Vakantieverhalen

Prettige vakantie

Er hebben in de afgelopen jaren verschillende vakantieverhalen op deze site gestaan en uit de reacties merk ik dat dit voor iedereen erg leuk is om te lezen

Ga je zelf nog op vakantie of ben je net geweest, schrijf dan ook eens een verslagje (liefst met foto) van een wedstrijd, training of een leuk voorval en laat anderen ook genieten van jou belevenissen. Je hoeft helemaal niet zo goed te kunnen schrijven om tot een leuk verhaal te komen. Wie durft het aan?

Ik wens iedereen een goede vakantie toe!

Monasso loopt Glossglockner Berglauf in Heiligenblut (Oostenrijk)

Hans Monasso

De wedstrijd die al snel geen wedstrijd meer was.

In 2021 was ik op vakantie in Heiligenblut, aan de voet van de hoogste berg van Oostenrijk, de Grossglockner. Vanaf die Grossglockner loopt de Pasterze gletsjer richting Heiligenblut. Ooit was dat de langste gletsjer van Oostenrijk maar het grootste gedeelte is tegenwoordig gesmolten. Ondanks dat is het nog steeds een fenomenale plek en heb je ter plekke nauwelijks besef van afstanden en groottes.

Wanneer je vanaf het uitzichtpunt bij de Franz Josefs Höhe naar beneden kijkt, zie je liefelijke bergstroompjes maar daal je eenmaal af naar beneden (de meeste toeristen wagen er zich niet meer aan) dan blijken die lieflijke bergstroompjes bulderende berg stromen door diep uitgesleten canyons te zijn.  Ik heb er een filmpje van gemaakt zodat je bij benadering een indruk krijgt van de overweldigende berglandschappen.

Enfin, 2021 op vakantie, ik was net een jaar bezig met hardlopen en was net zover dat ik binnenkort in zou schrijven voor mijn eerste wedstrijd. De vakantie viel samen met de Grossglockner Berglauf en op de dag van de start liep het dorpje vol met deelnemers.

De route had ik zelf twee dagen daarvoor deels gewandeld maar niet tot het einde volbracht. De 12km waren te ver en we zouden te laat zijn om met de laatste bus terug te kunnen naar het dorp. Het idee dat je dit stuk zou kunnen hardlopen leek me voor normale mensen absoluut onmogelijk. De hellingen waren zo steil dat zelfs gewoon naar boven wandelen zonder regelmatig even uit te puffen voor mij niet mogelijk was. De benen maar ook het gebrek aan zuurstof was een aanslag op het lichaam. Vanaf 1247 meter boven zeespiegel naar 2370 meter over 13,3km. Ik heb het later even opgezocht, de zuurstofopname op 2000 m is ongeveer 20% minder dan op zeeniveau.

Naarmate de jaren voorbij gingen en ik me steeds meer met het hardlopen ging bezighouden, bleef deze wedstrijd toch in mijn hoofd zitten. Het is een prachtige route met geweldige uitzichten en ergens besloot ik dat ik hem toch eenmaal in mijn leven wilde lopen. Dit jaar was het dan zover. Ik schreef me ruim van tevoren in en boekte een appartement bij Pension Thalbach, ongeveer drie kilometer van de start. Ik trainde wat extra op hoogtemeters op de vuilnisbelt en op de N70 trail maar mensen, in Nederland valt dit niet te trainen.

Na de eerste kilometer, die relatief vlak was, gingen we in 3km 379 meter continu omhoog en dat met de zon vol op de bakkes. Bij die klim besloot ik al snel dat ik vandaag niet ging lopen voor een goede positie maar dat ik me zou richten op het genieten van de route en het heel  en veilig uitlopen. Het had ook niets meer met hardlopen te maken, iedereen wandelde naar boven en hoe ik mijn best ook deed, de tempo’s van de Oostenrijkers lagen telkens een klein tikkeltje hoger.

Een nadeel van dat besluit was dat ik al snel naar achteren zakte in het veld. Later in de wedstrijd op de stukken waar het relatief vlak was had dat tot gevolg dat ik geen tempo’s kon lopen. Bergpaden zijn nu eenmaal erg smal en inhalen is maar heel beperkt mogelijk zeker wanneer je geen grote risico’s wil lopen. Ik had er vrede mee en besloot de tijd te benutten om foto’s te maken en bij de drankposten rustig te drinken en even op adem te komen.

Na de eerste vier kilometer konden we een kleine kilometer vlak lopen maar als snel mochten we in file naar boven klauteren. Kilometer 6 ging 217 meter omhoog over smalle bergpaden. Daarna vlakte het allemaal een beetje af en beperkten de stijgingen zich tot ongeveer 50 meter per kilometer. Maar het venijn zat in de laatste kilometer. De uitgesleten gletsjerwand op naar de Franz Josefs Höhe. 1500 meter met 281 hoogtemeters. Ondertussen was het weer omgeslagen, stormachtige wind en regen teisterden de deelnemers.  We drukten ons zoveel mogelijk tegen de bergwand aan en ondanks dat het nog maar een halve kilometer was begon ik me toch lichtelijk zorgen te maken over de afkoeling. De laatste 1500 meter nam nog 40 minuten in beslag. Normaal gesproken loop je bijna 10km in die tijd.

Wanneer je dan eenmaal boven bent en gelukzalig over de finish mag lopen was de warme deken die je omgeslagen kreeg een welkome verrassing. Geen grote prestatie wat betreft klassering, de Oostenrijkers en Italianen zijn van een totaal ander kaliber in het omhooglopen maar er wel trots op dat ik hem uitgelopen heb en de benen de 1200 meter omhoog aankonden. Na de wedstrijd was er Kaiserschmarrn en een pendelbus terug naar Heiligenblut. Het was een grandioze ervaring en ik kan iedereen aanraden hem een keer te lopen.

Hans Monasso

Een speciaal vakantieloopje - vakantieverhalen 2024 deel 3

Ingmar

6.55 uur de wekker...heel zachtjes staan we op omdat er nog 2 liggen te slapen op diezelfde kamer. Vandaag gaat het gebeuren. Iets waar je als ouder van droomt en al jaren naar uit kunt kijken, niet wetend of het ooit gaat gebeuren... We zitten aan de andere kant van het kanaal waar je ws links moet hardlopen ipv rechts. Snel onze hardloopkleding aan, schoentjes strikken, haar in vlecht en ' Lets go!'  We sluiten geruisloos de deur van onze hotelkamer. Sluipen zachtjes de trap af en via de voordeur van ons hotel ligt ze voor ons. De prachtige zee, vroeg in de ochtend. Iets waar je vroeg voor wilt opstaan. De serene zee, het beginnende ochtendzonnetje en de stille boulevard. Slechts een handjevol honden uitlaters en natuurlijk onze mede hardloopgenieters. 

Vandaag heb ik voor het eerst op m'n vakantie-ochtendloopje een hardloopmaatje naast me die ik zoon mag noemen. Best een speciaal moment. Een serieus afstandje hardlopen met je kind. "Weet je het zeker? Wil je écht mee voor 5 km rennen?" vraag ik hem.  'Ja mama.....je mag me écht morgenochtend roepen, ik ga mee! '  zei hij vol overtuiging gisteravond tegen mij. En nu staat hij hier naast me aan het begin van onze 5 km langs de prachtige boulevard van Eastbourne aan de Engelse kust. Een mooi primeurloopje voor hem. 

Druk pratend naast me begint hij naast me vol enthousiasme. Ingmar wil zelfs bij de eerste kilometer nog ff sprinten. Dat kan ik gelukkig nog uit zijn hoofd praten. We naderen de 2.5 km. Het einde van de boulevard..."Oei"  Ingmar krijgt het wat moeilijker. Waar de boulevard eindigt (uitzicht cliffen) stoppen we even om te genieten van het prachtige uitzicht op zee en rotsen. We pakken even zijn rust.

