'Ome Johan Assink' Jubilaris vrijwilliger bij de Zwarte Cross

Johan Assink

Donderdagmorgen 16 juli 2026 even voor 06.00 uur in de ochtend…  Bij het beste terras van Nederland staat het grootste gedeelte van de AVA`70-crew klaar voor vertrek naar het terrein van de Zwarte Cross. Het gezelschap bestaat uit een schitterende mengelmoes van jeugdige talenten en ervaren rotten. De organisatie van het mooiste festival van het jaar heeft de Aaltense hardloopclub gevraagd om een ijzersterke delegatie te sturen voor de inrichting van de camping. Gevraagd wordt naast een tomeloze inzet, ook tact, invoelend vermogen, maar zeker natuurlijk overwicht. Het Dreamteam voldeed aan alle eisen en met name Johan Assink, de grijze eminentie van dik 80 jaar, paste perfect in deze profielschets.

De groep zette zich in beweging en zoals het verwacht werd, zette Assink gelijk aan kop van de fietsclub. Hij kent de route op zijn duimpje, want het is de 10e keer, dat hij als vrijwilliger voor de nodige uren in dienst treedt van de Zwarte Cross. Maar, zo gaf hij met enige dramatiek aan…. het is ook de laatste keer, want je moet je plek kennen, zo gaf hij als motivatie aan. Toen zijn buurman Geert Wevers aangaf, dat Heintje dit ook enkele keren had aangegeven, verscheen er een veelzeggende glimlach op zijn gezicht!  

Johan heeft in die 10 jaar al diverse klussen gedaan als vrijwilliger op de Zwarte Cross. Net als de meesten is hij begonnen met werkzaamheden achter de bar, waar je als vrijwilliger flink moet aanpoten, maar dat is aan de duizendpoot wel besteedt. Toch wilde hij veel dichter bij de festivalgasten staan en gezellig een praatje kunnen maken, zodat je als vrijwilliger ook veel meer meemaakt. AVA`70 kreeg de eervolle taak om op de vroege ochtend koffie te gaan schenken op de camping en Johan meldde zich gelijk aan voor dit mooie, dienstverlenende baantje waar hij direct al helemaal in zijn element was. Beetje struinen tussen de tenten en gelijk wat orde scheppen in de af en toe complete chaos. Zo hebben we de sympathieke en altijd goedgemutste trainer tafeltjes op zien ruimen, zette hij stoelen weer netjes recht, ruimde de rommel een beetje op, maakte desgevraagd een BH`tje vast en meer van dit soort kleine klusjes. Zijn vrijwillige inzet werd zeer gewaardeerd, want hij verkocht veruit de meeste koffie aan de slaapdronken gasten die net wakker werden.

Johan had de vaste gewoonte om op zondag al weer vroeg op het Zwarte Cross-terrein aanwezig te zijn om te genieten van het optreden van Boh Foi Toch. Omdat hij niet al te groot van stuk is, zocht de AVA-jaan een mooi plekkie aan de zijkant van de Mega-tent. Het gebeurde regelmatig dat hij voor, tijdens en na het optreden, werd aangeklampt door campinggasten, die hem overdreven hartelijk bedankten voor zijn opruimwerkzaamheden tijdens het koffieschenken. Een schouderklop, een omhelzing, een proost… Johan liet het allemaal lachend op zich af komen. Hoe mooi is dat?

En toen werd het 2020 en bepaalde Corona ons leven. De verboden namen toe en al snel was duidelijk dat de Zwarte Cross, een evenement dat veel regels en wetten nog wel eens wat met een korreltje zand neemt, ook in de ban ging. Een forse streep door de agenda van duizenden fans en die van Johan Assink. Het verhaal wil dat de grijze Aaltenaar op de reeds geplande datum `s morgens voor dag en dauw op zijn mountainbike toch richting de Schans vertrok om herinneringen op te halen en de geur van gemaaid gras op te snuiven. Buffelend over de paden genoot Assink volop en na een dik uur zette hij zich in het centrum van het terrein tegen een boom en haalde zijn lunchpakketje uit de AVA-rugzak. Ook in 2021 werd de Zwarte Cross van de kalender gehaald en wederom moest Johan een alternatieve daginvulling organiseren. Gelukkig gingen in het jaar daarna alle seinen weer op groen en natuurlijk was Assink weer van de partij.

Met zijn AVA`70-clubgenoten ging hij in de zomer van 2022 weer op pad, maar het bleek dat de groep geelhemden een rol kreeg toebedeeld als krantenjongens en meisjes op de camping. Tuurlijk werd deze opdracht netjes uitgevoerd, maar de groep diende wel een protest in over dit laaggeschoolde baantje en helemaal in het kader van de voortreffelijke recensies van de jaren vóór de pandemie. De organisatie schrok zich kapot van de kritiek en was als de dood dat Johan en zijn kornuiten niet weer zouden komen, dus volgde er een promotie naar het inrichten van de camping, afdeling tenten. Kijk, dan stel je weer wat voor als vrijwilliger en de AVA-janen, met Johan als kopstuk, stelden zeker niet teleur. De directie van de Zwarte Cross toonde zich steeds meer tevreden en het zag er naar uit dat op korte termijn de volgende, belangrijke stap zou worden gezet.

In 2024 ging het gerucht dat Tante Rikie zou gaan stoppen. Toen dit bij AVA`70 ter ore kwam, meldde zich als de bliksem een delegatie van de club bij het hoofdkantoor van de Feestfabriek en overhandigden een 62 bladzijde tellend bidbook aan Ronnie Degen en co. waarin “Ome Johan” werd voorgedragen als waardig en vooral kundig opvolger van de immens populaire Tante Rikie. Assink wist hier uiteraard niets van, maar zal er zeker op gehoopt hebben. De directie van de Zwarte Cross was serieus geïnteresseerd, maar vroeg toch enige bedenktijd. Het duurde lang eer er een reactie kwam en omdat hardlopers niet van wachten houden, werd er gelijk doorgeschakeld en werd er een Koninklijke onderscheiding aangevraagd. Willem, maar vooral Maxima twijfelden geen enkel moment, pakten wel direct door  en verrasten Johan Assink met een fraai lintje.

Johan, bleef Johan en ging in 2025 weer gewoon als vrijwilliger naar de Zwarte Cross en met zijn clubgenoten werd de groep ingezet voor bijna belangrijkste taak die er bestaat, namelijk het op de plek zetten van caravans, campers en touringcars. Bij de briefing werd er meegedeeld dat de Aaltenaren de regie in handen hebben en niet de campinggasten. Een grote bek? Niet waarschuwen, maar opzouten…… Johan wreef zich eens flink in de handen en zag het helemaal zitten. Het liep allemaal als een tierelier dat jaar en de dienstdoende burgemeester, zag dat het helemaal goed kwam. En als er dan toevallig een lastpost tussen zat, dan werd Assink er als de bliksem bij geroepen en sprak dan op gepaste toon: “ Weten jullie wel wie ik ben?” Heerlijk toch, als je iemand bij je hebt met zoveel natuurlijk overwicht.

Ook dit jaar was Johan weer van de partij en samen met de andere geelhemden werd de camping weer perfect ingericht, was iedereen tevreden over zijn plekkie en viel er geen onvertogen woord. De campingbaas Jeroen was bijzonder gecharmeerd van de samenwerking van de AVA`70-crew, dat hij bij zijn afscheid smeekte of we ook in 2027 weer van de partij zouden zijn. Opvallend was, dat de eerste die hierop positief reageerde, Johan Assink was.

We nemen onze jubilaris- vrijwilliger volgend jaar op 15 juli dan ook gewoon weer mee op sleeptouw! (FR)

De vrijwilligers van AVA'70 in 2026

Bob te Lindert heeft plezier helemaal terug

Bob te Lindert

Jarenlang gold atleet Bob te Lindert uit Heelweg als groot talent. Maar het plezier verdween en de liefde voor het hardlopen werd een waakvlammetje. Sinds een jaar loopt de 27-jarige weer. Hij maakt veel trainingskilometers en doet dat weer met een glimlach. 

Door Remko Alberink 

Het is de Gerard Tebroke Memorialloop van 2025 als Te Lindert zich weer voor het eerste  bij een grote wedstrijd laat zien. “Ik loop wanneer ik zin heb en train wanneer ik zin heb”, zei de nuchtere Achterhoeker toen, nadat hij de 5 kilometer had gewonnen.

