Buitenspelen in Spa(België)

De Achterhoekse trail liefhebbers!

Zo af en toe doen we iets speciaals met de leden van de Whatsapp groep ‘Lekker Buitenspelen’. Een trail evenement waar we dan een weekendje weg van maken bijvoorbeeld. Door sommigen ook treffend omschreven als ‘Op stap met de Stichting’, vanwege dat we allemaal trailgekkies zijn… Ik omschrijf het vaak meer als bourgondisch trailen, waarbij het een strijd is tussen de hoeveelheid calorieën die we verbranden en de calorieën die we tot ons nemen.

Dit jaar had Henrie het plan om de route van de trailklassieker Olne-Spa-Olne in België te gaan doen. In 2012 liep ik die voor de eerste keer met Henrie, maar toen deden er maar een honderd lopers mee (zie hier voor verslag). Tegenwoordig is er een limiet van 1000 deelnemers en loop je bijna in de file over de trails. Maar met een oude gpx van de route wist Henrie een mooie variant te maken voor een weekendje weg. Het werd dan wel Spa-Olne-Spa in plaats van Olne-Spa-Olne, dit vanwege het feit dat er een geschikt hotel in Spa pal aan de route lag. Vrijdag middag heen, ’s avonds lekker uit eten en een drankje. Zaterdag hele dag lopen (28, 46 of 64 km) en dan zondag weer naar huis. Na wat heen en weer appen bleken er maar liefst tien liefhebbers voor dit plan te zijn. Er werd meteen een datum geprikt, het hotel en een busje voor het vervoer werd gereserveerd. Veel meer is er niet nodig voor een goed plan.

Vrijdagmiddag werd het busje opgehaald en reden we met zeven personen richting Spa. Drie personen zouden zaterdagavond al weer teruggaan en die carpoolden daarom met een aparte auto. Na een reis vol Baustellen en Stau bereikten we uiteindelijk het Radisson Balmoral hotel in Spa. Heel mooi hotel met uitgebreide spa mogelijkheden. Maar wij wilden alleen wat eten en drinken. Gelukkig waren ook daarvoor de mogelijkheden aanwezig. Het werd een hele gezellige avond met veel gelach, een hapje en een drankje en dan toch maar redelijk op tijd naar bed. Acht uur ’s ochtends starten betekende immers op tijd er uit en ontbijten.

Na het ontbijt werden de rugzakken omgehangen en de trailstokken uitgevouwen. Nog even een foto en daar gingen we het bos in. Het was nog niet helemaal licht en het regende een beetje, maar het blad van de bomen hield de meeste regen tegen. We startten allemaal samen en het was even zoeken naar een tempo wat iedereen aan kon. Heuvelop was het al snel duidelijk dat we niet op de Lochemse Berg waren. De klimmen waren een stuk hoger en dus langer, maar daarom de afdalingen ook. Naarmate het lichter werd en de regen ophield kregen we ook meer uitzichten en werd het genieten nog groter.

De onderlinge verschillen waren best groot, maar de snelle lopers hielden zich keurig in. Na een kilometer of 20 kwamen we bij ons eerste verzorgingspunt, een bakkertje in Pepinster. We konden niet eens met zijn allen naar binnen. Met een halve liter cola per persoon en een lekkere croissant namen we plaats op de stoep. Voor de gelegenheid scheen zelfs de zon even. Dit was ook een goede gelegenheid om even te inventariseren hoe de benen waren en wie er allemaal de lange afstand gingen doen en wie de kortere variant gingen doen. Ik had eigenlijk de lange afstand gepland, maar de benen waren nog lang niet hersteld na de Zeven Heuvelentrail. Ik besloot dus maar de ‘korte’ variant te doen.

Na wat zoeken naar een oversteek over de rivier (de brug was wegens onderhoud gesloopt) namen we met zijn vijven afscheid van de ‘lange lopers’ en namen we de shortcut voor de korte route. Later zouden we dan vanzelf weer op de lange route komen. De bossen roken naar herfst, modder en natte bladeren. Klaterende beekjes stroomden tussen de heuvels door. En het pad ging steeds omhoog en omlaag, varierend van ‘Ardens vlak’ tot best wel steil. Het was heerlijk rustig in het bos en het was eigenlijk perfect loopweer.

We genoten nog steeds volop, maar Wouter kreeg het moeilijk en besloot zijn eigen tempo te lopen en nog wat verder af te snijden. Toen waren we nog met vier: Angelique, Eric, Stan en ikzelf. Achteraf bleek bij de lange afstand iets soortgelijks te zijn gebeurd: Henrie liet zich afzakken en nam een eigen afkorting terwijl Mike, Michiel en Christian door liepen. Toch mooi dat je allemaal zo ervaren bent dat je dat soort beslissingen met een gerust hart kunt nemen.

Op enig moment gaf mijn horloge aan dat we weer op de ‘lange’ route zaten, dat betekende meteen ook dat we dus weer ruim op de terugweg naar het hotel waren. We kwamen door Banneux, bekend als bedevaartsplaats. Hier hadden we de mogelijkheid om onze softflasks bij te vullen met water uit de heilige bron. Misschien was het niet verstandig dat ik die mogelijkheid in de wind sloeg want nog geen kilometer later lag ik languit in de modder, net naast een grote plas van hetzelfde water.

De bossen en het Ardense boerenland wisselden elkaar steeds af. Mooie holle weggetjes met aan beide kanten een heg of een natuurstenen muurtje voerden door de weilanden. Mooie wolkenluchten maakten het plaatje compleet, als een schilderij van een Hollandse meester. De koeien en schapen trokken zich niets van ons aan en verder zagen we ook bijna niemand. Als er al eens een persoon liep keek die in de meeste gevallen verbaasd, waarschijnlijk komen er normaal alleen mensen langs tijdens de echte Olne-Spa-Olne.

We hadden inmiddels al een beste afstand afgelegd en op een kilometer of 35 namen we nog maar eens een korte pauze bij een bankje. Daar zagen we dat we er inmiddels al wat bonuskilometers bij hadden gekregen en het plan ontstond om er dan aan het eind nog maar een klein lusje bij aan te knopen. 48 km is ook een rare afstand, 50 ziet er veel beter uit op Strava… Klinkt als een goed plan toch? Unaniem besloten we dat het een goed plan was. In ieder geval op dat moment.

De laatste 15 kilometer gingen echter niet van zelf. Het leek wel of de hellingen nog taaier werden en het vals plat nog valser. Ons humeur werd redelijk beproefd doordat de benen er de brui aan wilden geven, maar we wisten elkaar goed af te leiden met allerlei flauwekul en sterke verhalen. Waar het kon bleven we toch steeds weer een looppas in te zetten en zowaar kwam op een gegeven moment het hotel in zicht! Dat lusje van twee kilometer duurde daarna nog best lang voor ons gevoel, maar met een zucht van verlichting en een high five bereikten we uiteindelijk onze eindstreep. Dat hadden we toch maar mooi gefikst.

