteiten van clubgenoten, collega`s, bekenden en professionals te volgen en dat gebeurt massaal. Nu de coronaperiode langer aanhoudt dan verwacht en het groepsgebeuren in de ban is gedaan, is sportend Nederland op zichzelf aangewezen. En dat is te merken ook, zo blijkt. Er wordt niet alleen onnoemelijk veel getraind, ook de prestaties zijn grenzen verleggend. Daarnaast lijkt het net op of iedereen tijd overheeft. Thuiskomen met 9,98 afgelegde kilometers is “not done.” Gewoon een lusje erbij om de 10 te halen, anders is het gezeik niet van de lucht. Na een fietstraining moet er eigenlijk minimaal 100 kilometer op het tellertje staan en als dit niet het geval is, scheur je nog gewoon 12 keer door de woonwijk. Iedereen heeft dit natuurlijk al lang gezien, want als je op het routekaartje inzoomt…. Nee, de resultaten worden elke avond nauwkeurig ontleedt en zonodig van commentaar voorzien. De Strava-app levert naast de tijd- en afstand registratie nog veel meer waardevolle informatie op. Zo pakte Björn Demkes  op de laatste zaterdag van november een P.R. bij de afdaling van de Winterswijkse Berg. Linda Scholten scoorde op diezelfde dag een keurige gemiddelde hartslag van 152 bij haar duurloop en verbrandde Mark te Brake slechts 781 calorieën bij het hardlopen van de Snorrentocht. Profwielrenner Robert Gesink postte een aantal prachtige foto`s bij zijn mountainbiketraining in de sneeuw van Andorra.

Echt belangrijk? Ach….. maar het is misschien toch ook best wel weer leuk om te weten. Eigenlijk is het enige negatieve van Strava de verslavingsfactor. Je kunt er bijna geen weerstand aan bieden, om niet elke avond even te scrollen en kudo`s uit te delen. Gezinsleden worden soms horende dol van het gepiep en geblieb als je na de training weer tal van complimenten in de vorm van duimpjes, ontvangt en hopen waarschijnlijk, dat ook voor deze “ziekte” een vaccin zal worden gemaakt. De tijd zal het leren, maar het aantal besmettingen van “ de Strava-mania” groeit nog dagelijks en het einde is nog zeker niet in zicht. En wat is ook eigenlijk het probleem? We moeten toch meer bewegen, nou dan………..  (FR) 

Van Bollen naar AZSV, we moeten toch wat!

Hier moet je beginnen met het segment van Bollen naar AZSV

Op het moment dat ik dit stuksken aan het schrijven ben, had ik ongeveer willen finishen op de Coolsingel. Zondag 5 april stond al maandenlang rood omcirkeld op de kalender. Zoals al bij menig AVA-jaan en hardloper. Ik had zo tussen de 3.35 – 3.40 willen finishen. Met deze onverwachte warmte had ik er misschien een minuut of 5 bij opgezet. Aan de andere kant zou het mooie warme weer gezorgd hebben voor een enthousiast publiek, ook fijn bij het rennen. Dus die 5 had ik er ook weer afgehaald. Afijn, de marathon gaat niet door, is verzet naar het najaar, we mogen voorlopig niet meer samen rennen van de minister-president. Een zwart hardloopgat dreigt!

Tijdens het schrijven zie ik op de groepsapp van AVA’70 A-groep dat André Balke toch “gewoon” de marathon heeft gelopen. Wat een klasbak zeg! Heb ik ook nog even over lopen te prakkiseren, maar het beeld van de dodelijk saaie wegen als Driehondermeterweg, Zwanenbroekweg, Boterdijk hield me tegen.

Hardlopen en trainen zonder doel is moeilijk. Natuurlijk kun je gewoon een eindje rennen, even de kop los, even een momentje voor zelf…helemaal niks mis mee. Ook fijn. Maar als je een intensieve en tijdrovende marathontraining “zomaar” af moet breken is dat toch wat anders. Je hebt inmiddels een bepaalde vorm, flow, flush, maar je kunt er niets mee! Alle wedstrijden zijn immers afgelast.

Zoals jullie weten ben ik een Strava-fetisjist. Erwin W,, de vaste columnist van dit sympathieke weblog, mag daar graag de draak mee steken. Kan ik hebben hoor. Ik wil hem echter wel eens zien als hij in de ontkennende fase komt van het ouder worden. Als hij merkt dat zijn pupillen hem van alle kanten voorbij gaan lopen. Als de geest nog zo graag wil, maar het lijf hapert. Doen ze nu al, maar nu kan hij het nog op het loopgips schuiven…

Als ik moeite heb om me te motiveren om te gaan trainen, check ik vaak even of er nog Strava segmenten zijn die te pakken zijn. Er zit niet meer zo heel veel tussen helaas. Een heel bekend segmentje is de Beeklaan natuurlijk. Ik heb daar ooit op het hoogste podium mogen staan, maar das war einmal… Ik heb ook vele pogingen gedaan op de Legtersdijk, een thuiswedstrijd. Top 10 is het hoogst haalbare, zo lijkt het.