Dan de tweede helft. Terug langs de boulevard naar de pier en dan nog ongeveer een halve kilometer naar ons hotel. Ingmar wordt steeds stiller. Hij heeft het moeilijker. Ik praat hem moed in zoals mama's dat doen: "Kom op je kunt het Ingmar!" . 'Mama...Doe maar niet' krijg ik te horen. Okay...we passen het tempo iets aan. We lopen langs een strandstandje met een koude cola in de vitrine. Oeh...wat heb ik daar zin in zegt hij... nu duidelijk het heel zwaar hebbend. Nog een halve kilometer... Ingmar zegt dat hij bij aankomst de zee in gaat springen om ff te zwemmen. Hij liever dan ik, denk ik. Brrrr... De laatste 100 meter trekt hij nog een knappe sprint. Ik volg in een mooi tempootje.  We made it! 

Hij springt de zee in. Ik ren nog ff 2 km uit. Als ik terugkom omhels ik mijn held. Wat gaaf: Samen een vakantie-loopje rennen en genieten van de ochtendstart. Waarbij de duik voor hem het hoogtepunt was, hoor ik later.

Gerdy Hoornenborg

Vijf sterren B&B Lau & Lien in Utrecht (Lunetten) - vakantieverhalen 2024 deel 2

Laurens, Lienke, Ingrid en Evelien

Evelien en ik hadden afgelopen weekend ons jaarlijkse fietsuitje op het programma staan. Deze keer ging het richting Utrecht naar ons AVA’70 maatje Lienke en manlief Laurens. We hadden een mooie uitdaging van zo’n 130km, onze verste afstand wat we hadden gefietst was 110km.

Nadat we de knooppunten hadden uitgezocht met ons nieuwe knooppuntenboekje, die we bij de Aaltense VVV hadden gescoord (bedankt Sylvia), gingen we zondag vol goede moed op pad. Op de heenweg was het de bedoeling dat we via Doesburg, Arnhem en langs de Rijn en de Lek zouden fietsen, zodat we het iets makkelijke hadden om de route te volgen, de volle wind tegen kregen we er gratis bij.

We hebben onderweg prachtige Hollandse plaatjes gezien, langs de Rosanderpolder, Renkum, de Utrechtse Heuvelrug en de Grebbeberg (te veel om op te noemen). Bij 100 km kwamen we er achter dat we nog wel een heel eind van Utrecht af waren en begon het ook nog keihard te regenen. Maar we wisten de moed er prima in te houden. Laurens had ons aangeboden op te halen als we het niet meer vol zouden houden. Maar nu staan we er om bekend dat we best karakter hebben en we ons niet laten kennen. Na 11 uur fietsen, kwamen we ijskoud en met grote honger bij onze B&B aan.

Hartelijk werden we daar ontvangen met verschillende kazen uit Frankrijk en chips, cola en bier. Heerlijk douchen en de gastvrouw zette de verwarming op 30 ℃, zodat onze gewassen kleding de volgende dag weer gedragen kon worden. We hadden allebei een eigen kamer tot onze beschikking en we werden zelfs mee uit eten genomen naar de stad.

Laurens vond dat we wel heel erg omgefietst hadden, dus hij wilde de route voor de volgende dag wel uitzetten. Die ochtend kregen we een fantastisch ontbijt, het ontbrak ons werkelijk aan niets. We hebben geen minpunten bij onze B&B kunnen vinden, behalve de WC bril die wegzakte, maar daar merken we niets van aangezien we toch geen gevoel meer in onze kont hadden.

Maandag op de terugreis ging ook weer voorspoedig en uiteindelijk kwamen we toch weer op 150km uit. Evelien wilde nog weer langs tante Gerda in Scherpenzeel en ik langs mijn familie ‘op vakantie’ in Wolfheze. Al met al 12 uur op onze fietsen gezeten en heerlijk genoten.

Ingrid van Zolingen

Op het pontje

Vakantieverhalen

Fijne vakantie

Er hebben in de afgelopen jaren verschillende vakantieverhalen op deze site gestaan en uit de reacties merk ik dat dit voor iedereen erg leuk is om te lezen

Ga je zelf nog op vakantie schrijf dan ook eens een verslagje (liefst met foto) van een wedstrijd, training of een leuk voorval en laat anderen ook genieten van jou belevenissen. Je hoeft helemaal niet zo goed te kunnen schrijven om tot een leuk verhaal te komen. Wie durft het aan? 

Ik wens iedereen een goede vakantie toe!

AVA'70 on tour in Zeeland - vakantieverhalen 2024 deel 1

Uitwaaien op het Zeeuwse strand

Regelmatig spreken trainingsgroepen van AVA`70 af om te gaan trainen op een andere locatie. Niet vertrekken vanaf het vertrouwde eigen clubhuis, maar wat verder weg in de regio. Nieuwe omgeving, andere paadjes en weggetjes zorgen vaak voor mooie verhalen en fijne inspiratie.

Dit keer een episode over een training op locatie, die ongepland was en in ieder geval wat verder van de thuishaven dan normaal. Daarnaast was het trainingsgroepje ook een redelijk bij elkaar geraapt zooitje…..

Het is donderdagmorgen, 27 juni om even voor 09.00 uur, toen een zevental sportievelingen zich meldde op vakantiepark de Zeeuwse Kust in Renesse voor een mooie duurloop. Normaliter wordt er uiteraard op dit tijdstip volop gewerkt of gestudeerd, maar nu even niet. De gezichten stonden dan ook op standje ”vrolijk” en dat is ook wel logisch, want het was immers al meer dan aangenaam warm en de koperen ploert deed duftig zijn best. Aangenaam naar 7 maanden volop regenval en een chronisch gebrek aan Vitamine D.

De trainer van de dag was dit keer de Heurnse survivalkoning Maarten Hengeveld, die een route had uitgezet, inclusief een mooie verrassing. Omdat hij dit laatste een paar keer herhaalde, werd er door een enkeling wel getwijfeld aan deze laatste opmerking. De goedlachse vrachtwagenchauffeur combineert het hardlopen met gesjouw met balken en gehang in touwen, dus helemaal betrouwbaar is zo`n programmamaker bij voorbaat zeker niet. Daarnaast is hij geen lid van de Aaltense club en dan weet je natuurlijk ook niet hoe hij zich als vreemde eend in de bijt gaat gedragen?

Het gemêleerde gezelschap dravers kende opvallend veel jeugdigen met een mooie doelstelling voor dit jaar. Zo richt Tim Mengerink zijn pijlen op de marathon van Berlijn, die op de laatste zondag van september op de kalender staat. De voorbereidingen worden binnenkort gestart voor deze grote uitdaging, maar elke kilometer extra is vast meegenomen, zeker als het een graadje of 25 is. Norah Rusink heeft ook een nieuwe hardloopuitdaging gezocht en gevonden, want zij loopt begin oktober de halve van Breda, haar studiestad. Dit betekent dat er voldoende fans langs de kant zullen staan en met behulp van een mooi schema van de trainert Jan, gaat dit helemaal goedkomen. Aan de Zeeuwse kust liep ze gemakkelijk de dik 11 kilometer mee en dus gaat haar missie vast en zeker slagen. Lieke, dochter van de parcoursdirecteur van deze dag, had net een mooi baancompetitie-avontuur achter de rug en wilde het goede gevoel graag doortrekken in het voor haar zo vertrouwde Renesse. Maar ja, vader Maarten is de trainer en dan weet je het natuurlijk nooit. Spaart hij dochterlief of sloopt hij haar? Joppe Roos zijn uitdaging ligt in het najaar, wanneer de Zevenheuvelenloop weer op de kalender staat. Hij heeft dan ook nog tijd genoeg om zich goed voor te bereiden, al kun je er natuurlijk nooit vroeg genoeg mee beginnen. Zus Julia had de schoenen net weer zo goed als droog van het hachelijke regenloopavontuur in het Zwillbrockse flamingogebied. Vol zelfvertrouwen liep ze op de eerste rij mee en stond op deze warme ochtend gelijk haar vrouwtje. Achteraan het kleine pelotonnetje was Frank ingehuurd voor de algemene controle en zijn rol was feitelijk heel simpel: hobbel lekker mee en zorg dat iedereen ook weer heelhuids aan de finish komt.