10 kilometer

Dat is een jaar later niet veel anders. Zaterdag was hij bij de Gerard Tebroke Memorial van 2026 actief op de 10 kilometer. “Dat is toch iets langer dan ik gewend ben, na 7 kilometer moet je mentaal wel even door een barrière heen. Voor de 10 kom ik nog wat inhoud te kort.”

De atleet had genoten van de wedstrijd in Aalten. “Mooi parcours, beetje tempowisselingen door wat hoogteverschillen, helemaal prima”, vat hij kort en mondig samen. “Ik loop hier nu ongeveer 32.30 minuten, ik denk dat het op een vlak parcours nog wel wat sneller moet kunnen.”

Te Lindert is een van de mannen die op zondagmorgen bij AVA’70 in een trainingsroep wekelijks een duurloop van anderhalf à twee uur maakt. “Hartstikke leuk, zo stimuleer je elkaar naar een beter niveau.”

Grootse plannen en dromen heeft Te Lindert vooralsnog niet op hardloopgebied. “Ik denk dat ik meedoe aan de Keppelrun en ook de Grachtenloop in Bredevoort is een optie. Ik hou van die wedstrijden in de buurt, die zijn leuk om te doen. Uitzondering is daarop misschien de Big 5 in Utrecht, dat is een heel snelle wegwedstrijd waar je je persoonlijk record aan kunt scherpen.”

Zijn persoonlijk record over 5 kilometer op de weg is 15.04 minuten. “En op de baan 14.58 minuten, ik hoop die tijden toch nog wel te verbeteren.”

Hij wil vooral plezier hebben. “Heel veel mensen zeggen dat ik dat weer uitstraal als ze me zien lopen.” (bron)

Mark te Brake geniet tijdens thuiswedstrijd

Mark te Brake tijdens de Gerard Tebroke Memorial in Aalten

Atleet Mark te Brake liep zaterdag zijn mooiste wedstrijd van het jaar. De Aaltenaar eindigde als vijftiende in de Gerard Tebroke Memorial in zijn woonplaats, de 24ste editie van het eerbetoon aan de in 1995 overleden topatleet. Om zich heen zag Te Brake vele bekenden, ook  zijn concurrenten.

Door Remko Alberink 

“Ik liep in een groepje van drie, totdat een jongen uit Zwolle na twee rondjes tegen me zei dat hij vermoedde dat ik hier woonde. Je wordt door iedereen aangemoedigd”, vertelde de net 31 jaar geworden Mark te Brake al lachend. “Het was geweldig om hier te lopen, voor mij een van de mooiste wedstrijden van het jaar. Er was ook veel muziek langs de kant van het parcours, erg leuk.”

Een week voor de Memorial liep Te Brake de Citylauf in Bocholt. “Daar eindigde ik in 34 minuten als vierde, hier liep ik toch bijna een halve minuut sneller.”

Voor Te Brake is hardlopen in het voorjaar altijd een uitdaging. “Ik heb dan vrij snel en ook veel last van hooikoorts. Maar de afgelopen week waren de omstandigheden goed. Ik heb hier dan ook lekker gelopen.”

Het lid van AVA’70 traint op zondagmorgen vaak een duurloop. “Maar dat doe ik niet alleen, we zijn nu met een heel mooie groep. Twan ter Horst loopt vaak mee, Bob te Lindert ook. Voorheen liep ik mijn temporondjes vaak alleen op dinsdagavond op de baan in Aalten, door met een grotere groep te trainen merk ik echt dat ik beter word. Die groep heeft echt een hoog niveau, het helpt mij om op niveau door te gaan.”

Te Brake is de aanstichter van de trainingsgroep. “Dat is toch mooi dat je zo zondagochtend vroeg een duurloop kunt maken van een anderhalf uur?”

De Aaltense atleet hoopt in de toekomst weer een marathon te gaan lopen. “Maar ik weet niet wanneer dat is. dat heeft ook te maken met werk en de tijd die ik aan het trainen kan besteden.”

Keetels

Meest in het oog springende deelneemster in Aalten was Mikky Keetels. De atlete is nationaal kampioene op de marathon, won recent de marathon van Vancouver waarvoor ze zich pas drie dagen van tevoren voor inschreef en liep in Aalten onbedreigd naar de zege.

“Ik vond het gewoon om hier te starten”, legde de goedlachse atlete uit. “Ik ken Tim te Brake van de organisatie en via hem ben ik hier terecht gekomen. Het parcours is lekker afwisselend, eigenlijk loop je hier van bocht naar bocht, met wat hoogteverschillen.”

Haar winnende tijd vond ze wat minder belangrijk. “Tijdens de wedstrijd besloot ik wat meer gas te geven, maar ik ging hier niet voor een heel snelle tijd heen.”

Na afloop wierp de vraag zich op of de trainingsgroep van zondagmorgen deze week vrijaf had na de Gerard Tebroke Memorial. Te Brake al lachend: “Echt niet. Ik begreep dat Mikky Keetels hier overnacht in Aalten, misschien kan zij morgenvroeg nog even anderhalf uur meelopen.”

Uitslagen Gerard Tebroke Memorial: Mannen 10 kilometer: 1. Abdisa Chemeda (Ethiopië) 29:08 minuten; 2. Yannick Michiels (België) 30:30 minuten; 3. Daan Reintjes 30:36 minuten; 11. Twan ter Horst 32:22 minuten; 15. Mark te Brake 33:31 minuten; 18. Koen Hoorneborg 33:41 minuten; 20. Hans Waalder 34:31 minuten.

Vrouwen 10 kilometer: 1. Mikky Keetels 35:34 minuten; 2. Liz van der Steen 38:55 minuten; 3. Fabienne Speldekamp 41:17 minuten; 7. Selena Kranenborg 46:48 minuten; 9. Gabrielle Bruil e/v Ter Maat 48:22 minuten; 12. Evelien Hillen 50:17 minuten. (bron) 

Uit de oude doos: Als Heini Rave gaat rennen, dan plakt hij er altijd nog een lusje aan vast (28 januari 2017)

'Als Heini gaat rennen, dan plakt hij er altijd nog een lusje aan vast'

Die van mij

Pam van der Veen

Esther (44): ,,Als het om sporten gaat, heeft Heini (43) er een handje van om overal 'te' voor te zetten. Van duiken tot mountainbiken, hij koopt eerst alle benodigde spullen en stort zich er dan helemaal in. Zijn voorlaatste sport was survival; in de kou, door de modder, boven in een boom. Had ik opeens een survivalbaan achter het huis, met grote bouten in de muur en een slackline aan de veranda waarop hij z'n balans stond te oefenen. Niet dat ik er last van had, maar ik dacht wel: voor hoe lang is dít nu weer?

Zijn nieuwste hobby begon klein, nadat ik hem had gezegd dat-ie een beetje gezet werd en hij met mij ging hardlopen. Maar binnen twee maanden liep hij elke dag twintig kilometer waar ik er eens per week vijf of tien liep. Op straat hardlopen vond hij al snel saai, hij zocht een nieuwe uitdaging en begon met ultratrails, afstanden van minimaal 42 kilometer. Niet op vlak terrein, maar op de vuilnisbelt hier in Winterswijk, waar hij urenlang bult op, bult af rende. Hij liep 101 kilometer aan één stuk door de heuvels van het Engelse Lake District en deed een trappenmarathon in Duitsland, waarbij hij in 9,5 uur tijd 135 keer een traptoren op en af rende. En hij is echt niet de enige, hoor, er zijn meer gekken die dat doen.

Heini is een vroege vogel. Het kan maar zo dat hij om tien uur 's ochtends al veertig kilometer gelopen heeft. Dan had hij 'even een loopje'. Een marathon? Dat is voor hem niets meer dan een training. We hebben drie kleine hondjes en die sleept hij ook mee op wandelingen van tien kilometer. Als Heini zijn schoenen aantrekt, kruipt de mini-yorkshire terriër al achter de bank. Die is net als ik: niet zo sportief. Ik probeer het hardlopen soms wel op te pakken, maar liever niet met Heini. Acht kilometer met hem worden er toch weer elf, terwijl ik gewoon geen zin heb om er altijd weer 'een lusje aan vast te plakken'.

