Boereneschpad in Gelselaar

Bijna aan het eind van de route, tijd om nog even een foto te maken

Boereneschpad, een juweeltje…..

“Waar Berkelland zijn aders spreidt

en beken vloeien door de tijd,

ligt Gelselaar in `t groene rond,

diep geworteld in de grond!”

Op donderdagmorgen 17 september jl. vertrokken we goedgemutst voor ons 16e wandelavontuur richting Gelselaar, waar de Achterhoek en Twente elkaar kussen. Het beloofde weer een aangenaam gebeuren te gaan worden want de stemming was goed, het zonnetje scheen al duftig en dus lekker korteboksen-weer. Aangekomen bij ons startpunt, Erve Brooks, moesten we ons even oriënteren, want het bleek dat de Boereneschpad- route een klompenpad was dat werkte met blauwe bordjes en we zijn rode markeringen gewend, dus dat zorgde effen voor lichte commotie. We werden gelijk het weiland ingestuurd en Frank toonde zich direct van de goede kant door het voortouw te nemen en besloot het spoor te gaan trekken. Geert had de smaak ook al direct flink te pakken en begon zachtjes te zingen over groene weiden en fluitende vogels. Nou dan weet je gelijk al dat het helemaal goed gaat komen, al had Theo wat moeite met de vocale kwaliteiten van de tenor, die zelf best wel genoot van zijn zangkunsten. We waren nog geen 280 meter op pad toen bleek dat de voeten en enkels al zeiknat waren en het gesop in de schoenen duidelijk hoorbaar was.

Uiteraard werden de politieke ontwikkelingen als eerste besproken, maar daar ben je tegenwoordig snel klaar mee, want de Haagse puinhopen zorgen immers voor bijzonder weinig vreugdeverhalen. Al gaf Theo, onze enigste pensionado, toch wel aan dat zijn pensioenpremie flinke was verhoogd en hij nu eigenlijk meer kreeg dan in de tijd dat hij werkte. Geert en Frank keken elkaar met grootse kijkers aan, maar omdat Theo altijd een grote gunfactor heeft gehad, kunnen ze hier prima mee leven. Via de verschillende weilanden en bospaadjes ging de route richting Geesteren en na dik 4 kilometer kwamen we tot de conclusie dat het leven hier wel erg rustig verloopt, want we waren nog werkelijk niemand tegengekomen.

We sloften dapper door en via een smal grindpaadje kwamen we op natuurpark de Bollert, waar een paar prachtig Scandinavische chalets waren getimmerd. Omdat er toch niemand gebruik van maakte, besloten we op een terrasje plaats te nemen voor de eerste calorie-aanvullende pauze. Tussen de happen door, kwam het onderwerp AI ter sprake en de gemene deler was dat we er alle drie helemaal niks mee hebben. Dus gauw over op het onderwerp voetbal en Theo begon gelijk te glunderen, want zijn cluppie uit Rotterdam had  het weekend ervoor immers met 7-0 gewonnen, dus begon hij direct een kleine lezing welke spelers zeker in Oranje zouden gaan verschijnen. Geert temperde zijn makker even met het maken van een foto, waarbij de Feyenoord-fan ineens te bewonderen was in een schitterend Ajax-shirt. Hij verschoot pardoes van kleur en verslikte zich van schrik in een broodje gebraden gehakt. Bevoegd BHV`er Frank sprong direct op en stond al klaar om een Heimlich greep te gaan toepassen, maar net op tijd begon Stronksie weer te ademen.

Er werd besloten om de wandeltocht te vervolgen en nadat maar liefst 2 fietsende scholieren onze eerste ontmoeting met medemensen waren deze ochtend, kwamen we aan bij landgoed Hilhorst, waar de natuur ook al weer vreselijk zijn best had gedaan om er iets moois van te maken. De vogels fladderden in het rond, een eekhoorntje kroop in sneltempo een eikenboom in en een sprinkhaan sprong van grasspriet naar grasspriet. Je moet er natuurlijk een scherp oog voor hebben, maar dan is het wel genieten geblazen.

Vlak voor de finish werd er nog een extra rustpauze ingelast om wat te knabbelen en te lurken. Theo had wel een heel bijzondere variant van Rivella bij zich. Het had erg veel weg van chocomelk, maar hij beweerde dat het een nieuwe smaak van de frisdrank zou zijn. Afijn, hij kreeg het voordeel van de twijfel. Geert, die altijd graag huishoudelijk medewerker had willen worden, begon met het schoonmaken van het bankje en het verzamelen van het afval, dat hij vervolgens keurig netjes in de prullenbak mieterde. Nog een paar bruggetjes en poortjes over en de eindstreep kwam in zicht. Omdat we tijdens de tocht gemiddeld toch meer dan 100 calorieën hadden verbrand, kon de traditie van cappuccino en wat lekkers worden voortgezet. Al 15 keer werd de koffie aangevuld met appeltaart met slagroom. Frank en Geert besloten hiermee niet te breken in tegenstelling tot Theo. Hij ging namelijk vreemd en koos voor hazelnootschuimtaart. Een geweldige misrekening, zo bleek even later. Terwijl zijn loopmaatjes een overheerlijke appellekkernij kregen voorgeschoteld, dat nauwelijks op het bordje paste, moest de altijd goedlachse senior het doen met een petit fourtje, dat hij in twee kleine hapjes naar binnen schoof. Stilzwijgend en met een gezicht als een oorwurm. Klompenpad “Boerenesch-route” is een absolute aanrader met als tip om bij nat weer wel een paar extra droge sokken mee te nemen…….     

Reckense Markepad in Oldenkotte

De start en finish, op de grens van Nederland en Duitsland

‘Sponslopen langs de Berkel’

Als je het drielandenpunt noemt, denk je al snel aan het zuiden van Limburg, maar veel dichter bij huis en zeker zo mooi ligt ook een drielandenpunt wat maar weinigen weten. Op de plek waar Duitsland, de Achterhoek en Tukkerland elkaar raken, startte onze 14e wandeletappe, genaamd het Reckense Markepad. Het werd weer een gedenkwaardig avontuur…..    

De chauffeur van de dag krijgt ook altijd gelijk de rol van regenanalist. Dat wil zeggen dat hij bepaalt of het weer een fijne wandeling toelaat. Frank kreeg deze pittige taak toegewezen, bekeek de buienradar een keer of 10 en zag dat het goed was. In Rekken aangekomen, bleek dat de miezerregen aanhield, terwijl dit niet aangekondigd was. Omdat de neerslag al enige dagen voor de nodige waterproductie had gezorgd, waren onze schoenen al na exact 378 meter struinen door het lange gras volledig verzadigd en voelden aan, alsof je sponsen aan de voeten had. Wat een feest!

Theo, die natuurlijk bekend staat om zijn sierlijke pas en dito houding hield, in tegenstelling tot zijn kompanen, de broekspijpen volledig droog. Een logische verklaring hiervoor is het feit dat de veteraan van medio maart tot eind oktober in de korte bokse loopt en slaapt. Geert daarentegen klaagde behoorlijk, maar hij slenterde dan ook voorop en moest het spoor trekken. Dat is natuurlijk bij deze omstandigheden zeker geen pretje en hij had inmiddels alles onder de gordel al drijfnat. Na een krappe kilometer passeerden we de haven van Oldenkotte waar een stuk of 40 jachten keurig gerangschikt klaar lagen. We waanden ons even in Monaco, maar deze gedachte was van korte duur, want alle aandacht was gericht op het meanderende smalle paadje dat gevolgd moest worden.