We hadden tijd genoeg om even heerlijk uitgebreid onder de hete douche te staan en daarna beneden in de lounge een lekkere koffie of warme chocomelk te nuttigen. Een uur later kwam Wouter ook binnen, die had een mooie route terug weten te vinden en kwam op 45 km. Nadat ook hij gedoucht en wel beneden zat was het wachten op de rest. Het begon inmiddels al wat te schemeren en we hoopten dat iedereen voor donker binnen zou zijn. Dan konden we ook nog een beetje op tijd eten…

Henrie was de eerste, die had een stukje afgekort om voor donker binnen te zijn en kwam uiteindelijk op een totaal van 60 km. Even later, net voor er echt een hoofdlamp nodig was, kwamen Michiel, Christian, Kelly en Mike binnen. Die hadden 67 km op de teller, maar zagen er nog erg fris uit. Ik vermoed dat zij wel van dat water uit de bron in Banneux gedronken hebben. Ze hadden zelfs nog de tijd genomen om wat van de oefeningen doen op de toestellen die in het bos stonden in de buurt van het hotel. Ik schoot al zowat in de kramp toen ik die toestellen zag staan en had ze wijselijk overgeslagen. Overmoed van de jeugd zullen we maar zeggen of komt de wijsheid dan toch met de jaren?

Nadat iedereen gedoucht en omgekleed was gingen Kelly, Mike en Stan naar huis en de rest maakte zich op voor de avondmaaltijd. Het was best vol in het hotel maar ze wisten ons nog een tafeltje in een aparte ruimte te geven. Of dat nu kwam omdat we de avond ervoor zo enthousiast waren weten we nog steeds niet. We lieten het ons in ieder geval goed smaken, we lustten wel wat na een dagje in de gezonde buitenlucht. Erg laat werd het overigens niet, want al die buitenlucht en een paar biertjes deden de oogjes al gauw dichtzakken.

De volgende ochtend hadden we nog een heerlijk uitgebreid ontbijt en daarna was het tijd voor de terugreis. Het was een stuk stiller in het busje dan de heenreis. Her en der werd er een dutje gedaan en zo waren we al snel weer in de Achterhoek. Het uitstappen was nog wel even een dingetje, stijf als een plank en waggelend als een pinguïn… Wat een fijn avontuur was het weer met zijn allen. Mooi dat het zo kan, lekker kleinschalig en ongedwongen. Een stevige inspanning, dat zeker, maar vooral niet al te serieus en met ruimte voor de mogelijkheden en onmogelijkheden van iedereen. Op naar de volgende! (bron)

Verslag van het Klavertje 4 in Olne (België)

Chantal Posthumus en Nieke Hoitink

Op een donkere, koude winteravond in een café in Monchau  stonden 7 AVAjanen en 2 trouwe supporters samengepakt biertjes (en Apfelschörle) weg te drinken. 3 uur lang… Waarom? Ze weten toch ook dat ze de volgende dag moeten knallen? En niet zomaar knallen. Nee, 40 km door weilanden, over steile paden bezaaid met keien, vastgevroren sneeuw en verraderlijk gladde ijsplateaus. Het jaarlijkse ‘Klavertje 4’ in Olne wachtte op ons. Voor ons begint die jaarlijkse traditie trouwens hier, wij zijn dit jaar voor de eerste keer mee. Henrie, Walter, André, Angelique en Tracey zijn gepokt en gemazeld in het wegkauwen van deze kuitenbijters in de voorlopers van de Ardennen.

De cafébaas had het erg druk, de barjongen moest nog ingewerkt worden en er kwamen toch ineens veel meer gasten dan waar het café met zijn redelijk beperkte hoeveelheid tafels op gerekend had. Vandaar 3 uur. De magen begonnen te knorren, maar de gezelligheid leed er niet onder! De weg naar het café toe is trouwens ook het noemen waard; onder leiding van onze gids Walter liepen we al een soort oefentrail door de steile besneeuwde paadjes van de hoge heuvels naar het stadje in het dal. Prachtig was het. Eerder die dag was dit kleurrijke gezelschap vanuit Aalten vertrokken naar een idyllische slaapplek in een kasteeltje (ons beloofd door vader van de AVAfamilie: Henrie Drenthel), wat in werkelijkheid een kliniek bleek te zijn, compleet met toegangspoort en deuren die achter je op slot gaan. Alhoewel het bordje met de pijl aan het begin van het landweggetje deed vermoeden dat we naar een Jugendherberge afreisden.

Het slaapkamertje van 4 bij 2 meter was steriel ingericht met 3 stapelbedden. Van het steriele karakter bleek niet veel meer over toen 1 van ons ‘s nachts na een toiletbezoekje de kamer van het 5-tal dames weer in wilde gaan. Het raam bleek dichtgedaan…. Hoewel in de kamer naast ons de mannen met 1 man minder bivakkeerden, nemen we aan dat de luchtkwaliteit daar niet veel beter was dan die in onze kamer. Toch zaten we allemaal op zondagochtend fris en vol nieuw opgedane energie aan het Frühstück. Daarna was het nog even flink doorgaan om op tijd aan de start van onze trail te kunnen verschijnen. Wie verwacht er dan ook dat de parkeergelegenheid bomvol is en de bermen van alle aangrenzende landweggetjes vol hoog opgeschoven ijsgeworden sneeuw liggen? Menig haastig parkerende deelnemer reed hier zijn grill op kapot.

Maar trailrunners zijn relaxte mensen. Met starten werd gewoon gewacht tot iedereen zover was. Wij stonden in de startzone nog druk bezig selfies te maken in het dikke pak sneeuw, toen de meute in de verte in beweging bleek te zijn gekomen. “Oh, we zijn begonnen”, zeiden we tegen elkaar. En nog licht onwennig op het parcours begonnen we ons Klavertje-1. Ja, sorry, vier lussen, dat is alleen besteed aan Henrie, André en Walter. Op die ene lus pakten we al 355 hoogtemeters! Sneeuwheuvel na sneeuwheuvel tikten we weg. Het parcours was prachtig en de -6 graden Celsius deden daar zeker geen afbreuk aan. We genoten er enorm van om door de weidse natuur te rennen. Naar boven pokkelend of glibberend afdalend over een smal pad van bevroren sneeuw. Voor ons zagen we een lint van lopers die er al even ontspannen bij liepen. Hier en daar werd gestopt voor een fotootje, of een versnapering uit de rugzak. (Nee, wij niet, wij deden maar 1 lus.)