Ik ben trots op mijn fitte man, die ook nog eens zwaar lichamelijk werk als stukadoor verricht, maar af en toe mopper ik. 'Je hebt maar één paar knieën', zeg ik dan. Of: 'Sla je niet een beetje door?' Ik vraag me wel eens af waar het ophoudt, tot welk uiterste hij zijn lichaam nog wil drijven. Maar ja, hij vindt het fijn en het is zíjn leven. Onze dochters van 18 en 15 vinden ook dat hij het zelf moet weten, maar soms schamen ze zich dood voor de trainingsfoto's die hij op Instagram zet. Van die heel fanatieke, met een rugzak van tien kilo rennend op een trap of terwijl hij zijn planking-oefeningen doet. 'Haal d'r af, pap!' roepen ze dan, 'dit zien mijn vrienden ook!' Maar Heini doet z'n eigen ding en blijft zijn grenzen verleggen. Hij draagt een tattoo met de tekst Where is the limit?, maar op die vraag heeft hij zelf voorlopig nog geen antwoord.'' (bron)

Tonnie Rave, een opkomende ster aan het hardloopfront

Tonnie Rave met zijn eerste gewonnen beker

Je hebt jeugdtalenten en je hebt laatbloeiers. Daarnaast heb je de 'zonder-ambitielopers' en de onverwachte ruwe diamanten die opeens aan het podiumoppervlak komen drijven. Zo’n onverwacht moment mocht ik afgelopen zondag meemaken.

Om negen uur in de ochtend zat ik al in mijn hardloopoutfit om 90 minuten later naar de MKW Moore Cross in Winterswijk te vertrekken. In full-Remimode, want niemand wilde met me mee. Zodra het asfalt vervangen wordt door gras en zand, haken toch veel mensen af. Nu hielp het ook niet dat deze cross al een keer verzet was omdat de Winterswijkse hardlopers van Archeus bang waren voor bevroren tenen. Je zou denken: winter, vorst, het zou wel eens kunnen sneeuwen, maar bij Archeus denken ze daar anders over. Maar het is hun feestje en eerlijk is eerlijk: het is er altijd gezellig en iedereen is vriendelijk.

De avond ervoor had ik Tonnie Rave nog proberen te activeren – u kent hem wel, het kleine broertje van top-ultra-atleet Heini Rave, momenteel wat in ruste op de langere afstanden, die alweer bijna een jaar lid is van AVA. Tonnie barst van de positieve eigenschappen, maar hij heeft ook een paar wat minder positieve trekjes. Zo kan Tonnie soms erg stiekem doen over zijn hardloopplannen. Laten we maar zeggen dat hij bij voorkeur gewoon zijn eigen plan trekt en zich weinig aantrekt van goedbedoelde adviezen van ondergetekende en zijn oudere broer. Het is wel: hoe langer je haar is, des te meer Tonnie naar je luistert.

Enfin, na wat ditjes en datjes was het al snel duidelijk dat Tonnie niet van plan was te gaan lopen. Zijn voorkeur was een soloduurloopje op rustig tempo. Daar Tonnie regelmatig met vrouwelijk schoon loopt, vroeg ik nog even of hij helemaal alleen zou gaan, maar dat was inderdaad het plan.

Tot mijn grote verbazing belde Tonnie mij iets na negenen. Mijn telefoongesprekken met Tonnie ga ik altijd in met een bepaalde tactiek. Voordat ik hem de kans geef iets te vertellen, zeg ik hem al wat hij me gaat vertellen. Dus ik nam op met: “Ah mooi Tonnie, je gaat dus wel mee naar Winterswijk.” Tonnie, onder de indruk van mijn helderziende gaven, kon alleen nog maar stamelen: “Ja, inderdaad, maar ik heb geen auto, mag ik met jou mee?”

Anderhalf uur later stond ik bij de goedlachse stukadoor annex vastgoedmagnaat voor de deur en reden we vanuit een mistig Aalten naar Winterswijk. Halverwege brak de zon door en bij Tonnie verschenen de eerste zweetdruppels op het voorhoofd. De lange broek, het thermoshirt, de compressiekousen tot de liezen, de elektrisch verwarmde handschoenen en de bontgevoerde Hoka’s waren misschien toch niet het beste idee.

Ik vertelde Tonnie dat ik wel hooggespannen verwachtingen van hem had voor de wedstrijd, omdat hij sinds begin dit jaar substantieel meer is gaan lopen. Meer dan 50 km per week is eerder regel dan uitzondering en ik sprak dan ook de verwachting uit dat hij zeker een minuut sneller dan vorig jaar zou zijn op dit parcours. Tonnie begon wat te sputteren, want echt racen is niet zijn hobby, maar wanneer de man eenmaal gevuld is met wedstrijdadrenaline, dan komt ook dat wel goed.

Eenmaal in Winterswijk bleek er ook een redelijke AVA-delegatie te zijn, waaronder mijn zusje, die arme Tonnie gelijk een veeg uit de pan gaf omdat hij niet zijn gele AVA-shirtje aan had. De rest van de Avajanen haakte gelijk in, met als gevolg dat Tonnie later in de auto bekende het lidmaatschap maar eens in te gaan wisselen voor Team Monasso wanneer dit gezeur telkens maar door zou gaan.

Tonnie en ik werkten onze wedstrijd af. Ik de tien kilometer in 43:19 en Tonnie de 5 km in 24:03. Tonnie was ruim sneller dan een jaar eerder en was tevreden met zijn prestatie, en ik hoopte stilletjes op een podiumplek bij de M40 achter Harm te Hennepe.

Op het kantoortje bij Archeus kreeg ik te horen dat ik vierde was geworden en omdat ik Tonnie niet te lang wilde laten wachten, besloten we weer naar Aalten te rijden. Ter hoogte van Vivaldi kreeg Tonnie een telefoontje van Ingrid van Zolingen. Waarom hij niet gebleven was? Want hij was derde geworden bij de M40 en werd gemist op het podium!

Tonnie greep naar het stuur, maar gelukkig kon ik ongelukken voorkomen. Eenmaal tot rust gekomen werd Ingrid gevraagd of zij de beker en de andere prijzen mee kon nemen. Van Vivaldi tot de Bongenkamp zat er een euforische hardloper naast mij. Zijn eerste prijs, podium, alle socials werden gevuld met foto’s en statistieken en nog in de auto stroomden de eerste gelukwensen binnen.

En het is ook niet niks, zo’n eerste podiumplek. Ik weet nog goed dat Frank Roos mij altijd “net niet” noemde en ik ben dan ook ontzettend blij dat Tonnie zo vroeg in zijn carrière al podium heeft gelopen. Maar noblesse oblige: de verwachtingen voor toekomstige wedstrijden zijn nu hooggespannen. De Gerard te Broke Loop: de familie verwacht een podiumplek. Koningsloop? Podiumplek voor Tonnie? Kramprun, bij de elites?

En ik bedenk dit niet zelf; een dag later belde Tonnie mij weer om te vertellen dat hij dacht bij de Voshaar 5000 én Hans Monasso en Heini Rave eruit te lopen. Ik heb maar gezegd dat die kans er zeker in zit.

Tegen AVA zou ik willen zeggen: koester dit talent. Tonnie is de Jutta Leerdam van de hardloopsport in Aalten. Knap en eigenzinnig, laat zo’n jongen tot bloei komen en leg er niet te veel druk op.

P.S.: Uiteindelijk bleek er een fout te zijn gemaakt. Ook ik hoorde op het podium (3e M40) en ook mijn zusje had de derde plek op de V40 veroverd. Ik ben benieuwd of ik mijn beker nog krijg.

Hans Monasso

Vriendschap in het startvak!

Gerrit Dijkslag en Jan Holterman

Mijn eerste ontmoeting met Jan was tijdens de Diepe Hel Holterbergloop in 2014. Alleen had ik toen nog geen idee dat deze pezige atleet de naam Jan droeg, laat staan dat ik wist hoe goed hij was. Nog niemand stond in het startvak voor de snelle atleten, behalve een atletische, iets oudere man. Aarzelend ging ik ook het startvak binnen, niet wetend of ik eigenlijk wel een snelle atleet was. De pezige man en ik keken elkaar vragend aan. “Lekker rustig hier” zei hij. Dit beaamde ik en we deden wat oefeningen en dribbelden wat heen en weer terwijl het startvak zich langzaam vulde met meer deelnemers. Ik raakte in de drukte het zicht op deze man kwijt, hij ging veel meer naar voren, vond zichzelf waarschijnlijk een snelle atleet. Ik bleef iets meer achter in het vak staan. Vervolgens heb ik deze atleet niet weer gezien, laat staan dat ik er nog aan gedacht heb.

