Sneeuwtraining

Rob en Geert

Al enkele maanden heb ik het voornemen om op zaterdag 3 januari 2026 mijn eerste wedstrijd, sinds de Grachtenloop in Bredevoort (juni 2025), weer te gaan lopen. Het plan was om mee gaan doen aan de Snertloop van de voetbalvereniging in Dinxperlo. 

Vanmorgen, met het openen van de gordijnen, blijkt er ineens een behoorlijke hoeveelheid sneeuw te zijn gevallen. De wedstrijd gaat wel door maar het is mij een beetje te link af. Na mijn val, in november 2024, zit de schrik er nog steeds een beetje in om weer geblesseerd te raken. Als alternatief heb ik samen met Rob Berkelder maar een rustig duurloopje van 8 kilometer door de sneeuw gedaan.

Lichtjesroute B-selectie weer een pareltje

De groepsfoto op de Markt in Aalten

De dinsdag tegen het einde van het jaar is bij de B-selectie van AVA`70 steevast gereserveerd voor de het lopen van de lichtjesroute. Ook dit jaar werd deze traditie in ere gehouden. Sterker nog, het aantal werd uitgebreid, want half december slingerde het hondstrouwe peloton van de altijd goedlachse Marco van Rijs door Bredevoort. Het stedelingen hadden flink hun best gedaan en met name in het sfeervolle centrum van de stad was het genieten geblazen. De primeur zal dan ook zeker een vervolg krijgen in 2026!

Op 22 december ging de letterlijk en figuurlijk goed gemutste, ijzersterke selectie op weg voor de lichtjesroute door Aalten. De trainer liet niets aan het toeval over, want zelf fietste hij aan kop van het peloton en de groep werd afgesloten door twee hondstrouwe achterfietsers. Kortom, veiligheid boven alles. Het waren best frisse omstandigheden, maar dat kon de pret niet drukken want de stemming bij de dravers was buitengewoon. Logisch natuurlijk, want menigeen had het jaar al vol en met de kerstdagen voor de deur, wil het wel vlotten. De club ging als eerste op visite in de Koninklijke buurt, waar de bewoners weer als vanouds razend hun best hadden gedaan. In de Julianastraat zakte het tempo even om koning Theo een hartelijke groet te brengen. Dit werd door de nestor begroet met een slap handje omhoog, liggend op de bank. Een enkeling meende zelfs te zijn, dat de oude vos zijn nieuwe flanellen ruitjespyama al aan had. Uiteraard bleef dit de gemoederen nog wel een kilometertje of 2, 3 bezighouden.

Er werd even door de buurt gedraafd, waar een paar kopstukken van het peloton woonachtig zijn. Waarschijnlijk hebben deze gasten een geweldig drukke tijd gehad op het werk, want de verlichting in en buitenshuis was van een behoorlijk teleurstellend en lullig niveau. Nee, dan had kerstballengigant Keamingk het veel beter voor elkaar, want de gevel was fraai versierd en nodigde uit voor een hele fijne groepsfoto. Toen iedereen het er weer naar had, werd er koers gezet naar de goudkust van Aalten, het Kobus. De straten waren werkelijk bijzonder feestelijk versierd, maar het moet gezegd, bij sommige woningen had je toch ook wel weer de indruk, dat de lichtslangen van een flinke afstand in de boom waren gepleurd. Afijn, het brandde wel, dus het werd de eigenaren vergeven. Ter hoogte van het paleisje van Frau Hillen werd het tempo voor even gedrukt, want de dame des huizes bleek jarig te zijn. Omdat we niet waren uitgenodigd bleef de felicitatie beperkt tot een fluisterzacht “hoeraatje” en daarna snel weer door.