Vanaf de start ging het in een rustig tempo vanaf strandpark de Zeeuwse Kust in de richting van de prachtige haven van Scharendijke met regelmatig een trap op en af, al was het de grote vraag of dit de verrassing was, waarover Maarten het voor de training had. Dit was niet het geval, zo bleek later, toen er aan de voet van een viaduct op een fijn grasveldje wat core-oefeningen werden gedaan. Het zweet gutste werkelijk van de gezichten en dit hield helemaal aan toen deze sessie werd afgesloten met planken in verschillende variaties. Best leuk natuurlijk en ook zeker zinvol, maar een applausje bleef zeker uit, want een enkeling stond inmiddels in de overlevingsstand. Geloof het of niet, de duurloop werd vervolgd met de verrassing… Drie keer volle bak het viaduct opdraven. Ja, de trainer spaarde zijn manschappen zeker niet, maar de teamgeest en de onderlinge support hield de club bij elkaar. Een enkeling stond op het punt van “spugen” en deze dappere leerling gaf rustig aan dat hij gewoon een fractie met rust gelaten wilde worden. Zo gezegd, zo gedaan en de groep vervolgde, min 1 voor even, de route richting de Horizon. Blöf zong er al over en het vooruitzicht was veelbelovend, al weet je niet wat erachter zit. Het bleek de finish te zijn van de prachtige duurloop langs de Zeeuwse Kust van het Aaltense loopclubje. Monique van Maarten bleek ook nog een belangrijke rol te hebben, want zij zorgde voor verfrissend water, haverkoeken en teamfoto`s.

Een sportief avontuur op een gewone donderdagmorgen, leverde naast veel zweetdruppels en rode gezichten zeker ook de nodige voldoening op. En ook niet geheel onbelangrijk…. de wetenschap dat iedereen in goede conditie was voor 3 dagen Concert at Sea!!!    

Frank Roos 

Paesens-Moddergat-Nes

De oprijlaan naar ons vakantiehuisje

Op de woensdagavond van onze vakantie trek ik voor het eerst de hardloopschoenen aan en staat er een duurloopje door het Noorden van de provincie Friesland op het programma. Vanaf ons prachtige onderkomen, net buiten het plaatsje Paesens, loop ik de eerste kilometer in de richting van korenmolen De Hond. De molen is een stellingmolen uit 1861. In 1950 werd er een sloopvergunning uitgegeven voor de molen maar desondanks bleef de molen jarenlang onaangeroerd staan. In 1971 werd de molen toch nog weer in volle glorie in gebruik genomen en ze schitterd vanavond prachtig in de volle zon.

Nog geen 500 meter verder loop ik de dorpskern van Paesens binnen. Het dorp is ontstaan in de 11e eeuw nadat de zeedijk werd neergelegd. Het dorp lag even ten oosten van de zeeslenk Paesens, die naar Dokkum liep. Het dorp ontwikkelde zich al snel tot een vissersdorp. In de 17e en vooral 18e eeuw breidde het dorp zich uit tot aan de oever van deze rivier. Men breidde ook aan de andere kant uit en zo ontstond de satellietnederzetting Moddergat. Moddergat was daarvoor niet meer dan een benaming voor de monding van de zeeslijk.

De tweelingdorpen Paesens en Moddergat bezaten in de 19e eeuw een grote vissersvloot. In de nacht van 5 op 6 maart 1883 voltrok zich een ramp voor de gemeenschap. Tijdens een zware storm vergingen 17 blazers en aken en kwamen 83 dorpelingen van Paesens en Moddergat om. De ramp houd verband met de armoede die er heerste. De visserij bracht hier weinig op en er heerste in het dorp een behoorlijke armoede. Niet onlogisch, dus, dat de vissers ook bij slechter weer toch probeerden nog wat te vangen, met alle risico’s van dien. Ter herdenking werd in 1958 op de zeedijk een monument opgericht. Anno 2023 is in de dorpen de visserij nog steeds een belangrijke bron van inkomsten maar de schepen hebben nu hun thuishaven in de haven van Lauwersoog.

Paesens en Moddergat, het zijn twee verschillende dorpen. Maar afgezien van de plaatsnaamborden die je vertellen waar je het ene dorp verlaat en het andere binnengaat, lijkt het in alles één dorp te zijn. Zelfs gezamenlijk is het nog steeds een klein dorp dat slechts 450 inwoners telt. Nu is het dus met recht een dubbeldorp en staat het vol met monumentale en schilderachtige vissershuizen en boerderijen, vooral rondom de Buorren, de hoofdstraat van het dorp. Het dorp is dan ook beschermd dorpsgezicht. Veel van de woningen zijn voorzien van informatieborden over de historie van de panden.

Door de hoofdstraat van het plaatsje, loop ik langs de Sint-Antoniuskerk, evenwijdig aan de Zeedijk, in de richting van het dorpje Nes. Het dorp Nes is op een terp ontstaan, die in de vroege middeleeuwen werd opgeworpen. Dit dorp was echter niet echt gericht op de visserij maar was meer een land- en tuinbouwdorp. De terp lag op een soort van schiereiland, of landtong, waar de plaatsnaam van afgeleid is; een in het water uitstekende punt land. Nes betekent dan ook letterlijk landtong.

Een eindje verder sla ik door een poortje weer linksaf in de richting van de bewoonde wereld en kom langs een aantal fraaie, oude boerderijen. Door de vele landbouwgronden kijk je soms kilometers weg en in de verte zie ik de molen al weer liggen van het begin van onze tocht. Een mooi 'richtpunt' om er, via enkele prachtige fietspaden, weer naar toe te lopen. Een prachtig rondje van bijna 10 kilometer zit er even later al weer op, dank aan Ina voor het meefietsen.

Langs de Zeedijk

Vestingstad Dokkum

Het keerpunt van de Elfstedentocht op het Kleindiep 

‘In 754 werd Bonifatius bij Dokkum vermoord’, wie kent niet dit zinnetje uit de oude schoolboeken. Ook dat het één van de elf Friese steden is, is bekend. Maar daarmee houdt het wel op en is Dokkum voor de meeste mensen en ook voor ons een ‘witte vlek’ en dat is jammer. Want het is één van de eerste beschermde stads- en dorpsgezichten van ons land en het staat tjokvol met monumentale gebouwen. De oude vestingstad van Dokkum is omringd door stadswallen. Deze stadswallen staan bekend als bolwerken. Op zes punten bevinden zich bastions. Op de bolwerken van Dokkum staan de korenmolens De Hoop (1849) en Zeldenrust (1862).

Dokkum had in het verleden vier stadspoorten en het waren de enige ingangen van de vestingstad. Vroeger weerklonk dagelijks letterlijk om 21.50 uur de avondklok als waarschuwing dat de poorten gingen sluiten. Mensen buiten Dokkum hadden dan nog tien minuten tijd om naar binnen te gaan. Het was het signaal voor iedereen die zich op dat moment in de omgeving bevond dat zij om 22.00 uur binnen de stadspoorten moesten zijn. Om die historie in ere te houden worden nog steeds elke dag tien minuten voor ‘sluitingstijd’ de klokken geluid.

Tijdens de elfstedentocht komen de deelnemers de binnenstad van Dokkum binnen op Het Kleindiep. De schaatsers moeten onder de boogvormige brug (Bontebrug) door, om hun stempel te halen. Bij de stempelpost op het Kleindiep bevindt zich het keerpunt, waarna de schaatsers het laatste stuk terug over de Dokkumer Ee richting Bartlehiem en Leeuwarden opgaan. Ter herinnering aan dit keerpunt is een bankje geplaatst in de vorm van een Friese doorloper. Hier recht tegenover staat het Raadhuis en rechts ervan, aan het begin van de winkelstraat, is het wapen van Dokkum in klinkers gelegd.

Eén van de huidige monumentale gebouwen is de Waegh dat oospronkelijk in 1754 als waaggebouw werd gebouwd. Tegenwoordig is het een Grand Cafe en hier maken we tijdens onze tocht dan ook graag gebruik van. Even verderop staat midden op het Marktplein als blikvanger de moderne IJsfontein, één van de elf fonteinen die in het kader van Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 in alle Friese steden werden geplaatst. Het moet een verbeelding voorstellen van een ijsschots in de Waddenzee. Het is een koperen werk dat wordt bedekt met een ijslaag. Hij moet zowel in de winter als in de zomer ijs produceren en het is dan ook een 'vreemd' gezicht om met temperaturen van begin 20 graden dit zo te zien. We lopen langzaam terug naar onze auto die we geparkeerd hebben op de parkeerplaats met de toepasselijke naam 'Harddraverspark', al gaat het vandaag allemaal wat rustiger.