Tot ik twee weken later met een voor mij volkomen onbekend reisgezelschap deelnam aan de Marathon van Athene. Nou ja, volkomen onbekend, daar was hij weer, de zelf verklaarde snelle, wat pezige en iets oudere atleet. Wat een toeval, hij bleek Jan Holterman te heten, afkomstig uit Emmen en gruwelijk hard te kunnen lopen. Of je nu naar zijn leeftijd keek of niet, het ging gewoon hard. We hebben met de groep een ontzettend fijne tijd in Griekenland gehad en weer heel toevallig haalde ik Geesje, zijn vrouw,  en Jan tijdens een wandeling in Athene in. Ook zij waren op weg naar het oude Olympische Stadion om deze te bezichtigen en de finish van de marathon nog eens te herbeleven. Dit werd een prachtige dag waaruit een vriendschap is ontstaan, die tot op de dag van vandaag voortduurt.

Zo hebben we elkaar regelmatig bij wedstrijden ontmoet, vooral de langere wedstrijden zijn bij Jan populair. We kwamen erachter dat hij al vaker de Montferland Run bij mij in de buurt had gelopen. Ze maakten er altijd een weekendje uit van. Zo ontstond de traditie om de avond voor deze Run met zijn drieën in restaurant de Snor te gaan eten. Ook stond ik een keer in ’s-Heerenberg in het startvak om naast clubenoot Robin Wubbels te gaan staan, stond Jan aan de andere kant van Robin. Bleek Jan hem ook te kennen van het werk, hoe klein is deze wereld!

De Duitse wedstrijden Teutolauf en Klippenlauf zijn tevens favoriet bij Jan. De dagen voor de inschrijving van deze wedstrijden gaan er al verschillende appjes heen en weer. Toen er in Emmen een trappenloop werd georganiseerd was Jan daar niet voor te porren, veel te kort! Mij leek het wel wat, hoewel ik me onderweg regelmatig heb afgevraagd wat ik daar op de vele traptreden aan het doen was. Maar met de aanmoedigingen van Jan en Geesje kwam ik tevreden over de finish. Na afloop bij hun douchen en daarna bij van der Valk eten. Jan zat vol (hardloop) verhalen en het was weer een fantastische dag!

Jan, je bent een prachtig mens en ik hoop dat we elkaar nog vaak in het startvak of ergens anders tegen mogen komen. Anders appen we zeker of zet de camper op camping Landsbulten neer!

Hardloop groeten uit Aalten,

Gerrit

Dave Bus uit Lichtenvoorde: ‘Ik wil gewoon nooit afbouwen’

Dave Bus

Dave Bus speelde als prof bij onder meer De Graafschap en Go Ahead Eagles. Tegenwoordig loopt hij grote marathons over de hele wereld, met een doel groter dan welke medaille dan ook: altijd in beweging blijven.

Dave Bus (1978) speelde als verdediger in het betaald voetbal bij onder andere De Graafschap, Aberdeen en Go Ahead Eagles. In die tijd moest hij het vooral van mentaliteit hebben. Een mentaliteit die hij nu nogsteeds heeft, die van altijd blijven gaan. 'Het zit in mij om altijd bezig te blijven.' Zo is hij nu op jacht naar een Six Star-medaille en staat ook Sydney Marathon al op de planning. 'Ik wil gewoon nooit afbouwen'

‘Het begon voor mij een beetje toen een vriend zei: Ik heb voor jou een startbewijs voor de marathon van New York,’ vertelt Dave Bus. ‘Ik had al wel een paar halve marathons gedaan, dus ik dacht: waarom niet?’

Na zijn afscheid bij Go Ahead Eagles in 2012 bleef Dave actief. Hij is al die tijd blijven voetballen op recreatief niveau in zijn woonplaats Lichtenvoorde en begon na zijn carrière al snel met het lopen van halve marathons in de buurt. ‘Na New York is een beetje het idee ontstaan om dan die Major Marathons af te gaan.’ Zo liep hij ook al in London, Chicago en Boston. Sydney staat deze zomer op de planning.

‘Het zit in mij om altijd bezig te blijven’, zegt hij. Tijdens zijn profcarrière moest hij het vooral hebben van zijn mentaliteit en werkethos – eigenschappen die hem nu nog altijd vooruit helpen in zijn maatschappelijke carrière als ondernemer. ‘Ik moet het nu nog steeds hebben van kansen zien en die met beide handen aangrijpen.’

Ondernemen, voetballen, hardlopen, maar daarnaast doet hij ook regelmatig aan fitness en padel. ‘Ik vind het gewoon heel lekker om na een drukke dag of soms ook tussen de bedrijven door even actief te zijn. Zo maak je zo fijn je hoofd leeg. Dat helpt mij om dingen te verwerken.

Naast dat mentale aspect is er ook nog een fysieke kant van het verhaal. ‘Ik ben 48 jaar en ik heb de mazzel dat ik alles nog kan en dat het allemaal nog lukt. Ik geloof dat je daar ook wel een beetje geluk mee moet hebben, vertelt hij. ‘Ik ben dan ook echt wel zuinig op mijn lichaam. Goed eten, voldoende slapen, de juiste keuzes maken. Dat is op termijn zo belangrijk. Ik wil gewoon nooit afbouwen. Ik wil altijd kunnen blijven sporten.’

Voor Dave is hardlopen een manier om bij zichzelf te blijven. ‘Die battle met jezelf aangaan, dat haal ik uit hardlopen, maar ook uit sporten in het algemeen. Bewegen is zo belangrijk. Voor je lijf en voor je hoofd. Dat probeer ik ook aan mijn kinderen mee te geven. Als die het even niet meer weten, dan neem ik ze mee naar buiten om te bewegen. Dat is zo’n reset. Dat gun ik iedereen.’

Inmiddels heeft Dave de Sydney Marathon voltooid. Afgelopen zondag finishte hij in een tijd van 3 uur en 42 minuten. (bron)

Henk Mengers, de vermoeide held

Henk Mengers

Een burn-out zette de wereld van Henk Mengers (68) op zijn kop, maar zijn loopgroep heeft zijn leven weer glans gegeven.

Ik ben altijd al een perfectionist geweest, dat zit in mijn karakter. Altijd hard werken, klaarstaan voor iedereen, vooruitdenken, perfect voorbereid zijn op alles. In combinatie met een drukke baan heeft dit me 30 jaar geleden de das omgedaan. Van het ene op het andere moment was ik leeg, uitgeput, in mezelf gekeerd, totaal ontredderd. De term vermoeide held paste mij als een oude versleten jas. De hulpverlening in combinatie met medicatie maakte het leven weer dragelijk, maar gaf nog niet de spirit om weer volledig te kunnen genieten.

Rond de eeuwwisseling kwamen de eerste berichten in het nieuws dat beweging, en met name hardlopen, voor ontspanning kon zorgen. Die kans greep ik met beide handen aan. Ik zocht naar alle mogelijke manieren om ruimte en rust in mijn hoofd te creëren, om me beter te voelen. Als ze me toen hadden gezegd dat ik iedere dag een uur handstand moet doen, dan had ik dat ook gedaan. Gelukkig werd het hardlopen.

Bij de plaatselijke atletiekvereniging in Aalten zette ik mijn eerste stappen. Mijn energie en enthousiasme kwamen langzaam terug, maar in die eerste jaren was ik nog erg streng met mezelf. Zoals het een perfectionist betaamd, heb ik eerst vier afstanden (5-10-21-42 km) in een behoorlijk snelle tijd gerealiseerd. Tegelijkertijd merkte ik dat ik tijdens het hardlopen eindelijk mijn hoofd écht leeg kon maken. Hardlopen en piekeren tegelijk is onmogelijk. Er is geen andere sport waar dat zo goed werkt. Daar wilde ik iets mee. Ik wilde ook andere mensen in beweging krijgen, vooral mensen die in hetzelfde schuitje zaten als ik. De vermoeide helden.

Bij de atletiekunie deed ik een trainersopleiding, gevolgd door de opleiding als runningtherapeut. In 2006 startte ik samen met mijn zoon Loopgroep Zandloper, ook om mijn portemonnee aan te vullen. Als zelfstandige was de krediet- en bouwcrisis namelijk niet aan mij voorbijgegaan, binnen enkele jaren werd mijn omzet gehalveerd. Daar hielp de loopgroep bij. We begonnen met laagdrempelige looptrainingen, daarbij hield ik altijd wel mijn oorspronkelijke doel in gedachten, runningtherapie aanbieden. Na een jaar of twee kwam ook dat van de grond. In kleine groepen, en soms één op één, kon ik mensen opvangen in de fase net voordat ze uitvallen. Mensen die zo moe en overspannen zijn dat ze eigenlijk niet eens aan hardlopen willen denken. Mensen die voorovergebogen staan, met hun schouders en hoofd naar beneden, die je amper kunnen aankijken. Op een rustige, zachte manier werken we aan houding, gevoel, ontspanning. Dan zie je binnen een aantal maanden hoe ze langzaam wat meer rechtop staan, hoe ze je voor het eerst in de ogen durven te kijken, hoe het licht weer aan gaat. Daar doe ik het voor.