Danny B is in het buitengebied van Aalten de grote Strava-koning. Ook zie je Niek vaak hoge ogen gooien, evenals Leon, Wouter, Gijs, Björn. Kay K. begint ook aan de deur te rammelen zag ik al. Allemaal klasbakken waar je niet tussen komt. Alleen Geert W zo nu en dan. Maar dan heeft hij een endje gefietst met ziene Ina en heeft het horloge nog op hardloopstand staan…

Dan maar een list! Dus ik heb vorige week, op zomaar een woensdagavond, de saaiste weg van Aalten en opstreken gepakt. De Boterdijk in Dale. Ooit heeft een stedenbouwkundige bedacht om hier een weg aan te leggen van een goeie 3 km, kaarsrecht, met 1 boerderij er aan. In het broedseizoen stikt het er ook nog eens van de valse terrorbuizerds, dus voor de hardloper niet echt uitnodigend. Een prima weg dus om eens een scherp segmentje van te maken. De wind stond goed, noordoosterwind, goeie benen, goeie zin. En bam, 15:18 minuten. Met stip op 1. Roy M. van de troon gestoten. Knap tempo, op zo’n geestdodend stuk asfalt. Al zeg ik het zelf. Het zoet van de overwinning heb ik echter niet lang mogen proeven. Achter mekaar rollebolden de AVA-janen over elkaar heen. De focus lag niet zozeer op een mooie tijd op de Boterdijk, maar hoe smijten we Rinke zo snel mogelijk uit de top 10. Oh wat leuk, wat hebben we gelachen. Tsss…

Dan maar een eigen podium maken, waar ik op kan shinen, ook al is het maar voor even. Dus bam, de Boterdijk weer terug. Pal tegen de wind in. Tijd 13:45 minuten. Puur uit gif. En ik sta nog fier bovenaan, ondanks de praatjes in de appgroep. En tot mijn grote vreugde staat mijn maatje Gerdy H strak bovenaan bij de dames. Cindy is in geen velden of wegen te bekennen!

Dit bracht me op een idee. Jammer dat de marathon is gecanceld, maar dit valt natuurlijk in het niet bij het verdriet dat ik er van heb dat ik niet meer samen kan rennen met mien meutjen. Op de vroege zondagmorgen over ’s Heren wegen, weer of geen weer, luisteren naar de Vlaamse Gaai, Groene Specht en elkaars verhalen. Natuurlijk moet ik dit relativeren, want het leed dat het corona-virus op dit moment om ons heen aanricht is vele malen erger dan het eventjes alleen lopen. Laten we hopen dat in ieder geval eventjes is. En als we ons netjes aan de richtlijnen houden, is het hopelijk ook maar eventjes. Ik verheug me in ieder geval al weer op het samen lopen, op het samen trainen, de wedstrijden, de baan. Geen eenzame Boterdijk meer dus. 

Het idee: virtueel samen lopen! Ik heb Gerdy voorgesteld om een duftig lang stuk op tempo te lopen. Van Bollen naar AZSV (Steakhouse Vivaldi wordt in de Haartse volksmond nog Bollen genoemd). Zo’n 4,7 km, met pittige hoogteverschillen. Na deze individuele duurloop, maak ik direct een segmentje aan en we staan beide boven aan! Mooi plan toch! Hebben we toch een beetje samen gelopen.

En het is gelukt! Tenminste, bijna… Geert W. staat ook weer hier boven aan te kraaien. Geert, zet dat horloge ens uut als je gaat fietsen! Ard Heinen houdt blijkbaar ook van fietsen! Hardloopvrienden, laat ons een paar dagen genieten van dit succes. En trek dan de stoute hardloopschoenen aan en val dit segment aan. Lekker lang, voor de mensen met karakter! Veel plezier en denk aan ons!

Sportieve groet,

Rinke,

King of the Boterdijk, maar dan andersumme

Road to Marathon van Rotterdam 2016 - deel 10

Björn (links) en Gijs, de trailkoningen van de Jutberg

Katja en Björn Demkes doen in april 2016 mee aan de Marathon van Rotterdam en trainen op een schema van Greg van Hest. Via dit blog geven ze iedere maand een update van hun ervaringen en vorderingen, vandaag deel 10.