Via een kleine omtrekkende beweging ging het naar de Markt, waar de fraai verlichte wensboom wederom uitnodigde voor een mooie groepsfoto in diverse standen. En waar menigeen dacht, dat het parcours linea, recta naar de thuisbasis zou gaan, ging van Rijs heel verrassend een andere kant op. Zoals gebruikelijk werd er nog snel even een groet gebracht aan de moeder van Gerrit-Jan Jansen, die ook nog eens de schoonmoeder van de hoofdtrainer blijkt te zijn. De nog zeer kwieke dame op leeftijd was dagenlang druk geweest om de vele honderden lampjes te laten shinen in haar tuin. Dit kwam haar op een applaus en een dankbare zwaaiscene van de lopers te staan. Net op het moment dat ze de sportievelingen wilde uitnodigen voor een kop chocomelk, zette de groep zich weer in beweging en was het aan de laatste achterfietser om de excuses te maken voor dit ondankbare gedrag. Van Rijs heeft door deze actie waarschijnlijk wel weer een kruisje achter zijn naam staan in plaats van een vinkje…

Al met al werd toch mooi nog weer even de 11,4 kilometer aangetikt en gelukkig konden de atleten gelijk onder de pomp. Nadat ze zich hadden opgefrist, wachtte het gezelschap in het lekker warme clubhuis een grote verrassing, want niemand minder dan Theo Stronks zat hier aan tafel. De stoere krijger had zijn nachtkleding ingewisseld voor een casual kostuum, om samen met zijn hardloopmaten even lekker bij te praten. Het maakte de parel van de lichtjesroute 2025 tot een meer dan geslaagde editie! (FR)

Verslag van de 10e Zomeravondetappe in Bredevoort

Na 4 waarschuwingen vond Theo het welletjes en sloop naar voren om er dan maar eigenhandig de rem op te gaan gooien

Het juweeltje van Brevoort

Gedurende de zomermaanden trakteert trainert van de B-selectie Marco van Rijs zijn trouwe volgelingen zeer regelmatig op een duurloop ergens in den vreemde. Ook dit jaar werden weer de mooiste locaties in de regio aangedaan en het was dan ook volop genieten geblazen. Opvallend is dan ook altijd weer, dat op deze tripjes het aantal afmeldingen minimaal is, want de slogan van de altijd goedlachse en lekkergebekte coach is: “bijzijn is meemaken!”

Op dinsdag 2 september vond de 10e en laatste zomeravondetappe van 2025 plaats en als startlocatie was Bredevoort gekozen. Het boekenstadje is een zeer gewilde plek om te draven, zowel het rustieke centrum, alsook het prachtige buitengebied. Een mooie keuze dus van San Marco, die bij zijn traditionele openingsspeech toch weer dik 30 selectielopers mocht toespreken. Het was een hele mooie mix van dames en heren in alle smaken en gehuld en fraaie kleuren. Vlak voor het daadwerkelijke vertrek werd er ook nog uitgebreid stilgestaan bij het heugelijke feit dat Eric Demkes jarig was. De Speedy Gonzales van de groep zette zich schrap voor zijn feestlied en de ogen werden steeds vochtiger. Prachtig natuurlijk die emotie van de anders zo koel ogende draver…

Het peloton zette zich langzaam maar zeker in beweging en van Rijs nam als reisgids gelijk de koppositie in handen om de sliert lopers in de goede koers te zetten. De Barloër doet dit overigens op het stalen ros want hardlopen is er al even niet meer bij. Binnenkort gaat hij weer starten met zijn 27e poging om de hardloopdraad weer op te pakken en de verwachtingen zijn hoopvol, maar dat heeft hij al wel wat vaker laten doorschemeren. Afijn, als coach doet hij het geweldig en werd als eerste passage de Slingeplas genomen. Dat is natuurlijk al een feestje op zich, want de recreatieplas lag er weer rustig bij, de meerkoeten lieten zich horen en de genietende visser zat heerlijk naar zijn dobbertje te staren. De club liep in een fijn tempo richting het Klooster, al werd daar in de achterhoede anders over gedacht. Eén van de 3 pensionado`s aan boord, Theo Stronks, foeterde dat het tempo veel te hoog lag en schudde heftig met zijn bezwete kop. Na 4 waarschuwingen vond hij het welletjes en sloop naar voren om er dan maar eigenhandig de rem op te gaan gooien. Uiteraard viel het gesprek bij iedereen stil door deze eenmansactie, maar opvallend genoeg bleef het tempo gelijk. Sterker nog, het ging een tandje harder…