Ik geef nog altijd trainingen en geniet van het feit dat we zo’n mooie groep hebben opgebouwd. Sinds mijn pensioen, ruim anderhalf jaar geleden, is de loopgroep Zandloper een stichting geworden met een bestuur. Zo kunnen we ervoor zorgen dat de wensen van alle lopers serieus genomen worden. Inmiddels hebben we namelijk zo’n 250 leden, 25 gediplomeerde trainers en 14 loopgroepen in de Achterhoek. Daarbij heeft iedereen zijn eigen doel – we hebben groepen voor recreanten, prestatie- of traillopers en een speciale voorbereiding op een halve of hele marathon.

Maar naast alle doelen en prestaties staat bij alle onderdelen van Loopgroep Zandloper één doel altijd bovenaan: samen lopen ter ontspanning en plezier. We lopen niet op de baan, maar altijd in de natuur. Hoe rustiger, hoe beter. Deelnemers mogen altijd hun eigen tempo lopen, maar zodra ze een speciaal fluitje horen, komen ze allemaal weer bij elkaar. Na een training drinken we gezellig koffie met elkaar, er ontstaan de mooiste gesprekken. Ook bij wedstrijden steunen we elkaar, doen we samen een warming-up en krijgt iedereen een high-five. Iemand zei laatst dat het bij ons zo ‘klef’ is, maar dat vind ik prima. Iedere club trekt de mensen aan die erbij passen.

Ik draag de gevolgen van mijn burn-out ruim 30 jaar geleden nog altijd met me mee, maar hardlopen, en dan met name samen met andere lopers, heeft mijn leven op alle vlakken positief veranderd. Het heeft mijn leven weer glans gegeven. Zoals mijn oude trainer ooit tegen me zei: hardlopen lost geen problemen op, maar na een tijdje kijk je er anders tegenaan.

Artikel in Runnersworld nr.6-2025

De overeenkomst tussen wielrenner Mark Cavendish en hardloper Gerrit Dijkslag

Gerrit Dijkslag op de dag dat hij 40 jaar lid is van AVA'70, drinkt een biertje met Wim Brinkman

Als je mij aan het begin van het afgelopen jaar gevraagd zou hebben wat de overeenkomst tussen Mark Cavendish en mezelf is, zou ik je glazig aangekeken hebben. Buiten het feit dat Cavendish een zeer succesvol professioneel wielrenner is en ik een redelijke hardloper, die dit puur als hobby doet, zijn er nog meer verschillen dan overeenkomsten. Cavendish is een pure sprinter, waarbij ik het meer van mijn uithoudingsvermogen moet hebben. Als er iets is waar Cav een hekel aan heeft dan zijn het bergen. Als er iets is waar ik graag in hardloop, dan zijn het bergen!

Aan het begin van 2024 wist ik dat dat mijn 40ste jaar als lid van AVA’70 zou worden. Dan begin je toch te denken wat voor wedstrijden je in dat speciale jaar wilt gaan lopen. Mijn oog viel op de Col du Vam run. Niet echt spectaculair, maar deze voormalige vuilnisbelt in het Drentse Wijster heeft in het wielerwereldje al een aardige faam verworven. Aangezien ik al de beroemde bergen als de Alpe d’Huez, Stelvio, Col d’Aubisque, Galibier en Mont Ventoux heb bedwongen kan de “reus” uit Drenthe toch niet ontbreken? Daar was ik dus snel uit, hieromheen een paar andere leuke wedstrijden gepland en mijn wedstrijdschema was klaar. Elk jaar maak ik zo’n schema en op een enkele uitzondering na loop ik ook volgens dat schema. Maar alsof de duvel ermee speelt, in mijn jubileum jaar kwam er niet veel van terecht.

Het begon er natuurlijk al mee dat ik zelf niet op de jaarvergadering van AVA’70 aanwezig kon zijn. In 40 jaar bijna geen vergadering gemist, vieren ze mijn jubileum; zit ik bij Pieter Derks in het Amphion! Verder zijn ze de Col du Vam richting Mont Ventoux afmetingen aan het ophogen, dus was er dit jaar geen plaats voor wedstrijdatleten, vond de Citylauf van Bocholt plaats tijdens de Nationale dodenherdenking op 4 mei, was ik te laat met de inschrijving voor de Rijsserbergloop en hadden de trail in De Steeg en de Bergrun in Winterswijk te weinig deelnemers. Verder had ik in mei nog een wedstrijd in Duitsland op het programma staan, maar werd ik uitgenodigd om een wedstrijd op de Muur van Emmen te lopen. Dit werd een hele mooie dag met een bijzonder evenement. Kortom, van mijn oorspronkelijke plan kwam niet zo heel veel terecht. Gelukkig heb ik aan het einde van het jaar nog een paar mooie “nieuwe” wedstrijden kunnen lopen. Want dat doe ik het liefste, elk jaar ergens een paar keer lopen waar ik nog nooit eerder ben geweest. Na 40 jaar soms een hele uitdaging om iets unieks te vinden, maar elke keer lukt het weer. Ondanks alle verschuivingen vorig jaar zelfs 10 keer!

Over 40 jaar gesproken. Ik wist nog dat ik op de dag na de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen van Los Angeles in 1984 naar de Hare ben gefietst om me bij Jaco en Andre Tebroke als lid van AVA’70 aan te melden. Op de kalender van 1984 is terug te vinden dat dit op maandag 13 augustus is geweest. Nu leek het me wel leuk om op die datum een wedstrijd te lopen. Nu bleek 13 augustus op een dinsdag te vallen. Even hoopte ik dat de Walfortloop of Twee Bruggenloop op die dag georganiseerd zou worden. Helaas, een snelle klik op de AVA’70 kalender gaf aan dat deze wedstrijden een andere datum hebben. Na lang zoeken bleken ze in Diever elke dinsdag in juli en augustus de Brinkloop te organiseren. Zo kwam het dat ik vlak na de Olympische Spelen van Parijs in 2024 bij een temperatuur van 28 graden Celsius midden op de Brink in Diever stond op de dag dat ik precies 40 jaar lid van AVA’70 was. Oud AVA’70 lid Wim Brinkman (what is in a name?) was ook aanwezig en na wat gezellig heen en weer gepraat tussen hem, de organisatie en mezelf kon ik heel toepasselijk het startnummer 40 opspelden!

Hier komt dan eindelijk de overeenkomst tussen de eerdergenoemde Mark Cavendish en mezelf om de hoek kijken. Waar ik met nummer 40 rond rende, fietste hij tijdens zijn afscheidswedstrijd met nummer 35 rond. Als eerbetoon aan zijn recordaantal van 35 ritzeges in de Tour de France! Twee atleten die met een voor hun bijzonder startnummer hun wedstrijd ingingen!

Op naar een volgend jaar als lid van AVA’70 en op naar een gezond en sportief 2025 voor iedereen binnen en buiten AVA’70!

Sportieve groet, Gerrit Dijkslag

Ter Horst kiest nu voor de lange survivalrun

Survivalatleet Twan ter Horst

Met de survival van Udenhout vorig weekeinde is het survivalseizoen voor de meeste atleten weer in gang geschoten. Twan ter Horst uit Aalten maakte deze zomer de overstap van de middellange run naar de langste afstand. Alsof de survival nog niet voldoende intensief is, bereidt de Aaltenaar zich ook voor op de marathon van Eindhoven over een paar weken. Ter Horst over trainen, uitrusten, de survival en de uitdaging in Brabant.

Het is midden in de week als de 22-jarige Ter Horst tussen zijn werk en alle trainingen door een moment heeft om een blik te werpen op het survivalseizoen. Het wordt voor hem een ander seizoen dan vorig jaar, omdat hij van klasse is veranderd. “Twee jaar geleden deed ik ook de lange survivalrun (LSR, RA), maar dat was vaak heel eenzaam. Daarom stapte ik over naar de middellange run. Daar loop je vaak met de concurrenten, is het naast spannend ook nog eens gezellig.”