Toen we weer gedoucht en wel in de vrieskou bij de doorkomstlinten stonden, stapte Tracey net de uitpufzone in, na een knappe 22 km. Ze werd opgevangen door haar steun en toeverlaten; vriend Allard en haar ‘mom’. Ook Angelique wist een halve klaver te volbrengen. Ondertussen passeerden ook de drie mannen de wisseltent. Ze propten zich vol met spekjes, tuc en sultana. Op naar de volgende ‘boucle’. En wij gingen op naar de terugreis. Al kletsend in de auto keken we terug op een supergeslaagde run-expeditie en lachten ons weer slap om Nieke die op haar ‘gewone’ hardloopschoenen een échte trail heeft gelopen!

Nieke Hoitink en Chantal Posthumus

Winterse omstandigheden bij Klavertje 4 in Olne (B)

Met maar liefst acht personen uit Aalten en Groenlo werd dit jaar de Achterhoekse eer hoog gehouden

Het Klavertje 4 in Olne, Trèfle a Quattre Feuilles in het Waals, begint voor ons langzamerhand een echte traditie te worden. Het is dan ook een mooi concept: vier verschillende routes van rond de 10 kilometer die steeds weer bij start/finish uitkomen. Je beslist zelf of je stopt of doorgaat. Als je alle klaverblaadjes verzameld hebt zit er een marathon op, en dat voor slechts een tientje inschrijfgeld. Voor iedereen zit er dus wel iets bij wat te  doen is, ideaal om met een groepje naar toe te gaan voor een leuk weekend. Met maar liefst acht personen uit Aalten en Groenlo gingen we dit jaar de Achterhoekse eer hooghouden. Met twee auto’s vol geladen vertrokken we zaterdagmiddag richting zuiden, een beetje zenuwachtig wegens de weersvoorspellingen. De dag ervoor was het een enorme chaos in de Ardennenregio door veel sneeuwval en gladheid op de wegen. Temperaturen zouden tot ruim onder het vriespunt kunnen dalen, hoewel er geen sneeuw meer voor de zondag voorspeld werd. De sporttassen zaten dan ook vol met allerlei extra shirts, handschoenen, buffs en mutsen. Het paste allemaal maar net in de kofferbak.

Gelukkig viel het reuze mee op de weg, pas in de laatste kilometers zagen we wat sneeuw in de weilanden liggen. Veel te vroeg waren we bij het multisport centrum waar de organisatie Courir pour le Plaisier. Het was nog dicht en alleen organisator Felix was wat linten aan het ophangen. Met ons schoolfrans snapten we nog net dat de startnummers pas over een paar uur uitgegeven zouden worden. Tijd om ons te melden bij ons onderkomen voor de nacht, die startnummers konden ook de volgende ochtend nog wel. Het onderkomen was zoals gebruikelijk kasteel Wégimont, een echt kasteel waar je voor een habbekrats kunt overnachten. Het uitzoeken en indelen van de kamers was zo gebeurd en, hoewel het uitkiezen en opmaken van de bedden een hoog schoolreisjeslol-gehalte had, waren we daar ook zo mee klaar. Tijd om de plaatselijke gelegenheden te bezoeken om ons vochtgehalte op peil te brengen voor de inspanningen van de volgende dag. De enige gelegenheid bleek ook nog eens open te zijn. Toen we binnenstapten in het café leek het wel of we een jaar of dertig teug in de tijd gingen. Tegelvloer, flipperkasten en biljarttafels en een donkerbruin interieur. Aan de tap hingen een paar mannen die er uitzagen alsof ze bij het interieur hoorden en een enigszins verlepte bardame. Een paar lokale Sjonnies hingen aan de flipperkast alsof het hun vriendin was. We werden vol verbazing bekeken, waarschijnlijk waren we de eerste gasten van buiten de plaats in maanden.

We maakten het ons gemakkelijk en genoten van een drankje of wat. De bardame begon steeds vriendelijker te worden, waarschijnlijk maakte ze door ons een topomzet voor een doorsnee zaterdagmiddag. Na een paar uur konden we even de straat oversteken en aanschuiven bij restaurant la Plume, ons vaste Italiaanse restaurantje als we naar Olne gaan. Ook het enige restaurant in de hele plaats overigens… Verbazingwekkend goede kwaliteit eten overigens en heel erg gezellig. Het hele restaurant puilt op traildagen in Olne normaal gesproken uit zijn voegen door alle lopers die ook in de buurt blijven overnachten. Het slapen bij een overnachting is vaak problematisch voor me, allerlei onbekende geluiden houden me wakker. Deze keer kwam daar nog een keiharde matras bij, zelfs de biertjes hielpen niet om de slaap de vatten. Desondanks was ik toch redelijk fris aan het ontbijt. De zon kwam op boven de besneeuwde Ardense heuvels, de temperatuur viel eigenlijk nog wel mee en ik begon er gewoon zin in te krijgen. Ook de rest van het gezelschap had er zin in. Voor Henrie en mij was het niet de eerste keer in Olne, maar voor de rest was het een primeur.

De gebruikelijke chaos en drukte bij het uitreiken van de startnummers was ook dit jaar was ook dit jaar weer volop aanwezig maar uiteindelijk hadden we allemaal een nummer en stonden we klaar voor de start. Inmiddels hadden we gezelschap gekregen van Anke, die om kwart over vier opgestaan was om even naar Olne te rijden. Om tien uur stonden we buiten klaar voor de start, maar daar leek het nog even niet van te komen. Een kwartiertje later liep ineens iedereen naar voren en bleken we zomaar gestart te zijn. Met een kleine 900 deelnemers liepen we in het begin natuurlijk van de ene opstopping in de andere, maar niemand maakte zich druk. Henrie, Anke en ik vormden als snel een groepje die, al genietend van de omgeving, in een rustig tempo doorakkerden. Angelique, Yvette en Linda vormden ook een gezellig groepje en Rik, Eric en Lars liepen ook lekker samen. Het parcours bestond uit besneeuwde heuvels, doorsneden door smalle paadjes. Soms konden we lekker lopen, maar vaak ook was het ploeteren door de dikste modder die je je kunt voorstellen. Na de steile klimmetjes kon je even genieten van de vergezichten, om je vervolgens weer aan een glibberige afdaling te wagen.

Na iedere ronde kwam je weer bij start en finish en kon je even wat eten en drinken. Als je er genoeg van had kon je meteen door naar de douche. Na de eerste en behoorlijk pittige ronde was de grootste drukte dan ook over en bij het ingaan van de derde ronde werd het zelfs rustig. We vroegen ons onderweg wel af hoe onze trailmaatjes het er af zouden brengen, of ze hun plannen gingen volbrengen of niet. De derde ronde gaat eerst een heel stuk lekker heuvelaf en de neiging om te vlot te gaan is moeilijk te onderdrukken. Dat er daarna een stuk komt dat zo lang steil is dat het bijna een kwartiertje wandelen is, is genoeg om de laatste energie uit de benen te zuigen. De vele stukjes asfalt zijn weliswaar van zo slechte kwaliteit dat dat ook best onder de noemer trail mag vallen, maar toch ook door opvriezen akelig glad. De noppen van mijn trailschoenen, die in de modder perfecte grip boden, konden daar niets mee beginnen. Door het geglibber de hele tijd raak je bovendien neller door je energie heen dan gedacht en beginnen de benen steeds gevoeliger te worden.

De laatste ronde gingen we echter ook vol goede moed in. Nog maar een kilometer of 9, zo erg kon dat toch niet zijn. In survivalmodus maakten we het gezamenlijk af. De korte klimmen werden welkome wandelingetjes waarna we dan, met steeds meer piepende en krakende spieren, in een meer of minder vlot dribbeltje de meestal glibberige afdaling aflegden. De Courir was nog volop aanwezig, maar de Plaisir viel langzamerhand een beetje in de modder zullen we maar zeggen. Door af en toe zelf maar wat grappen en grollen te verzinnen hielden we de moed er toch in tot het eind. De marathonafstand haalden we net binnen de 5 uur zwoegen, maar de finish was nog een minuutje verder. Na 5:01 uur konden we elkaar de hand schudden. De broodjes worst waren al lang op, maar warme thee was er nog en ook ons welverdiende T-shirt. De eerste marathon van dit jaar zat er weer op, tijd voor een lekker warme douche en daarna eens te informeren naar de rest van de groep. Lars, Rik en Angelique hadden twee rondes gedaan, Yvette, Linda en Eric hadden drie rondes volbracht en Henrie, Anke en ik hadden alle vier rondjes afgelegd. 

Op de terugweg naar huis maakten we nog even gebruik van de gelegenheid om bij een Raststätte de verloren calorietjes weer aan te vullen. De Plaisir was inmiddels ook weer terug. Een geweldig weekend zat er weer op, voldoende inspiratie opgedaan om de komende verjaardagen weer sterke verhalen te vertellen… Volgend jaar weer?

Andre Bleumink

Kasteel Wégimont, waar je voor een habbekrats kunt overnachten

Het Klavertje 4

Verslag van het Klavertje 4 in Olne (België) - deel 2

Van links naar rechts staand: Henrie Drenthel, Wim Rensink, Gerrit te Lindert en Evelien Hillen. Op de hurken: Heini Rave, Henk Lammers, Wim Brinkman en Marieke Prinsen

De  jaarlijkse Klavertje 4 trailrun  in Olne, in de voorlopers van de Ardennen, heeft een geweldig concept. De wedstrijd bestaat uit 4 verschillende routes, die samen ruwweg de vorm van een klavertje vier vormen op de kaart. Na iedere ronde besluit je wel of niet door te gaan met de volgende ronde. Als je alle 4 rondes loopt heb je ongeveer een marathon gelopen. Maar ondertussen heb je dan al wel een heleboel modder, stenen en heuvels achter de rug. Ruim 1000 hoogtemeters liegen er niet om.

Henrie Drenthel weet ieder jaar meer mensen enthousiast te krijgen om mee te gaan naar deze wedstrijd. Dit jaar vertrokken op zondagmorgen 19 januari om half zeven ‘s morgens  twee auto’s vol atleten uit Aalten. Door het vroege uur was het erg rustig op de weg waardoor we  veel te vroeg aankwamen. We hadden nog lang niet alle koffie en broodjes voor onderweg op die Evelien zo zorgzaam gesmeerd had toen we de lege parkeerplaats opdraaiden.  De organisatie was nog maar nauwelijks klaar voor het ophalen van de startnummers, maar de koffie aan de bar was lekker en de WC was nog leeg en schoon. We vermaakten ons door het bespreken van de hilarische column over trailrunning die onlangs verschenen was en het vergelijken van de trailrunspullen van de diverse deelnemers.

Langzamerhand werd het steeds drukker en drukker en nadat we ons opmaakten om naar de start te gaan bleken er honderden liefhebbers te zijn. Zoveel dat er op de geplande starttijd nog steeds lange rijen stonden voor de inschrijftafels. Naar goed Belgisch gebruik werd daar niet moeilijk over gedaan, het was immers mooi weer. Zo klonk ruim een kwartier later alsnog het startsein en vertrok er een langerekt lint met lopers door het doodstille dorpje.

De eerste kilometers was het nog druk en kwamen we regelmatig even stil te staan, maar al snel kwam er meer ruimte op de paden. In het begin probeerden we nog met een aantal leden van het groepje bijeen te blijven, maar na verloop van tijd verbrokkelde de Achterhoekse eenheid tot een aantal groepjes die opgingen in de meute. Na de eerste heuvels waren mijn benen helemaal wakker geschud. Enkele maanden blessureleed maakten het allemaal niet eenvoudiger en ik moest behoorlijk werken om Henrie bij te houden. De zon kwam inmiddels goed door en het jasje kon weer de rugzak in. In vergelijking met vorig jaar (sneeuw en ijs) en het jaar daarvoor (heel nat) was het parcours goed te belopen. Wel modderig, maar we gingen in ieder geval niet tot de enkels diep door de blubber.

De eerste ronde was eigenlijk al voorbij toen we ons net lekker in de wedstrijd voelden komen en na een paar slokken sportdrank ging het verder. Ik had zelf het gevoel dat ik steeds iets te hard ging, maar besloot het nog even aan te zien. Het lopen op zich ging nl. best goed en, hoewel ik er voor werken moest, ik genoot ervan om weer eens echte heuvels te bedwingen. De pittige klimmetjes werden iedere keer beloond met geweldig mooie uitzichten over de dalen en de lange afdalingen leverden steeds net voldoende herstel op om weer verder te kunnen. Toch voelde ik de power in mijn benen sneller dan verwacht afnemen en besloot ik geen risico te nemen. Na  twee rondes op wedstrijdtempo  besloot ik de derde ronde op mijn gemakje alleen verder te gaan. Ik wist me nog te herinneren dat dit een hele zware ronde was waarin je de steile heuvelrug twee maal over moest. Wandelend omhoog en dribbelend naar beneden moest dat nog wel te doen zijn.

Na de eerste kilometer in mijn eentje ging het meteen al mis toen ik gewoon achter iemand aanliep. De route leek zo een weiland in te lopen dat net bemest was, dat kon niet waar zijn. En inderdaad bleken we een lintje gemist te hebben. Toch maak je af en toe ook leuke dingen mee als het tegenzit. Ik kwam op dit punt nl met een Vlaming in gesprek die ook de verkeerde afslag had gepakt. Met zijn 67 jaar was hij al toe aan zijn 85ste marathon, maar hij had net besloten dat het niet deze in Olne zou worden. Al kletsend liepen we een stukje op en in de afdalingen liep ik bij hem weg, waarna hij me op de klimmen weer bijhaalde. Dat is voor mij typisch voor trailrunning en één van de dingen die ik er zo leuk aan vind.

Het laatste stuk van de derde ronde waren mijn benen helemaal leeg en wat was ik blij om de finishlijn te zien. Binnen keek ik eens rond of ik bekende gezichten zag en inderdaad zaten Wim en Evelien daar al lekker echter een Leffe. Ideale hersteldrank na zo’n inspanning en ik liet er me ook eentje goed smaken. Terwijl ik daarna onder de (warme!) douche sprong gingen zij de rest binnenhalen die alle vier rondes gedaan hadden. Zoetjesaan kwam de rest van de groep binnen, de één fris en de ander helemaal stuk. Douchen, biertje, koffie en vooral enthousiaste verhalen uitwisselend. Wat een mooi parcours, zeker als de zon schijnt. Goed geregeld allemaal, maar zeker niet overgeorganiseerd. En voor slechts 8 euro’s krijg je niet alleen een mooi evenement, er kan zelfs nog een T-shirt van af  als herinnering.

De gezelligheid in het gebouw was groot maar we besloten toch al snel weer de terugreis te aanvaarden. Met wat geluk op de weg waren we dan immers nog op tijd thuis voor het voetballen op tv zou beginnen…. Onderweg naar huis werden nog meer meegebrachte lekkernijen soldaat gemaakt om de verloren calorietjes weer aan te vullen en nog meer sterke verhalen verteld. Weer een mooie dag trailen met een geweldige groep mensen. Henrie, Evelien, Heini, Wim (2x), Marieke, Henk en Gerrit bedankt. Helemaal top. Hopelijk tot volgende keer.

Sportieve groet, Andre Bleumink

Het klavertje 4

Verslag van het Klavertje 4 in Olne (België) - deel 1

Klaar voor vertrek van 1, 2, 3 of 4 klavertjes

Olne?..... Olne ligt een stukje onder Maastricht in Belgie. De L.A.G. Heeft deze trail al jaren in hun schema staan. Het leek mij leuk om als voorbereiding op de marathon in het najaar hier ook is eens 2 blaadjes te lopen. Na een snelle tocht in de auto van Henri met half slapende atleten, Evelien probeerde iedereen wakker te houden met koffie. We arriveerden op zo.19 januari om 8.00uur in Olne. Nadat  de auto van Henk Lammers was gearriveerd konden we ons na de drankjes opmaken voor de trail.

Het starten werd een kwartier uitgesteld omdat de toeloop zo groot was en men alles gemoedelijk met de franseslag afwerkte. Na een soort sirene gingen we dan eindelijk van start. Wij liepen als AVA groep dicht bij elkaar naar beneden en bleven maar naar beneden lopen. Er kwam geen eind aan. Ik dacht nu moeten we toch ook een keer weer naar boven en jawel hoor dat gebeurde, maar dan al wandelend. Als hardloper kwam je uiteindelijk wel aan je trekken. Na verloop van tijd werden rijen dunner en kon je zo hard lopen als je wilde.

Na de eerste ronde door het prachtige stukje Ardennen , door beekjes glibberige, steile rotsachtige hellingen romantische paden fantastische vergezichten. Zo kwam je weer bij de finish  en kon je beslissen of je verder ging of stoppen. Het gekke aan deze loop is dat je halverwege een ronde denkt om te stoppen maar als je bij het keuze punt komt er een onvoorstelbare drang is om door te gaan.

Henri, Henk, Marieke, Gerrit te L Heini en Wim B konden deze verleiding niet weerstaan. Ze liepen het volledige klavertje vier. Andre deed ook een poging maar strandde na de 3e ronde. Evelien en Wim R waren de enige die de lokroep van het volbrengen konden weerstaan. En zijn na 2 rondes gestopt. Als alternatief hebben ze zich overgegeven aan de verleidingen van de kantine.

Nadat een ieder zich na afloop ondergedompeld had in de Belgische weelde van bier, koffie of cola, werd  er afscheid genomen van deze zeer gezellige kantine Wanneer je dan in de auto op de autobaan naar huis rijd, dan begrijp je pas wat men bedoeld met, een trail dat is genieten.

Wim Rensink

Foto's van het Klavertje 4 in Olne (België)

Marieke Prinsen

Klik op de link voor de foto's van Andre Bleumink

fotoalbum

Het verslag van Andre Bleumink volgt zo snel mogelijk

Henk Lammers

Heini Rave

Andre Bleumink

Klavertje 4 in Olne (België)

Andre Bleumink, Heini Rave en Henrie Drenthel

Vanmorgen om ongeveer half zeven zijn een aantal Achterhoekers vertrokken naar Olne (België) voor het 'Klavertje 4'. Ze waren ruim op tijd en het was dan ook erg gezellig. Het weer werkte prima mee, de zon scheen zelfs nog een groot gedeelte van de ochtend. Na twee klaverblaadjes op een behoorlijk tempo door de pittige heuvels met Henrie Drenthel, Wim Brinkman en Marieke Prinsen waren de benen van Andre Bleumink aardig leeggelopen. Een paar maanden blessureleed is niet zo even weggewerkt, maar de knieën hielden zich goed. 

De derde ronde heeft hij alleen en in een heel rustig tempo gedaan om toch aan de kilometers te komen voor de Salland Trail. Door de zwaarte van deze derde ronde daalde het tempo behoorlijk, maar hij vermaakte zich prima met de mooie vergezichten. De benen waren helemaal leeg bij de finish, maar een lekkere Leffe zorgde voor snel herstel  De foto's en een uitgebreider verslag komen nog... Chapeau ook voor de prestatie van de AVA-leden: Wim Rensink en Evelien hebben 23 kilometer gelopen, Marieke Prinsen, Wim Brinkman, Henk Lammers, Heini Rave en Henrie Drenthel 42kilometer.

De hele groep Achterhoekers

Klavertje 4 Marathon in Olne (België)

Tracey Jewell, Evelien Hillen en Henk Lammers

Wat bezielt een mens om half januari in de Ardennen mee te gaan doen aan een hardloop trail? 

Deze vraag stel ik mijzelf zondagmorgen als ik rond half acht het gordijn van onze hotel kamer open doe en zie dat het flink sneeuwt. Tegelijkertijd denk ik ook aan Peter, Evelien en Henk die vanmorgen vroeg rond 6 uur in Aalten in de auto zijn gestapt om ook deze kant op te komen, om samen met ons mee te doen aan de trail Klavertje 4 in Olne. In de loop van de dag zal ik nog een aantal keren aan bovenstaande zin denken.