Hoewel het nog betrekkelijk vroeg was, floten de vogels al het hoogste lied en liepen de hazen kruislings voor ons langs. Het was best genieten geblazen en dat gevoel werd verder versterkt, toen een ree wed gespot op 10 over 1. Frank dacht er zelfs twee waar te nemen, maar werd totaal niet serieus genomen.

Na 3,5 kilometer moesten we met een pondje over de Berkel en Theo begon als een dolle aan het touw te hengsten, omdat hij van menig was, dat hij het dobberende vlot naar zich toe moest halen. Niets was minder waar, want samen met Geert dreven ze langzaam van de kant weg. Frank stond niets anders te doen dan een geweldige sprong te maken om ook mee te varen. De heldendaad lukte ternauwernood en eenmaal aan de overkant werd besloten om maar even een eetpauze in te lassen.

Geert trok een zak onbesmeerde, dus kale mueslibollen los en werkte er in no-time 4 of 5 naar binnen. Theo genoot intens van een beker afgetapte melk en sloot tijdens het lurken zelfs even de ogen. Frank stond er stampvoetend bij, want hij heeft een bloedhekel aan regen en wilde de tocht het liefst zo snel mogelijk vervolgen.

Opvallend genoeg kwamen we werkelijk niemand tegen in de prachtig natuurlijke omgeving, op één vrouw na. Ze had naast een enorme rugzak ook een tweetal skistokken bij zich en keek een beetje verdwaald rond. Logisch natuurlijk, want ze was, gezien haar uitrusting, de weg volledig kwijt.

We passeerden een mooi watertje, waar een reiger een lekker visje aan het zoeken was en een flinke brulkikker zich van de beste kant liet horen. We hadden werkelijk het idee dat we op de open afdeling van Artis rondliepen, zoveel diersoorten passeerden ons of lieten zich spotten in de bomen, op de velden en langs het water van de Berkel.

Naast het natte gras, vormden een veertigtal smalle slootoversteek plekken af en toe voor hilarische momenten. De met kippengaas bedekte spoorbielzen waren goed te nemen. Lastiger waren de passages, waar je eerst over een hoge balk moest stappen alvorens je op een 14 centimeter dikke plank terecht kwam. Theo, die bij de gymnastiek altijd al een bloedhekel had aan het onderdeel balk, zat ook deze morgen aardig te stuntelen. Nu is hij ook al aan zijn derde heup bezig, dus dat hielp zeker niet mee. Dat deed ook vooral Geert niet, want hij kieperde Theo bijkans over het obstakel of hield hem dusdanig vast dat onze nestor er bijna vanaf flikkerde. Van iemand die al ruim 43 jaar werkzaam is in de zorg mag je wat meer barmhartigheid verwachten, maar dit terzijde.

In het zicht van de haven werd besloten om nog maar even een korte pauze in te lassen en hier ontstond opnieuw enige consternatie. Theo beweerde dat zijn vrouw een overheerlijke Knopper in de tas had gedaan en daar had hij gruwelijk zin in. Maar waar hij ook zocht, nergens was de lekkernij te vinden. De 70-plusser dreigde finaal over de zeik te gaan en ging verbaal geweldig van gat richting Geert en Frank, die als verdachten werden gekenmerkt. Tot groot vermaak van het beschuldigde duo zat het koekje gewoon in het voorste vakje, daar waar het altijd zit, zo is bekend.

De finish werd even voor de middag bereikt en helaas stond er niemand in de grensplaats klaar met bloemen, aanmoedigingen of applaus. Ook het ererondje achter de grenspaal leverde weinig respons op, dus werd besloten om gauw aan te schuiven in het lokale bruine café Raterink. De tijd had hier zo`n dikke 180 jaar stilgestaan, maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door een soepkom cappuccino en overheerlijke appeltaart.

De Reckense Markeloop van ruim 11 kilometer is een absolute aanrader met heel veel natuurgebied, talloze diersoorten en leuke passages. Met een paar medewandelaars kun je een bijzonder gezellige tocht beleven, net als wij……     

De haven van Oldenkotte

Kerstwandeltocht Track&Field Team AVA'70 groot succes

Gezellige drukte tijdens de rustpauze in het AVA'70 clubgebouw

Toen het T & F-team werd gevraagd om tijdens de Kerstmarkt, die op 14 december plaatsvond bij café Leuven, een wandeltocht te organiseren als programma-onderdeel, hoefde ze daar niet lang over na te denken. De club junioren en begeleiding van AVA`70 laat zich graag uitdagen, dus grepen ze ook deze kans met beide handen aan.

Deelnemers konden zich tussen 13.00 en 14.00 uur aanmelden bij Leuven en de belangstelling was gelijk al groot. Er kon gekozen worden uit 2 verschillende afstanden, namelijk 5 of 10 kilometer met als pauzeplek het clubhuis van AVA`70. De route voerde de wandelaars via kleine paadjes door het dorp in de richting van het Daalse land.

De deuren van het clubhuis van AVA`70 stonden inmiddels al wijd open om de wandelaars te ontvangen. Speciaal voor deze activiteit was er een gelegenheidskoor gevormd, Hannie en de Krekels. Het ervaren en goedgemutste gezelschap bracht mooie, sfeervolle Kerstliederen ten gehore en dit werd door de sportievelingen zeer gewaardeerd. 

Er kon wat gedronken worden en als extra hadden de junioren hun baktalenten aangesproken of hun ouders ingeschakeld. Er was cake, koek en taart in vele soorten en smaken te verkrijgen en daar werd gretig gebruik van gemaakt om het verlies aan calorieën direct te compenseren. Na de pauze leidde de route de deelnemers langs het Walfort en via een omtrekkende beweging kwam café Leuven al weer in zicht. Hier was de Kerstmarkt inmiddels in volle gang en heel veel wandelaars bleven dan ook nog hangen om wat te drinken en langs de kraampjes te lopen.

Uiteindelijk bleek, dat de Kerstwandeltocht ruim 150 deelnemers op de been bracht en dit aantal leverde het T & F-team een prachtig bedrag op, dat wordt ingezet bij de organisatie van het jaarlijkse trainingskamp in mei volgend jaar. De junioren gaven dan ook direct na afloop te kennen, dat ze ook in 2026 graag weer de uitdaging aan gaan om een kerstwandeltocht te organiseren! (FR) 

Witte Patertocht in 's-Heerenberg

De prachtige omgeving van kasteel Bergh

Er zijn zo van die momenten in het leven, dat het vooral moet gaan om de kwaliteit en nergens anders om. We hadden de afspraak gemaakt om in de vakantieperiode nog een fijne wandeling met ons drieën te maken, maar om de verschillende redenen liep te voorbereiding niet zo heel erg soepel. Geert bijvoorbeeld kampt al enige tijd met een lamme poot, veroorzaakt door een onwillige knie, die zeurt en in ieder geval niet doet wat er van dit gewricht gevraagd wordt. Vervelend natuurlijk en wie Geert een beetje kent, en dat zijn er gruwelijk veel, weet dat dit knaagt aan hem en zeker ook aan zijn gemoedstoestand. Frankie had net de waterrat uitgehangen in Friesland en was bij lange na nog niet droog achter de oren. Daarnaast zat hij nog in zijn vrije tijdmodus, dus dan houd deze autist niet zo van plannen. Theo, de altijd opgewekte nestor, stond aan de vooravond van zijn langgekoesterde hoogtestage in de Duitse heuvels en had de kop er eigenlijk ook niet naar staan, want de koffer moest nog gepakt worden en meer van dit soort belangrijke zaken. Daarnaast was hij nog herstellende van een mega-inspanning bij de Twee Bruggenloop, dus ook hij was verre van fris.

