Hardlopers hebben ook (geen) verstand van voetbal

4 juli 2012 AZSV-PSV met Memphis Depay

‘Rendemant van het talent’

In Nederland bulkt het van het sporttalent! In tal van sporten blinken landgenoten uit in disciplines en worden Europese titels, wereldkampioenschappen en Olympische medailles binnengesleept. Individueel en in teamverband scoren we er lustig op af en dat is in veel gevallen best opmerkelijk, gezien het feit, dat we eigenlijk maar een heel klein landje zijn. We gaan als Oranjegezinde natie vaak massaal achter onze topsporters staan, als successen worden behaald, titels lonken en een feestje op de loer ligt. Max Verstappen is een mega-talent in de Formule 1, dus is het circuit van Zandvoort jaarlijks volledig uitverkocht en overspoelen honderdduizenden racefans de badplaats. Femke Bol is een megageweldige atlete, die grossiert in titels, dus bij de onlangs gehouden FBK-games zat het knusse stadionnetje bommetje vol. De voetballers van Oranje konden tijdens het EK rekenen op de steun van het hele land en bij de halve finale trokken er maar liefst 100.000 fans naar Dortmund om deze talentvolle lichting te supporteren en er een feestje te bouwen. Maar talent alleen is niet voldoende……

We gaan terug naar 4 juli 2012!

Op sportpark Villekamp speelde AZSV een oefenwedstrijd tegen PSV. De miljoenen-formatie uit Eindhoven startte de voorbereiding op het nieuwe seizoen tegen de Aaltense trots en het duel trok maar liefst dik 2700 toeschouwers. Bij de selectie van trainer Dick Advocaat was het 18-jarige talent Memphis Depay, inmiddels een volwaardig lid van de groep en zou de gelegenheid krijgen om zijn kwaliteiten te tonen tijdens dit duel. Het werd een one-man-show van de jongeling, die een voortreffelijke wedstrijd speelde en maar liefst 4 keer doel trof. De ene treffer was nog mooier dan de andere. Het was smullen geblazen voor het talrijke publiek en PSV had een fantastische groeibriljant in handen, dat was wel duidelijk. Depay speelde zich overtuigend in de selectie, was onbevangen op en buiten het veld en scoorde er lustig op los. De supertalentvolle aanvaller mocht al snel verschillende bekers omhoog houden en was een echte publiekslieveling, waarvoor de liefhebbers naar het stadion komen.

Uiteraard ging zijn naam spoedig in Europa rond en in 2015 verkaste het grootste Nederlandse talent sinds Marco van Basten naar Manchester United, maar veel verder dan het veroveren van de FA-cup kwam het eigenlijk niet in anderhalf  jaar. Hij kwam steeds meer op een zijspoor en besloot het bij Olympic Lyon te gaan proberen. Het talent was nog steeds geweldig groot, maar de prestaties op het veld bleven ver, heel ver achter. Memphis scoorde meer buiten de grasmat, door als rapper een plaat te lanceren. Als speler besloot hij het maar eens bij Barcelona te gaan proberen, maar ook hier wilde het niet echt lukken. De aanvaller was bovengemiddeld vaak geblesseerd en was vooral druk met herstellen van de lichamelijke malheur. Om de vrije tijd toch een beetje nuttig te besteden, ging Depay in de kleding en presenteerde zijn eigen merklijn. Na Barça vertrok “team Memphis” naar het Atletico van de razendfanatieke trainer Simeone. Veel euro`s, weinig speeltijd was het recept van de laatste seizoenen en de Madrilleense club besloot dan ook het contract met de Oranje-speler niet te verlengen.

Vrijwel zonder ritme meldde Depay zich begin juni bij het keurkorps van bondscoach Ronald Koeman, die alle vertrouwen had in de talenten van Memphis in combinatie met zijn lichamelijke fitheid. De buitenwereld had zo haar bedenkingen, maar dat is ook wel logisch, want Nederland heeft immers dik 17 miljoen voetbalkenners. Toen de aanvaller ook nog eens met een witte haarband het veld betrad, ging het vooral daarover. Niet zo`n slimme afleidingsactie misschien, want eigenlijk is een dergelijke accessoire alleen voor de allergrootste sporthelden, zoals basketballegende Michael Jordan, `s werelds beste tennisser ooit Björn Borg en atleet Henk Lammers. Jazeker, het AVA`70-icoon heeft dik 30 marathons achter zijn naam staan en dan ben je een grootheid. De hardloop-ster draagt de band dan ook al enkele jaren en het is zeker niet ondenkbaar, dat hij ooit gespot is door Depay, die hier waarschijnlijk wel handel in zag. We kennen inmiddels het resultaat… in een mum van tijd was het belachelijke vodje uitverkocht en kon de voetballer weer een paar ton bijschrijven. Op het veld wilde het allemaal niet zo lukken met de vedette. Eigenlijk was de meest getalenteerde speler van de Oranje-selectie na 6 wedstrijden misschien wel het slechtste jongetje van de klas. Ongelofelijk maar waar……..