De IJsfontein

Het waddengebied bij Paesens

De kerk van Paesens, het begin van onze tocht

Voor een korte midweekse vakantie zijn we dit jaar terecht gekomen in het plaatsje Paesens. Het is een dorp in de gemeente Noardeast-Fryslân, in de provincie Friesland. De dorpskern ligt aan de zeedijk van de Waddenzee en het is één van de verre uithoeken van Nederland, veel noordelijker kun je haast niet op het vaste land. Het waddengebied nodigt uit tot een mooie en korte wandeling. Over de kwelders van de Peazemerlannen, langs het water onderaan de dijk en natuurlijk boven op de zeedijk met zijn prachtige vergezichten. In enkele uren snuif, voel, hoor en beleef je het ultieme waddengevoel. En dat is vooral rust en verstilde schoonheid. 

Het is een bijzonder buitendijks natuurgebied tussen de zeedijk en de Waddenzee. Het is ontstaan door een dijkdoorbraak in 1973 die men vanwege geld niet meer hersteld heeft. Als gevolg daarvan werd er langzaam slib aangevoerd en kwam het land hoger te liggen. Nu is het land, dat grotendeels door zout water gevoed wordt en bij hoog water overstroomt. Daardoor heeft het een bijzondere vegetatie.

De Peazemerlannen is prachtig uitgestrekt en het bijzondere is dat er een aantal heerlijke wandelpaden doorheen lopen. De meest bijzondere daarvan is ongetwijfeld de anderhalve kilometer lange en verharde pier. In het begin wandel je langs de kwelders aan de ene kant en de zanderige wadden aan de andere kant. Wat verderop laat de je kwelders achter je en loop je zo de wadden op. Het is als wadlopen, maar dan zonder natte voeten. Het beeld is telkens anders en blijft boeien. Aan het eind van de pier zie je in de verte Schiermonnikoog liggen en kun je de vuurtoren van Schier in de verte ontwaren. 

Het Waddengebied is überhaupt al een vogelparadijs, maar de kwelders en de pier zijn bij uitstek de plek voor het spotten van vogels. Om nog maar te zwijgen van de meeuwen en ganzen waar je er tientallen van ziet. We wandelen het ene moment boven over de Zeedijk en het andere moment beneden langs de wadden. Er zijn talloze plaatsen waar je makkelijk omhoog en omlaag kunt. Onderweg varieert het landschap van de kwelders naar strand, naar stukken aangeslibd en met gras begroeid land. Ook staan er talrijke rijen palen in het water en soms half vergaan. Op de terugweg wandelen we de andere kant op en is het uitzicht compleet anders: met uitzicht op de kerktoren en molen van Paesens in de verte, die langzaam aan weer steeds dichterbij komen en het einde van deze wandeltocht aangeeft.

*Paesens is overigens de Nederlandse naam. In het Fries heet het dorp Peazens, met en ‘z’ en de ‘ae’ dus omgedraaid.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

De anderhalve kilometer lange pier, in de richting van  Schiermonnikoog

Vakantietrailer in Canada

Op nog geen honderd meter zag ik ineens een beer

Om ons 25 jarig huwelijk te vieren besloten we (vrouw, dochter en ik) een vakantie te boeken. Na veel wikken en wegen werd het een prachtige auto-hotel rondreis door het westen van Canada. Prachtige natuur en indrukwekkende landschappen, ook ideaal voor mij als trailrunner dus. Ik zocht van tevoren dan ook al uit waar ik de mooiste trainingen kon doen. Maar hoe kreeg ik al mijn spullen mee? Met alle gedoe op de luchthavens besloten we nl. om alleen met handbagage te reizen. En hoe prop je al je normale kleding en je loopspullen in een koffer die onder handbagage valt? Met wat tactische keuzes zoals maar één paar loopschoenen en één shirt en broek en het thuislaten van de trailrunstokken lukte het toch om naast de loopspullen ook net voldoende normale kleren mee te kunnen krijgen.

De eerste dagen van onze trip werd het nog niets met lopen. De lange vliegreis werd gevolgd door een paar dagen op (weliswaar prachtige) locaties waar je alleen met een boot weg kon of waar je eerst een stuk moest rijden om een mooi stuk te kunnen lopen. Mijn achillespezen konden ook wel wat rust gebruiken, dus duurde het even voor ik mijn eerste run vanuit Port Alberni op Vancouver Island ging doen. Vancouver Island staat bekend om de (restanten van) oerbossen met enorm dikke coniferen, het noordelijk regenwoud noemen ze het. Vanuit het hotel liep ik richting bos, via een wijk waar voornamelijk First Nations bewoners wonen. Nogal armoedige wijk, maar niet dat ik me niet veilig voelde. En eenmaal in het bos werd alles beter.

Prachtige half overgroeide single tracks voerden me door het dichtbegroeide bos. Dikke bomen die overwoekerd werden door een soort mos, varens, omgevallen bomen die rustig blijven liggen tot ze helemaal verteerd zijn. Om iedere bocht stonden weer verrassingen te wachten. Ik genoot dan ook volop van mijn heen en weertje naar de ‘Hole in the Wall’. Alleen jammer dat mijn route me naar een punt bracht waarop ik boven dat beroemde gat in de rotswand uitkwam, met als gevolg dat je het gat zelf niet kon zien. Maar het ging natuurlijk om de weg er naartoe. Doordat ik zo liep te genieten schoot het niet echt op en begon het wat te schemeren. Dat is niet echt handig in verband met berenactiviteit, dus moest ik met iets meer tempo weer terug. Toch deed ik nog ruim een uur en drie kwartier over mijn rondje van krap 13 km. Dat geeft wel aan dat het niet vlak was en dat ik volop tijd nam om rond te kijken en te genieten.

Mijn tweede loopje deed ik vanuit het wintersportstadje Whistler. Deze blijkt in de zomer compleet overgenomen te worden door mountainbikers die massaal in de rij voor de lift staan om dan met duizelingwekkende snelheid de kilometerslange afdalingen te doen. Er heerst een enorm leuke sfeer in het stadje. Ik had online een mooie trail gevonden steil die de berg op ging en heel mooi moest zijn. Eenmaal uit het stadje bleek de bewegwijzering voor alles wat met skiën of MTB te maken had prima in orde, maar verder was er niets te vinden. Gelukkig was er een arbeider in een grote pickuptruck die me de juiste kant op stuurde Via een skihelling omhoog, dan kwam ik vanzelf weer op de route. Vriendelijke mensen die Canadezen.

Zo liep ik even later hijgend en puffend de steile helling van de zwarte piste omhoog. Tot ik ineens de schrik van mijn leven kreeg… In mijn ooghoek zag ik ineens iets groots en zwarts bewegen. Op nog geen honderd meter ging een beer eens op de achterpoten staan om me te bekijken. Wat zijn ze groot in het echt! Met hartslag 200 en de haren in mijn nek recht overeind van schrik stond ik doodstil, ik praatte met de beer met een harde lage stem. Dat had ik een dag eerder geleerd tijdens een excursie, maar niet gedacht dat ik het in de praktijk nodig had. Gelukkig besloot de beer dat buitenlands eten niet op het menu stond die dag en hij of zij verdween in het bos. Pas op het laatste moment dacht ik er aan om een foto te maken.

Even later kwam ik daadwerkelijk op The Ascent Trail, een trail die zo ongeveer recht omhoog de berg op liep. Zo steil dat er allerlei opstapjes en trapjes van stenen en boomstammen om door het oude bos omhoog te komen. Links en rechts zochten stroompjes hun weeg naar beneden en je zag overal kleine watervalletjes. Hardlopen was er niet meer bij, maar de hartslag was hoog genoeg voor D2. Ik haalde af en toe wandelaars in die iedere honderd meter stil moesten staan om op adem te komen. Niet slecht voor een laaglander toch?

Na een tijdje al zwoegend en zwetend omhoog hiken/klauteren kwam ik bij het middlestation van de skilift. Helaas eindigde hier mijn klim, de trail was verder afgesloten wegens sneeuw. Een kleine teleurstelling aangezien er verder niet echt goede mogelijkheden waren om verder omhoog te klimmen behalve via de skihelling en met de ontmoeting met de beer nog in gedachten leek me dat geen goed plan. Ik besloot me op de afdaling van de trail te storten en deze zo vlot mogelijk te doen. Dat viel nog niet mee met alle stenen en bomen waar je overheen moest springen en ik voelde al snel mijn bovenbenen heftig protesteren. Halverwege moest het tempo toch iets naar beneden omdat ik door de vermoeidheid in de benen wat onhandiger werd in het omzeilen van de enkelbrekende obstakels. Maar toch duurde het dalen minder dan de helft van de tijd van het klimmen. De lol van het afdalen was de spierpijn meer dan waard.