Even een stukje geschiedenis… Ten tijde dat er nog paters in het oude klooster woonden, waren ze verplicht om elke dag een wandeling te maken en dit moest gebeuren in een oneven aantal. Opmerkelijke bijkomstigheid was dat het clubje gelovigen altijd “het huis van God” in zicht moesten hebben. Ze droegen tijdens het sportieve uitje altijd een boemoes met een vuurrood hoofddeksel ter herkenning.

We voldeden best aan een aantal kenmerken, al was de kleding wel wat afwijkend, want het mooie weer was aanleiding om de korte bokse te dragen. Iets wat bij de paters uiteraard ondenkbaar was. Het rondje was in totaal een kleine 11 kilometer en dat is eigenlijk een beetje onder onze stand, maar de persoonlijke omstandigheden waren dit keer zwaarwegend. Zoals altijd is kwaliteit eigenlijk belangrijker dan kwantiteit (lees: aantal kilometers) en wat dat betreft hadden we een uitstekende keuze gemaakt. Het was vanaf het begin genieten geblazen en dit werd alleen maar beter toen ons na een kleine 3 kilometer een fijne, jonge hinde passeerde in een vloeiende hardloopstijl. Gehuld in een strakke legging verdween ze langzaam uit ons gezichtsveld. We keken elkaar aan zonder iets te zeggen, maar we dachten eigenlijk wel ongeveer hetzelfde.

Het prachtige, robuuste kasteel van `s Heerenberg lieten we figuurlijk rechts liggen en bij een bankje aangekomen, was het al weer tijd geworden om de verloren calorieën aan te vullen. Geert had aardig wast broodjes van vrouwlief meegekregen, maar Theo spande wederom de kroon met een rugzak vol lekkernijen. Frank had de keus uit een gortdroge liga of een glimmende Elstar en die was dan ook snel gemaakt. De route werd vervolgd en we liepen tussen de landerijen door waar de rogge ons wuivend begroette. Het kan overigens ook wel tarwe zijn geweest, maar daar kwamen we op dat moment niet helemaal uit. Het hoogteverschil dat we moesten overbruggen was niet groots, maar het glooiende landschap en het lekkere zonnetje, maakten het geheel wel aangenaam.

Nog maar weer even pauzeren dus. We namen plaats op een oud houten bankje en de proviandvoorraad werd aangesproken. De finish kwam inmiddels in zicht toen we een bijzondere passage hadden, namelijk de plek waar Burgers Dierenpark ooit de eerste dierenverzameling toonde aan het publiek. Informatie, waarvan maar heel weinig mensen in de Achterhoek weet van hebben, maar het is toch zeker iets om gruwelijk trots op te zijn. We liepen in een snelle pas de stadskern in, want zoals gebruikelijk sluiten we onze wandelavonturen altijd af met Cappuccino, Appeltaart en Slagroom. Met deze traditie wilden we op deze mooie en aangename augustusdag zeker niet breken…… In het najaar staat de 13e etappe gepland en het is altijd spannend waar we dan weer terecht gaan komen. We houden u op de hoogte! (FR) 

De Vlerkenroute in Someren (Noord-Brabant)

Koepelkerk van Lierop

Deze bewegwijzerde wandelroute start bij parkeerplaats De Vloeten langs de weg van Someren naar Lierop. Op de site geven ze al aan dat er momenteel enkele Vlerkenroutebordjes ontbreken en dat het handig is om een digitaal routekaartje of folder mee te nemen!          

Het is een wandeling over goed begaanbare paden en via (nat) gras, door een zeer gevarieerd landschap met akkers, weiden en broekbossen. Tijdens deze wandeling komen we in het gehucht Vlerken de naam Vladeracke tegen. Het achtervoegsel ’acke’ betekent nederzetting of woonplaats. In het verre verleden hebben zich hier enkele families gevestigd waardoor het gehucht Vlerken ontstaan is. Via de Slievenstraat, (Slieven komt van Slijven, Slie of Slij is slijk, modderpoel of slijkven) wandelen we richting De Oetert. De route loopt ook langs de Kleine Aa, een zijtak van de Aa. 

In het beekdal van de Kleine Aa vinden we natte ’schrale’ graslandjes met opgaand elzenbroek. Elzenbroekbossen zijn bossen in de natte beekdalen die in principe elke winter onder water staan, veelal bestaande uit Elzen en Wilgen. Beide zijn uitstekend bestand tegen langdurige natte voeten. In het verleden heeft men in deze buurt turf en ijzeroerputten gemaakt waarvan de overblijfselen nog aanwezig zijn. Vooral in de negentiende eeuw werd er veel gegraven. De waterhuishouding in deze gebieden is grondig veranderd bij de aanleg van de Zuid-Willemsvaart (1820-1830) en tijdens de kanalisatie en normalisatie van de beken als onderdeel van de ruilverkavelings-werken in de periode 1955-1959. 

Door normalisatie werden in de 50-er en 60-er jaren de waterlopen in vrijwel geheel Nederland rechtgetrokken. Enig doel hiervan was, om het water zo snel mogelijk af te voeren naar zee. Dit ten behoeve van de toegankelijkheid van grote landbouwmachines op de akkers. Door ruilverkaveling vond een herindeling van grondpercelen plaats, omdat het landschap door de normalisatie van de beken, letterlijk, toch al op de schop ging. In beide gevallen werd alleen maar naar economische belangen gekeken en werden belangen van natuur, grondwaterpeil, cultuur en landschap volkomen genegeerd. 

Vandaag de dag wordt met deze belangen veel meer rekening gehouden. Er zijn zelfs een aantal initiatieven en natuurontwikkelingsprojecten om beken en waterlopen weer te laten meanderen, dus in hun oorspronkelijke slingerende staat terug te brengen. Aan het eind van deze kortere vakantieroute was het geen overbodige luxe om af en toe eens op de telefoon te kijken of we nog op de goede weg zaten. We hebben mooiere routes gelopen!

Wandeltocht IJsselvallei (Zutphen-Deventer)

Nog even met het pontje de IJssel over en we zijn op onze eindbestemming in Deventer

De parels van de IJssel

Nadat we de 8 etappes van het Scholtenpad wandelend hadden afgelegd en de onderlinge sfeer nog steeds meer dan goed was gebleven, werd besloten om er een prettig vervolg aan te geven. De zoektocht naar nieuwe wandelpaden, bracht ons tijdens het eerste buiten-Achterhoekse avontuur naar Zutphen, waar de IJsselvalleiroute ons naar Hanzestad Deventer moest gaan brengen. Het werd weer een mooi avontuur….