Inmiddels maken we ons op voor de Olympische Spelen in Parijs, waar tal van andere Nederlandse sporttalenten in de arena zullen verschijnen om het allerbeste in zichzelf naar boven te halen. Bij de atletieknummers gaat de aandacht vooral uit naar Femke Bol. De 24-jarige hardloopster is gezegend met allergruwelijkst veel talent en laat dit vrijwel altijd zien. De goedlachse blondine heeft inmiddels al een enorme waslijst aan titels en het plezier spat er werkelijk vanaf. En is het een keertje wat minder, dan is het talent zelfkritisch op haar eigen prestaties en doet ze er bij de trainingen nog een schepje bovenop.  Tijdens de laatste wedstrijd in eigen land, de FBK-Games was er sprake van een heuse “Bol-mania”. Het knusse Overijsselse stadionnetje zat helemaal vol met atletiekfans en de hoofdrolspeelster genoot met volle teugen. Momenteel werkt ze toe naar 8 augustus a.s. wanneer de finale van de 400 meter horden op de kalender staat. Een Oranje-mars van tienduizenden landgenoten, zoals bij het voetbal, in de richting van atletiek-arena in Parijs is niet erg aannemelijk. Dat het supertalent een medaille gaat scoren is vrijwel zeker, dat ze goud haalt zeker mogelijk. Wars van sterallures werkt ze toe naar het toernooi en zal topfit en vooral gretig aan de start staan om te gaan oogsten.

Memphis Depay en Femke Bol! Beide gezegend met onwaarschijnlijk veel sporttalent en toch zo verschillend. De voetballer heeft vooral financieel het maximale rendement uit zijn talenten gehaald, maar als speler veel te weinig prijzen gescoord. Bol jaagt telkens naar nieuwe records en eremetaal en ze heeft daar onwaarschijnlijk veel plezier in. De atlete haalt op het sportieve vlak het maximale rendement uit haar talent en hopelijk wordt Femke Bol dan ook op 8 augustus in Parijs gekroond tot het beste meisje van de klas! (FR)

Topatleet Abel Sikowo: 'Aalten bedankt'

Abel Sikowo bedankt Erik Luiten hartelijk voor het bezoek aan zijn melkveebedrijf

Hij kwam, zag en overwon. Het bliksem bezoek van atleet Abel Sikowo aan Aalten duurde nauwelijks 24 uur, maar het leverde hem veel meer op dan alleen de winst bij de Ducona 10 kilometerrun bij de GTM-Loop. Zaterdagmiddag 20 mei arriveerde Abel rond 14.00 uur bij zijn tijdelijke, prachtige onderkomen, B & B de Meiberg 1 van Evert-Jan Westervelt en zijn vrouw Yvonne en de begroeting was allerhartelijkst.

De Oegandese topper van het NN Running Team koos er voor om als voorbereiding op de wedstrijd gelijk even een powernap te nemen. Ruim voor de start vertrok Abel richting het centrum om zich goed warm te draaien voor de populaire Ducona 10-kilometerrun, waarbij hij als absolute favoriet van start ging. Sikowo ging er gelijk na het vertrek als een komeet vandoor en liet de rest van het ijzersterke deelnemersveld gelijk zijn hielen zien. In een schitterende stijl vloog de toploper door de straten, tot groot enthousiasme van het talrijke publiek. Met een machtige eindsprint kwam de Oegandees over de finish in een fantastische eindtijd van 29.01 minuten. De winnaar leek nauwelijks vermoeid en knoopte er gelijk maar breedlachend een ereronde aan vast en deelde talloze high-fives uit. Bij de prijsuitreiking kreeg de sympathieke Abel weer een enorme ovatie en genoot met volle teugen. Dat deed hij zeker ook een half uurtje later, toen de winnaar met zijn teamgenoot Björn Koreman en een stel andere toplopers op het bomvolle terras een drankje nuttigde.

Na een goede nachtrust, gingen Abel en Koreman zondagmorgen al weer vroeg op pad voor een rustige duurloop in de richting van Bredevoort, waar ze via de Grote Gracht rondom de Slingeplas draafden. Het tempo was inmiddels al flink opgeschroefd en passanten keken zich de ogen uit bij de passeren van het hardlopende duo. Na de douche kregen de gasten een voortreffelijk sportontbijt voorgeschoteld en Abel liet zich al het lekkers prima smaken en stond de rest van het gezelschap aan tafel lachend te woord. Hij had het zichtbaar naar zijn zin.