Het trainingsschema is pittig. Na 7 weken het iets rustiger aan gedaan te hebben, ben ik eindelijk weer voluit aan het trainen. We hebben bijna geen wedstrijden doorgegeven aan de trainer om te lopen, dit om geen enkele training te missen. Misschien is het ook wel de angst om in een wedstrijd voluit te gaan en overtraind te raken.

Björn heeft samen met Gijs Oosterholt afgesproken om op zaterdag 20 februari de Jutbergtrail in Dieren te gaan lopen. Ik waarschuw hem nog van zou je dat wel doen? Dat staat niet in het schema en dadelijk raak je geblesseerd. Nee hoor meneertje weet het zeker, 32 kilometer gaat hij lopen met Gijs. Ik heb al eens in Dieren gelopen, ik vond het erg zwaar in de modder en bagger en dat was toen maar 8 kilometer. Maar goed laat ze maar. Het is erg slecht weer geweest en het is dan ook een modderpoel en een heuvelachtig gebied wat ze moeten trotseren.

Bjorn en Gijs hebben voor de wedstrijd de grootste schik. Ze willen de kilometers in 5 minuut de kilometer gaan lopen. Ze lachen de andere trailrunners nog uit met hun trailschoentjes en waterzakken op de rug. De wedstrijd is begonnen en ze lopen met zijn tweetjes samen. Onderweg zien ze Henri Drenthel nog staan en vragen lachend of Henri nog soep bij zich heeft. Naarmate de wedstrijd vordert gaan de praatjes er wel af. Bij 18 kilometer zitten Gijs en Bjorn er compleet door. Hadden ze nu maar trailschoentjes en een rugzak zodat ze onderweg wat konden drinken, ook verlangen ze naar soep. Ze krijgen onderweg ook nog de hongerklop en zitten vol met zelfmedelijden. 

Het ergste van alles is dat ze ook nog eens verkeerd lopen. Ze zien geen lintjes meer en besluiten terug te lopen. Daar treffen ze een vrijwilliger die hun verteld dat ze nog 12 kilometer moeten lopen. Na deze helse zware trail van maar liefst 35 kilometer krijgen ze toch nog weer wat praatjes. Ze noemen zichzelf de trailkoningen van de Jutberg. Bjorn heeft de hele dag en avond verder niks meer gezegd en zat maar voor zich uit te staren, ook had hij ontzettend last van de benen. Dinsdag ging Bjorn weer trainen en tot mijn verbazing had hij nergens meer last van, gelukkig maar. Verder zijn we nu goed en gedoseerd aan het trainen en zijn we in voorbereiding op de 30 kilometer van Vorden op 6 maart.

Ook zag ik tot mijn schrik op de site van Geert het verhaal van Rinke en Erwin over Strava en de BEEKLAAN. Ik had nog zo gehoopt dat Bjorn dit niet zou lezen, maar ja een uitdaging wie de koning van de Beeklaan gaat worden kan hij natuurlijk niet aan zich voorbij laten gaan, want ja hij moet en wil altijd winnen. Ik hoop toch echt dat deze uitdaging na 10 april gelopen gaat worden. 

Groeten Katja Demkes

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 122

Wie wordt de ECHTE King of the Beeklaan? 

Normaliter laat ik mij niet snel uit de tent lokken. Kritiek leg ik moeiteloos naast me neer en provocaties schuif ik resoluut terzijde. Af en toe maak ik een uitzondering. Ditmaal geef ik respons op het gisteren gepubliceerde stuk van collega-hardloper Rinke ter Haar. Mocht je dit stuk nog niet hebben gelezen, doe dit alsnog, het is een aanrader. Onlangs heb ik mij nogal kritisch uitgelaten over deze dertien-in-een-dozijn-loper en gisteren was het de beurt aan Rinke om terug te slaan, met succes.

Nog even terugkomend op mijn column van 21 januari jongstleden. In een, ik mag wel zeggen, buitengewoon interessant artikel, presenteer ik mijn onderzoek dat ik heb verricht na aanleiding van verdachtmakingen aan het adres van Rinke ter Haar. Op de hardloopapp Strava verschijnen prestaties van deze atleet die de gehele hardloopwereld versteld doet staan. Het meest opvallende was zijn prestatie op de beruchte Beeklaan. Hij heeft op deze beklimming het wereldrecord terwijl er atleten aantoonbaar sneller waren. Saillant detail: in een onderlinge confrontatie werd hij vreselijk op zijn nummer gezet door zijn oudste zoon Sam. Echter gaat Rinke al maanden door het leven als King of the Beeklaan. Het kan geen toeval zijn dat Rinke op zijn best is in een tijd waarin matchfixing en mechanische doping hoogtij vieren.

Let wel: buiten het hardlopen vind ik Rinke een fijne gozer. Een man met relativerende humor, gepassioneerd in alles wat hij doet, energiek en aanstekelijk positief. Het is een typisch gevalletje van: “die kun je er goed bij hebben.” Toch heeft hij zo nu en dan iets eigenaardigs. Ik weet niet wat het is. Is het nu een blufkoning met narcistische trekjes of is het een vermakelijke provocateur die bij tijd en wijle weer de tegendraadse puber wil uithangen? Ik houd het bij optie twee.

Op kenmerkende wijze nam hij mij gisteren in zijn column op de hak. Ik citeer: “Soms kunnen zijn benen zijn pen niet bijhouden.” Een prikkelende uitspraak. Nu vind ik het ongepast om hier een lijstje met mijn PR’s op te noemen. Daar zit geen mens op te wachten en daarnaast steek ik met mijn records bij negentig procent van de lezers meedogenloos de ogen uit. Toegegeven: Rinke doelt met zijn uitspraak niet op mijn records maar op mijn strava-gebruik. Ik heb inderdaad ooit aangegeven dat ik mijn naam wilde vestigen in deze schimmige wereld, maar ik deed deze uitspraak voordat die vuiligheid rond de hoofdpersoon van dit verhaal aan het licht kwam. Ik heb sinds ‘strava-gate’ mijn buik vol van deze app. 

Toch leg ik de King of the Beeklaan-uitdaging niet naast mij neer. Het is een zwaktebod dat Rinke nog steeds niet diep door het stof is gegaan. Hij beweert bij hoog en laag dat hij eerlijk aan zijn Beeklaan-record is gekomen, terwijl de feiten zich tegen hem beginnen op te stapelen. Dit neemt niet weg dat ik de uitdaging prachtig vind en ik kan ook niet ontkennen dat Sam zich heeft gemanifesteerd als topfavoriet. Eén ding: dan doen we het wel met mijn regels. Regel 1: Iedereen loopt individueel naar boven, in tijdritvorm. Het is geen man tegen man gevecht maar een gevecht tegen de elementen en de beklimming. Regel 2: Iedere deelnemer gebruikt hetzelfde horloge, een notaris of onafhankelijk jurylid zorgt dat de procedure eerlijk verloopt. Regel 3: Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd. Wanneer deze drie regels in acht worden genomen, ga ik de uitdaging aan. Ik stel voor dat Rinke en ik op 12 maart (T&F-run) de verdere details afhandelen. Rest mij nog één vraag: Wie gaat nog meer de uitdaging aan en wordt de echte King of the Beeklaan!?

King of the Beeklaan (18)

Sam (met beker) zal een waardig opvolger zijn van Rinke

Op 22 februari is het 18 jaar geleden dat onze Sam in Haarlem, op 6 hoog, ter wereld is gekomen. “Hij heeft jouw billen”, was het eerste dat Christel zei. We wisten toen nog niet of het hardloop- of voetbalbillen zouden worden…Als fanatieke voetballer van DSC ’74 (de club bestaat al niet meer…) heb ik direct een bal, met een belletje erin, in de wieg bij Sam gelegd. Want, zo dacht ik, als hij opgroeit met een bal, wordt hij één met de bal. Een mooie voetbaltoekomst zou in het verschiet liggen, met een glunderende vader langs de zijlijn! Toen Sam 6 jaar was heeft hij een voetbaltraining ondergaan, dit was niet zo’n succes. Maar het rennen ging hartstikke goed! Dus hup, naar AVA!

Sam vormt daarmee een uitzondering in ons gezin: zijn 4 broertjes zitten allemaal op voetbal. Wat onderlinge competitie betreft vormt Sam echter geen uitzondering. In ons gezin blijft het erg belangrijk om als eerste de pap op te hebben, het eerste het eerste onder de douche te staan, het eerste bij de auto te zijn en meer van dat soort erg belangrijke wedstrijden. Hebben ze van hun moeder denk ik. Wie de hoogste cijfers op school haalt is om een of andere reden geen interessante competitie…

Deze competitiedrang was het die Sam mij deed vragen of ik een keertje met de Boekeldercross mee wou doen. Nadat ik de voetbalschoenen in de wilgen had gehangen, liep ik wel eens een beetje hard. Zo één keer in de veertien dagen, een kilometer of vievezesse. Soms alleen, en soms met Hoffie. Dus een keertje meedoen met de Boekeldercross moest wel lukken dacht ik. Sam liep in 2012 voor het eerst de 5 kilometer, dus voor beiden was het de eerste 5 km wedstrijd. Sam kwam als 14-jarige binnen in 22,51 min en ik, als 41-jarige, in 24,25 min. Tong op de knieën, zwart voor de ogen, dat soort gemoedstoestanden. Die dag, op 10 november 2012, heb ik me voorgenomen om ooit een keer van Sam te winnen.