Het is vrijdagmorgen 18 oktober als we rond 08.00 uur richting onze startplek rijden. De stemming is opperbest al is er hier en daar toch ook wel sprake van enige nervositeit. Het gaat dan met name over de altijd lastige keuze tussen de lange broek of de korte pijpjes. Frank heeft het zich direct al gemakkelijk gemaakt en had gekozen voor de korte varianten. Geert en met name Theo bleken de twijfelkonten en hielden het bij lang, al was snel duidelijk, dat dit geen goede overweging was. De rijp hing boven de velden, maar de temperatuur op deze mooie en zonnige herfstdag was gewoon puik.

Vanaf station Zutphen doken we via een achterstandswijkje al snel het buitengebied in. Frank bleef even achter om hij dacht nog wat te scoren bij een buurtkoelkast, die voor algemeen gebruik producten aanbied voor weinig. Behalve een blikje knakworsten met een houdbaarheidsdatum van maart 2022, leverde de proviandkast weinig op, dus huppelde de krullenbol snel weer naar zijn maten toe. Daar aangekomen, deed zich het volgende probleem al voor, want Theo zijn veter bleek los te zijn geraakt. Bukken is er voor de nestor niet bij, want de kans dat zijn heup dan uit de kom schiet is zeker niet ondenkbaar. Gelukkig schoot Geert gelijk te hulp en als een echte mantelzorger ging hij door de hoeven om de veters van de linkerschoen eens even flink vast te sjorren. Nog geen twee kilometer later was het alweer mis, alleen was het toen de veter van de rechterschoen, die de noodstop veroorzaakten. Geert bukte direct weer om zijn kompaan te helpen en dit tekent natuurlijk direct ook de goede onderlinge sfeer. Omdat het tempo er toch al helemaal uit was, besloot het olijke drietal gelijk om maar even een plaspauze in te lassen en gebroederlijk naast elkaar stond het drietal Achterhoekse zeikers op de dijk te urineren of het de gewoonste zaak van de wereld was.

Na 5,68 kilometer wandelen, nodigde een bankje ons uit om even plaats te nemen en werden er lekkere broodjes genuttigd en een sapje gedronken, terwijl de zon zijn uiterste best deed om de boel flink op te warmen. Dit lukte overigens uitstekend, want Theo dreef bijkans uit zijn shirt, terwijl ook Geert de mouwtjes al had opgerold. Frank, die bekend staat als een enorme koukleum, deed zelfs zijn jasje al een stukje open. Nou, dat wil wat zeggen…

De tocht aan de Westerzijde van de IJssel werd vervolgd en het gevogelte liet zich van de beste kant zien en horen. Met name de ganzen waren in overvoed aanwezig en zich aan het volvreten voor de wintervlucht die aanstaande is. Theo blijkt onnoemelijk veel verstand te hebben van vogelsoorten en noemde van elke passerende, schijtende, zittende of fluitende vluchteling de naam. Geert en Frank stonden werkelijk versteld van de kennis die hun loopmaatje deelde, al hadden ze hier en daar wel af en toe wat twijfels. Zo gilde Theo het werkelijk uit, toen hij een witte kanarie spotte, terwijl zijn wandelende begeleiders bijna zeker wisten dat het hier om een zilverreiger ging. Natuurlijk lieten ze het niet aankomen op een discussie, want de oudste wandelaar had het af en toe al moeilijk genoeg. Zo moest er bijvoorbeeld een aantal keren over een hekje worden geklommen en dat ging bij de toch ook al 69-jarige zwoeger verdomd lastig. Terwijl paparazzi Geert elke keer direct bij een dergelijke passage met de camera klaar stond, gaf Frank Theo een kontje om hem over het 45 centimeter lage hekwerk te kieperen. Hilarische taferelen natuurlijk, die door het passerende fietsersvolkje met argusogen werd bekeken en zorgde voor veel glimlachende passanten. Hoe mooi is dat op deze fijne oktoberdag?

Na een kilometertje of 11,5 was het tijd voor een hele fijne inwendige versterking en waar kun je dat beter doen bij de Kribbe. Een werkelijk prachtig onderkomen in de Wilpse klei, dat behalve een heel fijn plekje voor het aanvullen van de calorieën, ook dienst deed als museum. Het Aaltense drietal werd met open armen ontvangen en voelde zich er gelijk helemaal thuis. De schoentjes werden uitgedaan door Frank en Geert om de pootjes effen wat ontspanning te bieden. Geert trakteerde, dus Theo besloot gelijk voor het duurste te gaan, namelijk cappuccino en appelplaattaart met slagroom. De anderen sloten zich maar bij deze bestelling aan en na een bijzonder vriendelijke kennismaking met de 56-jarige serveerster Carola was het wachten op de lekkernijen. Een gezellig gesprek kwam op gang al hield Theo zich wat afzijdig. Hij was aan het snuffelen in een encyclopedie over de plaatselijke bezienswaardigheden. Net toen hij hierover wat wilde gaan vertellen, kwam Carooltje met een blad vol lekkers aanwandelen. Een geluk bij een ongeluk zullen we maar zeggen… Tuurlijk nog effen tolletteren en gauw naar buiten voor de slotkilometers.

Eerst ging het even verkeerd, omdat het kompas lichtelijk van slag was, maar daarna weer het ouderwets lekker. We hadden nog maar net gezegd, dat het mooi zou zijn als onze educatieve kennis ook nog een boost zou krijgen, toen we op onze wenken werden bediend. Aan de kant van de weg stond namelijk een Duits busje en daarachter een Nederlands kadetje. Wat vooral de aandacht trok, was de zendapparatuur, die aan de rand van een enorm grasveld stond opgesteld. Het wandeltrio besloot snel om een gesprekje met de blanke en donkere snuiters aan te gaan, die er aan het prutsen waren. Frank opende in bloemkool-Duits, maar kreeg een Engels antwoord. Geert nam het gesprek gelijk over, want Theo kan immers alleen plat-Achterhoeks. De jongste gast zei gelijk lachend dat het praatje gerust in het Nederlands mocht en het ijs was gebroken.

Het duo was bezig met het testen van een drone en het zag er allemaal flink technisch uit. Omdat onze landgenoot ons er best wel sportief uit vond zien, nodigde hij ons uit om efkes mee te lopen naar de bus. Uit een geheime kist, met een code slot en meer beveiligingssnufjes, haalde hij vol trots een prachtig rode-oranje gekleurde drone. En… zo ging hij verder, dit is de snelste cameradrone ter wereld. De mond van Geert viel bijkans open, Frank begon wat zenuwachtig heen en weer te bewegen, terwijl het bovenlipje van Theo lichtelijk trilde. Het futuristisch ogende kleine apparaat wordt gebruikt door Red Bull bij de Formule 1. David Coulthard en Max Verstappen hebben er al mee getest en de drone haalt een snelheid van 350 kilometer per uur. (Jullie geloven hier natuurlijk helemaal niets van, maar zoek eens op You Tube, Red Bull Formule 1 drone)

Helemaal vol van deze verbazingmooie meet en greet met het drone testteam van Red Bull, werden de laatste kilometers ingezet. Op 817 meter voor de finish liepen we eindelijk onder de A1 door, iets wat Theo al een keer of 27 had aangekondigd. Bijna was Deventer bereikt, maar om echt op het eindpunt te arriveren, moest er nog effen een oversteek met een pontje worden gemaakt. Hoewel er sprake was van enige deining, verliep ook dit onderdeel eigenlijk best vlekkeloos.