En toen volgde het volgende hoogtepunt van het korte bezoek aan Aalten, namelijk een bezoek aan een Nederlands melkveebedrijf. Met een bezoek aan de moderne “farm” van Erik Luiten ging er voor de snelle atleet een droom in vervulling. Hij keek zich de ogen uit, aaide de kalfjes, gaf de koeien te eten en stelde de ene na de andere vraag. Sikowo was helemaal in zijn element bij het moderne boerenbedrijf en Luiten nam alle tijd om Abel te laten genieten van het bezoek. Een warme handdruk en een welgemeend bedankje vormden de waardevolle beloning voor de gastvrije boer. Abel Sikowo nam, nauwelijks 24 uur na zijn komst alweer afscheid, maar gaf aan volgend jaar graag terug te willen komen, want hij had ontzettend genoten van zijn verblijf in Aalten! (FR)    

Kaptagat: Home of the champions

Om klokslag 5:00 uur stormen 45 atleten de weg op voor hun 35 kilometer

Zoals sommigen wellicht al weten werk ik ondertussen een jaar voor Global Sports Communication in Nijmegen. Het management van ’s werelds beste hardlopers, ikzelf werk op de marketing afdeling. De meeste lopers die bij het management horen komen uit Oost-Afrika en dan vooral uit Ethiopië, Oeganda en Kenia. Eind maart is het zover, ik ga voor het eerst naar Kenia. Omdat we op 18 april de NN Mission Marathon organiseren zullen we het bezoek in Kenia gebruiken om foto’s en video’s op te nemen voor social media, sponsoren en pers. Eliud Kipchoge, wereldrecordhouder en de eerste man onder de twee uur, zal op 18 april ook aan de start staan.

Op maandag vlieg ik met twee cameramannen en één fotograaf naar Nairobi, de hoofdstad van Kenia. Een paar uur later vervolgen we onze reis met een binnenlandse vlucht naar Eldoret, een plaatsje in het westen van Kenia. Eldoret staat bekend als standplaats voor Europese top hardlopers die op hoogte willen trainen. Eldoret ligt op zo’n 2000 meter boven zeeniveau. Global Sports Communication heeft op een half uur rijden van Eldoret een eigen kamp waar de atleten zitten, Kaptagat. Hier woont en traint een groep van zo’n 25 atleten, waaronder Eliud Kipchoge dus. De atleten komen op maandag aan en vertrekken zaterdagochtend, na de training, voor het weekend naar huis, op maandag komen ze weer in het kamp. Week in, week uit, alles om twee marathons per jaar zo hard mogelijk te lopen.

De eerste dag staat vooral in het teken van een introductie, rondleiding en veel interviews. Omdat we een aantal maanden de social media kanalen van het NN Running Team en de atleten moeten vullen zijn de dagen goed gevuld met het maken van foto’s en video’s. De mannen lopen gemiddeld richting de 200 kilometer per week, in de ochtend een lange training, ’s middags 10 kilometer uitlopen. ’S Middags loop ik zelf 10 km mee, uitlopen is ongeveer 4:30 – 5:00 per kilometer dus dat is goed te doen, zelfs op 2400 meter hoogte. Geweldig mooi om over de welbekende rode zandpaden door de bossen van Kenia te lopen met ’s werelds allerbeste atleten.

Donderdag staat in het teken van een 35 km long run, het hoogtepunt van de week. Om 4:30 uur in de ochtend vertrekken we uit het hotel om op tijd te zijn voor de start. Rond de klok van 5 uur hebben zich al zo’n 45 atleten bij de poort van het kamp verzameld. 25 atleten uit het kamp en zo’n 20 atleten die aan de poort wachten om aan te kunnen haken. Om klokslag 5:00 uur stormen 45 atleten de weg op voor hun 35 kilometer. Wij zelf zitten achterin een pick-up met alle camera’s. Daarnaast rijdt er ook nog een busje mee om alle atleten van drinken te voorzien. Ik druk mijn horloge in om te kijken hoe hard ze gaan. Na 5 kilometer komen ze door in 16 minuten, nog 30 km te gaan. Elke 5 kilometer krijgen de atleten drinken uit het busje, omdat Eliud een aantal sponsorverzoeken heeft voor foto’s en video’s van het drinken was er besloten dat ik de drinkfles vanuit de pick-up aan Eliud moest geven. Elke 5 km kwam hij naast de auto lopen om de fles aan te pakken, prachtig om te doen! De kilometer tijden zijn allemaal rond de 3:10-3:15, waanzinnig hoe hard dat gaat. Extra knap is dat ze het grootste deel van de run niet over asfalt lopen maar over heuvelachtige zandwegen met grote stenen.

De rest van de dagen doen we nog veel interviews, fotoshoots en corona testen voordat we weer naar huis gaan. Een prachtige ervaring in een prachtig land. Het respect is groter en groter geworden! Geniet van de mooie foto’s!

Tim te Brake

Tim zit zelf achterin de pick-up

Wereldster traint op atletiekbaan in Winterswijk

Dina Asher-Smith bij het clubgebouw van AV-Archeus in Winterswijk

De atletiekbaan van AV Archeus in Winterswijk heeft dit weekend een wereldster op bezoek gekregen. De Britse atlete Dina Asher-Smith, dit najaar wereldkampioene op de 200 meter en winnaar van het zilver op de 100 meter, werkte in Winterswijk enkele trainingen af als herstel na de WK van Doha.