LSR

Toch koos de Aaltenaar deze zomer weer voor de LSR. “Dat komt omdat ik me naast het survivallen ook voorbereid op de marathon van Eindhoven op 13 oktober”, stelt Ter Horst. “Daarvoor train ik veel op het lopen, maak ik veel kilometers. Dat komt me dan op de lange run ook van pas.”

De trainingen gaan alle kanten op vanuit Aalten, stelt de survivalatleet. “Soms loop ik richting Woold, soms richting Varsseveld of Dinxperlo, soms Bredevoort en af en toe duik ik ook Duitsland in. Ik loop tegenwoordig meer dan 100 kilometer in de week.”

In het seizoen staan verschillende survivals voor Ter Horst met rood omcirkeld in de agenda. “Dat is natuurlijk Beltrum, de afsluiter in Harreveld is mooi, Udenhout had een zware survival en ook gaan we nog een weekeinde naar Adegem in België”, somt Ter Horst moeiteloos op.

Udenhout

De survival in Udenhout was een zware. “In Udenhout hebben ze niet alleen een lange run, in de slotfase moet je ook nog eens houthakken. Daar heb je echt nog energie voor nodig, want anders breekt je dat echt op. Deze keer ging dat me goed af, net zoals de eindhindernis. Thom van Cappellen heeft gewonnen, maar voor mijn gevoel zat ik er niet heel ver achter.”

Mentaal

Bang was hij niet voor de vele kilometers. “Nee, maar de lange run is veel meer een mentale uitdaging.”

Tot misschien wel zijn eigen verbazing eindigde Ter Horst in Udenhout als tweede. “Dit is de eerste keer dat ik überhaupt op het podium sta bij de LSR. Het ging hartstikke goed, met name die lange loopstukken.”

De Aaltenaar was alert over wat er achter hem gebeurde. “Dat hield ik goed in de gaten, maar ik zat ruim in de tijd. Dit was echt heel gaaf. Daarna kon ik met een gerust hart naar het Volksfeest in Aalten.”

Ter Horst was overigens niet de enige Aaltenaar die in Brabant in actie kwam. De gemeente Aalten was met vijf deelnemers hofleverancier aan de LSR. Tom Broeze werd zeventiende, Twan Hulzink 39ste en Jesse Weenk 65ste. Emma Nijenhuis uit Dinxperlo legde bij de vrouwen beslag op de derde plaats.

Marathon

Na Udenhout gaat de focus meteen weer op de volgende wedstrijd. Voor Ter Horst wordt Eindhoven namelijk zijn tweede marathon. “Toen ik 19 jaar was, liep ik in Amsterdam mijn eerste marathon in 2 uur en 56 minuten. Daar haalde ik mijn streven om onder de drie uur te blijven.”

Ter Horsts’ grootste angst is geblesseerd raken. “Doseren is voor mij wel eens lastig. Ik houd wel rekening met mijn rust en met mijn voeding. Soms drink ik ook wel een paar biertjes, maar dan houd ik altijd wel rekening met de volgende dag, wat er voor trainingen op de agenda staan. Met al die trainingen loop je natuurlijk een risico op blessures, maar zolang het goed gaat, gaat het goed.””

In het dagelijks leven is Ter Horst in opleiding voor anathesie-medewerker in het ziekenhuis. “Dat is best pittig en intensief. Voordeel is wel dat ik mijn trainingen goed kan plannen.”

Zijn doel is om in Eindhoven onder de 2 uur en 45 minuten te lopen. “Aanvankelijk wilde ik in Berlijn lopen, maar daarvoor werd ik niet ingeloot. Vanuit verhalen van anderen blijkt Eindhoven ook een mooie marathon te zijn. Het grappige is dat je in Berlijn altijd mag starten als je een tijd hebt die sneller is dan 2.45 uur. Mocht me dit dus lukken in Eindhoven, dan heb ik een gegarandeerde plaats voor Berlijn te pakken in de toekomst.”

Zondagmorgen

De meeste looptrainingen werkt hij alleen af, op zondagmorgen heeft Ter Horst altijd een lange duurloop met andere atleten die ook in Eindhoven of Berlijn in actie komen. ,,Dat is een groep die is geformeerd door Mark te Brake uit Aalten. Hij begeleidt ons allemaal met zijn loopschema’s, hij is zelf ook een goed atleet.”

Ondanks de marathonambities draait hij ook twee keer in de week gewoon zijn survivaltraining bij zijn club Try Out in Dinxperlo. “Daar houdt Mark goed rekening mee. Het is niet dat hij dan een training voor de survival van mij schrapt, maar hij laat me dan voorafgaand aan de survivaltraining bijvoorbeeld 60 minuten lopen. Ik train veel op tijd, en niet zozeer op afstand.”

Ter Horst heeft het gevoel mooi op schema te zitten. “Mijn marathontempo is drie minuut en 55 seconden per kilometer. Dat lukt me in de trainingen goed. Recent liep ik een 10 en 5 kilometer. De tijden van 34,30 minuten en 16,07 minuten bij de Kramp Run geven me aan dat ik mooi op schema zit en geven mij goede moed om dit vol te houden.” (bron)

Atleet Lars Meinen (15) geniet van Bol en Ingebrigtsen

Lars Meinen

Lars Meinen is een hardlooptalent uit Lintelo. 15-jarige De loper van AVA’70 uit Aalten werd recent vierde op het NK atletiek in zijn leeftijdscategorie op de 1500 meter. In Femke Bol en de Noor Jacob Ingebrigsten heeft de jonge Achterhoeker zijn voorbeelden. Toch droomt hij niet van een carrière op WK’s en in de Diamond League, Meinen wil graag schoolmeester worden.

De atleet van AVA’70 is bijna elke dag met atletiek bezig. “Op maandag heb ik looptraining en dinsdag is eigenlijk mijn vaste rustdag”, zo stelt de Linteloër. “Op woensdag heb ik een reguliere training bij AVA’70 waar we ook aan werpen en springen doen en donderdags doe ik wekelijks een duurloop. Op vrijdag heb ik dan weer een speciale looptraining”, somt Meinen moeiteloos op. “Zondags doe ik vaak een duurloopje. Ik doe sinds mijn zesde jaar aan atletiek en het gaat heel goed, desondanks vind ik plezier in de sport het allerbelangrijkst.”

Op het gememoreerde NK, dat gehouden werd in Amsterdam, had Meinen lange tijd zicht op een medaille. “Ik lag lange tijd op kop, maar in de laatste 200 van de 1500 meter kwamen er nog drie atleten hard overheen. Maar vierde is ook mooi hoor.”

Zijn fascinatie voor de loopnummers is niet toevallig. “Werpen en springen is niets voor mij. De 400 meter vind ik eigenlijk aan de korte kant, op de 800 en 1500 kun je mooi concurreren met je tegenstanders.”

Dank

Meinen geeft aan dat hij veel aan zijn broers en ouders te danken heeft. “Mijn ouders gaan vaak met me mee naar de wedstrijden en ik mijn duurloopjes doe ik vaak met mijn vader of met mijn broers, dan doen we een rondje rond Lintelo bijvoorbeeld. Ik loop niet heel vaak alleen. Ook helpen ze mij met het bedenken van trainingen die ik zelf doe.”

Naast wedstrijden op de baan bezoekt Meinen ook loopevenementen als de Gerard Tebroke Memorial of de Tweebruggenloop die afgelopen week op het programma stond. “Daar liep ik de 2 kilometer in 5,40 minuten.”

Afgelopen week won Meinen met zijn team Fam.Meinen & Friends afgetekend de estafettewedstrijd Rondje Oude IJsselstreek. Komende week staat Meinen in Varsseveld aan de start van de Kramp Run. “Ook daar loop ik de twee kilometer. Dit soort wedstrijden in de buurt vind ik wel leuk, vaak ben ik ook niet de enige uit ons gezin die aan zo’n wedstrijd meedoet. Mijn vader is op de sprint sneller en de hele lange afstand, daartussen ben ik hem te snel af.”

Sprinten het woord is gevallen. “Als ik een jaartje verder ben hoop ik dat ik meer kracht heb, maar ook dat mijn eindsprint wat beter is. Dat is echt iets om aan te werken.”

Tijden

Hoewel er zeker snellere 15-jarigen zijn, spreken zijn tijden tot de verbeelding. Zijn persoonlijk record van 4.16.44 is bijvoorbeeld sneller dan Arnoud Okken die in 1997 als lid van Atletico’73 in Ulft een clubrecord van 4.19.14 noteerde. En op de 800 meter was Bram Som (eveneens Atletico’73) als leeftijdsgenoot maar een paar tellen sneller.