Om 14.26 uur werd de finish gehaald en konden de klokjes weer worden ingedrukt en stonden er dik 19 kilometer op de teller. Een schitterend zonnig wandelavontuur van Zutphen naar Deventer kwam ten einde. De parels van de IJssel zijn de moeite meer dan waard en een absolute aanrader voor iedereen die van wandelen, water, vogels, natuur en taart houdt! (FR)

De snelste cameradrone ter wereld, dat door Red Bull gebruikt wordt bij de Formule 1

De Hondsrug bij Exloo(Drenthe)

Hunebed D31

Vanuit onze vakantiebestemming op het Landalpark is het een paar kilometer rijden naar het centrum van Exloo, waar de wandeling start. De tocht van ruim 12 km gaat door het buitengebied van Exloo waar je een mooi beeld krijgt van het glooiende landschap van de Hondsrug. De tocht gaat langs diverse grafheuvels en het Hunebed D31 en sluit af met een grote ronde over natuurgebied het Molenveld.

Midden in Exloo, tegenover het gemeentehuis staat de schaapskooi. Van oudsher heeft Exloo al een schaapskudde. Vroeger waren de schapen eigendom van diverse boeren. De herder (of “scheper”) haalde ’s morgens de schapen op en bracht ze ’s avonds weer terug. Deze unieke en prachtige wandeling van de schapen dwars door het dorp is er nog altijd.

Van april tot oktober trekt de herder dagelijks om 10.00 uur met zo’n 250 Drentse heideschapen vanuit de schaapskooi in het dorp naar het schitterende natuurgebied Molenveld. Soms blijft de kudde overnachten in een wolvenraster maar meestal gaan de schapen terug naar de schaapskooi. Er liggen hier een paar mooie grote heidevelden met jeneverbesstruiken in het gebied. Bij mist werden de schapen nog wel eens aangezien voor ‘witte wieven’, vooral door lieden die te diep in het glaasje hadden gekeken.

Schitterende oude eiken en linden stofferen de dorpsrand. In de boswachterij van Exloo wisselen gesloten naald- en loofbos, open heide en stuifzanden elkaar af. Het glooiende landschap maakt het een heerlijk gebied om een paar uur rond te dwalen. 

Tussen de dorpen Exloo en Valthe in het Hunzebos ligt hunebed D31. In feite gaat het hier om de restanten van een hunebed. Van de vijf dekstenen is er nog slechts één bewaard gebleven en die rust niet meer op de draagstenen, waarvan er nog zes over zijn. De beide sluitstenen zijn er nog wel. Ook is de aanzet van de dekheuvel te herkennen. Het hunebed is oost-west georiënteerd en is ongeveer 7 meter lang en ruim 3 meter breed.

Tijdens mijn wandeling over de Hondsrug kom ik een aantal keren een keienweg tegen. Deze keienwegen zijn gemaakt van veldkeien die lang geleden met het landijs vanuit Scandinavië zijn aangevoerd. Tijdens het omspitten van de grond voor de bosaanplant kwamen ze tevoorschijn en ze zijn toen gebruikt om de zandwegen te verharden.

Als ik weer terug ben in het dorp, lees ik op een informatiebord dat de schapen deze week verblijven in de Odoornerdennen en dat ze dus vandaag niet om 16.00 uur terugkeren bij de schaapskooi, jammer ik had het graag gezien.

AVA '70 organiseert Wandeling voor Wereld Alzheimer Dag: Samen in Beweging

De wandeling trok een diverse groep deelnemers

Afgelopen zaterdag 21 september stond in het teken van Wereld Alzheimer Dag, met als thema “samen in beweging”. Wereld Alzheimer Dag is een themadag ter bevordering van wereldwijde aandacht voor de ziekte van Alzheimer en alle andere vormen van dementie. Atletiekvereniging AVA '70 organiseerde een speciale wandeling van ongeveer 4 kilometer waarbij de nadruk lag op het samenbrengen van mensen. De wandeling, die plaatsvond in de prachtige omgeving van ’t Walfort en voerde langs de beek Boven Slinge, trok een diverse groep deelnemers. Onder hen bevonden zich mensen met dementie, hun familieleden, vrijwilligers van Stichting Alzheimer Oost-Nederland, lokale belangenbehartigers en een afvaardiging van de Gemeente Aalten.

Waar het begon… 

In april dit jaar werden (sport)verenigingen in de gemeenten Aalten, Oost-Gelre en Winterswijk door Stichting Alzheimer Oost Nederland schriftelijk uitgenodigd voor een informatiebijeenkomst op het gemeentehuis in Aalten. Deze bijeenkomst was bedoeld om elkaar te informeren en te inspireren om op die manier de krachten te bundelen om ‘Samen in beweging’ te zijn”. Dit alles met het oog op de Wereld Alzheimer Dag op 21 september. Een heel goed initiatief dacht het bestuur van AVA ’70, daar doen we aan mee!

Een dag van Verbinding en Beweging

Het evenement begon met koffie en wat lekkers. Vervolgens nam wandeltrainster Anita Hoornenborg het voortouw om te vertrekken. Tijdens de wandeling was er volop gelegenheid voor gesprekken en het delen van ervaringen. Onderweg moedigden we elkaar aan en genoten van de mooie natuur. De sfeer was gemoedelijk en er werd veel gepraat. Voor velen was het een waardevolle gelegenheid om even uit de dagelijkse routine te stappen en samen actief te zijn.

Samen Sterk

Na afloop van de wandeling was er een lunch bij het clubhuis van AVA '70 waar deelnemers konden napraten onder het genot van een riant gedekte tafel met broodjes, beleg, tosti’s, komkommer, tomaatjes, melk en jus d’orange. De aanwezigheid van een afvaardiging van de gemeente Aalten onderstreepte het belang dat de gemeente hecht aan initiatieven zoals deze. “Het is heel mooi om te zien hoe de gemeenschap samenkomt om mensen met dementie en hun families te ondersteunen,” aldus wethouder Joop Wikkerink. “Samen in beweging zijn, zowel letterlijk als figuurlijk, is essentieel voor het welzijn van iedereen.”

Een stap in bewustzijn

De wandeling van AVA '70 was niet alleen een sportieve activiteit, maar ook een belangrijke stap in het vergroten van het bewustzijn rondom dementie en het bevorderen van sociale inclusie. Het evenement toonde aan dat samen in beweging zijn een krachtig middel is om verbinding en begrip te creëren. Het initiatief werd afgesloten met een dankwoord aan alle vrijwilligers en deelnemers.

Annemarie Arentsen

Secretaris Atletiekvereniging AVA ‘70

Foto's van de 4e dag van de Nijmeegse Vierdaagse

Siep van Schepen en Andre Bruil

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiejesdief

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

Dag 1,  dag 2 en dag 3 zijn al gepubliceerd!