Asher-Smith (23) verbleef in een hotel in Winterswijk en is voor een consult bij een fysiotherapeut in de Duitse grensplaats Vreden geweest.

De Britse atlete was al tweemaal Europees atlete van het jaar en winnares van het brons op de Olympische Spelen van Rio op de 4 x 100 m estafette. Ze geldt als de grote concurrente van Dafne Schippers op de 200 meter bij de Olympische Spelen komende zomer in Tokio. De sprintster toonde zich enthousiast over de kwaliteit en faciliteiten van de Winterswijkse baan. (bron)

Cindy Brussé op weg naar het WK

Cindy Brussé tijdens het NK in Rotterdam (foto: Marathon-photos.com)

Ze won een zilveren medaille bij de NK voor masters, was de snelste atlete bij de Triatlon van Aalten en verzekerde zich van WK-deelname in 2017. Het sportjaar van triatlete Cindy Brussé is meer dan geslaagd.

AALTEN - Zes dagen in de week is de 42-jarige Aaltense bezig met haar sport, alleen op vrijdag heeft ze een welverdiende rustdag. Hoewel het wedstrijdseizoen ten einde is, traint ze volop door. "Vorig jaar heb ik na het seizoen drie maanden niet gefietst, mijn conditie was daarna helemaal weg. Van deze fout heb ik geleerd." Naast haar strakke trainingsschema's, die gemaakt worden door oud-Olympiër Eric van der Linden, werkt Cindy als spoedeisende hulp-arts in het ziekenhuis van Winterswijk. "Mijn moeder wilde het liefst dat ik chirurg zou worden, maar die operatiekamer vond ik maar niks. Als spoedeisende hulp-arts weet je nooit hoe je dag eruit gaat zien, daardoor blijft het interessant." Haar baan is geen belemmering voor haar sport. "Dit is heel goed te combineren. Ik werk 36 uur per week en ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn rooster. Er blijft voldoende tijd over om te trainen."

Na haar nationale titel op de sprinttriatlon in 2015 maakte Cindy deze zomer op de NK in Rotterdam de overstap naar de Olympische afstand. Bij dit onderdeel wordt er 1500 meter gezwommen, 40 kilometer gefietst en 10 kilometer hardgelopen. Ze won zilver en kwalificeerde zich direct voor de WK. "De Olympische afstand ligt mij goed, alleen krijg ik bij het hardlopen steeds last van kramp. Hier had ik eerder bij lange survivalruns ook al last van." De overstap vanuit de sprinttriatlon was voor Cindy een logische, met het oog op de WK voor agegroupers in 2017. Cindy start hier in de leeftijdsklasse 40-45 jaar. Dit toernooi, dat plaats vindt van 14 t/m 17 september, wordt op hetzelfde parcours gehouden als het NK. Ondanks deze uitgelezen mogelijkheid om te mogen starten op een mondiaal toernooi, twijfelt ze over haar deelname. "Ik ben het niet eens over het inschrijfgeld. Normaal kost een triatlon ongeveer 80 euro en een grote wedstrijd 120 euro. In Rotterdam is het inschrijfgeld 350 euro, dit vind ik te veel. Ik ben nog in dubio maar nu we het er zo over hebben, denk ik toch dat ik wel meedoe", zegt ze lachend. De komende tijd wil Cindy haar zwakke onderdeel, het wielrennen, aanzienlijk verbeteren. "Na het zwemmen lig ik altijd vooraan in het veld, maar bij het wielrennen heb ik dan veel moeite om de aansluiting te maken. Ik word natuurlijk wel steeds ouder, maar ik ga er in ieder geval alles aan doen om volgend jaar nog een stap te maken." Naast de WK richt Cindy zich met haar team op de eredivisie en start ze op enkele NK's. Op korte termijn heeft Cindy een ander hoofddoel: "De 10 kilometer onder de 42 minuten lopen." (bron)

Uitzending gemist: Dafne Schippers in Holland Sport

Dafne Schippers

Vrijdagavond was Dafne Schippers te zien in Holland Sport. Wilfried observeert haar als zij met haar coach Bart Bennema minutieus werkt aan haar snelheid. Coach Bart Bennema traint Schippers sinds haar vijftiende. Wat kunnen we volgens hem de komende tijd van zijn pupil verwachten? ‘Een logisch vervolg zou zijn dat ze herhaalt wat ze gedaan heeft. 

Haar pr op de 100 meter is 10.81. Ze zal niet ineens 10.06 gaan lopen, maar misschien lukt het wel om onder de 10.80 te lopen. Op het WK liep ze de 200 meter in 21.63. Het zou mooi zijn als ze daar de komende tijd nog twee, drie keer onder loopt. Maar vergeet niet dat alles mee moet zitten om tot zo’n prestatie te komen: de vorm, de baan, het weer. Alles moet kloppen. Bekijk hier de uitzending

Katja Demkes en haar ontmoeting met Paula Radcliffe

Hello Geert, where's Katja now? I' dont know Paula!

Een tijdje terug lees ik op Geert zijn site dat Paula Radcliffe aan de Montferlandrun mee gaat doen. Mijn idool. Door Paula ben ik ook gaan hardlopen. Mijn God wat ben ik een fan van haar. Het neemt bijna obsessief gedrag aan. Ik besluit me ook in te schrijven, dit is mijn kans om haar in het echt te ontmoeten.

Zondag 7 december 2014, Vandaag ga ik Paula ontmoeten. Eerst verzamelen we om 10:00 uur bij Ava. Er  zijn aardig wat atleten van Ava die mee gaan doen. De 2 etterbakken (Erwin Wamelink en Luuk te Brake) van Ava'70 staan er ook tussen. Ik denk als ze mij mijn ontmoeting met Paula maar niet gaan verzieken. Ik besluit bij ze uit de buurt te blijven. Aangekomen in ‘s-Heerenberg is het een drukte van jewelste. De 7,5 km is bezig. Hier loopt onzen Geert Wevers ook tussen. Ik  moet Geert na de finish spreken, want ik gun hem de eer om een foto van Paula en mij te maken. Om dit vast te leggen zou toch fantastisch zijn. Ik kan niet wachten om deze foto op canvas uit te vergroten en boven ons bed te hangen.

Ik ga met een groepje van Ava inlopen. Wim Rensink, Björn, Erwin, Jaap, Carla, en nog een paar mensen lopen mee. Ik ben helemaal niet met de wedstrijd bezig. Ik heb vandaag maar 1 doel. Ik hoor Bjorn zeggen:" daar komt Paula aan lopen". Ik plas bijna in mijn  broek, ik weet niet wat ik moet doen. Ik schreeuw van blijdschap, ik voel me zo gelukkig en blij. Ik zwaai met mijn armen en schreeuw Paula, Paula, ik zie haar alleen nog niet. Ik schreeuw naar Erwin: hou Paula tegen. Jij moet een foto van ons maken. Ik zie Paula voorbij rennen. Erwin drukt mij aan de kant. Wat is Paula klein in het echt. Ik zie haar ons groepje voorbij lopen en er gebeurt niks ja ze lacht en zwaait en ik zie ook een beetje angst in haar ogen. Dit komt natuurlijk omdat Erwin ineens mij aan de kant duwde en Paula voor hemzelf wilde hebben.

Mijn mooiste moment in mijn leven is in een flits voorbij gegaan. Wat nu. Nu moet ik een wedstrijd lopen waar ik helemaal geen zin meer in heb. Wat een teleurstelling en wat een verdriet. Ik loop de wedstrijd en ben de hele weg aan het nadenken hoe het zo mis heeft kunnen gaan. Luuk te Brake loopt de eerste 5 kilometer bij me. Ik hoor dat hij praat, ik geloof dat het allemaal onzin is wat hij eruit kraamt, was hij er ook niet bij dat hij samen met Erwin mijn ontmoeting met Paula voorkomen heeft? 

Gelukkig loopt Luuk door en blijf ik achter met mijn enorme verdriet. Bij km 5 a 6 is het zo erg dat ik bijna geen adem meer krijg. Frank Roos haalt me in en vraagt of het met me gaat. Net als ik Frank om hulp wil vragen gaat hij er als een speer vandoor. Ik loop wel door en ben aan het piekeren. Bij km 9 komt er een patser naast mij lopen, die denkt dat ik gehaast wil worden of zo. Kom op kleine snelle pasjes omhoog. Diep ademhalen. Ik denk kerel loop alstublieft door. Zie je niet dat ik enorm ongelukkig en verdrietig ben. Ik word zelfs zo boos dat ik in 1 keer een versnelling inzet. Haha zie me nou maar eens in te halen.

Als ik de finish in zicht krijg kan ik ook daar nog versnellen. Ik loop door de meute verder naar het podium. Misschien is de prijsuitreiking bezig en zie ik Paula daar en kan ik alsnog mijn handtekening en een foto van haar krijgen. Niks ik zie haar niet meer. We moeten ook snel naar huis vanwege andere verplichtingen. Ik wil niet naar huis, ik wil op de foto met Paula en haar handtekening. Als we in de auto naar huis rijden, krijg ik een berichtje van Tim te Brake. Hij heeft een kaart met een foto van Paula Radcliffe en een handtekening van Paula voor mij weten te regelen. Ik voel tranen in mijn ogen branden van blijdschap. Deze dag eindigt toch nog goed voor mij. Ik heb zelfs een PR gelopen op dit zware parcours.

Katja Demkes

Kiplagat winnaar Gerard Tebroke Memorial

                                                       Filmpje met dank aan Tim te Brake

AALTEN - Atleet Stephen Kiplagat heeft zaterdag de Gerard Tebroke Memorial gewonnen.

De Keniaan won de race over tien kilometer door Aalten in een nieuw parcoursrecord van 28.48 minuten. Kiplagat sloeg al snel samen met zijn landgenoot Alfers Lagat een groot gat met de rest van het veld. Vlak voor de laatste ronde van twee kilometer sloeg hij een gaatje van elf seconden. Lagat eindigde uiteindelijk als tweede op een achterstand van 27 seconden.

Tijs Groen (Didam) en Jeroen Reintjes (Nieuw-Dijk) streden om de derde plaats. De twee Liemerse atleten gingen de laatste drie ronden gelijk op. Groen sprintte op de laatste honderd meter naar de derde plaats in 31.47 minuten.

Bij de vrouwen won Jane Moraa (Kenia) ook in een parcoursrecord; 32.49 minuten.

NOS zoekt beelden atleet Tebroke

Wie heeft er beelden van Gerard Tebroke?

Voor het programma Andere Tijden Sport is de NOS op zoek naar beelden van of verhalen over de atleet Gerard Tebroke.

Hardlopen in de seventies en eighties. Iedereen kent Gerard Nijboer. Terecht, want hij is Europees kampioen en winnaar van olympisch zilver op de marathon. En iedereen kent Jos Hermens; goede atleet, wereldtopper. Maar wie kent Gerard Tebroke? Bijna niemand en dat is gek.

Andere Tijden Sport is op zoek naar beelden, verhalen en anekdotes over deze bijzondere atleet uit de Achterhoek. Een selfmade man, die van zijn onderwijzers op de lagere school niet mee mocht gymmen, omdat hij te stijf was. Pas op zijn achttiende begon hij met hardlopen. En hij bleek een enorm talent te zijn. Een doorzetter, die altijd pijn had. Maar opgeven? Nooit. Hij liep twee Nederlandse records op de tien en vijf kilometer, die achttien en 22 jaar stand hielden, soms zat hij dicht tegen de wereldtop. Een liefhebber, wars van commercie. Een voorbeeld voor veel hardlopers.

In 1980 tijdens de Olympische Spelen in Moskou ging het mis met Gerard. Op de tien kilometer blies hij zichzelf helemaal op. Zijn geheugen nam daarna af en hij kon minder goed denken. Op 45 jarige leeftijd stierf hij. Sectie wees uit dat hij het hart had van een tachtigjarige.

Heeft u beelden van Gerard Tebroke of kent u verhalen over hem? Reacties kunt u sturen naar:ats@nos.nl

"Ode aan Gerard Tebroke"

"Ode aan de Doden" - TV Gelderland vanavond om 18.20 uur

TV Gelderland maakte onlangs opnamen in Aalten voor het programma “Ode aan de Doden.” Hierin staat presentatrice Marlies Claassen stil bij mensen die overleden zijn, maar bij leven belangrijk waren voor de samenleving en van wie nog steeds sporen te vinden zijn.

In het programma, dat op dinsdag 13 maart a.s. wordt uitgezonden, besteedt zij onder andere aandacht aan Gerard Tebroke. De AVA`70-atleet was in de jaren zestig en zeventig een legendarische hardloper, die langdurig in het bezit was van Nederlandse records op de 5000 meter en 10.000 meter. Tebroke stond bekend om zijn enorme trainingsarbeid, waarin weken van 200 kilometer, eerder regel dan uitzondering waren. Tebroke werd geplaagd door het nodige blessureleed, waardoor hij veel wedstrijden aan zich voorbij moest laten gaan. Daarnaast was hij ook de man van de eenvoud, die tevreden was met hetgeen hij bezat. Na zijn actieve carrière leidde Gerard een teruggetrokken bestaan in Silvolde. In 1995 wordt hij getroffen door een hersenbloeding en na enkele weken in coma gelegen te hebben, overlijdt hij op de jonge leeftijd van 45 jaar. Ter nagedachtenis aan Gerard Tebroke wordt er jaarlijks in Aalten de Tebroke Memorialwedstrijd gelopen.

Voor het programma zijn o.a. gesprekken gevoerd met de broers van Gerard Tebroke en werden er tevens opnames gemaakt op de AVA'70 accommodatie.

Het programma “Ode aan de Doden” wordt op dinsdagavond 13 maart uitgezonden om 18.20 uur en daarna ieder uur herhaald!

's-Heerenberg - Kuuroord voor wereldtoppers



Haile Gebrselassie achter de piano in hotel de Lantscroon in het centrum van 's-Heerenberg, na de Montferland Run in 2007

De Montferland Run in ’s Heerenberg is niet de belangrijkste wedstrijd van het jaar, wel de leukste. Ook voor de wereldkampioenen uit Afrika. Constantina Dita zocht twee jaar geleden in de aankomsthal van Schiphol tevergeefs naar een bordje met daarop haar naam. De olympisch kampioene op de marathon in 2008 was gevraagd om mee te doen aan de Montferland Run, ergens in een dorpje in Nederland, waarvan ze de naam niet kon uitspreken.

Ze zou worden opgehaald door de organisatie, maar nu zag ze nergens haar naam staan. Op dat moment was er een kwieke man met een half kalend hoofd op haar afgelopen, racedirector Carlo Jansen. Die kan anno 2011 nog altijd smakelijk lachen om het verbaasde gezicht van de olympisch kampioene. ‘Dita snapte niet dat ik haar meteen herkende.’