In het plaatsje Jasper had ik mijn zinnen gezet op de Whistlers Trail. Een klim naar de top van een berg waar de meeste mensen via een gondel komen. ’s Morgens bijtijds met de auto naar de trailhead om daar te starten. Ik had mijn trailvest om en was klaar voor de start. Shit, horloge vergeten mee te nemen. Even een moment van vertwijfeling want als het niet op Strava staat…. Toch maar gewoon gaan lopen. Een mooie route voerde al zigzaggend de berg op, bloeiende planten die we hier niet kennen en gefluit van vogels die ik ook niet kende. Eén ervan leek net op de fluit van een scheidsrechter, maar ik maakte echt geen overtreding. De bomen zorgden voor lekkere schaduw want het was best warm. Het ging niet echt snel omhoog doordat het pad bezaaid was met allerlei stenen en boomwortels. Het leek de oever van de Ourthe wel. Goed oppassen dus om niet om te zwikken.

Op een gegeven moment werd ik een detour opgestuurd wegens een gevaarlijke landslide. Er bleek een route uitgezet te zijn over een stuk berg dat bezaaid was met rotsblokken waar je dan overheen moest klauteren. handen en voeten waren nodig om er overheen te geraken. Ik vond het af en toe best tricky maar omdat de rotsen droog waren was het niet echt gevaarlijk. Ik was blij dat het niet nat was. Maar ik geraakte er overheen en vervolgde de route die zoetjes aan de boomgrens bereikte. De bomen werden steeds kleiner tot ze verdwenen en ik in een alpien landschap liep. De zon werd door laaghangende wolken afgeschermd en ik trok maar een extra shirt met lange mouwen uit mijn trailvest. Dat was dus niet overbodig. Het hielp ook wel tegen de talloze muggen die me steeds prikten als ik even stil stond voor een slokje water of zo.

Marmotten floten naar elkaar om te waarschuwen voor die mafkees die omhoog kwam lopen en schoten snel hun hol in. De lucht was duidelijk ijler op deze hoogte en het tempo werd dan ook iets lager. De eerste sneeuw kwam in beeld naast de paden en de temperatuur werd nog wat lager omdat de wind ook harder waaide op een hoogte van ruim 2100 meter. Ook mijn regenjasje dus maar even aan gedaan om rustig te kunnen genieten van het uitzicht vanaf de top, naast een honderd of wat aan toeristen die via de gondel gekomen waren. Na even gebruik gemaakt te hebben van het toilet bij het gondelstation begon ik aan de afdaling.

De afdaling was geen makkie door stenen, sneeuw en modder in het eerste gedeelte. Voorzichtig aan dus. Het jasje kon al wel snel weer uit toen ik de boomgrens weer bereikte en de zon ook weer door kwam. Het shirt met lange mouwen hield ik maar aan tegen de muggen, want ik had inmiddels al genoeg bulten. Op één of andere manier miste ik een bordje met detour op de terugweg en ik volgde gewoon een spoor over de landslide waar ik op de heenweg niet overheen mocht. Eigenlijk vond ik het stuk landslide minder gevaarlijk dan het stuk met rotsblokken op de heenweg. Maar ook in de lager gelegen gedeeltes van de afdaling bleef het oppassen met stenen en boomwortels. Bij de auto aangekomen bleek dat ik 2:05 over de klim gedaan had en 1:10 over de afdaling. Ruim 1000 hoogtemeters en dat op zo’n terwijl je al op 1000 meter boven NAP begon. Een mooie tocht was het.

Het laatste loopje in mijn vakantie was de Sulphur Mountain trail in Banff. Dit was een relatief makkelijke trail die zigzaggend omhoog liep tot het topstation van de gondel op Sulphur Mountain. Heel veel toeristen nemen de gondel omhoog en lopen naar beneden of andersom, dat kost dan ook maar de helft van het ticket. Ik vertrok ’s middags vanuit het hotel in het centrum bij een temperatuur van 26 graden. Het zou een warme loop worden. Even werd ik nog wat gekoeld toen ik langs de rivier liep en door het sproeiwater van de waterval gekoeld werd, maar verder liep ik in de brandende zon. Om de haverklap moest ik even stoppen om te route te checken, in dit gedeelte net buiten de stad barstte het van de paden. Maar uiteindelijk raakte ik buiten de stad op een pad dat me naar de start van de Sulphur Mountain Trail zou voeren.

Dit pad was al mooi op zich, lekker in het bos waardoor de zon minder heet was. Heerlijk rustig, ik hoorde of zag bijna niemand. Alleen een groep ruiters kruiste mijn pad. Genieten dus. Bij de parkeerplaats bij de start was het beduidend drukker, ook al omdat daar ook het dalstation van de gondel was. Maar de start werd hier wel duidelijk aangegeven en het pad was ook breder dan ik tot nu toe had gezien in mijn vakantie. iets drukker dus en ik hoefde me dan ook geen zorgen te maken over grizzly beren. Te steil en te lang om te rennen voor me en ik ging dus speed hikend omhoog. Ik miste mijn trailstokken wel om nog sneller omhoog te kunnen, maar ook zonder redde ik me prima.

Regelmatig haalde ik mensen in of kwam ik mensen tegen. Een heel andere beleving dan de andere loopjes in mijn vakantie tot nu toe. Maar niet minder mooi. Hoe hoger ik kwam hoe mooier de uitzichten over het dal en op de omringend bergen. Ook op hoger gelegen gedeeltes bleef ik nog tussen de bomen lopen. Op deze berg was de boomgrens dus hoger dan op mijn vorige tripje, of de berg was lager… Eigenlijk was het deze keer redelijk makkelijk om de top te halen. Niet dat het geen moeite kostte, want ik was blij dat ik boven was. De hoogte heeft echt wel invloed op je ademhaling.

Eenmaal boven trof ik een trailrunner die ik een tijd geleden ook al gezien had. Hij bleek mijn tripje op en neer gewoon dubbel te doen en hij kon gewoon rennend omhoog! Wat een klasse, petje af. Ik begaf me op de afdaling en kon nu ook gaan rennen. Dat ging behoorlijk vlot doordat het niet supersteil of technisch was en voordat ik het wist was ik al weer op de parkeerplaats. Ook het stuk naar de stad ging me vlotter af nu ik de weg wist te vinden en zo was ik na ruim 3 uur lopen met 967 hoogtemeters in krap 20 km weer in het hotel. Mooi op tijd om te douchen en me dan klaar te maken om een heerlijke burger te gaan eten.

Samenvattend was het een prachtige vakantie waarin hardlopen zelfs maar een kleine rol speelde. Een geweldige rondreis door een prachtig land die ons nog lang bij zal blijven. Mijn trainingsloopjes door de geweldige natuur van Canada zie ik dan ook als een extra mogelijkheid om echt gevoel voor het land te krijgen. Een urenlang zwetend en hijgend omhoog lopen helpt behoorlijk daarbij enorm.