Foto's van de 3e dag van de Nijmeegse Vierdaagse

Respect voor deze militairen

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

Foto's van de 2e dag van de Nijmeegse Vierdaagse

Een welverdiende rustpauze

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

deel 5

Foto's van de 1e dag van de Nijmeegse Vierdaagse

Evelien Hillen, Andre Ketelarij en Theo Bauhuis

Klik op de link voor de foto's van Erci Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

Scholtenpad 8e etappe: Corle (slot)

De roeibootjes in het idyllische haventje bij de Gulle Smid dobberden werkeloos rond 

De 8 dagwandelingen van het Scholtenpad zijn tussen de 19 en 23 km lang, voeren door de fraaie buurtschappen van Winterswijk en gaan zoveel mogelijk over onverharde paden. Het gaat om 7 rondwandelingen en één wandeling van station naar station. Het doet het stadje Bredevoort aan en verder de buurtschappen rond Winterswijk zoals Woold, Kotten, Corle, Ratum, Brinkheurne, Miste, Huppel en het dorp Meddo. Daarnaast ook de kerkdorpen Vragender en Lievelde in de gemeente Oost Gelre. We willen proberen om ieder kwartaal één van deze tochten te gaan lopen.

Scholtenpad 8e etappe Corle: donderdag 2 mei 2024 (19.1 km)

Grande finale

Soms dan vallen alle puzzelstukjes mooi op hun plek en dat was zeker het geval bij de slotaflevering van ons wandelavontuur. Afgelopen donderdag liepen wij de 8^e en tevens laatste etappe van het Scholtenpad en natuurlijk hoop je dan op fijne omstandigheden om deze expeditie op waardige wijze af te sluiten. Nou, bij onze rit naar de startlocatie was het gelijk al een feestje. De hazen dartelden door het lange gras. De ooievaar had zijn plek op het wiel ingenomen en een tweetal reeën liepen rustig te grazen in het weiland. Dit laatste heeft overigens alleen Theo waargenomen, maar hij beweerde bij hoog en laag dat op een afstand van een metertje of 280 duidelijk het duo te zien. Om niet gelijk herrie in de hut te hebben, gaven we maar snel toe. Veel belangrijker was natuurlijk dat het heerlijk fijn korteboksen-weer bleek te zijn, dus had het zonnetjes deze dag vrij spel op onze melkflessen. Dit was overigens geen overbodige luxe na een half jaar slagregens. Een prachtige meevaller, derhalve…..

Zo werd er om even na kwart over zeven een kickstart gemaakt met de laatste route, die ons zou brengen op vele bekende plekken, die gerust gerekend mogen worden tot de pareltjes van Wenters. In de Wooldse dreven werd eerst de Gulle Smid aangedaan, waar het overigens op dit achterlijk vroege tijdstip volledig uitgestorven was, dus we naar de koffie konden fluiten. Ook de roeibootjes in het idyllische haventje dobberden werkeloos rond en werd raps besloten de route maar snel te vervolgen. De tweede toeristische trekpleister was de watermolen bij Berenschot, maar ook hier was het nog akelig stil. Ja, het rad draaide vrolijk rond, dus besloot onze paparazzi-fotograaf, Geert, nog maar weer eens zijn toestelletje tevoorschijn te toveren en maakte direct zeker 27 foto`s. Stel dat er wat onscherp zijn, dan heb je in ieder beval nog wat reserve, zo zal hij wel weer gedacht hebben.

We waren inmiddels een kilometertje of 8,4 onderweg en werd het de hoogste tijd om even lekker te pauzeren. Het leuke van dit soort momenten is dan altijd, dat eindelijk zichtbaar wordt, wat er van thuis is meegegeven. We verschillen dan altijd behoorlijk van elkaar, zo wordt al snel duidelijk. Frank heeft een potsig trommeltje bij zich, waarin keurig drie maisgekleurde boterhammen zitten met Edammer jonge kaas. Geert heeft vrouwlief Ina naar de Warme Bakker gestuurd om een zak met een stuk of 8 krentenbollen te kopen. Ze zal vast en zeker hebben gezegd, dat hij dit echt niet allemaal alleen hoeft op te eten, maar iedereen die de smiestert een beetje kent, weet natuurlijk dat delen in zijn woordenboek niet voorkomt. De nestor Theo heeft zich dit keer getrakteerd op bruine bolletjes met pindakaas. Met stukjes uiteraard, want daar is hij razend dol op. Slokje drinken om na te spoelen en snel werd er koers gezet in de richting van Corle, waar de geur van gemaaid gras de boventoon voerde. Heerlijk natuurlijk en zeker ook stemming verhogend. 

De gesprekken tijdens het wandelen vallen zelden stil, al is het niveau af en toe best bedenkelijk. Nadat de wereldse problemen de revue hebben gepasseerd, iets waar we in de regel heel snel mee klaar zijn, gaat het best vaak over zaken die thuis spelen of bij de club. Opvallend is dan, dat vooral bij het laatste het afzeikgehalte snel toeneemt en dat is natuurlijk best jammer en totaal onnodig. Nadat we ruim over de helft zijn, houden we een stop bij minicamping `t Voorde. De boerderij is gedateerd uit 1895, ja we doen ook nog een beetje aan geschiedenis en zittend op un benksken, bestellen we een cappuccinootje. Het bijzondere van deze rustplek is, dat de koffiebonen hier niet gemalen blijken te worden, maar gezaagd en dit geeft een hele bijzonder fijne aroma, zo bleek al na enkele teugjes. Genieten geblazen natuurlijk in het zonnetje, terwijl de thermometer inmiddels de 20 graden dik gepasseerd was.

De eindsprint werd even na half 12 ingezet en Theo, 68 jaar schoon aan de haak, rechtte zich de rug nog eens en zette de pas er nog eens stevig in. Geert volgde trouw, terwijl Frank er met zijn kromme pootjes op enige afstand achteraan köttelde. In het prachtige Mentinkbos, waar het fluitekruid weelderig de berm sierde, werd nog even stilgestaan bij een heilig huisje, waar verschillende beeldjes, steentjes en hebbedingetjes vast en zeker een bijzonder achtergrondverhaal hebben, maar waar we slechts naar kunnen gissen. In het zicht van de finish van onze 8 etappes, dus na een kilometer of 159 begon Theo zich uit het niets ineens wat röspelig te gedragen.  Of hij zijn wandelende kompanen wilde testen op hun weerstandsvermogen zullen we nooit weten. Wel kreeg hij net op het juiste moment in de gaten dat dit geen manier is om 8 overheerlijke wandeldagen te besluiten. Als goedmakertje gaf hij snel aan, dat het mooi zou zijn om de traditie van het wandelen van een fijne tocht in de natuur ook in de toekomst voort te zetten. En zo zal het ook geschieden. (FR)  

AVA`70 presenteert nieuw trainersduo sportief wandelen

Anita Hoornenborg (links) en Nicola Piepers, het nieuwe trainersduo van AVA'70

Vele jaren was Dirk ter Maat het gezicht van de tak “Sportief wandelen” bij AVA`70 en heeft vele honderden tochten in de omgeving begeleiding gegeven aan de groep wandelaars. Sinds januari van dit jaar is het wandelstokje overgenomen door een duo, namelijk Anita Hoornenborg en Nicola Piepers.