De persoonlijke benadering van atleten is misschien wel het grootste geheim achter het sterke deelnemersveld van de Montferland Run. De 15-kilometerloop heeft een bijzondere status bij Afrikaanse lopers. Op de vroege zondagmorgen werken Abel Kirui en Edna Kiplagat hun warming-up af rond het kasteel Huis Bergh, vlak bij de start. Met de wereldkampioenen op de marathon bij de mannen en vrouwen is de editie van 2011 de sterkst bezette ooit.

Kirui heeft geen oog voor een buizerd die door de grijze lucht vliegt. Kirui heeft het vooral koud, ondanks het gewatteerde jack dat hij rond zijn schriele lichaam draagt. Een dag eerder heeft racedirector Jansen nog een wandeling met hem door het dorp gemaakt. Een rondleiding door het kasteel, nog even langs de bakker om een broodje te halen en daarna een afsluitend drankje in hotel de Lantscroon. ‘Je kunt wel alleen naar het prijskaartje van een atleet kijken, maar wij willen ook dat de atleten zich bij ons thuis voelen’, legt Jansen uit. ‘Die ongedwongen sfeer past goed bij het karakter van de Achterhoekers. Wij behandelen iedereen hetzelfde.’

Zuivere bosluchtHalverwege de jaren negentig keek Jansen tijdens een hardlooprondje met een kameraad eens goed om zich heen. Hij inhaleerde de zuivere lucht van de bossen, nam het heuvellandschap in zich op en dacht: waarom zou hier geen sterk bezette wegwedstrijd kunnen plaatsvinden? Hij voegde de daad bij het woord, zocht sponsors, haalde eerst de Nederlandse top naar ‘s-Heerenberg, daarna de wereldtop en bouwde ondertussen aan een goede reputatie. Met succes; Jansen hoeft zich al lang niet meer voor te stellen als hij een atletenmanager belt. Zijn visie? ‘We willen niet groter worden dan we nu zijn’, vertelt hij. ‘Anders helpen we het karakter van het evenement om zeep. Er kunnen zich maximaal 3.500 mensen inschrijven. Daar blijft het ook bij.’

Om precies 12.00 uur gaan die 3.500 lopers van start. Van de Slotlaan met zijn statige bungalows gaat het naar Stokkum, een van de elf kerkdorpen die tezamen Montferland vormen. Aan de kop van de wedstrijd neemt Philip Langat al de leiding. De Keniaan rent over de Peeskesbult (42 meter hoogteverschil), langs de dweilorkesten van Beek, de molen van Zeddam en daalt daarna alweer af naar ‘s-Heerenberg. Langat finisht in een tijd van 42.34 minuten. Daarmee overtreft hij het parcoursrecord van Haile Gebrselassie. ‘Thanks to the crowd’, fluistert hij, als verklaring voor zijn goede prestatie.

Voor Koen Raymaekers, die als eerste Nederlander over de streep komt, was de wedstrijd vooral belangrijk om te experimenteren met een kortere en snellere pas. ‘Deze wedstrijd zit precies tussen het na- en voorseizoen. De druk is er een beetje af. Als je vlak voor een marathon zit, wil je geen energie meer steken in een nieuwe loopstijl.’ De Nederlandse marathonkampioen van 2010 wordt direct aangeklampt door een klein jongetje. Of hij misschien zijn startnummer mag, met zijn handtekening? ‘Dat is alleen hier’, lacht Raymaekers. ‘Een soort traditie.’

Over tradities gesproken: net als voorgaande jaren had hij graag van zaterdag op zondag in hotel de Lantscroon geslapen. Een paar jaar terug zette Haile Gebrselassie de boel daar nog op stelten door achter de piano te gaan zitten. ‘Maar mijn broer vierde Sinterklaas met zijn kinderen’, zegt Raymaekers. ‘Ik ben het grootste deel van het jaar in Kenia. Daarom wilde ik gisteren graag bij familie zijn.’

Voor de Nederlands marathonkampioen van 2010 is de Montferland Run ‘niet de belangrijkste wedstrijd van het jaar, wel de leukste’. Al was het maar vanwege de lunch na afloop: stamppot boerenkool. En zo geldt dat voor veel Afrikaanse atleten, weet hij. ‘Negen van de tien wedstrijd vergeten ze. Dan doen ze hun kunstjes en zijn weer weg.’ In ‘s-Heerenberg niet. Daar ontvangen ze de wereldtoppers met open armen in plaats van met naambordjes. Daarna gaat de rest vanzelf.(bron)

Verslag en uitslagen Marathon van Rotterdam

Patrick Makau wint de Rotterdam Marathon

Winnende Makau onderstreept stategie Marathon Rotterdam

Met een uitgekiende strategie en brede groep goede lopers is het mogelijk ver te komen. Ook al zit niet alles mee. Patrick Makau onderstreepte zondag dat de Fortis Marathon Rotterdam bijzonder is. De 25-jarige Keniaan snelde als winnaar naar opnieuw een toptijd: 2.04.48. In zijn kielzog ging landgenoot en nummer twee Geoffrey Mutai mee naar 2.04.55.