Andre Bleumink

Dijkslag loopt Vogelsberger Südbahnlauf in Birstein

Gerrit Dijkslag

Warme omstandigheden tijdens Vogelsberger Südbahnlauf (zondag 17 juli)

Precies een jaar geleden was ik als een kind zo blij na zestien maanden eindelijk weer eens een wedstrijd te mogen lopen. Ook nog eens een heuvelachtige in Italië en dan ook nog mijn 800ste. Mijn wedstrijdhemdje verhaalde verder dat er in 2021 in totaal acht wedstrijden werden gelopen. Het toeval wil dat we nu een jaar verder zijn er dit jaar ook al acht wedstrijden zijn gelopen met als klap op de vuurpijl weer een heuvelachtige uitdaging. Ditmaal niet in Italië, maar in Birstein, Hessen, Duitsland, de Vogelsberger Südbahnlauf. Op de zuidelijke flanken van de grootste vulkaan van Europa, de Vogelsberg. Gelukkig is de laatste uitbarsting al miljoenen jaren geleden, maar het landschap dat toen is ontstaan is nog steeds adembenemend mooi. Letterlijk en figuurlijk, de achtergebleven heuvels zorgen voor een prachtig decor voor een uitdagende halve marathon. Toen ik jaren geleden over dit gebied las ging het vooral over de B276, een prachtige weg/route door dit gebied. Vooral bekend onder motorrijders. De vele haarspeldbochten, flauwe bochten en hoogte verschillen maken de B276 erg populair bij de TT liefhebbers. Als het voor hen een waar bochtenparadijs is, waarom dan niet voor een hardloper als ik? Ik kick op hoogteverschillen en vind niets zo mooi om via haarspeldbochten naar boven te klimmen. Een beetje googelen brengt me al snel bij de Vogelsberger Südbahnlauf, 14km omhoog en 7km omlaag met uitzondering van kilometer 19, die ook omhoog gaat. Als je het hoogte profiel tenminste mag geloven.

Birstein ligt op 3,5 uur rijden van Aalten, dus dat wordt op zijn minst een lang weekend. Twee jaar geleden werd er in de buurt een hotel geboekt. Om de bekende reden kon deze gelukkig kosteloos geannuleerd worden. Dan dit jaar maar, nu werd er een echte 10 daagse vakantie van gemaakt met op de 3de dag de halve marathon. De voorspellingen gingen tot de 38 graden in die periode. Gelukkig was de start al om 9:00 uur, het zal wel vaker warm zijn in de buurt van een vulkaan. Ontbijten was in het hotel al vanaf 7:00 uur, dus dat paste net. Een wegomleiding zorgde nog voor enige stress, maar ik was op tijd en kreeg snel mijn startnummer en mijn eigen gele championchip (!) werd ingecheckt. Beetje inlopen en rekken en strekken en daar gingen bijna 90 lopers van start.

Omdat ik sinds eind maart als enig tempowerk een paar rustige (heuvelachtige) wedstrijden heb gelopen en daar enorm van heb genoten, start ik helemaal achteraan. Mijn trainingen bestonden rondom die wedstrijden slechts uit duurlopen om heel te blijven. Dat lukte met vallen op opstaan en met zooltjes van Mark Schreurs. Eerst waren deze zooltjes ondingen, ik moest er heel erg aan wennen, maar na een aantal aanpassingen gaat het beter. Langzaam zet het lint lopers zich in beweging en schuif ik ietsje op, 5min de kilometer leek me vooraf haalbaar, door de stijgingen zou de eerste 14km waarschijnlijk iets langzamer gaan, dit hoop ik in de laatste 7km goed te maken en zo rond de 1:45 uur te finishen. De eerste kilometer voelt moeizaam en het voelt ook al warm aan. Nog gaat het niet echt omhoog en dan al moeite hebben om net onder de 5 minuten te lopen, het hoeft echt niet harder, maar toch. De tweede kilometer gaat net boven de 5 minuten, ik heb niet het gevoel dat, nu het echt heuvelachtig wordt, ik dit tempo vol ga houden. Maar tot 5 kilometer gaat het toch in hetzelfde tempo en haal ik meerdere lopers in. Om de 2,5km is er een verzorgingspost waar ik een slok water drink en het restant water uit het bekertje over mijn gezicht gooi. Ik ben wel blij dat ik een petje op mijn kale hoofd heb tegen de zon, die op de vlakten, tussen de bossen, fel schijnt. Ook staan er regelmatig bordjes langs de weg met opbeurende teksten, erg motiverend! 

Het landschap is mooi met verre uitzichten, net zover als de afstand die ik nog moet afleggen. Ergens bij de zeven kilometer kom ik op mijn vaste plek in de wedstrijd te lopen. Achter me kijk ik niet en voor me zijn twee lopers onderling in een gevecht verwikkeld en ver daarvoor zie ik nog een paar lopers, waaronder iemand in een wit shirt. Merkwaardig genoeg klok ik op de kilometers die meer omhoog gaan snellere tijden dan op degene die iets naar beneden gaan. Rare snuiter ben ik toch. Iets met het op de heupen hebben als de weg stijgt en stijve heupen als het naar beneden gaat. Toch zitten er maar enkele seconden tussen de kilometer tijden, de 1:45 uur is nog steeds haalbaar. Maar dan moet ik dit nog wel meer dan 12km volhouden en het gevoel dat ik dat kan, heb ik niet echt. Ook niet als ik na ruim negen kilometer, richting het hoogste punt, één van de strijdende lopers voor me inhaal. Hij sputtert nog enigszins tegen maar samen met zijn tegenstrever moet hij er aan geloven. Deze laatste los ik definitief na een paar zeer steile en korte haarspeldbochten in een idyllisch dorpje. 

Door deze tempoversnellingen loop ik nu gemiddeld onder de 5 minuten/kilometer en komt ook de man in het witte shirt beter in zicht. Ook hij loopt samen met iemand. Op een zeer lang zeurend omhooggaand stuk richting kilometer 16 heb ik ze te pakken. Ze blijven in een afdaling nog even achter me plakken, maar daarna ben ik los. Zo voel ik me ook, ik ben echt los, weg is het gevoel dat ik dit niet vol ga houden, ook al heb ik het laatste half jaar niet verder dan 16 kilometer gelopen. Ik geniet van de omgeving, van de warmte en vooral van het gevoel als het asfalt of de onverharde graswegen omhoog gaan. Dit is pas hardlopen! Door deze euforie worden ook de derde vrouw en de vlak voor haar zwoegende loper ingehaald. Nu loopt er niemand meer in mijn gezichtsveld. Niet dat ik eerste lig, nog lang niet. De rest loopt simpelweg te ver voor me om nog in te halen, maar dat hoeft ook niet. Wat niet ver meer weg is, is de finish. Deze is van bovenaf ongeveer 700m van te voren te zien. Ik zie zelfs de parkeerplaats waar maar één auto met Nederlands kenteken staat. De speaker haalt me binnen met een goed uitgesproken “Gerrit Dijkslag hat ein super Leistung geschafft”, Zo voelde het ook, een prachtige halve marathon gelopen in 1:41:23 (netto 1:41:15) wat mij in het lopersveld van 82 deelnemers een 27ste plaats opleverde. Het profiel klopte gemiddeld per kilometer misschien wel, maar door onverwachte knikjes in het parcours werd het er niet makkelijker op, wel uitdagender! In totaal moest er 260m hoogteverschil overwonnen worden.

Nu vakantie vieren, te beginnen met een verkoelende duik in het zwembad vanmiddag!

Vakantie- en heuvel groeten van Gerrit Dijkslag.

Vakantieloopjes

Wim Brinkman op vakantie in Baarle-Nassau

Hoe, wanneer en waarom ga je in je vakantie hardlopen? Of ga je juist helemaal lekker niets doen, want je hebt vakantie. Al jaren worstel ik met deze gedachten. Maar waar ik ook ben, moet en zal ik een keer hardlopen, al was het alleen maar omdat dit zo mooi op de looplijst staat. Zo heb ik al eens een vakantie in Schotland gecombineerd met de Edinburgmarathon en heb ik in IJsland en Noorwegen gelopen. Maar de afgelopen twee zomer vakanties waren toch anders. De eerste vraag was ,kunnen we wel op vakantie? En zo ja, waar gaan we naar toe. We hebben het zekere voor het onzekere genomen en zijn gewoon in Nederland gebleven. Want daar is genoeg moois te zien en wist ik zeker dat ik het  EK voetbal ook kon volgen. 

De eerste week werd Wolphaartsdijk in Zeeland bezocht, waar we voor een week een B&B hadden. Toen ik dit tijdens een training vertelde, kwam Rinke direct met het verhaal dat hij daar al eens een wedstrijd had gelopen en dat dit ergens nog bij Geert Wevers op de site stond. Ik was nog maar net thuis toen ik al een appje van Rinke kreeg, met de link naar het verslag.(11 augustus 2018). Dus de eerste week van mijn vakantie heb in een mooie duurloop gemaakt door Wolphaarsdijk, om zo in de voetsporen van Rinke ter Haar te kunnen treden. Ga er dan ook van uit, dat ik op dit moment de tweede Avajaan ben, die een hardloop record in Wolphaarsdijk op de 15 km heeft staan. 