We hebben nadien heel wat wedstrijden gelopen. We doen vanaf 2012 trouw mee met de Boekeldercrosswedstrijden en sinds 2013 rennen op oudejaarsdag in Bocholt. Dus we hebben inmiddels heel wat cijfers. En wat is er nu leuker om deze cijfers eens statistisch te analyseren! En om het nog leuker te maken zet ik een fijn toepasselijk hardloopmuziekje op: I need never get old van Nataniël Ratelif & The Night Sweats.

Als ik onze uitslagen in een grafiekje zet, valt natuurlijk gelijk op dat Sam een stuk sneller is. Echter, er liggen kansen voor mij. Mijn progressie is groter dan die van Sam op dit moment! De trainingsdiscipline van Sam legt het op dit moment af tegen mijn nu-of-nooit mentaliteit. Een gemakzuchtige puber versus een vader die krampachtig de midlifecrisis buiten de deur probeert te houden! Als dit zo door gaat pak ik Sam in 2016 of 2017, op de Haart en in Bocholt. En ondertussen loop ik ook nog eens onder de magische 20 minuten grens…

Omdat Sam de hete adem van zijn vader in zijn nek voelt is hij bereid om wat meer te trainen. Dit doen we, als het effen kan, op de vrijdagavond. Een fijn vader – zoon momentje, zo aan het eind van de week. Sam is sinds kort ook lid van Strava. Je weet wel, die app die je Strava-segmenten registreert en die je in de gelegenheid stelt om virtueel te strijden tegen collega-renners. De trouwe  lezers van dit fijne blog van neef Geert weten hoe obsessief ik een toppositie in deze Strava- competitie najaag…

De strava’tjes die ik samen met Sam pak, verlies ik dik. Sam is een jonge renner die zich gefocust heeft op de korte afstanden. De 100, de 200 en 400 m zijn zijn afstanden. Hij heeft veel meer snelheid en veel minder kilo’s. In dat kader is het strava-segment “de Beeklaan” dan natuurlijk een zeer interessante casus: als wij deze vrijdagsavonds naar boven rennen, komt Sam altijd als eerste boven! Terwijl ik “the King” van de Beeklaan ben, met een strakke tijd van 40 seconden! Op respectabele afstand volgen cracks als Bjorn Demkes, Danny B en Sam dus, met 44 respectievelijk 45 seconden. Dit riekt naar sjoemelsoftware zou je kunnen zeggen. Deze theorie wordt onder meer aangehangen door Erwin Wamelink, die onlangs een uiterst vermakelijke schriftelijke aanval deed op deze King van de Beeklaan. Op de venijnige bult van de Beeklaan zelf heb ik onze begenadigd columnist nog niet gespot. Soms kunnen zijn benen zijn pen niet bijhouden zullen we dan maar zeggen. 

Ik zal een geheim verklappen, een Strava geheim. Een Strava-loper moet niet alleen snelle benen hebben, maar ook een instinct hebben voor externe omstandigheden. Niet gewoon “dom” lopen, maar gebruik maken van de mogelijkheden is voor de Strava-loper erg belangrijk; een Strava-loper loopt feitelijk meer met zijn hoofd dan met zijn benen. Toen ik maandagavond 21 december van mijn werk naar huis fietste, moest ik tegen een windkracht 6 à 7 in fietsen. Ik fietste via de Beeklaan, naar beneden, naar huis, en ik moest duftig trappen. Op dat moment wist ik het: vanavond zijn de omstandigheden het gunstigst; vanavond pak ik je!  En dan nog een geheim: op het eind van het segment moet je gaan versnellen. Je houdt dan de satelliet voor de gek: hij extrapoleert je als het ware naar een snellere eindtijd! Is dit sjoemelen, of is dit juist slim? Zeg het maar…

Als alle Track and Field drukte weer achter de rug is, daag ik Erwin W uit om samen de “illegale Beeklaan straatrace” te organiseren, een keer bij nacht en ontij. We spreken bij ons thuis af, met alle Stravajanen die mee willen doen. De laptops worden bij ons thuis neergezet, de horloges zijn opgeladen en we lopen gezamenlijk de Beeklaan. We rekken en strekken wat, we slaken nog wat oerkreten, we kijken elkaar smerig aan en denderen dan vervolgens de 300 m lange kuitenbijter op. Bovenaan hijgen we uit en dribbelen weer naar huize ter Haar, zwijgend en vol verwachting. We lezen de horloges uit op de laptops en we proosten op de ware King van de Beeklaan. Erwin, doe je mee of blijf je alleen achter je typemachine zitten? En je bent toch met me eens dat onze Sam de gedoodverfde favoriet is? Het zou een waardige opvolger zijn! Rinke, de huidige en terechte King van de Beeklaan        

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 117

Sam en Rinke ter Haar

Rinke ter Haar is ontmaskerd!