,,Onder deze omstandigheden is het optimale resultaat behaald”, constateerde directeur Mario Kadiks na afloop van het mega-evenement in Rotterdam. Het was voor hem zondag in de dertigste aflevering moeilijk het succes van vorig jaar te kopiëren, toen Duncan Kibet en James Kwambai met beiden 2.04.27 Rotterdam mondiaal in de schijnwerpers zetten. Rotterdam was de snelste marathon van het jaar, het wereldrecord kwam zelfs in zicht.

Een verbetering van dat wereldrecord (2.03.59 van Haile Gebrselassie) had Kadiks uit voorzorg maar verzekerd. ‘s Ochtends bij de start wakkerde de wind echter aan tot een forse tegenstander en was het ook nog eens steenkoud. De vooruitzichten op een mondiale toptijd leken vervlogen, maar onder strakke regie namen de ‘hazen’ de groep toplopers zo’n 30 kilometer lang mee aan de hand. De uitgekiende strategie leverde op dat punt, toen de tempobeulen kapot gelopen vanwege de straffe wind definitief pasten, nog een grote groep kanshebbers op. Die ook nog het wereldrecord in het vizier had.

Moeilijke omstandigheden

Eendrachtig werkten de lopers samen om onder moeilijke omstandigheden tot een toptijd te komen. ,,Ik heb geduld gehad”, zei Makau, die vorig jaar in Rotterdam als vierde debuteerde in 2.06.14 en dit jaar de CPC Loop in Den Haag won. De Keniaan geldt als topper op de halve marathon, liep die afstand het meest onder het uur. ,,Als je een goede halve kunt lopen, ben je ook in staat een goede marathonloper te worden”, verklaarde hij zijn succes.

Makau raakte na Rotterdam 2009 geblesseerd. ,,Dat was een moeilijke periode. Ik heb geduld gehad met mijn lichaam, zoals ik in marathon geduld heb gehad. De tempomakers deden het voortreffelijk in deze wind. Toen zij weg waren, was ik klaar om te winnen.” Alleen Mutai, de afgelopen twee jaar winnaar in Eindhoven, kon volgen. Daar achter liep de Keniaan Vincent Kipruto, die in 2009 Parijs won in 2.05.47 en zondag daaronder dook met 2.05.13. De pas 20-jarige Feyisa Lelisa (Ethiopië) bleef ook onder de 2.06 met 2.05.23.

Het was het resultaat van het beleid van de organisatoren om liefst elf atleten op de startlijst te zetten die een pr van onder de 2.09 hadden staan. ,,Het wereldrecord was geen primair doel”, gaf Kadiks na afloop aan. ,,Wel een parkoersrecord. Dat is net niet gelukt, maar ik ben trots.” Kadiks had recht om trots te zijn. Na Gebrselassie volgen op de ranglijst allertijden vier atleten die in de 2.04 hebben gelopen en dat allemaal in Rotterdam deden. Winnaar Makau: ,,Ik kan in de toekomst een wereldrecord lopen.” Kadiks hoopt dat hij daarvoor Rotterdam in zijn agenda zet. ,,We bewijzen een snel parkoers te hebben.” 

bron: Algemeen Dagblad

site organisatie

Volgens de eerste berichten van Ineke Mengers zijn "onze Rotterdammers" allemaal gefinished in een prachtige tijd. Wim Brinkman in 3:18.24, Gerrit Heersink in 3:21.51 en Evelien Hillen in 3:59.29. Henk Mengers liep de 10 kilometer in 42,29 minuten, Jan Rademaker in 44,44 minuten en Theo Stronks in 50,06 minuten.

Henk Lammers heeft een geweldige Marathon van Parijs gelopen. In stralend weer liep hij naar een mooie 3:42.07

verslag

Gebrselassie wint Montferland Run

Haile Gebrselassie

Haile Gebrselassie, de wereldrecordhouder op de Marathon, heeft de Montferland Run in ‘s-Heerenberg gewonnen. Hij verbeterde op de vijftien kilometer het parcoursrecord uit het jaar 2001 met zes seconden tot 42,36 minuten. Gebrselassie werd lange tijd gevolgd door de Libieër El Zaidi, maar na de laatste heuvel liep hij bij hem weg. 

Voor Gebrselassie was het een goede voorbereiding op de Marathons die hij volgend jaar wil gaan lopen. "De regen maakte het erg zwaar, anders had ik zeker nog harder kunnen lopen", aldus Gebrselassie. "Dit is mooi in de aanloop naar volgend jaar, dat een heel belangrijk jaar voor mij wordt".

foto’s

aktiefoto

verslag

site organisatie

uitslagen 7,5 kilometer

uitslagen 15 kilometer

Haile duikt in historie ‘s-Heerenberg