Maar nu eerst het verslag: Zaterdagmiddag rond een uur of 3 vertrekken we met twee auto’s naar Olne in de Belgische Ardennen. In de ene auto zit de familie Drenthel namelijk Claudia ,Henri en Jamie, en Gerrit te Lindert. Auto twee wordt bemand door Tracey Jewell en haar moeder (extra overgekomen uit Engeland) en Wim Brinkman. Na een voorspoedige reis hebben we nog even op de Duits/Belgische grens koffie gedronken (natuurlijk met wat er bij). Rond een uur of zes waren we op plek van bestemming en zijn we naar de mooie nieuwe sporthal in Olne gegaan om ons startnummer en overnachtings coupon op te halen.

Het startnummer ophalen was een fluitje van een cent (ook het inschrijfgeld 8 euro voor een marathon) maar de problemen kwamen bij de overnachtings coupons, er was namelijk volgens de organisatie niet gereserveerd. Henri wist echter zeker dat hij dit wel op internet had gedaan maar het bleek dat dit niet werkte en dat je een mail had moeten sturen. Wat te doen nu? Je kon merken dat de organisatie het ook erg vervelend vond en er werd zelfs spontaan hulp aangeboden om bij hun in huis te komen slapen (of gelde dit alleen voor de dames?).

Omdat je met een volle buik beter kunt nadenken, besloten we om eerst maar te gaan eten bij de plaatselijke pizzeria.  Hier stond onze tafel al klaar en werd "monsieur Henri " door iedereen welkom geheten. Het eten was meer dan voortreffelijk en het personeel was ook al op de hoogte van ons overnachtings probleem en kwam al met diverse mogelijkheden. Via allerlei moderne media technieken, zoals Tom Tom, internet en mobiel werd er in de buurt een hotel gevonden dat ook nog kamers vrij had en dit werd dan ook snel gereserveerd. Na de maaltijd richting het hotel, daar aangekomen werden de kamers verdeeld en onder het genot van een drankje werd de dag geëvalueerd en vooruit gekeken op de zondag, DE TRAIL

En toen was het zondagmorgen, na een stevig ontbijt (wat goed verzorgt was). En de nodige discussies over welke kleding geschikt zou zijn voor de extreme weersomstandigheden, zijn we richting Olne gegaan, waar we op de parkeerplaats ook Peter, Evelien en Henk tegen komen. Ook hun vertelden al over hoe het onderweg was geweest en dan het erg glad was op bepaalde plekken.Binnen in de sporthal was het al erg druk en het bleek dat ongeveer 700 andere lopers met ons het avontuur aan zouden gaan. De wedstrijd bestaat uit 4 verschillende rondes van 12-11-10-9-km en na elke ronde kom je terug bij start/finish, hier beslis je dan of je doorgaat of stopt. 

Rond kwart over 10 begint men te lopen, dus het startschot zal wel zijn gegeven en ook wij beginnen. Al snel hebben we zelf groepjes gemaakt, Tracey met haar moeder (die een aantal kilometers mee loopt) Henk en Evelien en Gerrit, Peter, Henri en Wim. Verbaast kijk ik om mij heen en zie zelfs bikkels in korte broek en t-shirt, maar ook mensen ingepakt als Eskimo, hardlopers samen met de hond, van alles. Na een paar km komen we de eerste uitvaller al tegen met een flink bloedende knie maar wij gaan gestaag door.

Wat je onderweg tegen komt is moeilijk te beschrijven, hopelijk zijn er foto’s van om het te begrijpen maar padjes die vorig jaar door de vele regen berg riviertjes waren geworden, zijn nu spek gladde afdalingen door de sneeuw en het ijs. Na eerst sneeuw begint het later ook nog te ijzelen en al snel zijn de haren bevroren maar het lopen valt ons niet eens tegen. Na de eerst ronde worden we opgewacht door Claudia en Jamie, die ons echt alle rondes hebben opgewacht ondanks de kou HULDE hier voor.

Iedereen van ons beslist zelf wat hij kan en wil lopen, zeker onder deze omstandigheden. Belangrijk is heel te blijven. Tracey loopt er 2, altijd nog 23 km.  Peter, Evelien en Henk lopen er 3 goed voor 33 km (en zeker de 3 de ronde is zwaar want hier zit een heel lange zware klim in) en Gerrit, Henri en Wim maken de klaver helemaal vol. Henri en Wim lopen samen en Gerrit besluit om in eigen tempo te lopen, wat hij geweldig doet.

Na afloop lekker naar de warme douche, maar helaas worden we al gewaarschuwd door de anderen dat het water koud is!!! Ondanks de nieuwe sporthal werkt de warm waterketel nog niet en ik kan u vertellen het water is niet koud maar ijskoud. Na een heerlijk biertje de terug weg begonnen en ook dit was een ware trail run. Gelukkig dank zijn de goede chauffeurs Henri en Peter zijn we rond een uur of 7 weer veilig thuis, nog nauwelijks beseffen wat deze zondag ons allemaal heeft gebracht.

Terug komen op de zin boven dit verhaal: Ik denk dat het toch iets in ons is dat je je zelf wilt bewijzen en dat blijkt, als je echt iets wilt je veel meer kunt dan je zelf denkt. Maar ook het genieten van de natuur en de onberekenbare elementen hier van, maakt deze run (en deze zondag) speciaal.

Sportieve groet Wim Brinkman

Henrie Drenthel en Wim Brinkman

Peter Kroesen en Gerrit te Lindert

Henk Lammers en Claudia Drenthel

Henrie Drenthel, Andre Bleumink en Rob Roelofsen lopen Olne-Spa-Olne

Henrie Drenthel

Ultra-Trailklassieker van de buitencategorie

Verslag door Henrie Drenthel 

Het is inmiddels al weer de laatste zaterdag van november als ik (traditiegetrouw?) vanuit Aalten vertrek richting de Belgische Ardennen. Onderweg nog even André Bleumink en Rob Roelofsen opgepikt die dit jaar debuteren op de fameuze ultratrail Olne-Spa-Olne (OSO) over 69 km. Op de heenweg nog even de Trailrunshop van Scarabee in Valkenswaard leeggeplunderd. Wat een bende moois hebben ze daar op Trailrungebied. Je wordt er hebberig van. Helaas was mijn gewenste rugzak niet meer voorradig maar toch nog even een fijne korte broek kunnen scoren en een afgeprijsd ontzettend-fijn-zittend-lichtgewicht jasje op de kop getikt. Ook André en Rob hadden de tassen vol.

Toen door naar Olne waar we onze startnummers konden ophalen en net als in januari de ‘vouchers’ voor de overnachting. Klokslag 5 over half zes waren we er en wat een metamorfose stond ons daar te wachten. De bouwvallige barak die er in januari nog stond heeft plaats gemaakt voor een ultramoderne, hypermooie sportaccommodatie met alles er op en eraan. Wat een vooruitgang. Vandaar uit richting chateau voor de overnachting en alles liep dit keer wederom vlekkeloos. Rond 19.15 uur richting plaatselijke pizzeria La Plume gegaan om daar, zoals bijna al gebruikelijk, te gaan eten. Het zat er weer ouderwets vol. Lekker gegeten en een paar biertjes en weer terug naar het kasteel, naar onze 4-persoonskamer (2 stapelbedden ☺). Het slapen ging best goed al was er wel allerlei onverklaarbaar lawaai. Kwart voor zes loopt Rob’s wekker af en maken we ons klaar voor de tocht. Het is niet koud maar het waait flink. Korte broek met jasje erover tegen de wind moet kunnen. 

Aangekomen bij het complex bij de start ziet het er al zwart van de atleten. Na schatting meer dan 500! Waar halen ze al die idioten toch vandaan. Het blijkt wel dat de trailrunsport in de breedte flink gegroeid is. Helemaal klaar staan we om 7.45 uur klaar voor de start; hey shit, het begint te regenen.  Zal ik dan toch m’n trailschoenen aan doen i.p.v. de ‘normale’? Ach nee, het is toch de hele week redelijk droog geweest dus het bos zal er wel goed bij liggen. Nou niet dus. In het startvak vlak voor de start horen we dat het er de hele week geregend heeft de  vrouwelijke assistente van de starter zegt ons vlak voor het startschot nog even dat we ‘onze veters goed vast moeten maken want er ligt veel blubbeur…..’

Da’s dan lekker beginnen. Het goede nieuws was dat het parkoers 2 km is ingekort i.v.m. een jachtpartij in één van de bossen. Ik heb niemand daar over horen klagen. De afgelopen jaren was het juist andersom,  en kregen we juist extra meters. Acht minuten na achten stuift de menigte Olne door en het is begonnen. Voor André is het  z’n eerste 60+ (afstand ☺) wedstrijd en we spreken af rustig te beginnen.  Die afspraak werd door moedertje natuur nog eens extra bekrachtigd want het is op sommige plekken ook echt niet te doen.  Alles is even vies en modderig en binnen de kortste keren zien we er uit als…. Maar ja, we kiezen er zelf voor en we zeggen gewoon dat we het leuk vinden. 

Al voor de eerste verzorging is Rob langs een weiland onderuit gegleden en dus z’n nieuwebroek gelijk smerig en even later lig ik zelf in een spagaat langs het pad maar heb me nog net vast kunnen grijpen aan m’n voorganger zodat het blijft bij 6 cm ontsluiting. Na een kilometer of twaalf komen we door het bedevaartsoort Banneux, al waar we tussen de pelgrims door moeten slalommen en al lopend enkele wees-gegroetjes en je-ziet-me-nietjes uitspreken. Bij de eerste verzorging bij 17 km na ruim 2 uur wat gegeten en gedronken en wat steentjes en modder uit de schoenen gehaald, voor zover dat nog hielp. Daarna lekker door naar Spa al waar het de afgelopen week uit de grond getrokken gelijknamige bronwater inmiddels weer ruim van boven is aangevuld door de regen van deze ochtend. Inmiddels trekt het een beetje open en komt er een waterig zonnetje te voorschijn. 

Na circa 4 uur zijn we bij de verzorging in Spa net voor de helft. Hier alles weer goed bijgevuld, een shake-je erin en wat cola en we kunnen weer verder. Het begint met een fikse klim en daarna wordt het wat beter begaanbaar en kunnen we lekker doorlopen. Begin nu na een uurtje of vijf op gang te komen…  De derde verzorgingspost ligt op 46 km afstand. Hier was het waar ik vorig jaar noodgedwongen moest stoppen. Nu gelukkig niet, ik voel me een stuk beter. Heb er ook een halfuurtje langer over gedaan, wie weet helpt dat ook mee. Een kopje soep en een tweede shake en we zijn klaar voor de laatste 21 kilometer, ach een half marathonnetje nog maar. Vanaf daar loopt het eigenlijk lekker door en we halen diverse lopers in al verliezen we wat tijd doordat André een lelijke smakkerd maakt en z’n hand los haalt en later nog een irritante blaar onder z’n voet moet doorprikken en verbinden. Maar het maakt niet uit, we lopen tenslotte om te finishen en niet op tijd. 

Vlak voor de laatste verzorging op het 60 km punt gaat het nog even een stuk steil omhoog wat de altijd grappige locals heeft doen besluiten “18% sorry “ op het asfalt te kalken. De grapjassen. Van hieruit gaat het verder naar de meet en komen we op bekender terrein van de Klavertje-4-Marathon van afgelopen januari. De zon is inmiddels achter de bergtoppen verdwenen en een heldere maan staat aan de hemel als we nog één keer een enkels hoge moddersloot door moeten en de temperatuur ook een graad of vijf gezakt is. Maar het kan ons niet deren; onze missie zit erop en stralend komen wij Olne binnen lopen om na 9 uur en vier minuten te finishen bij het sportcomplex. 

Tegen inlevering van ons startnummer krijgen wij een prachtig roze T-shirt en een waardebon voor warme maaltijd. Stamppot hondepollen met worst, maar het smaakte voortreffelijk. Ruim na zes uur trokken wij wederom huiswaarts, een prachtige loopdag zat er weer op. Rob en André, hartelijk dank voor jullie gezelligheid en ik weet zeker dat velen jullie nog zullen volgen. 

Uitslagen zijn op dit moment nog niet bekend maar komen ongetwijfeld snel op de volgende site

Wat een modder paden

Verslag van de Trefle a 4 Feuilles in Olne (België)

De groep voor het kasteel in Olne met van links naar rechts Monica Kroesen, Geert Prinsen, Jan Wevers, Gerrit te LIndert, Benno Aversteeg, Henrie Drenthel, Allard, Tracey Jewell en Andre Bleumink. Op de hurken Marieke Prinsen, Wim Brinkman en Peter Kroesen

Zaterdag 21 januari 2012
Zaterdagmiddag rond een uur of 2 vertrok er een groep atleten van AVA'70 met aanhang en gastloper Andre Bleumink richting de Ardennen om in het plaatsje Olne op zondag een trail te lopen. Voor de atleten van de Lange Afstand Groep was deze trail een goede training, lange afstand en veel hoogte meters. De trail bestaat uit 4 lussen van 12-11-10-en 9 kilometer en na elke lus komt men weer bij het beginpunt uit zodat men zelf kan beslissen; ik stop hier ik of ga door. De opzet is zo simpel maar ook zo mooi, raar dat er hier in de buurt nog nooit iemand op is gekomen.

Op weg richting Olne was het ontzettend slecht weer op de Duitse autobaan en we vroegen ons dan ook al af van wat dat met het lopen zou worden. Op de grens van Duitsland en België hebben we bij een wegrestaurant heerlijk koffie gedronken en voor de nodige energie al maar vast een flink stuk appelgebak of wat anders tot ons genomen. Toen iedereen uit gedronken, gegeten en geplast was zijn we in colonne België in getrokken, achter reisleider Henrie Drenthel aan. Iets voor 6 uur waren we bij het clubgebouw van de organisatie in Olne gearriveerd en konden we al vast het startnummer en de bonnen voor de overnachtingsplek ophalen. Want na deze plek waren we minsten zo nieuwsgierig als naar al het ander dit weekend. Na een paar minuten rijden kwamen we aan bij onze overnachtingsplek: Chalet Wegimont, werkelijk een geweldig mooi kasteel met een grote oprijlaan, een grote gracht er om heen en een heuse binnen plaats. De sleutels van onze kamers werden opgehaald en we konden zelfs nog uit verschillende kamers kiezen. De verdeling van de kamers verliep soepel, dit was bij de slaapplekken wel iets anders. We sliepen namelijk in stapelbedden en wie wil er dan boven en wie beneden slapen. Ook was de vering van de verschillende bedden anders, wat Henrie er bijna toe bracht om de deur uit de kast te halen en deze onder zijn matras te leggen.

De meesten van ons begonnen echter nu ook wel honger te krijgen en we besloten om het slapen maar even te vergeten en gingen op weg naar de plaatselijke pizzeria de la Plume. Ook hier was men goed voorbereidt op onze komst en had men de verwarming al vast op maximaal gezet. Kortom het eten was geweldig en iedereen propte zich vol met de nodige pasta maar door de temperatuur was het drinken nog belangrijker geworden (maar dat wisten de meesten van ons al wel, ook van diverse lopen). Na het eten weer terug naar het chalet maar na een kort groepsoverleg werd er toch besloten dat het wel erg vroeg was voor een zaterdagavond om al te gaan slapen.

Democratisch werd er besloten om het avond gebeuren in Olne is nader kennis te maken, wat voor sommigen van ons wel betekende dat ze de pyjama weer uit konden doen en de kleren snel weer aan. Kort samen gevat, het uitgaansleven in Olne staat op een zeer laag pitje, maar gelukkig was ook hier nog Cultuurhuis. Peter Kroesen, nieuw bij AVA'70, zag in een deur opening een schone Belgische dame van hoge leeftijd, maar met een tijgerprint en resoluut stapte hij er op af met de vraag " waar is hier nog wat te drinken"? En ja hoor, de plaatselijke toneel club gaf een uitvoering en omdat de tweede akte net was begonnen konden we gebruik maken van de bar .Dit lieten we ons niet twee keer vertellen en ik kan u vertellen, het was gezellig en het is ook nog laat geworden .

Zondag 22 januari 

Ondanks de korte nachtrust stond iedereen rond half acht naast zijn bed want vandaag moest het namelijk gaan gebeuren. Eerst werd er gezamenlijk ontbeten en iedereen zorgde ervoor dat hij of zij genoeg at en veel koffie drinken want dan kun je te minsten nog even naar het toilet. Hierna volgde natuurlijk de discussie over wat doe je aan met het lopen, welke sokken, welke schoenen en wat doe je als na een ronde alles koud en nat is. Ook van het toilet werd nog veelvuldig gebruik gemaakt, wat de frisheid zeker niet ten goede kwam. Na wat foto's op weg naar de start en daar aan gekomen was het al behoorlijk druk. We kwamen bijna als eerste Henk Lammers en Gerard Demkes tegen, die al erg vroeg deze zondag uit Aalten waren vertrokken om op tijd aanwezig te zijn.

Om 10 uur was de start en hoe dichter we bij dit uur kwamen hoe hoger de spanning op liep. De één had zijn schoenen helemaal ingetapt met ducktape (Henk Lammers) en de ander stond in T-shirt en korte broek ( Tracey Jewell). Dan is het eindelijk zo ver, de start, Jan Wevers en Benno Aversteeg lopen direct al vrij voor aan, Gerrit Te LIndert loopt helemaal zijn eigen race en Marieke Prinsen, Geert Prinsen (die ook een ronde mee loopt ) Henk Lammers en Wim Brinkman besluiten om eerst de kat uit de boom te kijken en blijven rustig bij elkaar. Henrie (de rot in dit soort lopen), Andre Bleumink, Tracey Jewell en Peter Kroesen besluiten ook om samen aan deze tocht te beginnen.

Na een afdaling begint het feest, klimmen, glijden, springen en al wat niet meer nodig is om overeind te blijven, want ook hier heeft de regen de laatste tijd zijn tol geëist, Maar al snel vergeet je al deze zaken en is het puur genieten van de uitzichten, het lopen, maar vooral van de elementen van de natuur. Enkele voorbeelden zijn paadjes waar je naar beneden of naar boven moet, zijn snel stromende beekjes geworden, weilanden waar je door moet maar tot je enkels in weg zakt, dat zelfde geld took voor een maïsland waar je blij bent dat je aan het eind je schoenen nog aan hebt. Maar ook beklimmingen waar je stoer, hardlopend aan begint, maar waar voor de meesten toch lopen de enige optie is om boven te komen. Al met al een geweldige ervaring maar ook dat je naar elke ronde wordt opgewacht door onze eigen dol enthousiaste supporters Allard, Karin, Janneke, Monica en natuurlijk Gerard met zijn al om bekende stroopwafels. Met een woord geweldig, al deze steun.

Het mooie van deze manier van lopen is dat je totaal niet naar de tijd die je loopt kijkt, dit is gewoon niet belangrijk. Ook kan ieder voor zich zelf besluiten wat, en hoeveel ronden hij of zij wil lopen. Tracey, Henk en Benno lopen twee rondes (23 km), Geert loopt een ronde (12km), Marieke loopt er 3 (33km) en Gerrit, Peter Jan, Henrie, Andre en Wim lopen ze alle vier (42 Km). Na een heerlijke douche, een pintje bier (weinig gehad dit weekend!) gaan we weer terug naar huis, waar we rond 18.00 uur arriveren. Vol verhalen en eigenlijk nog met een heel onwerkelijk idee over wat je die dag hebt gepresteerd. Al met al is het weer een onvergetelijke ervaring geworden en iedereen bedankt voor het geweldige weekend. Maar vooral natuurlijk Henrie voor het perfect organiseren, maar vooral voor het enthousiast maken om op deze geweldige manier je sport te beoefenen!

Sportieve groet,

Wim Brinkman

Klik op de link voor een aantal foto's van Andre Bleumink

fotoalbum


Bij de plaatselijke Pizzeria

Klaar voor de start

Prachtige vergezichten.....

..... en modderige paden