Bert Klutman, de oudste van het stel met 72 jaarringen, zag het tafereel lachend aan. Bij hem ligt de snelheid zelden te hoog en zijn fitheid is van een zeldzaam hoog niveau. Dit geld zeker ook voor de derde grijsaard uit de stal van Drees, Wim Rensink, die speciaal voor deze gelegenheid gehuld was in een neonkleurig shirt met op de rugzijde de tekst “Una Paloma Blanca.” Nu is algemeen bekend dat de Sloffert een groot muziekliefhebber is, maar dat Volendammer George Baker tot zijn favorieten behoort weten maar weinigen.

We doken de natuur in en slingerden door Landgoed Nijveld, waar alles in het werk wordt gesteld om de Middeleeuwse waterhuishouding in stand te houden. Best een probleem zo bleek, want het was er gortdroog. Over een wankel bruggetje, singletracks…. Het was bijna te mooi om waar te zijn.

De trainert had deze avond zelfs een dubbelrol, want hij moest onderweg ook nog de socials doen en dondersgoed oppassen, want met zijn fietsken was het af en toe behelpen in het rulle zand. Ineens dook er in het hart van het peloton een onbekend gezicht op. Het bleek niemand minder Roy Mengerink te zijn, die volgens de Strava-gegevens in bloedvorm verkeert, dus de grote vraag was of hij verdwaald was of gewoon de kluts kwijt? Hij is officieel een A-loper, maar had al vaak mooie verhalen gehoord over de trainingen op locatie van de B-selectie. Omdat werkelijk iedereen altijd welkom is bij het keurkorps van Marco greep hij de gelegenheid met beide handen aan. Hoe mooi is dat?

Via Corle ging het in de richting van de Twee Bruggen, waar het altijd prettig vertoeven is en Theo nog altijd op kop liep te sleuren. Wijselijk hield iedereen hierover de mond al klonk er vanuit de staart van de groep zeker gemor bij het checken van het tempo op de Garmin. De contouren van het kleinste stadje van de Achterhoek verschenen langzaam weer op het netvlies, de stemming was opperbest en van Rijs zag het goed was.

Na 11 kilometer kwam het volledige peloton weer op de plaats van vertrek en klonk er applaus en een welgemeend dankjewel in de richting van de regisseur voor de 10e Zomeravondetappe “het juweeltje Brevoort!” (FR)

Het witte stadje Thorn

Het witte stadje

De grensregionale ligging van het Parc Maasresidence in de gemeente Maasgouw waar we verblijven is zonder twijfel een groot pluspunt. Binnen een half uur ben je in Duitsland of België maar met het trainingsloopje dat ik vanmorgen loop blijf ik toch maar in ons eigen Limburgse land. Ik heb een route uitgezet van ruim 7 kilometer om de omgeving een beetje te verkennen. 

Over de ophaalbrug van de prachtige Maasplassen loop ik het park af en ruim een kilometer verder kom ik bij één van de parels van de provincie Limburg, het witte stadje Thorn. De bijnaam 'het witte stadje' dankt Thorn aan de karakteristieke witgeschilderde gevels van de historische gebouwen die het stadje sieren. Deze opvallende architectuur draagt bij aan de unieke sfeer en uitstraling van Thorn. Verder staat het stadje bekend om zijn monumentale panden, de historische steegjes en de authentieke straatjes. 