De Achterhoekse atleten Okken (Doetinchem) en Som (Gaanderen) waren zeker geen koekebakkers op de middellange afstand, beiden liepen veel internationale wedstrijden en laatstgenoemde acteerde zelfs twee keer op de Olympische Spelen. “Zelf ben ik wel fan van Femke Bol en Jacob Ingebrigtsen”, stelt Meinen als hem naar zijn voorbeelden op de atletiekbaan wordt gevraagd. “Zij hebben beiden een heel mooie loopstijl. Daarbij let je op de houding, de schouders, het ontspannen lopen, het meenemen van de armen in het loopritme en de knieën goed omhoog brengen.”

Meester

Maar hoe mooi ook het vergezicht van beide internationaal aansprekende atleten, Meinen heeft momenteel niet de ambitie als hardloper de internationale top te bestormen. “Ik wil heel graag meester worden op een basisschool. Ik denk wel dat ik daarnaast altijd wel zal blijven lopen. NK’s zijn bijvoorbeeld mooie evenementen.”

Loopgroep

Bij AVA’70 voelt hij zich helemaal thuis. “We hebben een enorm leuke loopgroep. Naast de vrienden en vriendinnen op school gaan we ook bij AVA’70 heel goed met elkaar om. Daar ontstaan echte vriendschappen, en in Erwin Wamelink en Michel Wellink heb ik ook fijne trainers. Afgelopen mei gingen we op het jaarlijkse trainingskamp naar Duitsland en deze zomervakantie hadden we een ander kamp op Texel.” (bron)

Vincent te Brake: “Ik droom van betere tijden”

Winterswijkse atleet Vincent te Brake snelt naar regiotop

Aan hardlopen deed hij al wel, maar op halve kracht, want voor reizen en feesten bleef volop ruimte in de agenda van Winterswijker Vincent te Brake. Tot hij anderhalf jaar geleden het roer drastisch omgooide, naar een regime van gedisciplineerd trainen en sober leven. Het bracht hem naar de regionale top, met een tiental overwinningen en een reeks clubrecords bij zijn atletiekvereniging Archeus. “Maar tevreden ben ik nog niet, ik droom van betere tijden.”

Zijn programma voor komende week staat al tijdenlang vast: tien keer trainen, met een totale omvang van 120 tot 140 kilometer. Met vier sessies op hoge intensiteit en zes wat ‘rustiger’ op een lagere hartslag. Met een baan als clubmanager (bedrijfsleider) bij een sportschool blijft er dan niet veel tijd voor andere hobby’s over, want Vincent te Brake (29) uit Winterswijk moet elke dag ook nog eens zes maaltijden zien te bereiden en verstouwen. “Mensen zeggen weleens wat kun jij eten, man, maar ik verbruik zoveel calorieën dat dat gewoon moet.”

Droom

Vincent heeft het er graag voor over, want hij heeft een droom en wil er alles uithalen.”Ik wil me later zelf niet hoeven te verwijten dat ik er niet alles aan gedaan heb. Ik heb daarom een plan geschreven met mijn doelen voor de komende twee, drie jaar. Daar staat in welke tijden ik op welke afstanden wil lopen en wat ik daarvoor moet trainen. Ik ben voorzichtig om daar veel over te zeggen, want ik wil niet dat ik voor de buitenwereld een verwachtingspatroon creëer. Je weet namelijk nooit waar uiteindelijk je grenzen liggen en of je niet teruggeworpen wordt door blessures of zo.”

Vincent heeft zijn trainingsprogramma zelf geschreven want de Archeus-atleet heeft de CIOS-sportopleiding gevolgd met het specialisme ‘periodisering’, het inplannen van trainingen in specifieke fasen. “Maar ik heb ook nog niet de trainer gevonden die bij mijn streven past om beter te worden.”

Zijn gedisciplineerde aanpak heeft hem sinds begin vorig jaar al clubrecords opgeleverd op de 3, 5, 10, 15 en 20 kilometer en de halve marathon, plus minstens tien overwinningen in prestatielopen en wegwedstrijden in de regio en daarbuiten. “Die overwinningen zijn mooi, maar daar gaat het mij niet direct om. Als ik in een kleine wedstrijd geen tegenstand hoef te verwachten, dan mijd ik die of ik loop ‘m als training. Als snellere lopers uit de regio zoeken we elkaar juist op om uitgedaagd te worden. Want ik droom van betere tijden.”

Intussen zoekt Vincent ook de nationale top af en toe op. Op het NK 10 kilometer in Schoorl bijvoorbeeld. “Daar werd ik 82e, haha, maar ik was hartstikke blij want ik liep daar 32.47 minuten, een minuut sneller dan mijn persoonlijk record en goed voor een nieuw clubrecord.”

Afgelopen maand volgde nog een clubrecord van 1.13.51 op de halve marathon, “ondanks alle pech die ik daar had met pijn aan de hamstring.”

Heel blijven

Hij besefte daarmee tegelijk dat periodisering essentieel is om heel te blijven. “Daarom schroef ik in de week voor een wedstrijd mijn trainingsomvang tot tweederde terug. Ik wil ook barsten van de energie als ik aan de startstreep sta.”

Waar Winterswijks snelste atleet niet bang voor is, is verveling en opzien tegen weer een training in de regen of kou. “Ik heb echt veel plezier in trainen. Lopers vragen zich ook nooit af of ze wel zin hebben, die gaan gewoon. Wat mij heel erg helpt, is de prachtige omgeving van Winterswijk, die verveelt nooit. Ik loop daarbij veel over zandpaden, dat belast je spieren minder. Ik train daarnaast geregeld met anderen samen en mijn clubgenoten Anouk Schreurs en Twan Berg fietsen vaak mee op een lange duurloop, ook om me onderweg drank of een gelletje aan te reiken.”

Vincent wordt verder omringd door een sponsorteam van vijf partijen. Zuivra Schoonmaak Groenlo en zijn eigen werkgever Anytime Fitness Groenlo (kleding, schoeisel), Achterhoek Fysio (preventief behandelen), Run Enschede (advies) en Ron Rensink (fotografie). “Ben ik hartstikke blij mee, want mijn project kost veel tijd en deskundige begeleiding”.

Knallen in najaar

Voor de komende tijd heeft Vincent, zo wil hij wel verklappen, een paar stippen op de horizon gezet. “Onder de 32 minuten op de 10 km en onder de 50 op de 15 km. Verder wil ik dit voorjaar onder meer de halve marathon in Leiden doen, de Gerard Tebroke Memorial in Aalten en misschien als training nog de Koningsloop in Aalten en de Obbinkrun van mijn club Archeus.”

Dat alles staat dan weer in het teken van het najaar waarin hij echt wil knallen, op de sterk bezette Kramprun in Varsseveld, de bekende Dam tot Damloop, de NK halve marathon in Breda en de marathon van Eindhoven waar hij clubgenoot Lars Duistermaat gaat hazen. Een mooi goedmakertje voor de clubrecords die Vincent van hem heeft afgesnoept… (bron)

Siepie van Schepen: 'geen woorden maar daden' - deel 2

 Bij het passeren van de mooiste tempel van Rotterdam, de Kuip, ging van Schepen ineens in de ankers

Sommige situaties kunnen in korte tijd snel veranderen. Sommige mensen kunnen in rap tempo een metamorfose ondergaan, die totaal niet te voorzien is. Af en toe komen beide zaken zelfs samen.

Neem bijvoorbeeld Siep van Schepen….

Deze sympathieke 50`er heeft zich bij AVA`70 in ras tempo ontwikkelt tot een echte clubman, zo schreven we al in juni 2023. De oud-voetballer, wielrenner, darter, Ajacied en whisky-kenner leeft tegenwoordig zelfs als een monnik. Hij traint met regelmaat, meldt zich netjes af, wanneer hij voor zaken op pad is, kiest zijn woorden zorgvuldig, doet zich tegoed aan bakken vol sla (zonder saus) en voelt zich betrokken bij alle activiteiten die de revue passeren.

Het thuisfront is behoorlijk opgelucht met deze metamorfose en dat het dus met Siepie uiteindelijk toch allemaal best goed is gekomen. Als beloning wordt er gezorgd dat er rondom het hardlooptalentje een fijn klimaat heerst, zodat van Schepen zeker nog verder kan doorgroeien. Hij maakt ook werkelijk flinke vorderingen op bijvoorbeeld het prestatieve loopgebied. Zo stond hij onlangs op uitnodiging nog in Venlo aan de start bij het NK Halve Marathon. Dat er nog dik 11.000 atleten hun hardloopkloffie aandeden en kans maakten, deerde hem geenszins. Hij genoot met volle teugen, zag af als een beer, maar bleef vrolijk zwaaien naar het publiek. Dit joviale gedrag werd flink beloond, want de goedlachse Aaltenaar werd op handen gedragen. Allemachtig, wat was hij trots en blij met zichzelf…..

