Met die gedachte had Henrie een mooie groep AVA-lopers weten
te verleiden om 25 of 50 km te gaan lopen, hoewel het uitlopen voor sommigen
zelfs een afstand record zou betekenen. Voor de aanvulling van het aantal 50 km
lopers gingen ook gastlopers André Bleumink, Freddie Kruisselbrink en Rob
Roelofsen nog mee. Al weken van tevoren kwam er een mailtje van Henrie met
daarin weer een perfect uitgewerkt plan de campagne. Vervoer, onderdak, eten en
drinken, aan alles was weer gedacht.
Zo vertrokken er zaterdagmiddag 2 volgepakte auto’s vanuit
Aalten en eentje toerde vanuit Almelo via Groenlo en Westervoort richting
zuiden. Net over de Belgische grens was er een gezamenlijke koffiestop gepland
en wonder boven wonder was iedereen daar ook nog ongeveer tegelijkertijd. Een
mooi moment om even kennis te maken voor degenen die elkaar nog niet kenden. Na
een bakkie met wat erbij werd de reis voortgezet naar Geraardsbergen waar het
onderkomen voor de nacht was geregeld.
De 3 trekkershutten waren al snel ingericht en nadat zo’n
beetje alle meubilair naar een plekje in het zonnetje was verhuisd begonnen we
aan de voorbespreking van de wedstrijd de volgende dag. Om alvast het
vochtgehalte en de koolhydraten op peil te brengen had iedereen wat meegebracht
en daar werd dan ook volop gebruik van gemaakt. Ik geloof niet dat de overige
campinggangers ook maar het vermoeden hadden dat we een sportieve prestatie
zouden gaan leveren de volgende dag…..
’s Avonds koelde het aardig af, maar we konden gelukkig al
weer aanschuiven aan het buffet in een eetgelegenheid in de buurt. Daar was het
goed uit te houden en na afloop kwamen we tot de conclusie dat de prijzen in
België een mooi stuk lager waren dan bij ons. De nacht in het trekkershutje viel
ook nog niet eens tegen, maar ’s morgens was iedereen natuurlijk op tijd wakker
de wedstrijdspanning. Na een ontbijtje in de eetgelegenheid van de vorige avond
moesten we de strijd aan kunnen en dus vertrokken we naar Oudenaarde.
Onderweg
daarnaartoe begon het al flink te heuvelen, wat de spanning niet minder
maakte.
In Oudenaarde was het een drukte van belang. De grote zaal
van het pittoreske stadhuis stond bomvol met mensen die hun startnummer en
t-shirt op kwamen halen, buiten stond er zelfs een rij van een meter of honderd.
Het bleek dat er ruim 3000 deelnemers waren die meededen aan de 10, 25 of 50 km
hardlopen, daarnaast waren er ook wandeltochten. Het plein was volgezet met
vlaggen en opblaasbogen, waardoor het wel een stadsmarathon leek. Tijd om te
starten en weg te komen uit de drukte dus.
Na het startschot ging de hele meute op pad. Om maar even een
punt te maken mochten we, nadat we uit de stad kwamen, meteen proeven aan de
eerste helling. Dat was even flink steil omhoog, maar vrijwel iedereen liep hier
nog hard. Dat zou later in de wedstrijd wel anders worden. Na 5 km hadden we de
eerste verzorgingspost en daar konden we kiezen uit water, sportdrank en
plaatselijke lekkernijen als wafels en dergelijke. Doordat het in het begin nog
druk was kwamen we regelmatig in de file te staan bij hekjes en trappetjes, tijd
genoeg om de omgeving te bekijken en de wafels weg te werken.
Na een aantal flinke heuvels en kasseienstroken in de eerste
7 km begon voor de 25 km lopers na 14 km het hoogtepunt van hun ronde: de
Koppenberg, ook bekend van de Ronde van Vlaanderen. Deze mocht maar liefst 3
keer beklommen worden via verschillende kanten. Prachtige stukken met steile
klimmen door het bos afgewisseld met lange taaie klimmen vraten aan het
duurvermogen, maar iedereen sloeg zich er goed doorheen. Stevig doorwandelen als
het te steil werd om te rennen en waar het kon in een rustig tempo doorlopen,
dat was de sleutel tot de overwinning.
Nadat de 25 km lopers zich afsplitsten werd het een stuk
rustiger op het parcours. Henrie en ik liepen weer lekker samen en Rob liep
gewoontegetrouw dan weer eens voor en dan weer achter ons in zijn eigen tempo.
Freddie en Jan Wevers waren al in geen velden of wegen meer te bekennen. Het
isoshirtje was inmiddels al lang weer in de rugzak verdwenen en zonnebril en
petjes deden nuttig werk aangezien voorjaarszonnetje strak aan de hemel stond.
De ene kilometer na de andere verdween achter ons en de ene steile heuvel na de
andere probeerde ons te breken. Hellingspercentages tot een procent of 20 en
hobbel de bobbel kasseien maakten het ons lastig, maar niet onmogelijk. De
verzorgingsposten waren hierbij van niet te onderschatten waarde. Wat een goede
verzorging en wat een aardige vrijwilligers, helemaal top.
Even kreeg Henrie het nog moeilijk nadat een sinaasappel zijn
maag op kop zette, maar na even flink over de nek gegaan te zijn knapte hij weer
op. We genoten volop van de mooie trailstukjes en geweldige uitzichten, hoewel
deze wel door veel verharde weg en kasseienstroken met elkaar verbonden waren.
Wel heel veel respect gekregen onderweg voor de wielrennners die met de fiets
stukken omhoog komen waar wij moesten wandelen.
Freddie had het inmiddels een stuk zwaarder. Na een km of 35
kwamen we hem weer achterop. We wisten hem nog een tijd mee te slepen maar het
laatste stuk moest hij uitwandelen. Inmiddels zijn Henrie, Rob en ik zo’n beetje
de 3 musketiers aan het worden van trailend oost Nederland, want ook nu liepen
we de laatste kilometers weer samen. We wisten er zelfs nog een heel redelijk
tempo van ruim 11 km/uur uit te persen en na 5:35 uur gingen we hand in hand
gezamenlijk over de finish.
Jan Wevers was inmiddels al lang binnen en zat lekker in de
zon aan één van de lange tafels op het plein. Prima ultra debuut dus! Ook de 25
km lopers zaten al een tijd lang lekker in de zon te genieten van de live
muziek. Het dansen viel wel wat tegen, maar met een verzoeknummer van AC/DC
kregen ze toch nog wel beweging in de meute. Iedereen had het gehaald en had
een mooie dag gehad. Nadat ook Freddie ineens al binnen bleek te zijn werd het
tijd om de lange rit naar huis weer te aanvaarden. Helaas moest Rob nog een
nachtdienst werken die avond, waardoor we niet mee konden naar het eten
halverwege.
Nu ik dit stukje zit te tikken is de spierpijn al weer op
zijn retour en zijn er ook al vele foto’s verschenen op Internet. Het was een
geweldig evenement om op terug te kijken en met zo’n leuke groep kon het
eigenlijk van tevoren al niet meer stuk. Henrie bedankt weer voor de
fantastische organisatie van dit tripje en iedereen bedankt voor de
gezelligheid. Hopelijk tot een volgende keer, maar dan doen we weer een echte
trail en hoop ik ook wat LVG’ers mee te kunnen krijgen.
André Bleumink
 |
| Andre Bleumink |
 |
| Henrie Drenthel |
 |
| Rob Roelofsen |