De kenmerkende witte kleur van het dorp is ontstaan ten tijde van de Franse overheersing. De Fransen wilden namelijk belasting heffen op de grote van ramen die er in een huis zaten. Veel van de arme inwoners van Thorn metselden als reactie hierop een groot deel van hun ramen dicht. Om deze tekenen van armoede een beetje te verbergen verfden veel van de inwoners hun huis wit. De witte huisje in het historische centrum van het dorp zijn tegenwoordig dan ook een beschermd stadsgezicht. Mede door de rust werd de stad al gauw geliefd bij kunstenaars en toeristen.

De Sint-Michaëlkerk (abdijkerk) waar ik langs kom torent hoog boven de witte huisjes uit. Het is een parochiekerk waarvan een deel nog uit de veertiende eeuw stamt. De huidige kerk is een gotische kruisbasiliek maar hij is gebouwd op de resten van een oude romaanse kerk. Over de vele maaskeien die in het kleine dorpje van nog geen 2500 inwoners liggen, loop ik het buitengebied in. Ik kom langs boerderij Zegershof waar ik later in de week nog twee keer verse asperges ga halen. Via het plaatsje Wessem loop ik via de achterkant ons vakantiepark weer op.

De Sint-Michaëlkerk

Arja's mooiste

De deelnemers aan de dinsdagavond training

Het zal niet zo gek vaak voorkomen, dat een training geheel wordt aangepast aan de wensen van de voorzitter. Bij de B-selectie van AVA`70 is echter weinig tot niets onmogelijk, dus vertrok de 3e Zomeravondetappe op dinsdag 29 april vanaf het vakantieadres van de populaire preses Arja te Brake en haar gezin. Nu hoefden de volgelingen van parcoursbouwer van Rijs niet direct een vliegticket te boeken, dus dat was alweer een meevaller. Sommigen kwamen rond kwart voor zeven aanfietsen, anderen gaven de voorkeur aan de auto, maar omdat de belangstelling groot was, moest er wel naar een parkeerplaatsje gezocht worden. Toen ook de laatste en enigste Porsche was gestald, bleek de groep compleet.

Zoals gebruikelijk heet de trainer iedereen van harte welkom en worden altijd de laatste berichtjes, nieuwsfeiten en uitslagen gedeeld. Het peloton bestaat deze zwoele voorjaarsavond uit 29 dravers en een mee fietser, die de zware rol heeft om voor de juiste route te zorgen en de aanwezigen tussentijds voorziet van de nodige culturele en plaatselijke wetenswaardigheden.

Marco van Rijs had deze route tevoren aangekondigd als “Arja`s Mooiste” en daar was vanaf meter 1 geen woord van gelopen. Vanaf het vertrekpunt op het 5 sterren-resort de Vreehorst was het gelijk al raak. De fleurig gekleurde club werd warm begroet door vakantievierders, die in het tuinstoeltje op rij 1 zaten of lekker aan het moggelen waren met de barbecue. Via de achteruitgang en een stukje foeilelijk asfalt dook de meute het natuurgebied in. Het smalle paadje drukte het tempo natuurlijk wel, maar bood volop de gelegenheid om te genieten van de prachtige omgeving. Er werd volop gepraat, maar dat weerhield de talrijke vogels niet om de boventoon te voeren. Het fraaie Woold is werkelijk een prachtige speeltuin voor hardlopers en omdat San Marco zijn trouwe pupillen eens extra wilde verwennen, werd de Bekkendelle voor de eerste keer deze avond aangedaan. 

Zonder Geert Wevers overigens. De 60`er wilde zich sparen voor de Citylauf in Bocholt, waar hij de 5 kilometer graag binnen het uur wilde afraffelen. Logisch dus, dat je dan op dinsdag vast gas terug neemt, want de herstelfase is wat trager, dus dan moet je het lijf niet onnodig tarten, aldus Wevers. Zijn tactiek bleek de juiste, want inmiddels is al duidelijk dat de missie meer dan geslaagd is. Het gekeuvel in de selectieve groep is onophoudelijk en zorgt indirect ook wel een beetje voor de tweede en laatste afvaller van de avond, Denis Woeltjes. De altijd bijzonder goedlachse Haartbewoner is na een enorme lijdensweg terug bij zijn maatjes, maar heeft besloten te kiezen voor een rustige opbouw. Daarnaast trekt hij ook graag zijn eigen plan en daarom besloot hij rechtsaf te slaan, waar de meute naar links afboog. Overigens zonder de coach daarvan op de hoogte te brengen, maar deze fout zal hem snel worden vergeven, want zijn terugkomst werd met een flinke ovatie begroet, dus hij heeft duidelijk een streepje voor.