Als, toekomstig, onderzoeksjournalist laat je niets aan het toeval over. Het draait om feiten en zo lang die niet allemaal op tafel liggen, breng je een verhaal niet naar buiten. De afgelopen maanden heb ik mij vastgebeten in een intrigerend onderwerp, Strava. Deze hardloopapp had een poosje mijn volledige interesse en ik speelde zelfs met het krankzinnige idee om mij in december 2015 volledig te storten op alles wat deze applicatie te bieden heeft. Maar al snel kreeg ik een naar gevoel bij Strava, anders gezegd, bij enkele gebruikers van Strava. Vandaag wordt er schandaal onthuld dat de gehele hardloopwereld op zijn grondveste doet schudden.

De grote aanjager van de ‘strava-gekte’ is Rinke ter Haar. De man die al jaren tegen de 20 minutengrens aanhikt op de 5 kilometer, is razend enthousiast over de app. Hij laat geen weg, zandpad of slootkant in Aalten ongemoeid op zoek naar ‘segmenten’. Hij verbreekt record na record. Dit is op zich niet zo vreemd, want hij komt in trieste uithoeken waar je nog niet dood gevonden wilt worden. Zoals de Klokkemakersweg, de Legtersdijk en de Elshoekweg. Wegen die je mijdt als de pest. Maar wat schetst mijn verbazing, Rinke heeft ook het record op de Beeklaan, bij uitstek de bekendste beklimming van Aalten. Dit record staat zo absurd scherp (40 seconden) dat ik ernstige bedenkingen heb bij deze prestatie. Regiotoppers als Björn Demkes, Gijs Oosterholt en Frank Roos komen niet eens bij de recordtijd in de buurt. Hier zit een smerig luchtje aan!

Uren lang lig ik ’s nachts wakker. Steeds malen dezelfde vragen door mijn kop. Waarom bedriegt Rinke heel hardloopminnend Nederland? Hoe kan ik Rinke ontmaskeren? Hoe kom ik zo dicht mogelijk bij hem in de buurt zonder dat het opvalt? Ik heb een infiltrant nodig. Iemand die Rinke ongemerkt in de gaten kan houden. Dan schiet ik overeind in bed. Er verschijnt een valse glimlach op mijn gezicht en mijn hart maakt een sprongetje van blijdschap. Laat ik nu toevallig met iemand omgaan die Rinke kent als zijn broekzak, zijn oudste zoon Sam. Enkele weken terug heb ik Sam met mijn bevindingen geconfronteerd en hij was onmiddellijk overtuigd. Hij wil zijn vader graag een hak zetten. Als Rinke, niets vermoedend, door Sam wordt uitgedaagd voor een ‘wedstrijdje Beeklan’ begint de goedlachse architect hem al een beetje te knijpen. Toch neemt hij de uitdaging aan. Geheel volgens plan vliegt Sam, die in grootse vorm verkeert, de kuitenbijter omhoog. Zijn arme vader, 45 inmiddels, kan amper in het spoor blijven. Piepend, proestend en hijgend probeert hij, tegen beter weten in, het gat te dichten. Het verschil op de top is ruim vier seconden in het voordeel van uitdager Sam.

Als thuis de Garmins worden uitgelezen voelt Rinke nattigheid. Hij weet dat zijn gesaboteerde horloge een snellere tijd gaat aangeven dan die van Sam, iets wat onmogelijk is. Hij doet een verwoede poging om zijn zoon af te leiden in de hoop dat die vergeet de horloges aan Strava te koppelen, maar het kwaad is al geschiet. Sam, die beduidend eerder de top van de Beeklaan bereikte, krijgt een tijd van 57 seconden achter zijn naam en Rinke heeft dezelfde afstand, volgens de app, in 46 seconden afgelegd. Met het schaamrood op de kaken, de staart tussen de benen en het hoofd voorover gebogen, verlaat Rinke de kamer. Er is een einde gekomen aan een tijdperk vol leugens en bedrog. De ‘schijnrecords’ staan nog altijd in de boeken, maar niemand zal hier nog waarde aan hechten. Rinke ter Haar is ontmaskerd!  

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 107

De Club Van Tien!

Over drie weken gaan alle remmen los. Wedstrijden die ik voor de wintermaanden heb gepland worden geschrapt en trainingen, waar nodig, aangepast. Ik ga mijn pijlen richten op het ‘fenomeen’ Strava. Deze sportapp houdt mij sinds kort volledig in zijn greep. Ik wil kommetjes maken, uitdagingen aangaan, kudos ontvangen en parcoursrecords op alle segmenten in de wijde omgeving verbreken. In mijn missie sta ik niet alleen. De afgelopen tijd heb ik, in het diepste geheim, De Club Van Tien (DCVT) opgericht. Binnenkort doet deze groep een greep naar de macht.

Het ‘Strava-balletje’ kwam enkele weken terug aan het rollen na een mooie column van Rinke ter Haar. Het verhaal was amusant, maar Strava liet me in eerste instantie koud. Inmiddels ben ik 180 graden gedraaid en sta ik ermee op en ga ermee naar bed. In de trainingen is het keer op keer gespreksonderwerp nummer één, haantjesgedrag voert de boventoon en er hangt een vervelend ‘ik-heb-de-grootste-sfeertje - voornamelijk binnen de A-groep. Ik begin me steeds meer een buitenstaander te voelen.

Na diepgaand onderzoek kan ik maar één ding concluderen: Strava is een ouwelullen-app. De records op de segmenten in Aalten staan veelal op naam van atleten die hun talentenjaren al decennia zijn ontgroeid. Gerrit Ormel (60 jaar), André Balke (51 jaar), Rinke ter Haar (44 jaar) en Gerdy Hoornenborg (43 jaar) maken de dienst uit. Dat zijn toch geen atleten die ranglijsten mogen aanvoeren? Laten we eerlijk zijn. Dan is er ook nog die onvermijdelijke Danny Boom. Ieder Ava-lid krijgt spontaan rode vlekken bij het horen van zijn naam. Deze hardloper, die niet bij een vereniging is aangesloten, loopt record na record, heel storend. Het wordt tijd voor een revolutie. De Club Van Tien gaat vanaf december hard aan de slag om het besmette Strava weer gezond te maken.

DCVT is een geheim genootschap met talentvolle atleten. De lopers wonen allen in de Achterhoek, zijn niet ouder dan 35 jaar en hebben ieder de potentie een Strava-grootheid te worden. Buiten mijn eigen naam zullen de overige namen van DCVT-leden niet bekend worden gemaakt. Contractueel is vastgelegd dat leden niet in het openbaar spreken over hun lidmaatschap. As we speak worden de laatste voorbereidingen getroffen voor een totale overname van de macht. Het tiental werkt toe naar een vormpiek om binnen afzienbare tijd alle veertigplussers en figuren als Danny Boom uit de klassementen te verbannen. Het is genoeg geweest. Lang leve de revolutie! 

Wie is toch die Danny B? (14)

Ik hoef u, beste lezer, niet te vertellen dat hardlopen met recht een duursport genoemd mag worden. Het duurt werkelijk een eeuwigheid om je prestaties te verbeteren. Als ik mijn eigen situatie eens bekijk, zie ik dat ik – via Garmin Connect - het afgelopen jaar ruim 1.700 km gerend heb. In november 2012 heb ik me over laten halen om een keertje mee te doen met de Boekelder Cross. Na 24 minuten en 38 seconden ploeteren kwam ik 5 kilometer verderop afgepeigerd over de streep. Recentelijk heb ik de GUV Zomeravondloop gerend; de magische 20 minuten grens komt in de buurt! Na 20.11 minuten kwam ik, ook afgepeigerd overigens, over de meet.

Ik heb er dus 3 jaar over gedaan om mijn 5 km – tijd te verbeteren met 4.27 minuten. Mijn inschatting is dat ik de afgelopen 3 jaar zo’n 4.000 km heb gerend. Uitgaande van een tempo van 6 minuten per kilometer betekent dit 24.000 minuten rennen. 400 uur dus! Alderbastend. Om een minuutje van je PR af te snoepen moet je wiskundig gezien dus 100 uur rennen. En hoe scherper je PR wordt, hoe meer trainingsarbeid je moet verrichten.  

Hoe houd je je zelf toch gemotiveerd? Hoe hou je het vol om al die meters te maken? Nu is niet elke hardloper obsessief bezig om zijn of haar PR te verbeteren, maar zelfs de meest verstokte gezelligheidsloper loopt wel eens een wedstrijdje en kijkt toch stiekem ’s avonds of Geert de uitslagen al op zijn weblog heeft staan.