Anita wandelde al veel in de vrije tijd en wilde dit best wel gaan combineren met het voeren van gezellige gesprekken. Daarom meldde ze zich aan bij AVA`70 waar ze als begeleider van de groep ‘Sportief Wandelen’ op de dinsdagmiddag op pad gaat. Het wandelen wordt afgewisseld met tempowisselingen en spierversterkende oefeningen. Zeker een belangrijk onderdeel vormt na afloop het koffiemomentje in het clubhuis. In de toekomst wil Anita graag het diploma wandeltrainer gaan halen.

Nicola Piepers is afkomstig uit Dinxperlo en is altijd bezig geweest met sport gerelateerde activiteiten. Ze neemt bij AVA`70 de maandagavondtrainingen voor haar rekening, die bestaan uit 1,5 uur Powerwalking. Het is een vorm van wandelen in een stevig tempo, waarbij je hartslag (flink) omhoog gaat, maar je nog wel comfortabel kunt blijven ademen. Powerwalken kan helpen om de gezondheid te verbeteren, gewichtsverlies bevorderen, bloeddrukverlagend en een betere balans te krijgen van de spijsvertering. Elke training start met een warming up, gevolgd door het wandelen op tempo, waarbij er onderweg de diverse spierversterkende oefeningen worden gedaan. De training wordt afgesloten met de cooling-down in het krachthonk of lekker in de buitenlucht. Het powerwalken en ook het sportief wandelen is zeer geschikt voor hardlopers die even pas op de plaats moeten maken in verband met een blessure of als aanvulling op de reguliere hardlooptraining.

Anita en Nicola vormen een ‘super- match’, zoals ze zelf aangeven en zijn ook met heel veel enthousiasme aan de slag gegaan. Mogelijk dat het duo zich in de toekomst ook nog gaat richten op andere doelgroepen. Hierbij kan dan gedacht worden aan mensen met diabetes, obesitas en hart- en vaatziekten. In dat geval zal er ook extra expertise worden ingeschakeld om hier op een goede en verantwoorde manier begeleiding aan te geven. (bron)

Scholtenpad 7e etappe: Huppel

Theo, Frank en Geert

De 8 dagwandelingen van het Scholtenpad zijn tussen de 19 en 23 km lang, voeren door de fraaie buurtschappen van Winterswijk en gaan zoveel mogelijk over onverharde paden. Het gaat om 7 rondwandelingen en één wandeling van station naar station. Het doet het stadje Bredevoort aan en verder de buurtschappen rond Winterswijk zoals Woold, Kotten, Corle, Ratum, Brinkheurne, Miste, Huppel en het dorp Meddo. Daarnaast ook de kerkdorpen Vragender en Lievelde in de gemeente Oost Gelre. We willen proberen om ieder kwartaal één van deze tochten te gaan lopen.

Scholtenpad 7e etappe Huppel: maandag 6 november 2023 (22.3 km)

Het gebeurde in Huppel’

De aanloop naar de wandeletappe van het befaamde Scholtenpad verliep tot noch toe zelden soepel en ook bij de 7e en voorlaatste shuffel bleek dit het geval. Geen dubbele afspraken, werksmoes of lichamelijke malheur was de aanleiding, maar dit keer op het psychische vlak. Geert gaf zaterdagmorgen aan, dat het doorgaan op losse schroeven stond, vanwege het feit dat hij last had van de spanning. Opvallend genoeg ging het niet om toenemende spanning, maar juist dalende en dat maak je niet vaak mee bij hem. We besloten het even aan te zien en na een voortreffelijke prestatie `s middags bij zijn 99e deelname aan de Boekeldercoss, hadden we het idee dat het wel goed zou komen. Niets bleek echter minder waar, want ook op de day after, bleek het probleem zich nog steeds voor te doen. Nestor Theo nam het initiatief om gewoon van start te gaan en dan zou onderweg wel blijken of en waar het schip zou stranden. Geert stemde er mee in en Frank sloot zoals gewoonlijk maar nietszeggend aan.

Om even over half negen werd tred gevat voor de etappe met een lengte van een kleine 22 kilometer. Via het centrum van Winterswijk ging het al redelijk snel naar het buitengebied, waar bekende paadjes en slootkanten werden afgewisseld met prachtig nieuwe karrasporen, bospassages en klinkerwegen. De stemming was, evenals het weer, opperbest en het vrolijke drietal  was zoals altijd ouderwets luidruchtig op dreef. Hier maalde echter niemand om, want iedereen lag in bed of was aan het werk, want de eerste 7,8 kilometer haalden we geen mens in, hoefden we geen anderen te begroeten, zodat Frank van verveling maar naar de koeien begon te zwaaien, die gepasseerd werden. Zij zullen er wel hun bedenkingen bij hebben gehad, want de meesten gingen rustig door met hetgeen ze bezig waren.

De eerste rustpauze zullen we niet snel vergeten, want Theo trakteerde. Uit zijn fraaie groene rugzakje toverde hij een zak met haverkoeken tevoorschijn, die vrouwlief erin had gestopt om te delen. Allemachtig wat een lekkernij was dit en met name Geert genoot met volle teugen. Hij leek helemaal over zijn dip heen te zijn en begon waarachtig weer wat plaatjes te schieten van de prachtige omgeving en dat is een goed teken, zo weet iedereen die zijn site een beetje volgt. Het trio ging verder op weg naar Huppel, maar dit Wenterse gehucht bleek verder weg te liggen dan gedacht. Bij het passeren van de Ratumse beek, fladderde ineens een prachtig gekleurd vogeltje voorbij. Volgens spotter Theo was het een vrouwelijk roodborstje, terwijl Frank zeker wist dat het een mannelijke goudvink was. Nou, toen hadden we daadwerkelijk de poppen aan het dansen. Beiden zijn immers aller gruwelijkst eigenwijs , dus had Geert alle moeite om de boel te sussen. Zeker 230 meter lang werd er niet gepraat en dit was een geheel nieuwe ervaring, die nog niet eerder was voorgekomen.

Besloten werd een afkoelingsperiode in te lassen bij het passeren van een houten bankje. De kilometerteller stond intussen op 14,1 dus werd het tijd voor krentenbolletjes, mueslirepen en een fris bekertje kiwisap. Puur genieten natuurlijk en de sfeer klaarde gelijk op. Dit was echter van korte duur, toen Frank ineens geweldig begon te foeteren. Een schijtlijster vond het nodig om een kwakkie op de broek van de krullebol te deponeren, tot groot vermaak van zijn twee kompanen. Wrijven maakte de boel alleen nog maar gekker, dus zat er niets anders op, dan de enorme flats gewoon te accepteren. Maar geluk bij een ongeluk, want nauwelijks twintig meter verder ging de youngster juichend door zijn hoeven. Zijn oog was gevallen op een in de zon blinkend kwartje uit 1951. Zijn dag was gelijk weer goed en het muntstuk werd direct veilig op opgeborgen.