De sliert dravers maakte zich op voor de teamfoto en dat is al een belevenis op zich. Voordat iedereen een plekkie heeft gevonden, de commissie heeft bepaald dat de verdeling van de diverse kleuren shirts voor een geschikt pallet zorgen en ook van Rijs zijn positie inneemt, zijn we toch wel een minuutje of 10 verder. Maar goed…. dan staat er ook wel wat kwaliteit op de gevoelige plaat! Maar dat is nog niet alles, waar de deelnemers en vooral thuisblijvers zich aan kunnen vergapen. Gerdy Hoornenborg liet zien over veel talent te beschikken, want zij maakte gewoon even uit de losse pols een heerlijke live-rapportage, die momenteel al goed is voor 27 likes en 82 weergaves.

De eindfase komt in zicht, als de groep voor de tweede keer de Bekkendelle indraait. De concentratie is bij iedereen nog als vanouds en loopmaatjes worden gewaarschuwd voor te hoge boomwortels, kriebelend fluitenkruid en een overstekende eekhoorntje. En waar alle lopers het Juffertjespad namen, besloot niet iedereen te kiezen voor een alternatieve route en pas later bleek de reden. De zwoegers kregen ineens nog te maken met hoge heuvels en diepe dalen en dat vroeg toch wel even om een flinke extra krachtsinspanning. En terwijl achterin het peloton bijzonder dapper gestreden werd, liep het eerste gedeelte al het vakantiepark op richting de finish.

Arja`s Mooiste kende een lengte van net iets meer dan 10 kilometer, al moesten enkele autisten hiervoor nog wel een extra lusje lopen. Maar wat was het weer genieten geblazen bij deze 3e Zomeravondetappe van 2025! (FR)

Plassen stampen met de Dravers en Vrijbuiters

Goed voorbeeld doet goed volgen en al snel lag de hele groep in het water

De donderdagavond training met de Dravers en Vrijbuiters is altijd iets om naar uit te kijken. Soms is het vooral draven en soms is het vooral vrijbuiteren, maar saai is het nooit. Onder leiding van voorman Peter raken we soms compleet van het padje, maar de stemming is altijd opperbest. Afgelopen donderdag avond was geen uitzondering.

Het regende werkelijk pijpenstelen en ik verwachtte dan ook geen grote opkomst. Maar toen Angelique en ik uit de auto stapten was er toch al een mooi groepje in het krachthonk oefeningen aan het doen onder de bezielende leiding van Julia. We waren mooi op tijd dus…

Na de eerste mooie zomerse dagen was de regen wel een tegenvaller maar we lieten ons niet weerhouden. Het lange gras van het eerste slootkantje doorweekte ons helemaal en we zaten al gauw onder het graszaad. Er was dan ook geen enkele reden meer om de vele plassen te ontwijken. Sterker nog, het werd de sport om zo hard mogelijk door de plassen te stampen. Sommige mensen hebben daar al jaren ervaring in, die deden dat dan ook met een grote grijns voor.

Al snel zaten de spetters tot achter de oren en liep het regenwater tot in de bilnaad. Lachend en dollend tikten we de kilometers weg. Vissers keken verbaasd toe van onder hun grote paraplu’s hoe het groepje mafkezen als een stel kleine kinderen rond liep te stampen. Maar het zou nog gekker worden…

Bij de Slingeplas aangekomen nam André het voortouw om even een stukje door het water te lopen. Eric D. kon natuurlijk niet achterblijven en ook Eric H. liet zich niet onbetuigd. Tot ieders verbazing renden de dames Ingrid en Julia onbevreesd het water in, ze namen zelfs een duik. Goed voorbeeld doet goed volgen en al snel lag de hele groep in het water. Mooi moment voor Henk, de nestor van de groep, om vanaf de kant een mooie groepsfoto te maken. Na dertig selfies had hij uiteindelijk de goede stand van de camera gevonden en wat bewijsmateriaal vastgelegd.

Na alle gekkigheid werd de training hervat en via wat omweggetjes, uiteraard over maai- en bospaden, werd de AVA thuisbasis weer bereikt. De douches waren gelukkig vrij en warm genoeg om nog even wat sterke verhalen te vertellen aan degenen die er niet bij geweest waren. Zelfs de A groep, toch bekend van alle sterke verhalen in de kantine  na de training, luisterde jaloers toe. Daar konden ze echt niet aan tippen met hun rondje waarin ze wel één modderplas hadden getrotseerd.

De grote vraag is natuurlijk hoe dit hoogtepunt weer overtroffen kan worden…

Andre Bleumink

AVA`70 B-selectie zomeravondetappe - deel 9

De groep wordt op de gevoelige plaat vastgelegd door trainer Marco van Rijs

Grenzeloos juweeltje

Je hebt van die avonden, dat alles dik mee zit en dinsdag 15 augustus jl. was er zo eentje. Er stond voor de B-selectie van AVA`70 een hele fijne zomeravondetappe op het programma en de 9e in de reeks. Weg van de vertrouwde roots en op locatie een mooie duurloop afwerken is het programma, waar trainer Marco van Rijs al jaren erg veel punten mee scoort. Deze prachtige zonnige avond moest het allemaal in het Zwillbrocker Venn gaan gebeuren. Op de grens van Nederland en Duitsland, ter hoogte van Groenlo ligt dit schitterend mooie natuurreservaat. Om er te kunnen komen had de goedlachse coach de route beschreven en verduidelijkt met foto`s. Om niets aan het toeval over te laten, had hij toegezegd een zichtbaar AVA`70-bord ter herkenning te plaatsen. Hoe gek kun je het maken? Voor Paula Verwaaijen was dit allemaal nog niet goed genoeg. Zonder haar vertrouwde Tom-Tom besloot ze vanaf Lichtenvoorde zomaar de eerste beste auto te gaan bumperkleven, in de hoop dat dit haar op de gewenste locatie zou brengen. Ze had geluk en bijna juichend stapte ze op de parkeerplek uit haar zwarte bolide. Ook Mart Slotboom stapte inmiddels uit de auto en had zijn ID-kaart in de hand, die hij trots aan iedereen toonde. De fanatieke jeugdtrainer komt niet zo vaak in het buitenland en laat dan in dat geval niets aan het toeval over. Je zult toch maar controle krijgen en niets bij je hebben, zo zal hij gedacht hebben. Inmiddels waren er al meerdere atleten gearriveerd, toen er ook een gammele bak aan kwam ronken met een mountainbike achterop. FC Barlo stapte uit het voertuig en het tweetal had de kop al drijfnat, want in 1978 waren de barrels nog niet uitgerust met een airco.