Sinds enige tijd zit ik op “Strava”, de insider kent dit wel. Strava is een app dat je kunt koppelen aan je Garmin-horloge (of een ander merk natuurlijk) en stelt hardlopers in staat om de hardlopend afgelegde afstanden en routes vast te leggen en deze prestaties te vergelijken met collega-renners. Binnen deze app kun je een zogenaamd “segment” aanmaken. De Welinkweg, het stuk met de kuitenbijter er in, is een bekend voorbeeld van zo’n segment. Dit stuk is 600 m lang en als je dit stukje rent, wordt je tijd op dit segment geregistreerd. Als je uitgerend bent  en je synchroniseert thuis je horloge, dan wordt op Strava aangegeven wat je ranking is op dit parcours. En dat werkt natuurlijk erg stimulerend!

Je kunt in je duurloop dus een aantal “strava’tjes” opnemen. Zo hebben Gerdy en ik enkele weken geleden zo’n duurloop met strava’tjes gelopen. We zijn gestart in een rustig tempo en richting de Grensdijk gerend. Als eerste segment hebben we de Grensdijk, een stuk van 1,2 km, gepakt. Vervolgens richting de Griesdijk gerend; een strava’tje van 700 m. Toen via de Slaadijk en Legtersdijk – langs mooder Annie – naar de Driehonderdmeterweg, voor een strava van 2,3 kilometer. Tot slot, na wat geslakker over de Haart, het fietspad met dat smerige bultje naar boerderij van Til, op de Ringkamp, een stuk van 600 m. Toen naar huis, snel tjuu zeggen tegen elkaar, het horloge inpluggen en kijken wat de resultaten waren!

Willekeurig voorbeeld van een klassement van zo’n Strava segment…

Er zijn tal van segmenten in Aalten en in het buitengebied. Eigenlijk zouden we de start en het eind van zo’n segment moeten markeren met een geel – blauwe streep, of met een bordje “Strava ’70”; erg leuk om zo’n segment op te nemen in het trainingsprogramma! Voor mij in ieder geval een mooie stimulans om zo nu en dan alles uit de kast te halen! Een ideetje om nader uit te werken? Als er voldoende animo is, wil ik wel eens een keertje een Strava ’70 route uitzetten?

Nu heeft dat hele Strava echter één grote “maar”. En deze “maar” heet Danny B. Deze Danny B ken ik alleen via de Strava-site. Ik heb inmiddels ontdekt dat hij eigenlijk een waterpoloër is en – ook geen onbelangrijk detail – een volle neef van Gerard Tebroke. Van zijn profielfoto op Strava word je niet veel wijzer, want hierop staat hij afgebeeld met een fietshelm. Hij fietst dus blijkbaar ook, deze mythische, raadselachtige en bovenaardse sporter...

Waarom is hij een “maar”? Wel nu, ik zal een voorbeeld geven. Onze Gerrit O was jarenlang de koning van de Beeklaan, een strava van 300 m. Hij heeft deze bergwand bedwongen in 56 seconden. Ik heb me hier vaak op stuk gelopen. In de afgelopen vakantie ben ik echter in training gegaan: in Zuid-Limburg heb ik getraind op de Cauberg en de Keutenberg, de steilste hellingen in Nederland. Na deze intensieve voorbereiding ben ik de Beeklaan aangevallen. En bam! 51 seconden! Gerrit O onttroont! Maar helaas, dit geluksmoment was van korte duur. Danny rook blijkbaar  z’n prooi en zette een weekje later het parcoursrecord met 2 vingers in de neus op 45 seconden. Hetzelfde verhaal op het Nannielaantje. Dit segment was het territorium van André B, ook zo’n stravaknaller. Toen ik met hangen en wurgen het segmentrecord te pakken had, werd ik een weekje later weer keihard terecht gewezen door Danny B. Waarom? Ga toch met een bal gooien in het zwembad!

Toen ik enkele weken geleden naar de Legtersdijk fietste, zag ik een atleet in een belachelijk tempo het zandpadgedeelte van de Bodendijk oprennen. De kenners weten dat dit een strava is, eentje van 600 m. Het was die zondagmiddag drukkend warm, en ik vroeg me af welke idioot zich zo aan het plagen was. Toen, alsof ik een seintje van bovenaf kreeg, schoot me de gedachte door het hoofd dat dit de legendarische Danny B wel eens kon zijn. Enigszins schuchter begroetten wij elkaar. Het was gewoon een heel gewoon mens! Niks bovenaards aan!

Toen ik ’s middags weer thuis was heb ik snel de strava-site gecheckt. En ja hoor, het parcoursrecord op de Bodendijk Uphill was weer belachelijk aangescherpt! Via de strava-community heb ik Danny B gefeliciteerd. Het deed even pijn, maar het was oprecht. Danny, droog je af en kom toch bij AVA jongen!