Het drietal maakte zich intussen op voor de passage van het centrum van Huppel, maar dit liep helaas uit op een bittere teleurstelling. Onduidelijk was of het kwam dat het maandagmorgen was, maar alle winkels bleken gesloten te zijn. Feitelijk stelde het allemaal niet zo gek veel voor, want precies 4 minuten later liepen de wandelaars al aan de oevers van het Hilgelo. De Wenterse zandafgraving stond door de enorme hoeveelheid regen van de afgelopen periode boordevol met water en dat is altijd een prachtig gezicht. De eindsprint werd ingezet, maar de overmoed sloeg toe. Door forse onoplettendheid werd er nog zeker twee, maar mogelijk drie keer verkeerd gelopen, alvorens de finish werd bereikt. Helaas weer geen fanfare voor de dappere wandelaars, dus maar snel richting huis. Bij de Twee Bruggen werd bij een knapperend haardvuurtje nog snel even geëvalueerd en de algehele conclusie was, dat de voorlaatste etappe er ondanks wat kleine oneffenheden zeker eentje was om in te lijsten!!! Op naar de Grand Finale. (FR)

Beuningen Doddendaelpad (klompenpad)

De Konikspaarden in de uiterwaarden van Beuningen

Oeverwallen, boomgaarden en lidsdodden

Ik ontdek het prachtige buitengebied van Beuningen met de overgang van het kleinschalige landschap op de oeverwal naar de uiterwaarden langs de Waal. Ik wandel langs boomgaarden en weilanden, door bossen en over landgoed Doddendael.

Het Slot Doddendael, ligt statig in het wit met een gracht die bijna droog staat. Het is een najaarsdag maar het lijkt wel lente, klompenpaden blijven boeien. Slot Doddendael is een Middeleeuws kasteeltje, omringd door een slotgracht. Het slot werd gebouwd in de jaren ’30 van de 14e eeuw. Vermoedelijk is het vernoemd naar de lisdodde, een rietsoort met typische, sigaarvormige aren, die ook nu nog rijkelijk in de drassige omgeving voorkomt. Het slot is al in bezit geweest van verschillende families, toen de familie Van Stepraedt het in 1489 kocht voor 4000 goudguldens. In 1526 verkochten ze Doddendael aan hertog Karel van Gelre, die het slot gebruikte als vesting. In datzelfde jaar ondernamen verschillende Nijmegenaren per boot een plundertocht naar het slot en staken het in brand. In 1528 kocht de familie Van Stepraedt het slot weer terug, afgebrand en wel, en begon met het herstel.

In 1585 werd het kasteeltje door de Spanjaarden bezet. Tijdens het Beleg van Nijmegen heroverde Prins Maurits het kasteel en liet het opnieuw in brand steken. Na die brand stonden alleen nog de zware rompmuren overeind. Onvermoeibaar pakte de familie Van Stepraedt het herstel weer op. Deze familie gebruikte het gerestaureerde slot vanaf het midden van de 17e eeuw echter niet meer als hoofdverblijf. Toen de katholieke eredienst verboden werd, stelden zij de slotkelder ter beschikking als schuilkerk. Stiekem gingen de katholieken uit de buurt hier naar de mis. Van die schuilkerk zijn nu nog altijd resten te zien. De laatste grondige restauratie van Slot Doddendael dateert van 1972. Sindsdien is Slot Doddendael een populair en veelgebruikt decor voor feesten, diners, trouwerijen, vergaderingen en congressen.

Een paar kilometer verder zijn de uitzichten over de Waal prachtig, je loopt door de lage waterstand vlakbij het water van de rivier en ziet de schepen dicht voorbijkomen. Door de uiterwaarden gaat het pad verder, mooie wilgen half in het water. Aan de overkant van de Waal de kerktoren van Slijk-Ewijk, in het westen de brug bij Ewijk en in het oosten de boogbrug bij Nijmegen. Even verderop kruisen een heel aantal konikspaarden precies mijn pad. Een kudde in de wildernis moet voor zichzelf zorgen en daarom zijn de hengsten en merries vaak minder mak dan tamme paarden. Alles en iedereen kan voor hen gevaalrijk zijn. Wie goed oplet weet precies aan de stand van de oren en de houding wat er in het paard omgaat heb ik al eens ergens gelezen. Afstand houden blijft belangrijk en ik ben dan ook op mijn hoede. Gelukkig gaat het allemaal goed en het is ook een machtig mooi gezicht om er zo dicht langs te lopen, kan ik achteraf wel zeggen!

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Winssen Ambst- en Rijkspad (klompenpad)

De appelboomgaard achter de kerk van Winssen

Wandelen op de grens van Maas en Waal in het Rijk van Nijmegen

Wandelen op de grens van Maas en Waal in het Rijk van NijmegenOp het Klompenpad het Ambts- en Rijkspad heerst die typische sfeer van een klompenpad. Over paadjes die eigenlijk nooit te betreden zijn maar die door lokale initiatieven bereikt en onderhandeld zijn. Zonder deze lokale bemoeienissen zouden deze paden nooit opengesteld zijn. Daarom loop je over knusse paden in de uiterwaarden en langs fruitbomen in de vele fruitboomgaarden ten zuiden van Winssen. Langs de Biezenwaard en daarna door de uiterwaarden met in de verte de enorme hangbrug van de A50 over de Waal. De schepen ploeteren tegen de stroom in richting Duitsland, koeien die rustig liggen te grazen en net over de dijk zie je de kerk, de kerkromp en de molen van Winssen. Het is een klompenpadwandeling met twee gezichten: de uiterwaarden en de fruitboomgaarden. De laatste zijn qua landschappelijk schoon iets minder maar overal onverhard over intieme paadjes die met bruggetjes over slootjes zijn verbonden, dat heeft ook wel iets.

De Winssense Waarden, ook wel weerden genoemd, zijn gevormd vanaf begin 17e eeuw. Voor die tijd was de Waal een meanderende rivier. Tussen de dijken verlegde de rivier haar loop regelmatig. De Biezenwaard omvat open water, moeras en loofbomen zoals de eik en de knotwilg. Het kleinschalig bosje dicht langs de dijk ligt in het van origine open landschap. Voordat de Waalbanddijk de Waal binnen haar oevers hield, lag de Biezenwaard buitendijks, nu binnendijks. Vandaar de naam waard omdat het oorspronkelijk een uiterwaard was.

Ik start mijn wandeling van ruim 15 kilometer midden in Winssen waar al ongeveer tweehonderd jaar achter de kerk een fruitboomgaard ligt. Nadat de boomgaard aan het einde van de 20e eeuw zijn exploitatiefunctie verloor, raakt de bongerd ernstig in verval. Een groep vrijwilligers heeft eind 2015 groot onderhoud in de boomgaard uitgevoerd om verdere achteruitgang tegen te gaan. De boomgaard heeft hoogstammen maar ook half- en laagstammen en erom heen ligt een authentieke meidoornhaag. Ook worden er oude rassen teruggeplant zoals de ‘Haneman', een oud en in Winssen ontwikkeld appelras.

Het kerkje werd in 1805 gebouwd als zaalkerk, midden op de oude weg tussen het toenmalige Huis te Winssen en het dorp. In 1873 werd de zaalkerk uitgebouwd met een ‘voorschip’ en de klokkentoren. Het kerkje, aangewezen als gemeentelijk monument en als officiële trouwlocatie van de gemeente Beuningen, is een van de pareltjes van het dorp. Sinds 2016 zijn er vanwege teruglopende kerkbezoeken geen diensten meer. Een groepje omwonenden van het kerkje besloot te zorgen voor behoud van dit religieus erfgoed. Vanuit dit initiatief kan het kerkje een ontmoetingsplek zijn voor mensen door middel van kunst en cultuur. Het wordt nu het ‘cultuurkerkje’ genoemd.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum