AVA'70 jeugd geniet volop op Texel

De AVA'70 jeugdleden met hun begeleiders

Het inmiddels al een hele mooie traditie, waar enorm naar uit gekeken wordt. Het laatste weekend van de schoolvakantie verblijven de junioren van AVA`70 een weekend in Texel en genieten van een druk programma. Dit keer vertrokken de 40 enthousiaste jeugdleden op vrijdag 16 augustus met de bus voor hun jaarlijkse uitje in groepsaccommodatie “de Zwaluwhof.” De organisatie had weer een mooi aantal activiteiten voor de groep gepland. 

Na de voorspoedig verlopen busreis was het tijd voor het inkwartieren, de kamers verdelen en meer van dit soort noodzakelijke karweitjes. Na het eten vertrok de club voor een gezamenlijke strandwandeling, waar het genieten was van het rulle zand, de golven en de wind. De zaterdag werd optimaal sportief ingevuld met een hardlooptraining en een fietstocht naar de wereldberoemde vuurtoren van Texel. Beide activiteiten hadden gemeen, dat de duinen veelal het tempo bepaalden en dat menigeen toch wel wat dieper moest gaan dan verwacht. 

`s Avonds werd er volop genoten van de barbecue en het kampvuur en het bleef nog enige tijd lichtelijk rumoerig op het terrein. Na een betrekkelijk korte nacht was de laatste dag al weer aangebroken. Een aantal fanatiekelingen ging op deze zonnige zondag nog op pad voor een duurloop. Nadien ging de hele groep richting het strand om te chillen en sommigen lieten zich uitdagen door het zeewater. Daarna volgde het minst leuke gedeelte van het weekend, namelijk het opruimen van de spullen, het pakken van de koffers en de terugreis. Moe, maar met een geweldige ervaring in de bagage arriveerde het gezelschap rond een uurtje of 10 weer op de thuisbasis.

Het jaarlijkse feestje op Texel zorgde voor blijde gezichten bij de AVA`70-junioren en het weekend heeft ook zeker nog de nodige “nagenietmomenten” opgeleverd! (FR)

AVA'70 op Vlieland - Maandag (dag 4)

De vuurtoren van Vlieland

Maandag the day after

De Ava groep, vrijdag avond 33 man/vrouw sterk is op de maandag ochtend aanzienlijk gereduceerd. Helaas moesten er een groot aantal ava-janen op zondag avond weer vertrekken, de maandag plicht roept. Nadat een aantal blijvers, iedereen op de boot heeft gezet en met vochtige ogen heeft uitgezwaaid. Blijft voor de overblijvers de ondankbare taak over om alle restjes van de, “natte” boodschappen uit de koelkast kabouter te maken. Dit is dan ook een verplichting, waar weinig van ons echt problemen van maken. Resultaat, we lagen op tijd in bed.

08:30 stipt aan het ontbijt, ook hier weer een restjes en kliekjes ontbijt. Alles moest op, brood in alle kleuren beleg in alle smaken. De krenten broden, het suikerbrood, alles op wens en verzoek, vakkundig in fijne plakken gesneden door Ingrid v Z, onze regelneef en een van de organisatie kanjers. Wie trouwens op de zondag nog ff met twee vingers in de neus een halve marathon afwerkte. Zorgvuldig werden de laatste bakken eiwitten met creusli en een fijne klodder jam verorberd.

Na dit ontbijt, (waarom ontbijt/ eet je zo onwaarschijnlijk veel als je ergens anders bent) blijft er nog een laatste activiteit over. Niet de aller leukste activiteit, maar gewoon het terugverdienen van de borg. Dus handen uit de mouwen en kneiter hard werken. Poetsen die hut. Uiteraard beginnen we met de slaapkamers van de zondag avond vertrekkers. Dat zijn de makkelijkste klusjes, denk je dan. Sommige (jonge) mannen denken echt, dat thuis de kaboutertjes hun bed afhalen, opruimen etc. Dus Bart W moest ff flink aan de bak om de slaapkamer van zijn hardloop maten op te ruimen en te boenen. Maar dat doe je voor je weekend maten.

Gerrit D met de bezem en Denis W met de huelbezem, in een zucht en een sche…., op alle verdiepingen de vloer weer zand en stofvrij. Met z’n allen het servies en bestek op het aanrecht plaatsen, en onze loop-goeroe Henk L pakt al dit servies zorgvuldig in de vaatwasser.

Nog even de beheerder erbij halen, Linda S, mede organisator en onze financiële manager, laten we ff een goed woordje over de accommodatie doen. En hopsa de borg weer snel terug verdiend. Gewoon een organisatie topper onze Linda, en ”by the way” een strakke 1/2 marathon afgewerkt.

Stipt 09:30 verlaten we opgewekt, vrolijk maar toch een beetje verdrietig onze geweldige weekend accommodatie. Met de belofte dat we over een X aantal jaren zeker terug komen. We wandelen weer zoals we gekomen zijn, de hele dorpsstraat van Vlieland West of was het Oost door, met onze ratelende koffers. Wat een herrie. Voor de boot, word er door een groot aantal ava-janen nog even bij de lokale bakker een suikerbrood meegenomen voor het thuisfront. Nog even een bakkie koffie bij de lokale horeca, uiteraard van de borg :-) en toen aan boord. De hele complete reis,  heen en retour is uitgestippeld en perfect verzorgd door Evelien H, ook een topper van de organisatie van dit AVA uitje. En wie ook ff tussendoor een halve marathon afwerkt.   

Hebben we net op de boot een fijn plek opgezocht en worden al herinneringen opgehaald. Laat onze Ghop brouwer, ook op de boot aanwezig zijn voor de oversteek. Waarbij een aantal van onze AVA dames weer in lichte euforie raken. Dit enthousiasme wordt snel getemperd, het is toch een Ghomo. Vanaf de boot een aantal treinen in en overstappen en we landen weer gezond in ons Aalten.

Helaas moesten ook een aantal dames van de organisatie op zondag avond naar huis. Maar zonder de geweldige bijdrage van de volgende toppers, Julia R wie de noodzakelijke communicatie en PR verzorgde, Katja D wie de corvee lijsten verzorgde, en het zo wist te plannen. Dat haar geliefde Björn ingepland stond voor de maandag morgen? En niet vergeten Gerdy H, wie verantwoordelijk was voor de gehele hygiëne, ook van de toiletten. En op de zaterdag avond de verantwoording nam om onze jonge garde te begeleiden bij het onveilig maken van down town Vlieland Oost. Trouwens we hebben ze nooit kunnen spotten, bij of boven de pot voor een grondige inspectie. 

Zonder de geweldige inzet van deze 6 dames was dit weekend nooit zo perfect geweest. Ik wil dan ook namens alle Vlieland gangers (mag ik dit zeggen, jazeker mag ik dit zeggen) geweldig bedankt 🙏 voor dit super gezellige en ontzettend goed georganiseerd weekend!

“Vlieland meets AVA”. (SvS)

Genieten op de boot

AVA'70 op Vlieland - Zondag (dag 3)

Voor de start van de Vuurtorenloop

We zijn met 33 clubgenoten een lang weekend op Vlieland met als hoogtepunt de deelname aan de Vuurtorenloop met afstanden van 5, 10 en 21.1 km. De route gaat door de duinen, bos en over het strand. De klim naar de vuurtoren zit zelfs 2 keer in de halve marathon.

Raceday: 8:30 uur ontbijten we met z’n allen, niet iedereen is even fit, maar iedereen heeft een doel voor deze dag. Van een pr tot overleven en van finishen of begeleiden tot foto’s maken, maar genieten gaat iedereen. Tijdens het ontbijt wordt er flink gestapeld, de vezels, koolhydraten en suikers gaan er in als koek en het vocht wordt ook op peil gehouden. Eindelijk gaan we dan wandelend op pad naar de startlocatie bij de sporthal. Een warming-up is niet nodig want het hele weekend is er volop gewandeld, de stappentellers komen al over de 30.000 per dag. Nadat we de startnummers opgehaald hebben is het tijd voor Dirk die spontaan het podium pakt en iedereen welkom heet namens AVA’70. Even later wordt de groepsfoto gemaakt, maar deze moet nog eens over omdat Ingrid er niet is. Dan naar buiten waar we opvallen als een gele vlek in het startveld, nog een laatste selfie en elkaar succes wensen. 

We gaan van start op de 21,1 km en de deelnemers van de andere afstanden staan ons luidkeels aan te moedigen. We slaan het eerste schelpenpad in en het is lopen in kolonne, tot opeens iedereen stilstaat, voor een plasje water. Tja het is dus geen trailrun, maar hier kon ik mooi wat langzamere lopers passeren. Even later komen we bij de brouwerij waar we de vorige dag al het één en ander hebben geproeft, linksaf naar boven, over de duin en het strand op. In tegenstelling tot de vorige dagen viel de wind mee, was het droog en scheen de zon, dus korte broek en t-shirt is genoeg. Het strand viel mee, een beetje het hardere zand opzoeken en wat stenen vermijden. Wat een geweldig stuk is dit, zo langs de zee met een zonnetje erbij. Daarna draaiden we langs de haven en lopen we de Dorpsstraat door, waar we dit weekend al diverse keren door zijn gekomen. 

De eerste drankpost staat bij 5 km, even snel een slokje water en weer door. We komen dan langs onze groeps- accommodatie en gaan op weg naar de vuurtoren. We hebben een groepje gevormd met Peter, Ingrid en Henk. Op de steile klim naar de vuurtoren wordt het eerste verschil al gemaakt en in de afdaling raken we Peter al kwijt, die is niet te houden. Ik zelf moet al mijn best doen om bij de andere te blijven en besluit een paar kilometer verder om mijn eigen tempo te gaan lopen om zo zeker te zijn dat ik het ga halen. Ik heb een slechte voorbereiding gehad met weinig kilometers en al maanden geen 20 km gelopen. Maar het weer was geweldig en het parcours door de duinen prachtig. Mooie vergezichten met een slingerend veld deelnemers, die je kilometers in de verte kunt zien. De gele stipjes zijn waarschijnlijk de overige AVA ’70 deelnemers. 

Bij de 10 km drankpost drink ik weer even een slokje water. We draaien de harde weg op, dat is een tegenvaller, ik loop liever onverhard. Bij de 12 km beginnen mijn sokken mijn voorvoeten een beetje gevoelloos te maken dus even stoppen en de schoenen opnieuw aandoen, een gelletje nemen en weer verder. Bij de 15 km weer een slokje water en daar kan ik mooi aansluiten bij een groepje. Op naar de vuurtoren, zo langs het water in de zon en wat heerlijk om zo te lopen. Het groepje gaat me toch te langzaam en ik ga maar weer alleen op pad. Bij de 18 km begint de klim naar de vuurtoren, hier moet ik even wandelen totdat ik Lienke zie staan die mij filmt, dus hup weer het tempo oppakken naar boven. In de afdaling nog een paar deelnemers inhalen en komt de visboer in zicht die we op de zaterdag al een weekomzet bezorgd hebben. Nu moeten we nog een lus maken en door het bos op weg naar de finish. 

Die laatste kilometers gaan zwaar, maar ik kan nog een redelijk tempo aanhouden, de laatste afslag en het geluid van de speaker en publiek hoor je al goed. Lienke is al snel op de fiets naar de finish gesneld om mij nog te fotograferen. Onder luid gejuich word ik binnengehaald. Wat een genieten, het koste wel moeite maar toch volbracht. Denise is 3e geworden bij de dames op de 10 km, dus wachten we met een grote groep op de prijsuitreiking, ook daar lieten we ons luidkeels horen. Toen werd het tijd om naar ons huis te wandelen om te douchen en van een biertje te gaan genieten op het terras of voor de tv wielrennen kijken. Iedereen is tevreden met het behaalde resultaat en de medaille. De helft van de groep gaat helaas nu terug naar huis, vanwege werk of andere reden, dus bleven we achter met 17 personen.

Maar het einde van het actieve weekend is nog niet in zicht want we gaan wandelend weer naar de Bolder, naar ons vaste restaurant op de camping voor de daghap. Vandaag staat er nasi op het menu, dat gaat er best in, met een lekker biertje erbij. Als toetje nog een magnum om de calorieën weer aan te vullen. Daarna weer wandelend een alternatieve route terug naar het huis. Een paar mensen wilden nog een fotosessie op het strand doen met de ondergaande zon, maar de meerderheid kiest voor de koffie. Daarna gezellig na borrelen tot al het bier en de wijn op is. Na een geweldig mooie dag liggen we redelijk op tijd in bed met een vermoeid maar voldaan gevoel.

Rik Delsing

Vlieland Vuurtorenloop 10 km - 57,29 - 9e plaats M60

De groepsfoto

We zijn met 33 clubgenoten een lang weekend op Vlieland met als hoogtepunt de deelname aan de Vuurtorenloop met afstanden van 5, 10 en 21.1 km. De route gaat door de duinen, bos en over het strand. De klim naar de vuurtoren zit zelfs 2 keer in de halve marathon.

Raceday: 8:30 uur ontbijten we met z’n allen, niet iedereen is even fit, maar iedereen heeft een doel voor deze dag. Van een pr tot overleven en van finishen of begeleiden tot foto’s maken, maar genieten gaat iedereen. Tijdens het ontbijt wordt er flink gestapeld, de vezels, koolhydraten en suikers gaan er in als koek en het vocht wordt ook op peil gehouden. Eindelijk gaan we dan wandelend op pad naar de startlocatie bij de sporthal. Een warming-up is niet nodig want het hele weekend is er volop gewandeld, de stappentellers komen al over de 30.000 per dag. Nadat we de startnummers opgehaald hebben is het tijd voor Dirk die spontaan het podium pakt en iedereen welkom heet namens AVA’70. Even later wordt de groepsfoto gemaakt, maar deze moet nog eens over omdat Ingrid er niet is. Dan naar buiten waar we opvallen als een gele vlek in het startveld, nog een laatste selfie en elkaar succes wensen.

We gaan van start op de 21,1 km en de deelnemers van de andere afstanden staan ons luidkeels aan te moedigen. We slaan het eerste schelpenpad in en het is lopen in kolonne, tot opeens iedereen stilstaat, voor een plasje water. Tja het is dus geen trailrun, maar hier kon ik mooi wat langzamere lopers passeren. Even later komen we bij de brouwerij waar we de vorige dag al het één en ander hebben geproeft, linksaf naar boven, over de duin en het strand op. In tegenstelling tot de vorige dagen viel de wind mee, was het droog en scheen de zon, dus korte broek en t-shirt is genoeg. Het strand viel mee, een beetje het hardere zand opzoeken en wat stenen vermijden. Wat een geweldig stuk is dit, zo langs de zee met een zonnetje erbij. Daarna draaiden we langs de haven en lopen we de Dorpsstraat door, waar we dit weekend al diverse keren door zijn gekomen.

De eerste drankpost staat bij 5 km, even snel een slokje water en weer door. We komen dan langs onze groeps- accommodatie en gaan op weg naar de vuurtoren. We hebben een groepje gevormd met Peter, Ingrid en Henk. Op de steile klim naar de vuurtoren wordt het eerste verschil al gemaakt en in de afdaling raken we Peter al kwijt, die is niet te houden. Ik zelf moet al mijn best doen om bij de andere te blijven en besluit een paar kilometer verder om mijn eigen tempo te gaan lopen om zo zeker te zijn dat ik het ga halen. Ik heb een slechte voorbereiding gehad met weinig kilometers en al maanden geen 20 km gelopen. Maar het weer was geweldig en het parcours door de duinen prachtig. Mooie vergezichten met een slingerend veld deelnemers, die je kilometers in de verte kunt zien. De gele stipjes zijn waarschijnlijk de overige AVA ’70 deelnemers.

Bij de 10 km drankpost drink ik weer even een slokje water. We draaien de harde weg op, dat is een tegenvaller, ik loop liever onverhard. Bij de 12 km beginnen mijn sokken mijn voorvoeten een beetje gevoelloos te maken dus even stoppen en de schoenen opnieuw aandoen, een gelletje nemen en weer verder. Bij de 15 km weer een slokje water en daar kan ik mooi aansluiten bij een groepje. Op naar de vuurtoren, zo langs het water in de zon en wat heerlijk om zo te lopen. Het groepje gaat me toch te langzaam en ik ga maar weer alleen op pad. Bij de 18 km begint de klim naar de vuurtoren, hier moet ik even wandelen totdat ik Lienke zie staan die mij filmt, dus hup weer het tempo oppakken naar boven. In de afdaling nog een paar deelnemers inhalen en komt de visboer in zicht die we op de zaterdag al een weekomzet bezorgd hebben. Nu moeten we nog een lus maken en door het bos op weg naar de finish.

Die laatste kilometers gaan zwaar, maar ik kan nog een redelijk tempo aanhouden, de laatste afslag en het geluid van de speaker en publiek hoor je al goed. Lienke is al snel op de fiets naar de finish gesneld om mij nog te fotograferen. Onder luid gejuich word ik binnengehaald. Wat een genieten, het koste wel moeite maar toch volbracht. Denise is 3e geworden bij de dames op de 10 km, dus wachten we met een grote groep op de prijsuitreiking, ook daar lieten we ons luidkeels horen. Toen werd het tijd om naar ons huis te wandelen om te douchen en van een biertje te gaan genieten op het terras of voor de tv wielrennen kijken. Iedereen is tevreden met het behaalde resultaat en de medaille. De helft van de groep gaat helaas nu terug naar huis, vanwege werk of andere reden, dus bleven we achter met 17 personen.

Maar het einde van het actieve weekend is nog niet in zicht want we gaan wandelend weer naar de Bolder, naar ons vaste restaurant op de camping voor de daghap. Vandaag staat er nasi op het menu, dat gaat er best in, met een lekker biertje erbij. Als toetje nog een magnum om de calorieën weer aan te vullen. Daarna weer wandelend een alternatieve route terug naar het huis. Een paar mensen wilden nog een fotosessie op het strand doen met de ondergaande zon, maar de meerderheid kiest voor de koffie. Daarna gezellig na borrelen tot al het bier en de wijn op is. Na een geweldig mooie dag liggen we redelijk op tijd in bed met een vermoeid maar voldaan gevoel.

Rik Delsing

Zelf loop ik vandaag, samen met Siep van Schepen, Peter Ligterink, Romy van Rijs en Dirk Vreman de 10 kilometer. Na een mooi rondje kom ik samen met Siep in 57.29 minuten over de finish. Peter en Romy klokken iets eerder, Dirk iets later.

Met Romy, Peter, Siep en Dirk op het Vlielandse strand

AVA'70 aan de start bij de Vuurtorenloop op Vlieland

De route van de halve marathon 

AVA’70 is sinds afgelopen vrijdag met 33 senioren leden een weekend op het eiland Vlieland. Vandaag staan ze allemaal aan de start bij de Vuurtorenloop, waar ze een schitterende en zeer afwisselende route van 10 of 21.1 kilometer lopen.

De halve marathon is mooi zwaar te noemen doordat hij een stuk pittig strand en twee keer de beklimming van het Vuurboetsduin bevat. Beide routes brengen je een keer langs de vuurtoren. De start van de halve marathon is om 12.15 uur en de 10 kilometer start om 13.00 uur.

Klik voor meer informatie op de site van de Vuurtorenloop

AVA'70 op Vlieland - Zaterdag (dag 2)

De Vliehors-Express

“Ik laad mijn hart vol Waddenzee,

Stiekem zonder vragen

Ik neem een beetje Vlieland mee

Zoveel als ik kan dragen!"

Het is zaterdagmorgen, dag 2 van het toen al razend geslaagde verblijf van 33 AVA-janen op Vlieland. Het is net 06.00 uur in de ochtend als Katja begint met het bakken van 62 eieren voor het ontbijt. Hoewel ze niet op de corveelijst staat, heeft ze toch besloten om maar even flink aan het werk te gaan. Het blijkt dat ze de slaap heeft afgebroken omdat ze met Björn het bed moest delen in een twijfelaar. Het wettelijk geregistreerde stelletje kon maar moeilijk wennen aan de zeer beperkte ruimte, dus besloot Katja giftig om zich dan maar nuttig te gaan maken. De hele meute moest overigens al akelig vlot uit de veren, want om klokslag 07.30 uur klonk het beginsignaal van het 5*-sterrenontbijt. Werkelijk aan alles was gedacht om de hongerige magen te vullen en de talloze ingrediënten gingen grif van hand tot hand. Na drie kwartier begon de opruimronde en was direct duidelijk op wie je kunt bouwen en wie tot de categorie drukkers behoort. Uiteraard zijn de namen van de laatste groep gelijk door de organisatie op papier gezet, dus zullen er nog passende maatregelen volgen. Voordat het officiële programma van start ging werd er eerst tijd gemaakt om onze voorzitter Arja in het zonnetje te zetten. Ze bleek jarig te zijn en hier was verder de gehele dag aandacht voor. Meermalen moest ze emotioneel een traantje wegpinken. Hoe mooi is dat?

Er werd om half 9 koers gezet naar de kustrand, waar de Vliehors Expres al lichtelijk stond te ronken. De groep werd welkom geheten door de gids van deze avontuurlijke activiteit, Volkert. Nee, niet de landelijke bekende, maar een meer dan geweldige entertainer, die gelijk een band creëerde met de hardlopers uit Aalten en er was dan ook direct sprake van een fijne band. Het peloton ging aan boord en er werd koers gezet over het rulle en natte strand in de richting van het natuurgebied de Hors. Honderden plaatjes werden er geschoten en de sfeer was buitengewoon. De eerste stop werd gemaakt bij het Juttersmuseum, dat op palen was gebouwd en waar alle 33 AVA-janen een intiem plekje zochten in de ruimte van dik 6,5 vierkante meter. Onze scheepsmakker begon te vertellen over de geschiedenis van het jutten, de vreselijke scheepsverhalen en bijzonder smeuïge anekdotes. Prachtige kunststukken zijn in de loop van de eeuwen aangespoeld en alles met een eigen waar gebeurt verhaal. Het was werkelijk lachen geblazen en Volkert was ook in de vorm van zijn leven. Hoogtepunt was zeker het moment dat hij hoorde dat onze voorzitter jarig was. De beste en schitterend bebaarde kabouter bedacht zich geen moment en kuste Arja eens even flink. De 1,5 halve turvenhoge kerel wist dat de camera`s volop draaiden, maar gaf gelijk aan, dat hij aanvoelde dat hij deze kans mocht en kon grijpen, zonder vervelende gevolgen. Uiteraard had hij alle lachers op zijn hand. De tour werd vervolgd en we gingen op zoek naar Joris. Het opgelapte zeehondje liet zich vaak zien en ook de geelhemden was dit voorrecht gegund. De windkracht 7 zorgde voor enorme zandverstuivingen maar de zeehondenfamilie liet zich maar al te graag spotten. De AVA`70-clan was zodoende op deze mooie zaterdag getuige van een meer dan schitterend stukje Nederland. Bij terugkomst werd Volkert gruwelijk bedankt voor zijn heerlijke bijdrage aan deze activiteit.

De hele club ging naar binnen om zich op te warmen en deed zich in het luxueuze Badhuys tegoed aan koffie, thee en appeltaart. Toen er werd afgerekend ontstond er even wat verwarring omdat de prijs dusdanig was, dat het er alle schijn van had, dat het servies meegenomen mocht worden. Dit bleek echter toch niet het geval.

Terug op de accommodatie had de groep een kleine 42 minuten om iets voor zichzelf te doen, waarna het in colonne weer vertrok richting de haven. Er werd een bezoek gebracht aan Fortvna Vlieland. (Nee lieve lezers, het is niet Fortuna Vlieland, zoals jullie misschien mochten denken, dus er is van een zetfout dit keer geen sprake….) De lokale bierbrouwerij heette ons van harte welkom en een rondleiding en proeverij volgde. Het was een indrukwekkend verhaal en de locatie was bijzonder fraai, maar over smaak valt te twisten en de meningen over de bieren liepen redelijk uiteen. Dirkie, de spraakwaterval uut de Heelweg, viel wèl erg in de smaak. Hij besloot zich op te werpen als gastheer en de klasse droop er vanaf. De hilariteit overigens ook, want de ene onzin, volgde op de andere, zodat de atleten met een vreselijke big smile het pand verlieten. Op naar de inmiddels bekende eetgelegenheid, waar de groep weer met gejuich werd ontvangen. Eerst een aperitiefje en daarna de warme maaltijd, die dit keer een ruime 8 scoorde. Zelfs Erwin was enthousiast en dat was een dag daarvoor wel heel anders. Gelukkig kon hij in bedwang worden gehouden, maar even leek het erop, dat hij de keuken in wou draven om de kok ter verantwoording te roepen. Goh, wat was het kereltje bliksems, maar dit terzijde.

Na het eten nam de sfeer in razend tempo toe en kwamen alle aanwezige kwaliteiten op het gebied van entertainment volledig tot wasdom. Van tafeldansen tot drummen, van polonaise tot hoogleven en van koorzang tot droog-roeien. Het was een onvergetelijke avond, waar de klasse, maar vooral het plezier vanaf droop. Het wachten is nog even op de bewegende beelden van de bedrijfscamera, want er zouden zomaar eens contracten, dan wel claims kunnen volgen.

En als je dan denkt dat je alles wel zo`n beetje hebt gedaan op een dag, dan bleek dit zeker niet het geval. Om half negen ging immers alweer het alarm voor de georganiseerde avondwandeling. Een dikke 6 kilometer struinen over het eiland, waarbij de route ietsje werd bij geschenen. Er moest verzameld worden bij een dorpshuis en weer nam Dirkie de kans waar om zijn talenten te tonen. Hij deed zich voor als gids van de tour in het donker en had uiteraard de lachers alweer snel op zijn hand. Sommigen herkenden hem inmiddels al en de eerste handtekeningen werden al uitgedeeld. De wandeling ging door het fraaie duingebied rondom het dorp en de vuurtoren en het was ook nog niet eens een makkie. Hier en daar fors hoogteverschil, smalle paadjes, weinig licht en talloze uitstekende boomwortels. Maar zoals de hele tijd al, bleef de sfeer geweldig en behalve hier en daar een vloek bij een misstap. Zonder noemenswaardige kwetsuren maar wel een hele fijne ervaring rijker kwamen we na een kleine anderhalf uur weer terug bij de plaats van vertrek. In een knusse verblijf gingen de doppen weer van de fles, knalden de kurken en gingen de tomaatjes en komkommers van hand tot hand. De jeugd werd nog even op pad gestuurd om de lokale bevolking en horeca enthousiast te maken voor de wedstrijd van de volgende dag en de geelhemden toch maar vooral aan te moedigen bij het passeren van de Dorpsstraat. Om de goede naam niet te grabbel te gooien werden er twee vrouwelijke buddy’s meegestuurd om het gedrag te bewaken. Zonder noemenswaardige klachten keerde het gezelschap huiswaarts. Hier was overigens net voor het sluiten van de dag de pleuris uitgebroken. Dennis de Kit, die vooral bekend staat om zijn opruimerige karakter, had dit keer de koelkast onderhanden genomen. Naast 4 snee brood, drukte hij ook nog eens anderhalf pond jonge Beemster achterover, waardoor 32 clubgenoten ineens zonder zaten. De herrie werd in de kiem gesmoord en wijselijk werd besloten, om er een nachtje over te gaan slapen. Zondag is het immers “raceday”

Frank Roos

Bij het Juttersmuseum

De echte kenners bij de Vlielandse bierbrouwerij

AVA'70 op Vlieland - Vrijdag (dag 1)

De groep op het strand

Om 09:00 uur wordt Denise door Rob bij ons afgezet. Om 09:30 staan we met ons drietjes te wachten op de trein afkomstig uit Aalten met daarin de vele leden van Ava .

Als de trein langsrijdt zien we ze al. Wat zien ze er blij en gelukkig uit. Een weekendje weg met 33 mensen van Ava. Dat gaat een heftig weekend worden. Wat een gemêleerd gezelschap.

Na ongeveer 3 uur stappen we uit bij Harlingen Haven. Ietwat geirriteerd door het geschreeuw van een klein verwend kind dat 3 uur lang zijn zin niet kreeg.

Gelukkig op de boot zal het wel beter worden. Het is windkracht 7 Noordwesterstorm. Voor de zekerheid een tabletje tegen zeeziekte gekregen van Denise. Samen met Gerdy, Romy en Dirk.

De boot vertrekt en opeens hoor ik datzelfde geschreeuw weer . Het kind zit ook weer dichtbij ons en is nog steeds niet tevreden.

Als we ruim 1,5 uur gevaren hebben en genoeg hebben van Siep zijn sterke verhalen, voel ik me misselijk worden. Ja hoor de storm gaat het bijna winnen van mijn opkomende zeeziekte. Later hoor ik dat het geen tabletje tegen zeeziekte was, maar ritalin . Ik heb het verkeerde tabletje ontvangen.

We gaan van de boot af en buiten staat Ingrid iedereen te tellen. We zijn er allemaal  Op naar ons verblijf voor het weekend. Iedereen heeft een buddy voor het weekend waar je mee op de kamer verblijft. Dit zijn bijzondere combinaties.

Erwin en Michiel in een twijfelaar.

Paula, Denise, Denis op 1 kamer.

Rond 16:00 uur arriveren we bij onze accommodatie . Echt tijd van bijkomen hebben we niet, want Ingrid van de organisatie geeft aan dat we om 17:30 uur een uurtje gaan hardlopen/joggen. Het enthousiasme spat ervan af.

Bij terugkomst douchen en door. Alles wordt lopend afgelegd. Dit moet ik er wel bij vertellen, want zoveel stappen maken de meesten van ons nooit op 1 dag. Na ruim 2 uur wandelen komen we bij een strandtent aan genaamd de Bolder. Heerlijk gegeten en bediend worden door de dochter van Ingrid. Julie. Hartstikke leuk. Het bier vloeit rijkelijk. We moeten ook nog weer terug wandelen richting de accommodatie .

De jeugd, na ja jeugd, Erwin, Luuk, Bart vallen niet echt meer onder de jeugd. Maar ja ze zijn samen met Jerrel, Michiel, Romy en Julia de jongsten van het gezelschap. Zij moeten nog door naar het cafe, terwijl de rest zich te ruste legt voor een vol programma op dag 2.

Gr. Katja

De Midlife Marathon – het is volbracht!

Rinke, tijdens de Midlife Marathon op Ameland

Midlife Marathon – eerste plaats – 4.18:49

Het zit er op mensen; de Midlife Marathon is volbracht. Dit 50 jaar oude lichaam heeft op een hardhandige manier kennis gemaakt met de beul die “marathon” heet. Er zijn momenten geweest dat de even zo oude hersenen hebben gedacht: ”dit was eens, maar nooit weer!” Nu de rust weer enigszins is teruggekeerd en het herstelproces zeer voorspoedig verloopt, kan ik terugkijken op een prachtig avontuur!

Hoe begon het ook al weer? De trouwe lezer van dit fijne weblog van een even zo fijne neef Geert weet dat ik me al een poosje aan het voorbereiden was op mijn eerste marathon. Door alle afgelastingen van onder andere de marathon van Rotterdam had ik me bedacht om solo een marathon te rennen. Ik had een mooie route gevonden op Ameland en mijn lieve Christel wilde wel meefietsen en fungeren als coach / bidonaangever / moed-in-spreker / routeverkenner.

Op vrijdag 11 december was het zover. Met de boot van 15.00 uur vertrokken we naar Ameland. Het was mistig en waterkoud, echt eilandenweer. Fietsen achterop, tassen vol met hardloopkleding, skipak voor Christel, op alle scenario’s voorbereid. Hotel De Jong ontving ons allervriendelijkst en na onze spullen op de kamer gelegd te hebben, gingen we even het dorpje Nes in. Nes was in een melancholische stemming: alles dicht, weinig mensen terwijl de kerstverlichting z’n best deed om de stemming er in te houden. Bij de Spar haalde ik me een 6-pack Jupiler bier. Ik had 2 maanden bier en whisky laten staan, als voorbereiding op de Midlife Marathon. We hadden een kamer met ligbad: ik zag mezelf al liggen in dat bad, met een of ander zen-achtige badolie en een fijn licht biertje. Om gelukzalig glimlachend te proosten op mezelf, de Midlife Marathonman.

’s Avonds werd ons een fijn biefstukje voorgeschoteld, en fijn stukje ijs – voor de eiwitjes – weggespoeld met een 0% Weizenbiertje. Nog wel! En op tijd naar bed natuurlijk: de Midlife Marathon win je bed, zou Joop Zoetemelk zetten.

In bed begon ik weer te rekenen. “Als ik eens 5.20 min per km ren, waar kom ik dan op uit? Of zou 5.15 mogelijk zijn?” De Achtkastelenloop (30 km) had ik gelopen met een gemiddelde van 4.59 min de km. Toen ik 4 weken geleden met Wim Brinkman, Roy Mengerink en Jaap Oberink een 30 km duurloop liep, gaf Wim, 25 marathons op z’n naam, me het advies lekker met 5.50 te beginnen. “En als je na 30 km nog wat over hebt, heb je nog tijd genoeg om een mooie eindtijd te scoren”. Terwijl jonge hond Roy me de avond van te voren appte: “Je kunt het! Onder de 3.40 uur!” En zo pingpongden de tijden door mijn hoofd.

’s Morgens, zaterdag 12 december, na een uitstekende nachtrust, vertrok ik met mijn coach naar het startpunt. De route, aangegeven met zeshoekige ANWB-bordjes, begon bij de veerboot, een kleine kilometer van het hotel. Er stond een straffe, koude oostenwind. Christel had maar liefst 5 laagjes aan en een skibroek over haar lange winterhardloopbroek. Als je 4 uur lang zo’n 10 – 11 km per uur fietst, moet je wat verzinnen om op temperatuur te blijven. Toen ik in september deze route had gevonden, ging ik er vanuit dat ik het eerste gedeelte tegen de wind in zou rennen. Dat sprak me wel aan. Dat zou me allicht helpen om niet te enthousiast te beginnen. Zoals gezegd kwam de wind echter uit het oosten. Oost – zuid – oost, om precies te zijn. Ik had een korte broek aan, een shirt met lange mouwen en daarover het AVA-shirtje. Voor het inlopen had ik nog een windjack aangetrokken. Het voelde echter zo koud aan dat ik het windjack de eerste kilometers aan heb gehouden.

Ik had mijn coach gevraagd om ook de tijd in de gaten te houden. Ze had tegelijk met mij haar horloge aangezet. Het idee was om tot aan de vuurtoren, zo’n 16 km, 5.30 min per km aan te houden. Na de vuurtoren moest ik namelijk tegen de wind in en kwamen de duinen. Nou, je raadt het al… Dat eerste vlakke stuk, windje mee, ging heerlijk! 5.17 gemiddeld, net zo gemakkelijk. En gezellig keuvelen met mijn coach. Oog voor het prachtige eiland, de vele vogels - kijk een Wulp! -, de commandeurhuisjes. Ik wees mijn coach op een biddend valkje, dat hoog in de lucht loerde op een nietsvermoedend veldmuisje. Ik vermoedde toen nog niet dat ik over zo’n 3 uur zelf zou bidden of er alsjeblieft een eind mocht komen aan deze helletocht…

Toen de vuurtoren in het zicht kwam, liep het pad wat op. We moesten vanaf de vuurtoren langs de noordkant van het eiland richting het oosten. Dus pal tegen de gure, meedogenloze oostenwind in. Het pad, dat tot dat moment nog mooi vlak was, begon op en neer te gaan. Als je mijn activiteit op Strava terugkijkt, lijkt het soms dat er binnen de km’s helemaal geen hoogteverschillen zaten. Dat is slechts schijn: het pad golfde voortdurend. Per saldo waren de hoogtemeters op enkele kilometers misschien wel 0, maar de werkelijkheid was anders. Erg lastig om in het ritme te blijven. Ik vond een site waarop de hoogtemeters van de route weergegeven waren: 138 m. Ik had me daar vooraf niet zo’n zorgen over gemaakt. Ik wist dat er rond de 27^e km een vies bultje zat. Wel nu, de vieze bultjes hielden maar niet op; zelden zo’n smerige route getroffen!

Ik kon het tempo van 5.17 tot en met de 21^e km volhouden. Toen, na het zien van weer zo’n nare duin, knakte er wat. Ik besefte dat ik dit niet nog eens 21 km vol kon houden. Een tandje terug dus. Dat tandje terug werd echter een heel gebit. Om de 6 km kreeg ik van mijn coach een slok kerosine (Cindy, nog bedankt voor deze overheerlijke sportdrank; mijn sporttas pikt nog steeds…), om dat vervolgens weg te spoelen met water. Bij km 30 moest ik even wandelen. Al dat klimwerk trok mijn linkerkuit niet meer. Een jengelende kramp begon op te spelen, nog nooit eerder meegemaakt. Na zo’n 200 m wandelen, ging het weer een beetje en kreeg ik het lijf weer enigszins aan de gang.

Een heel naar stemmetje in mijn hoofd begon nare dingetjes te fluisteren: “Dit wordt een deceptie Rinke, stop er toch mee…” Mede door mijn positieve coach kon ik de wilskracht vinden om door te gaan. Ik nam me voor om de komende kilometers 100 m te wandelen en 900 m te rennen. Dit lukte al niet eens! Dan maar 100 m wandelen en 500 m rennen. Alles deed zeer. Ik kreeg veel last van mijn rug, toch al niet mijn sterkste onderdeel. Bij kilometer 36 dacht ik dat we de bulten wel hadden gehad. Maar nee, er doemde weer een immense dijk op, waar de route ook weer zo nodig over heen moest lopen. Wie bedenkt zoiets? Bovenop de dijk stond een pickup truck. Ik wou bijna vragen of ik achter in de bak mocht zitten, zodat ie me naar ’t hotel kon brengen. “Het gaat heel goed!”, riep Christel nog maar weer eens. Nooit geweten dat ze zo glashard kon liegen. Bij kilometer 40 gaf ik aan dat ik de strijd alleen wilde doen. Ik moest en ik zou de laatste 2 kilometers rennend afleggen. Het lukte, ik deed bijna een kwartier over de laatste 2 km, maar ik ben blijven rennen. “Goed naar je lichaam luisteren!”, lees je op elk hardloopforum. Nou, dit heb ik niet gedaan. Ik zou mijn excuses moeten maken aan mijn oude lichaam. Sorry lijf, ik zal ’t nooit meer doen.

In trance kwam ik dorpje Nes binnen. “Je bent er al!”, riep Christel. Inderdaad, 42,25 km gaf mijn horloge aan. Ik had het gehaald! Op het eerste de beste bankje ben ik neergeploft. Kapot. Ik gaf Christel een kus en een knuffel, samen hadden we het gehaald. Vanuit het hotel hoorde ik het warme bad al roepen. Dat had ik wel verdiend!

Al badderend kwam ik enigszins tot rust. En de eerste analyses popten op. Waarom ging ik zo stuk? Verkeken op de wind, op de bulten, toch te hard gestart? Ik kwam aan het rekenen: de route kent 138 hoogtemeters, die vooral tussen kilometer 16 en 30 zitten. De Beeklaan kent een hoogteverschil van 8 meter. Dus tussen de 16 en 30 km ben ik 138 / 8 = 17 x de Beeklaan opgesjouwd. Geen wonder dat het lichaam protesteert! Dat trekt zelfs de oud-king of the Beeklaan niet. En zo kwam er toch wel een voldaan gevoel opborrelen. Ik had er dan wel 4.18 uur over gedaan, ik had het toch maar mooi gedaan. Natuurlijk had ik al mijn hardloopvrienden willen verrassen met een spetterende tijd, maar dat zat er onder deze omstandigheden gewoon niet in. Boeie! Ik had trouwens nog geen zin in een Jupiler biertje, want het groggy lijf was nog niet toe aan enig genotsmiddel.

Alle appjes en berichtjes op Strava werkten heerlijk louterend. Wat een meeleven! Ik had natuurlijk enig ruchtbaarheid gegeven aan mijn plan en dit gaf natuurlijk ook enige druk. Als ik het hele plan sneaky had uitgevoerd weet ik niet of ik het gehaald zou hebben. De felicitaties en steunbetuigingen gingen nog dagen door. Dank, hardloopvrienden!

’s Avonds tijdens het diner was ik naar 3 glazen bier hartstikke teut. Ik had 2 maanden droog gestaan, het vermoeide lijf moest nog even wennen aan die heerlijke biertjes van de tap. “Je praat wel heul erg veel, Rinke”, zei coach Christel een paar keer tactisch.

Zondagmorgen was het lijf unmundig stram. Ik strompelde als een oude man. Het slapen was niet zo goed gegaan. Bij elke beweging protesteerde er wel wat in mijn lijf. De trap af naar de ontbijtzaal was een lachwekkende belevenis. Voor mij allerminst, maar voor Christel des te meer. Het ontbijt was heerlijk. Maar o wee als ik weer een glaasje versgeperste jus wilde halen. Veur ’t oge van ’t kerkvolk probeerde ik gewoon te lopen, alsof er niets aan de hand was, maar ik kreeg alleen maar meelijwekkende blikken toe geworpen. Buiten zag ik mensen hardlopen en mountainbiken, ik vroeg me af of ik dat nog ooit zou kunnen.

En zo kan ik nog wel een hele poos doorschrijven over alle naweeën van en prakkisaties over de Midlife Marathon. Nu, een paar dagen naar dato, kan ik terugkijken op een mooi avontuur. Toch maar even gedaan! Deze eerste verkenning was erg interessant en intens. Ik denk dat ik bij de volgende beter weet wat me te wachten staat. Afzien en genieten, 2 dingen die dicht bij elkaar kunnen liggen.

Ik sluit dit avontuur en schrijverij af met het bedanken van een aantal hardloopvrienden. Ondanks allerlei beperkingen mocht ik toch hun steun ervaren. Wim Brinkman, Roy Mengerink en Jaap Oberink, hartelijk dank voor het meelopen met de 30 km duurloop. En bedankt voor alle adviezen, waar ik deze eerste keer nog niet zo heel veel mee gedaan heb. Theo Stronks, Geert Wevers en Gerdy Hoornenborg, heel erg bedankt voor het laatste duurloopje en alle betrokkenheid. Alsof jullie erbij waren op Ameland! Ook moet ik Han Tieltjes bedanken voor zijn fijne behandelingen. De massages waren broodnodig, anders had ik het niet gehaald. De laatste massage hoefde ik niet eens te betalen, zo betrokken was Han. Ik heb met hem afgesproken dat ik hem alsnog zou betalen als ik het niet zou halen. Sorry Han, ik heb het gehaald! En daarbij heb ik een portemonnee van uienleer: als ik er in kieke scheet mien de treune in de ogen…

Tot slot moet ik natuurlijk mijn coach Christel bedanken. Het was eigenlijk haar idee. Ze heeft me door de moeilijke momenten gesleept. Doet ze eigenlijk al zo’n 26 jaar…Bedankt Chris, I lef joe to the moon and back!

Sportieve groet van Midlife Marathonman Rinke ter Haar

De verraderlijke hoogtemeters van de Midlife Marathon op Ameland

The road tot the Midlife Marathon – deel 3 – afsluitende duurloop met de Masters

De masters Gerdy, Geert en Theo die Rinke de laatste wijze raad hebben meegegeven

Vanaf vandaag, maandag 7 december, moet ik nog 5 nachtjes slapen voordat mijn avontuur op Ameland begint. Een solo-marathon over het Waddeneiland. Mijn eerste marathon in mijn 50-jarige bestaan. Beter gezegd: ons avontuur. Coach Christel gaat een kleine 4 uur meefietsen, op een slakkentempo achter me aan, of voor me uit. En dat bij 4 graden, striemende windvlagen, slagregens en geen warm café onderweg waar even een kop koffie genuttigd en de blaas geledigd kan worden. Een held is ze!

Als laatste voorbereiding op dit avontuur heb ik zondag een laatste duurloop gelopen met 3 dierbare hardloopvrienden, met als doel nog een laatste 15 km te rennen in een genuuglijk tempo. Oud-coach Theo, hardloopbuddyneef Geert en maatje Gerdy hebben de laatste adviezen en inzichten gedeeld op de vroege en koude zondagmorgen. Om klokslag 08.00 uur stonden ze voor de deur. We hadden nog geen kilometer gelopen of de vele tips werden enthousiast gedeeld: geen gekke dingen gaan eten, zo kort van te voren. Op tied noar bedde. De hele week niks meer doen. Rust. Vooral rust.

Ik had een route uitgezet over harde wegen en een sporadisch zandpad. Op Ameland gaat de route veelal over schelpenpaden. Ik loop graag langs de slootkanten, maar nu wilde ik het risico van een verzwikte enkel niet lopen. Vorige week vroeg een hardloopvriendin of ze me nog kon aanmoedigen. Erg lief natuurlijk, maar ik heb haar wel verteld dat ik de Amelandroute ren. Niet de Hamelandroute…Ben benieuwd of ze er is. Dat zou wel echte vriendschap zijn…

Theo heeft 12 marathons gerend, waarvan 3 stuks onder de 3 uur. Een klasbak dus! Theo vertelde nog dat een collega-loper zich wel eens afgevraagd had hoe hij dit klaarspeelde “met zo’n lichaam”. We vroegen hem wat hij nog allemaal meer met z’n goddelijk lijf kon, maar daar reageerde hij niet op. Hij stiefelde gestaag door. Daar ligt zijn kwaliteit. En maar doorgaan, kunstheup of niet. 65 jaar oud, nou en? Prachtkerel.

Geert heeft 1 marathon gerend. Ook hij kwam binnen de 3 uur over de finish. Hij vertelde dat hij destijds de training erg serieus nam: trainingsweken van boven de 100 km, 2 maanden van te voren geen drank en chips. Hij woog toen, 12 kilo minder, nog maar 68 kilo. Zijn “je-weet-wel” gemiddelde had hij van 6x naar 3x in de week teruggeschroefd. Wij mannen moesten natuurlijk keihard lachen om die Wevers-praat. Gerdy schudde zuchtend haar wijze hoofd en je zag haar denken: “Kearls, blablabla…”.

Gerdy heeft paar jaar geleden de Rotterdam Marathon afgeraffeld in 3.41,56. Da’s een prestatie van formaat. Dat ga ik denk ik niet redden onder de onmenselijk zware omstandigheden op Ameland. Laat ik me maar vast indekken. Geert gokt op 3.51, Theo houdt het op 3.46 en Gerdy voert de druk op met een ingeschatte 3.40. Mijn uitgangspunt is gewoon lekker rennen en genieten. Zeg ik hardop…stiekem denk ik wat anders…

Als we weer thuis zijn, hebben we 14,7 km op ’t horloge staan. Dus allemaal nog even doorrennen naar het station en terug. Die 15 km moet en zal aangetikt worden! Zo is ieder op z’n eigen niveau nog steeds erg fanatiek. Mooi om te zien. Twee weken geleden heb ik met de hardloopvrienden Roy, Wim en Jaap gelopen. 30 kilometer in een tempo van 5.20 minuut per kilometer. Zondag was het 6.18 minuut per kilometer. Mooi taper-tempo dus, De 5,20 geeft vertrouwen dat dit 50-jarige lijf nog best een beetje tempo kan maken. Tijdens zo’n rustige loop komen de mooie gesprekken los. Geert vertelt mooie verhalen over z’n vader, mijn ome Johan. De kwajongensstreken van vader Johan hadden zomaar streken van Geert kunnen zijn. We zien enige gelijkenis. Theo vertelde nog over de absurde trainingsweken, in tijden dat hij nog kleine kinderen had. Daar nu op terugkijkend snapt hij niet altijd dat hij zo druk kon zijn met z’n eigen hobby. ”Eigenlijk best asociaal”, erkent hij nu.

We drinken nog even een kopje koffie in huize ter Haar aan de Stationsstraat. Voor Gerdy is het een bijzondere morgen: met 3 oudere heren op pad. Terwijl ze eigenlijk een “cougar” is…(Een cougar is een vrouw die valt op jongeren mannen). Haar Dirk is bijvoorbeeld nog maar 46. Terwijl zij toch alweer 48 is. De belezen en erudiete Rinke weet te vertellen dat een man pas mag daten met een vrouw als zij minimaal de helft van de leeftijd van de man is + 7 jaar. Dus in het geval van Theo: 65 / 2 = 32,5. 32,5 + 7 = 39,5 jaar. Dus als Theo wil, kan hij Adrie inruilen voor vrouw van 39,5. Theoretisch gezien dan. Omdat hij met hart en ziel van Adrie houdt, is er geen haar op zijn hoofd die daar aan denkt. En Adrie kan dat goddelijke lichaam natuurlijk niet missen. Geert, die een beetje hardop aan het denken is, vraagt zich af of hij zijn mannelijke plichten met een vamp van 37 (60/2 + 7) nog wel kan doen zonder dat hem de bril beslaat. Geert kan op deze leeftijd namelijk niks meer vinden zonder bril. Beelddenker Theo verslikt zich in de stroopwafel en met ons drieën moeten we hem onder de tafel vandaan halen om hem weer op z’n stoel te zetten. Rust Theo, rust.

En zo eindigt een mooie hardloopmorgen met een grote “smile” op het gezicht. Ik hoop dat ik me aan deze smile op kan trekken, als ik over 5 dagen loopt te zwoegen over Ameland.

Hardloopvrienden, heel erg bedankt voor alle positieviteit, het uitgesproken vertrouwen, de onmisbare tips en het onbedaarlijk lachen. Donderdag laat ik me nog een keer liefdevol masseren door Han Tieltjes, en een pleistertje hier en daar. Vrijdag stap ik op de boot naar Ameland met mijn lieve coach. Ameland, here we come!

Sportieve groet van Midlife Marathonman Rinke ter Haar

Jeugd AVA'70 geniet op Texel

55 AVA'70-leden genieten op volle toeren van Natuurgebied De Slufter

Zon, zee en hardlopen: het zijn de 3 basis ingrediënten voor het jaarlijkse Texel-kamp van AVA’70, dat na 3 edities zijn vaste plekje op de agenda heeft. Tussen vrijdagochtend 30 augustus en zondagavond 1 september bleek de energie van de deelnemende C&D junioren bijna onuitputtelijk, maar werd alles weer in goede banen geleid door het organisatiecomité: Team Happy Code.

Het is vrijdagochtend 08:45 uur. Terwijl de 43 jeugdleden zich opmaken voor vertrek, is Ditax-buschauffeur Frank, samen met zijn vrouw Helga, druk in de weer om alle koffers, tassen en kratjes in te laden. Een aantal organisatoren van Team Happy Code, inmiddels een bekende naam binnen de Aaltense atletiekvereniging, loopt nog zenuwachtig heen en weer. Een kwartiertje later wordt de motor gestart en begint de reis richting Den Helder. Nadat we met de bus De Koog binnenrijden, doen we daar nog een aantal boodschappen en komen we aan bij Groepsverblijf Zwaluwhof, waar de bedden worden verdeeld en alles in orde wordt gemaakt. Terwijl er door de 2 meegenomen ouders/chef-koks alvast wordt begonnen aan het avondmaal, ruim 200 pannenkoeken, vertrekken de junioren naar de zee en worden de hoge golven getrotseerd. Na het eten is het tijd voor het kampvuur en blijft het nog gezellig tot middernacht.

Als de atleten de slaap uit de ogen hebben gewreven, hebben een paar volwassenen het trainingsrondje al verkend. Op zaterdagochtend staat er namelijk een duurloop naar het strand op het programma. Even naar achten komt de groep in beweging, waarna het tempo ietwat wordt opgeschroefd. Na over het strand te hebben gelopen, wordt de delegatie opgesplitst in twee groepen. De nóg fanatiekere groep zal namelijk nog een extra lus over het strand maken. Na 6 kilometer zit de ochtendtraining erop en kunnen de lopers voldaan aanschuiven aan het ontbijt. Die middag wordt er vanwege het zonnige weer uitgeweken naar Natuurgebied De Slufter en komen we uiteindelijk aan bij de duinen. Hier is genoeg tijd voor ontspanning: van duinspringen, tot voetballen en van zonnebaden tot zwemmen. Nadat iedereen een ijsje achter de kiezen heeft en er nog wat boodschappen zijn gehaald, is het ’s avonds tijd voor de barbecue. Na het ondergaan van de zon wordt er nog een spelletje ‘Weerwolven’ gedaan en sluiten de jeugdleden hun vermoeide ogen.

De zondagochtend was gereserveerd voor een wedstrijdje. Dit jaar was niet de plaatselijke atletiekvereniging, maar juist Team Happy Code benaderd om een aantal afstanden uit te zetten. De startstreep was getrokken onderaan de duinen en vanaf daar kon er worden gekozen uit 1, 3 ½ en 7 km. Bijna iedereen liep de wedstrijd, terwijl enkelen hun plicht uitvoerden als jurylid. Voor alle hardlopers was er op het eind een herinnering in de vorm van een flesje, dat kon worden gevuld met Texels duinzand. Na een laatste wandeling over het strand, was het ’s middags alweer tijd om de koffers in te pakken en alles spik-en-span achter te laten. Want aan alles komt een eind en voor velen vloog dit weekend heel snel voorbij.

AVA ’70 heeft zich goed laten zien op Texel en ook de organisatie wist deze activiteit wederom tot een goed einde te brengen. Het was een fantastisch weekend, waarbij de gezelligheid van de vereniging weer voorop stond. (bron)

Verslag jeugd AVA'70 van het weekend in de Koog op Texel

De  jeugd van AVA'70 op Texel

Een super gezellig Ava-weekend op Texel

In het laatste weekend van augustus was het dan eindelijk zover. Van vrijdag 24 t/m zondag 26 augustus 2018 werd de 2e editie van 'AVA meets Texel' gehouden. Een weekend vol gezelligheid, zo'n 3 en een half uur reizen van de AVA '70 basis. Het is nog voor 09:00 uur als iedereen zich meldt bij de atletiekbaan. De koffers, tassen en appeltaarten worden de bus ingeladen. Een mooi gezelschap C&D junioren en leden van Team Happy Code, 56 in totaal, neemt plaats in de bus van Ditax-chauffeur Frank. Eenmaal in de bus blijkt de stemming er al goed in te zitten en zo vertrekken we richting Den Helder. Na een korte boottocht van slechts een kwartier komen we aan op het grootste Nederlandse waddeneiland en naderen we onze bestemming: Groepsverblijf Zwaluwhof Texel, gelegen in De Koog. Hier worden de kamers van de accommodaties verdeeld en alle spullen uitgepakt. Diezelfde dag worden nog wat inkopen gedaan en rond 19:00 uur kan iedereen genieten van een lekker bord patat met een frikandel of kroket. Binnen wordt het spel Weerwolven gespeeld, voordat iedereen uiteindelijk in slaap valt.

De tweede dag begint met een duurloop naar het strand en weer terug. De diehards strijden tegen de kou en duiken de zee in. Uit ervaring is het wel lekker in het zoute water van de zee, maar aan de kant slaan de rillingen je op de rug. Bij terugkomst staat het deel die bij het verblijf bleef al te wachten op het ontbijt. Ook wordt alvast brood gesmeerd voor 's middags, want er staat een bezoekje aan Ecomare op het programma. Bij dit centrum voor wadden en Noordzee kunnen niet alleen jonge en zieke zeehonden bewonderd worden, maar ook (bruin)vissen en roggen zijn te vinden. Tussendoor loopt een deel van de groep ook een leuke wandeltocht door de duinen. Onze buschauffeur vervoert ons vervolgens naar de kust, waar de voeten even kunnen worden gekoeld. Daarna kan nog even het centrum bezocht worden en arriveert iedereen weer bij Zwaluwhof. Terwijl een groep aan het voetballen is, wordt ook alles voor de BBQ klaargezet. Nadat iedereen een worstje en een hamburger op heeft, verplaatsen we ons naar het kampvuur voor gitaarspel, marshmallows en gezelligheid. Hier wordt de laatste avond afgesloten.

Op zondag begint de dag met het ontbijt en vervolgens het opmaken voor de wedstrijd. Jazeker, tijdens dit Texelkamp wordt er meegedaan aan de 'Turfveld Zomercross' in Den Burg. Als we met de bus aankomen bij 't Turfveld, moeten de deelnemers verrassend en verbaasd hebben opgekeken hoe de geelhemden met 50 atleten bij de inschrijftafel verscheen. Hier mag iedereen alvast een vaantje pakken en kunnen de deelnemers een inschrijfbriefje (fungeert als startnummer) invullen, die ze om hun arm kunnen bevestigen. Het is een leuke crosswedstrijd met heuveltjes door het Texelse bos. Het grootste deel van de AVA '70 delegatie kiest voor de 4150 meter, die wordt gewonnen door onze eigen Michiel. Naast de podiumplekken worden bij de verloting na afloop o.a. waardebonnen en een shirt gescoord. In de bus krijgt iedereen een welverdiende medaille en daarna kunnen we nog één keer de zee in bij Paal 19,5.

Nadat iedereen een broodje knakworst en een kommetje soep achter de kiezen heeft en het brood voor onderweg is gesmeerd, werken we met z'n allen net zo lang door tot alles er weer spic en span uitziet. Nog voor 16:00 uur laten we De Koog achter ons, om vervolgens de boot op te rijden. De herinneringen aan Texel blijven, terwijl we steeds verder naar het vaste land varen. Door alle afleiding op de terugweg rijden we in no-time weer het complex van onze eigen club op en moeten we helaas afscheid nemen van dit leuke weekend. Texel, Team Happy Code, de C&D junioren en de deelnemers aan de Carwash: onwijs bedankt voor dit super gezellige, sportieve en fantastische AVA-weekend! We hadden regen en zon, maar dit deed de pret niet bederven. Texel...see you later!

Tijn Piest (12 jaar)

Uitslagen van de Turfveld Zomercross in Den Burg op Texel

Ontzettend veel AVA'70 jeugd bij de Zomercross op Texel

 Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

verslag en foto's

site organisatie

Sportieve dagen op Texel

De vuurtoren van Texel, op het noordelijkste puntje van het eiland

Een korte en sportieve vakantie in de maand november op het grootste Nederlandse Waddeneiland Texel gaat er altijd wel in. De gemiddelde lengte van het eiland is ruim 20 kilometer en de gemiddelde breedte 8 kilometer, waardoor Texel een landoppervlak van bijna 170 km heeft. In iedere plaats van dit prachtige eiland zijn we wandelend, hardlopend of fietsend wel geweest en meestal was het startpunt ons hotel in Den Burg. Het is één van de zeven dorpen van het eiland, ieder met een eigen karakter en een eigen gezicht.

Den Burg is de hoofdplaats van Texel en ongeveer de helft van de 14.000 inwoners van Texel woont er. Het is dan ook niet zo gek dat het zelfs in het najaar een vrij levendig dorp is. De restaurants zijn er trouwens ook prima.

De Waal is het kleinste dorpje en ligt centraal gesitueerd op het eiland. Een rustig dorpje waar een gemoedelijke sfeer hangt en voordat je er erg in hebt, ben je er ook al weer uit. Je kunt je haast niet voorstellen dat het dorpje honderden jaren terug aan zee lag.

Veel mensen vinden Oosterend het mooiste dorp van Texel, met de imposante Maartenskerk als opvallend middelpunt. Er omheen liggen schilderachtige straatjes en steegjes, met mooie oude geveltjes.

In Cocksdorp, op het noordelijkste puntje van Texel staat de vuurtoren van het eiland. Deze toren was echt wel noodzakelijk want voor de kust van Texel zijn in de loop der eeuwen vele schepen vergaan. Terwijl er aan het begin van de negentiende eeuw wel vuurtorens stonden op Terschelling en in Den Helder, had Texel alleen een houten baken. Dit was duidelijk onvoldoende want tussen 1848 en 1860 vergingen er maar liefst 72 schepen voor de Texelse kust. Dankzij jarenlange inspanningen werd in 1863 begonnen met de bouw van de vuurtoren, waarna op 1 november 1864 het licht werd ontstoken. In 1945 werd de toren zwaar beschadigd. Hij is in 1948 hersteld door hem met een nieuwe muur te omhullen en een nieuwe bovenbouw te plaatsen. Dit veranderde de vorm van de toren doordat hij een stuk breder werd. Rond het noordpunt ontmoeten ook de Noord- en Waddenzee elkaar. Daardoor is er een gevaarlijke stroming en is zwemmen verboden.

De Koog is de badplaats van het eiland, waar alleen een duinenrij het dorp scheidt van het strand en de zee. Ook enkele mooie natuurgebieden liggen op loopafstand van het dorp, waar deze week nog een Avajaan zijn intrek in een hotel heeft genomen en ongetwijfeld ook de nodige kilometers heeft gemaakt. Mijn eerste stravaatje was nog maar net de wereld in of ik kreeg al een reactie. Leuk dat je er daar pas achter komt dat je in dezelfde week op hetzelfde eiland zit.

Oudeschild is het enige dorp van Texel dat nu nog direct aan zee ligt. Eb en vloed kunnen in de haven rustig hun gang gaan. Een aantal keer per jaar stijgt het zeewater zo hoog dat de kade overstroomt maar daar schijnt een Oudeschilder niet warm of koud van te worden. De omgeving van dit dorp hebben we beter leren kennen door een prachtige wandeling die we daar gemaakt hebben.

De laatste dag rijden we terug naar het meest zuidelijke dorp van Texel Den Hoorn, waar de veerboot ons terug naar den Helder brengt. Enkele prachtige dagen zitten er weer op, waarvan we volop genoten hebben met prachtig novemberweer. Erg veel kenden we niet weer terug van het eiland, maar het was dan ook al weer 28 jaar geleden dat we er voor het laatst waren geweest!

Het zit er weer op

Texel, Oudeschild: Waddenzeedijk en Hoge Berg

Boerderij in de buurt van Oudeschild op Texel

We lopen een mooie tocht over het zuid-oostelijke deel van eiland over veel graspaden, door een bos en over rustige asfaltweggetjes naar en over de 'Hoge Berg', waar je kan genieten van de prachtige uitzichten op de glooiende akkers, graslanden en waar je met helder zelfs de Waddenzee kunt zien liggen. De 'Hoge Berg' is dan ook het hoogste punt van een keileembult van 15 meter hoog op het eiland Texel. 

Zowel in het begin als aan het einde van de route loop je over de hoge Waddenzeedijk met ook daar vanaf weidse vergezichten. Het karakteristieke dorpje Oudeschild heeft een sfeervolle vissershaven en het is dan ook de thuishaven van de Texelse vissersvloot. In de 17e eeuw was Oudeschild een dorp met internationale betekenis dankzij de Rede van Texel. Hiervandaan vertrokken veel VOC-schepen. Het dorp beleefde toen een glorietijd, onder meer omdat de schepen op Texel proviand insloegen. In de periode daarvoor heette het dorp nog 't Schilt.

Daarnaast heeft het dorpje pittoreske straatjes en steegjes en even buiten het dorp ligt De Schans, een prachtig gerestaureerd verdedigings wallencomplex. Oorspronkelijk werd het fort in 1574 gebouwd door Willem van Oranje om de schepen te kunnen controleren, die het Marsdiep invoeren. In de Gouden eeuw werd Fort De Schans ook gebruikt als gevangenis en rechtbank voor muiterij op de schepen. In het fort zijn ook enkele mensen geëxecuteerd. Voor de restauratie werd het fort steeds slechter en er werden stenen van het fort gebruikt om huizen te bouwen in Oudeschild. Rond 1930 werd een deel van het fort afgegraven om de dijken te verstevigen.

In de voormalig zuivelfabriek van Oudeschild maakt de Texelse bierbrouwerij sinds 1999 speciaal bier met traditioneel vakmanschap en eigentijdse technologie. Gebrouwen met naast vakmanschap alleen duinwater, gerst en tarwe van het eiland zelf, hop en een giststam die allen op Texel te vinden is. Dat maakt al hun speciaal bieren tot een puur product van Texel. Skuumkoppe, een karaktervol donker witbier, kan ik zelfs iedereen aanraden om eens te drinken, het is zelfs in Aalten te koop!

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

 De Texelse bierbrouwerij in de voormalig zuivelfabriek van Oudeschild