Onze tweede vakantie week was in een B&B in Baarle-Nassau/Hertog. Deze plaats zit nog gekker in elkaar dan Dinxperlo en Suderwick, dat met een Grensstraat nog redelijk overzichtelijk is. Hier bleek men ook een atletiekvereniging te hebben (Gloria  atletiek www.gloria-atletiek.nl) en laat hun baan nu een paar honderd meter van ons vakantiehuisje liggen. Even op hun site gekeken en het bleek dat ze heel veel trainings momenten hadden. Hun voorzitter gemaild met het verzoek of er een mogelijkheid was om tijdens mijn vakantie een keer mee te lopen. Nog dezelfde avond bericht terug, dat ik hartelijk welkom was. Op zondagmorgen was er een duurloop- en intervaltraining. En zo dus op zondagmorgen 27 juni om 9 uur, netjes in mijn AVA70 shirt, naar de baan. Hier werd ik ontvangen door de voorzitter, die deze ochtend ook de trainer bleek te zijn. Na een kort voorstel rondje gingen we op pad, door de mooie bossen rond om Baarle-Nassau/Baarle-Hertog. Het was een zeer gemêleerd groepje van 14  dames en heren. Om de zoveel minuten werd er een aantal minuten versneld en hierna zocht de voorste loper de laatste loper weer op, om dan samen weer verder te gaan. Onderweg viel mij de grote groepen wielrenners die we tegen kwamen op en waar je echt goed voor moest oppassen. 

Volgens mijn  medelopers waren dit veel Belgische wielerfanaten en was het elke zondag prijs. Onderweg ook nog over het voetbal gehad van deze zondagavond, nl eerst om 18.00 uur Nederland en dan 21.00 uur België. Volgens de meeste lopers gaf dat nooit problemen, eerst zit je in het café rechts met de oranjeleeuw, hierna ga je links zitten en ben je gewoon een Belgische duivel. Dus hopelijk dubbel feest. Zo makkelijk kan het dus ook, maar ondertussen weten we hoe het is afgelopen. Na goed 14 km zijn we weer terug op de baan, waar werd afgesloten met een lekker bakje koffie of thee. In het kort werd mij gevraagd naar mijn bevindingen deze morgen, maar was men ook nieuwsgierig hoe het bij AVA'70 verliep en of wij grote groepen lopers hadden enz enz. Heb het een en ander verteld en had ook echt het idee dat men zeer geïnteresseerd was. Nog dezelfde middag kreeg ik weer mail van de trainer/voorzitter, dat ik rustig aankomende week nog een keer kon meelopen als ik dat wilde. Besloten om dit op woensdagavond te gaan doen, dan was er een baantraining. Ben erg  benieuwd.

De afgelopen dagen echter ook nog andere dingen gedaan zoals veel fietsten, zowel door Nederland als wel door België, een erg mooie omgeving. Zo ook in Chaam geweest, waar ik 40 jaar geleden ook al op vakantie was (met de vriendengroep o.a. met Geert Wevers). Dat was het jaar dat Joop Zoetemelk de tour won en er bij de Acht van Chaam een groot feest was. Er is nu een mooi wieler museum over de geschiedenis van deze mini klassieker, echt een aanrader voor elke wielerliefhebber.

Natuurlijk heb ik op woensdag weer met de plaatselijke atletiekclub meegetraind op hun mooie baan. De training begon om 19.30 uur en duurde tot 20.45 uur en werd weer door de trainer/ voorzitter gegeven. Ook dit keer weer een soort intervaltraining, waar de nadruk echt wel lag op het presteren en waar na afloop ook bleek dat iedereen zijn grens toch had verlegd. Voor de training gaf je een bepaalde tijd op wat je wilde lopen per km en na afloop bleek dat iedereen toch sneller was. Na afloop nog even napraten en het bleek dat ze ook een aantal wedstrijden organiseren en dat er aanstaande zaterdag een hardloopwedstrijd in Chaam was. Helaas (of gelukkig?) ben ik dan weer thuis.

Al met al mooie vakantie gehad, veel gedaan en gezien en veel leuke nieuwe contacten en ideeën opgedaan. Ik zelf vindt het echt een aanrader, als je in je vakantie wilt hardlopen, om te kijken op je vakantieadres, of er een club of loopgroep is waar je eventueel kan meelopen. Je ziet eens een andere omgeving en ontmoet op een makkelijke manier andere hardloop 'idioten' en je wordt er altijd wijzer van.

Hardloopgroeten Wim Brinkman

Stuur, net als Wim, deze zomer je vakantie (hardloop) belevenis eens op en het wordt op de site geplaatst.

Training in Oranjeplaat en Arnemuiden

Met Jeroen voor de watervilla

Als we eind juni een midweek op een vakantiepark in Zeeland zitten, kijken we ook even of er nog een mogelijkheid is om een stukje te gaan hardlopen. Ons huisje op de Veerse Wende in de wijk Oranjeplaat bevindt zich direct aan het Veerse Meer. In dit watergebied zijn de opties dan ook eindeloos. Het gebied is uniek vanwege het feit dat er zout water uit de Oosterschelde in het meer gelaten wordt. Hierdoor zie je hier veel zeldzame diersoorten.

We lopen na het vertrek eerst een klein stukje in noordoostelijke richting langs het Veerse Meer, waarna we na enkele kilometers aankomen bij vliegveld Midden Zeeland.Het vliegveld wordt voornamelijk gebruikt voor de kleine zakenluchtvaart en vluchten met een recreatief karakter. Daarnaast wordt het vliegveld gebruikt door de traumahelikopter (Lifeliner) en helikopters van de Gasunie die de gasleidingen in de omgeving controleren. Ook politiehelikopters en milieu-inspecties maken gebruik van deze luchthaven. In 2017 is de baan verhard met kunststofvezels en voorzien van drainage, waardoor de baan het hele jaar door gebruikt kan worden. We hebben het geluk dat er net enkele kleine vliegtuigjes de lucht ingaan, een mooi gezicht.

Als we de lange rechte weg langs het vliegveld hebben gehad, gaan we de dijk op en even later het bos van natuur- en recreatiegebied de Piet in. Het gebied bestaat uit een zijtak van het Veerse Meer (genaamd de Piet) en een strook natuur aan het Veerse Meer (genaamd de Grote Piet). Bij Haven de Piet ligt outdoor centrum Kanoa. Veel jonge kinderen genieten hier van een vakantiekamp en varen met een kano over het riviertje. Jeroen ziet gelijk mogelijkheden om hier te gaan vissen, wat er echter niet van is gekomen.

Ook hier slaan we het bos weer in en we zien wel waar we uitkomen. Het blijkt op de voor ons bekende doorgaande weg te zijn en als we hierna nog een paar kilometer lopen zijn we terug op onze vakantiebestemming, een mooi tochtje van ruim 10 kilometer zit er op.

Rondje Nijkerkernauw en de Arkemheense polder

Stoomgemaal Arkemheen

Vanuit ons vakantiepark Bad Hulckesteijn dat is gelegen aan het Nijkerkernauw, vertrek ik rond 19.00 uur voor mijn eerste vakantie duurloop. Het meer grenst in het noordoosten ter hoogte van Nijkerk aan het Nuldernauw en het loopt in het noordwesten, ter hoogte van Spakenburg over in het Eemmeer. Het meer is ontstaan in 1968 door de aanleg van Zuidelijk Flevoland.

Ik loop over de dijk in de richting van Spakenburg, het is warm en veel mensen verblijven rond dit tijdstip nog in de buurt van het water. Als ik de polder Arkemheen in loop, één van de oudste polders van Nederland, zie ik in de verte het Stoomgemaal Arkemheen liggen. In 1985 is het stoomgemaal gerestaureerd waarbij rond die tijd de schoorsteen in zijn geheel is vernieuwd. Sindsdien is het regelmatig open voor het publiek en ongeveer 12 dagen per jaar wordt het gemaal nog onder stoom gebracht. Een aantal jaren heeft het gemaal zelfs nog meegedraaid, omdat het elektrische gemaal het niet alleen aankon.

De polder is uitzonderlijk omdat er nooit een ruilverkaveling is geweest. De oorspronkelijke verkavelingsstructuur is nog aanwezig met bochtige sloten die ontstaan zijn als slenken van de getijde stromen van de Zuiderzee. Aan de landzijde van de voormalige zeedijken liggen kolken en rietmoerassen, die ontstaan zijn door de dijkdoorbraken. 

Ik volg een fietsknooppuntenroute omdat we net een dag hier zijn en ik nog niet erg bekend ben in dit gebied. In de laatste kilometers loop ik langs de Arkervaart, deze mondt even verderop uit in het Nijkerkernauw. Net voor ons park kom ik uit bij de Arkersluis. Nabij deze sluis staat het in de achttiende eeuw gebouwde Sluishuis van het voormalige scholtambt Nijkerk. Het Sluishuis heeft dienstgedaan als tolhuis en als sluiswachterswoning en het huis zijn ze nu aan het renoveren. Na ruim een uur ben ik terug bij ons huisje en heb er precies 11.5 kilometer opzitten.

AVA`70 viert de zomer bij Boergondië Aalten

De Boergondië bleek een perfecte locatie te zijn, voor een gezellig samenzijn!  

Zaterdag 11 juli kon eindelijk de eerste activiteit in het jubileumjaar van AVA`70 plaatsvinden. Het originele programma is, vanwege het Coronavirus, voor een jaar in de koelkast gezet en toch werd het de hoogste tijd voor een gezamenlijk feestje, zo was de algemene gedachtegang. Thema was “AVA`70 viert de zomer” en partycentrum `t Noorden had een perfecte locatie in de aanbieding, namelijk Boergondië Aalten.

De ochtend begon met de gebruikelijke trainingsloop en geheel volgens afspraak, gebeurde dit in kleine groepen en met verschillende vertrektijden. De eerste serie lopers gingen om 09.00 uur op pad en de zon zorgde gelijk al voor een goede stemming bij de atleten. Ook de wandelgroep trok op dit tijdstip al het buitengebied in voor hun training. Vervolgens vertrokken nog een tweetal groepen voor de duurloop richting Dale en Barlo. De verspreidde momenten van vertrek, zorgde er ook voor dat de groepen niet gelijktijdig terugkeerden bij de finishplek.  

Op het sfeervolle buitenterras kon er een mooi plekje worden gezocht voor de na-zit. Als extra service kregen de atleten gratis fruit aangeboden om de vitamines weer aan te vullen en het mooie zomerweer zorgde voor een gezellige sfeer op het prachtige onderkomen. Het werd steeds een beetje drukker, waarbij steeds de 1,5 meter-regel gehandhaafd bleef en ook zitten een “must” was. Best lastig voor hardlopers, natuurlijk. Inmiddels meldden zich ook de eerste, van de in totaal 5 jeugdgroepen bij `t Noorden en zij kregen allen een overheerlijk softijsje. Tegen het middaguur kwam er een einde aan een zeer geslaagde zomeractiviteit van AVA`70, waarbij Boergondië Aalten een perfecte locatie bleek te zijn, voor een gezellig samenzijn! (FR)

Vakantietraining Zweden

Zweden heeft een schitterende natuur en het mooie weer maakte het tot een geweldige vakantietrip

Vorige week was ik op een roadtrip samen met mijn vader, even op familiebezoek in Zweden. Veel rondtoeren met de auto, bijkletsen met de familie, laat eten etc. Erg gezellig en zeker de moeite waard. Zweden heeft een schitterende natuur en het mooie weer maakte het tot een geweldige vakantietrip. Maar door het volle schema raakte het trainen wel wat op de achtergrond. En dat terwijl je als trailrunner hier echt je hart kunt ophalen. Gelukkig wist ik toch nog een ochtend in te plannen om een mooie ronde te maken. Mijn zus had al een kaartje met een route uitgestippeld en ik had natuurlijk mijn GPS meegenomen voor de zekerheid. De route zou grotendeels over grusvegen voeren, onverharde achterafweggetjes die nog net met de (4×4)auto begaanbaar zijn. Mijn zus dacht dat een 20-25 km zou zijn, redelijk makkelijk te lopen. Singletracks kennen ze in dit gebied bijna niet, aangezien er te weinig mensen wonen om deze te vormen. Offtrack mag weliswaar in Zweden wegens het zgn. Allemansrecht, maar het werd me afgeraden dat te doen wegens de ondoordringbaarheid van het bos. Met mijn racevest gevuld met water, reepjes, noodkit etc. begaf ik me op weg, maar eerst smeerde ik me nog even goed in met sterk antimuggenspul. In Zweden hebben ze namelijk muggen die gespecialiseerd zijn in het vergallen van de vakantiepret van toeristen…. Maar de zon scheen en er stond een beetje wind, daar houdt het rondvliegende ongedierte niet van.

Aangezien mijn tocht begon in het dal mocht ik eerst een flink eind klimmen. Vals plat omhoog afgewisseld met klimmetjes die nog net te doen waren brachten de hartslag en de temperatuur al snel omhoog. Het pad voerde me door het bos omhoog naar het meer dat bovenop de heuvel lag. De kwaliteit van het water van dit meer is zo goed dat het gewoon als drinkwater gebruikt wordt door de bewoners in het dal. Daarnaast levert het een prachtig panorama op als je er omheen loopt. Om het meer liep een redelijk begaanbare grusweg, met enkele vakantiehuisjes. Maar aangezien ik al bijtijds op pad was sliepen de bewoners waarschijnlijk nog. Er was geen enkel menselijk geluid te horen. Geen auto, geen stemmen, helemaal niets. Alleen vogels, insecten en het geluid van de wind in de bomen, verder was het oorverdovend stil. Heerlijk. Na langs het meer gelopen te hebben mocht ik een aantal kilometers heerlijk afdalen. Vals plat naar beneden, gratis kilometers! Alsof het geen enkele moeite kostte. Met een grote glimlach op mijn gezicht liep ik door het bos. Een blik op de kaart en mijn GPS bracht de harde werkelijkheid echter al snel weer in beeld….. Na iedere afdaling volgt immers weer een klim. Een stukje asfalt was de verbinding naar het tweede deel van mijn ronde. Maar mijn idee dat het even een relatief makkelijk stuk zou zijn werd meteen de bodem ingeslagen. Een paar kilometer lang liep het zo vals omhoog dat ik op mijn kleinste pasje iedere nog net hardlopend een eind omhoog kon komen. Maar powerhiken was net zo snel en dan kon ik weer even bijkomen. Inmiddels had ik de helft van mijn route er op zitten en was ik wel één auto tegengekomen, verder niets….

Nadat ik weer van het asfalt af was kreeg ik een stevige klim voor de kiezen. Daar kon alleen een 4×4 nog omhoog rijden volgens mij, maar toch was het de enige weg naar een verzameling huizen die zelfs nog een plaatsnaam hadden gekregen. Het gehucht leek een verlaten ghosttown uit een western, maar dan op zijn Zweeds. Al powerhikend bereikte ik de top van de heuvel (waarschijnlijk hoger dan de hoogste berg in NL, maar hier was het gewoon een heuvel). Nadat ik even gezwaaid had naar auto nummer twee, met een paar nieuwsgierige inboorlingen, kon ik aan de lange afdaling beginnen. Volgens mijn kaartje kon ik nu kilometers dalen tot het einde van mijn ronde. Maar de kaartje vertelde me ook dat ik nog wel een aantal kilometers meer moest dan de 20-25 km waar mijn zus het over had. Maar aangezien het downhill was ging dat wel lukken. Ik liep in een lekker tempo bergaf en het leek wel of er geen eind kwam aan de afdaling. Genieten dus! Acht kilometer afdalen op een hellingspercentage wat nog precies lekker past bij je tempo. Tussendoor rustig rondkijken en af en toe stoppen voor een mooi uitzicht, dat dan weer wel. Na ruim 3 uur lopen, 28,5 km en ruim 500 hoogtemeters stond ik weer bij het huis van mijn zus. Geen mug gezien, wel twee auto’s en één fietser die vriendelijk groetend voorbij gingen. Kraanvogels, ruigpootbuizerd, bonte kraaien gezien en een heleboel vogels die ik wel gehoord heb, maar niet gezien. Ook geen eland, wolf, lynx of bever die er wel voor schijnen te komen. Desondanks een onvergetelijke trainingsloop. Jammer dat ik er maar een paar dagen was. 

Andre Bleumink