Van Schepen heeft ook nog een andere hobby, maar daar is hij de laatste tijd wat minder spraakzaam over…AJAX! De malaise van zijn Amsterdamse cluppie is groot, zoals we allemaal wel weten, dus daar hoeven we het verder niet over te hebben. Siepie zelf is zo teleurgesteld in de prestaties van 020, dat hij zijn aandelen heeft verkocht. Met of zonder voorkennis, hij is er helemaal klaar mee. Nou, dan zie je toch echt geen licht meer in de tunnel! Tot grote verbazing van alles en iedereen, heult hij zelfs met de vijand. Zo kan hij momenteel dondersgoed opschieten met Theo S. uit A., een die-hard Feyenoordfan in goede en slechte tijden, die de vorige competitie de tijd van zijn leven had. Mooi dat dit loopmaatje van Schepen in deze, voor hem zo beroerde tijden van steun is, want in de kleedkamer is hij natuurlijk het lachertje van de groep.

Ondanks alle Amsterdamse rottigheid, reisde de talentvolle draver uit de AVA-stal onlangs af naar 010 om zijn clubgenoten aan te moedigen. Zij liepen gruwelijk dapper “de Mooiste”, al is dit laatste er bij het gros aan het einde wel behoorlijk af. Om de tijd voor de start een beetje te doden, ging Siep met een andere sportieve toeschouwer een rondje sightseeing Rotterdam doen. Effen een kilometertje of 11,6 door de stad struinen, die langzaam ontwaakte en zich op ging maken voor Neerlands grootste hardloopfeest. Bij far! Onderweg werden de nodige moskee-tempeltjes gepasseerd en hier zag van Schepen wel brood in. Moslims zijn immers dol op ritueel slachten en laat onze hardloopvriend hier nu net razend veel verstand van hebben. Het humeur werd met de kilometer beter en toen gebeurde het….

Bij het passeren van de mooiste tempel van Rotterdam, de Kuip, ging van Schepen ineens in de ankers. Waar hij vorig jaar nog stijf de andere kant opkeek en bijna kotsend zijn weg vervolgde, stopte hij nu en vroeg hij zijn meelopende kompaan of deze alsjeblieft een leuk portretje zou willen schieten. Onze sympathieke hardloopvriend ging er even relaxed en ontspannen voor staan en hoppa vastgelegd voor het nageslacht!

Binnenkort gaat van Schepen met een kudde geelhemden op trainingskamp naar Vlieland. Al weken is hij in de ban van deze exclusieve trip en het is zeker niet ondenkbaar, dat dit voldoende stof oplevert om de trilogie te voltooien, want Siepie is in de vorm van zijn leven: Geen woorden, maar daden! (FR)

Hansi.....

Hans Monasso krijgt de beker uitgereikt door zijn zuster Ingrid

Elke atleet die wel eens heeft deelgenomen aan een hardloopwedstrijd in de regio of ver daarbuiten, zal wel eens bij hem in het startvak hebben gestaan. Hans Monasso is immers inmiddels een redelijk bekende verschijning en slaat geen run in de buurt over. Dat dit betekent dat hij soms tweemaal in het weekend de wedstrijdkicks moet strikken… het zij zo! Misschien nog wel opvallender is het feit, dat de laatbloeier zijn prachtig grijze haardos altijd bedekt met een groen buff van Outdoor Achterhoek. Het kan bijna niet anders of dit levert hem een flinke stuiver op, al is het natuurlijk helemaal geen schande om promotie te maken voor het mooiste stukje Nederland. Als je daar dan toch toevallig ook nog woont en sport, dan is het een simpele optelsom, waarom Hans onafscheidelijk is met het mutsje…….

Hansi loopt eigenlijk nog niet eens zo gek lang, tenminste officieel dan. Dat is natuurlijk best opmerkelijk als je je bedenkt dat zus Ingrid de koningin van het asfalt is. Ze heeft waarschijnlijk tijdens verjaardagspartijtjes continu lopen zeiken tegen haar grote broer, dat het tijd werd dat hij ook eens in beweging zou komen. Uiteindelijk capituleerde Monasso en besloot om het gelijk dan ook maar serieus aan te pakken. Zo richtte hij een eenmansformatie op, genaamd Vloerkleden.nl en liet niets aan het toeval over. Hansje maakte zijn eigen trainingsschema`s, liet de fles per direct staan, ging op zoek naar een paar fijne schoentjes en meldde zich aan bij Strava. De volgers van dit sportieve medium hadden al vlot in de gaten dat de nieuweling aan het hardloopfront een serieuze pion was die als kilometervreter met flinke sprongen vorderingen maakte. Het duurde ook maar even of bij menig wedstrijd noteerde hij een Top 10 notering in zijn leeftijdsklasse. Waarschuwingen over zijn gigantische trainingsethos met het risico op malheur aan spieren of gewrichten sloeg hij in de wind en hij denderde maar door. Zelfs moeder Joke lukte het totaal niet om hem af te remmen in zijn nieuwe draafleventje. Twee wedstrijdjes in het weekend …… Hans draait er zijn hand niet voor om en bezoekt tegenwoordig alles regio`s van het land om te starten en te finishen.

Intussen is het fanatieke hardlopertje al wel achter dat de grote stappen voorwaarts die hij aan het begin maakte, steeds kleiner gaan worden. Sterker nog, hij heeft er een serieus probleem bij, want Hansi lijdt eigenlijk een beetje aan het “net-niet-syndroom”. Tijdens de verschillende wedstrijden blijkt dat de draver telkens net een beetje tekort komt voor het podium. Nu is die Monasso best een slimme rakker, want hij heeft als reactie hierop een waslijst met persoonlijke records opgesteld, waardoor het hem telkens toch wel lukt om een pr`tje aan te scherpen. Dat is natuurlijk goed voor zijn ego en hij voelt er zich lekker bij. Om zijn zelfvertrouwen nog wat verder op te krikken, trakteert hij zichzelf af en toe op een klein prijsje, zeg maar een leuke premie voor de geleverde prestatie. Zo greep hij onlangs ook weer net naast een podiumplek en werd 4e bij een reeks wedstrijdjes met de finale in Gelselaar. Je kunt dan bij de pakken neer gaan zitten, maar Hans bekeek het klassement eens goed en kwam tot de conclusie dat hij winnaar was in de 55+ Klasse bij de mannen, die lopen op HOKA Carbon X2-schoenen. Thuis ging de vlag uit, werd een flinke schaal volle kwark met blauwe bessen en granola klaargemaakt en als extraatje mocht Monasso op de zondag nog een aanvallende duurloop maken van 11,3 kilometer. Lekker, toch?

Nu was de hardlopende veelvraat in de wintermaanden natuurlijk ook deelnemer bij de Achterhoekse Cross Competitie en het moet gezegd, het verliep verdienstelijk. Sterker nog, nadat de uitslagen 18 keer waren doorgerekend, kwam de jury tot de conclusie, dat Hans derde was geworden bij de Masters. Echter…. bij de prijsuitreiking bleek dit nog niet geheel duidelijk. Teleurgesteld droop Monasso af en was weer een illusie armer. Temeer omdat hij een podiumplek dit keer echt verdiend had.

De B-selectie van AVA`70 besloot om Hansi tijdens een trainingsavond bij Het Noorden van Aalten uit te nodigen om hem alsnog een podium te geven dat hem toekwam en hij werd efkes flink in de schijnwerpers gezet. Een skitterende beker werd hem uitgereikt door niemand minder dan zijn eigen zusje Ingrid. De paparazzi verdrongen zich voor het duo dat alle tijd nam voor het vastleggen van dit heugelijke moment. Hans pinkte een emotioneel traantje weg, terwijl Ingrid direct weer het hoogste woord voerde en aangaf, dat dit een best leuk prijsje is, maar dat haar marathontijd nog steeds staat als een huis. Hiermee staat ze in de Top 1000 van Nederland en daar is ze razendtrots op en terecht.

Nou Hansi om je te triggeren…… Het Monasso-record op de marathon is: 3 uur, 49 minuten en 48 tellen! (FR)