Net toen van Rijs met zijn welkomstwoord wilde starten, rammelde zijn I-phone. Niemand minder dan Ria Hunting kon het vertrekpunt niet vinden en was totaal in paniek en hyperventileerde bijkans. De coach sprak de atlete vaderlijk toe, stelde de hardloopster eerst op haar gemak en gaf aan om haar tegemoet te fietsen. De verbijsterde atleten die al klaar stonden om te gaan draven achterlatend, sprong hij op zijn mountainbike. Afijn, met Ria aan boord en 8 minuten later dan gepland, ging de ijzersterke groep van start. Blakend van het zelfvertrouwen, namen Geert en Theo direct de koppositie in handen en stonden deze ook niet meer af. Het illustere duo kent overal de weg, tenminste dat zeggen ze, dus liet de rest het er maar op aan komen. Al slingerend ging het gezelschap van Duits grondgebied met een omtrekkende beweging richting het thuisland en genoot van de prachtige natuur. Peter Ligterink was zo verrukt over de fraaie omgeving dat hij van puur genot de grond kuste. De groep hield even stil bij dit bijzondere schouwspel, maar al snel werd de route vervolgd. Opvallend was het feit dat Linda Scholten zich achter de kop van het pelotonnetje had genesteld. Normaliter moet ze helemaal niets hebben van warmte, laat staan hitte, maar de allround sportvrouw had net een fietshoogtestage in Frankrijk afgewerkt en gebuffeld in zeer zwoele omstandigheden. Het heeft haar zichtbaar goed gedaan, want ze liep fluitend mee. Hoe mooi is dat?

Bijzonder was het feit dat Wim “de Sloffert” Rensink ook zijn patta`s had aangetrokken om deze zomeravondetappe te ervaren. Hij zou immers de dag daarna zijn televisiedebuut gaan maken bij omroep Gelderland, dat op bezoek zou komen in zijn Dale. Van enige nervositeit, was echter in het geheel geen sprake en daarom genoot hij dubbel en dwars van de flora en fauna. Tal van dieren werden gepasseerd of liepen zelf in de weg. Ganzen hoorde je, een ree stond te kijken, een eekhoorntje kroop in de boom, konijnen liepen rustig over ons parcours en duizenden muggen dansten op het water. De beste gids aan boord bleek overigens niet de trainer te zijn, maar Rik Delsing, die een boekje open deed over de geschiedenis van het reservaat, de Leemputten en wat al niet meer. Hij ging eeuwen terug in de tijd, toen een enkeling over het water bleek te kunnen lopen en in deze contreien het waterfietsen een populaire manier van verplaatsen bleek te zijn. De kilometers volgden elkaar inmiddels al lekker op en waar hier en daar een fotootje werd gemaakt en het laatste nieuws werd doorgenomen, zorgde Gerjo Wevers er voor dat alles op de camera werd vastgelegd. De goedlachse man van staal zorgt altijd voor mooie beelden, waar later door Marco van Rijs studie naar wordt gedaan en met name wordt gelet op houding, pasfrequentie en de knie-inzet. Zo heeft de coach gelijk weer oefenstof.

Het mooiste van de avond was duidelijk bewaard voor het laatst, toen bij het open water de vogelkolonie werd bestudeerd. En verdomd…. Terug van weggeweest… de flamingo. Niet één of twee exemplaren, maar veel meer. Genieten met een hoofdletter G dus. In het spothok stonden ook enkele cameramensen met lenzen van een meter lengte en de doorsnede van een frisbee, dus dan heb je het wel over echte professionals. Toen de rest van de groep al weer was vertrokken voor de afsluitende 908 meter, kreeg Frank een niet zo erg aardige opmerking van de fotografen naar zijn hoofd geslingerd. Zo gaven ze bijvoorbeeld aan, dat wij toch geen echte hardlopers waren en ook al helemaal geen verstand van vogels hadden. Met die tweede opmerking hadden ze misschien een punt, maar om tot de conclusie te komen, dat de selectie van Marco zeker niet tot serieuze atleten gerekend kunnen worden… Dan ga je toch wel erg ver. Roos was des duivels en snauwde de cameralui toe of ze wel konden zwemmen? Een toevallig passerende toerist kon nog net ingrijpen en stuurde de overspannen draver maar weer op pad richting de finish.

Na een kleine 10 kilometer natuurschoon werd deze voorlaatste zomer-etappe afgesloten met alleen maar zwetende en lachende gezichten. Het afscheid kwam nabij, maar niet voordat trainer Marco luidkeels werd toegezongen door zijn volgelingen, vanwege zijn 51e of 54e verjaardag. Langzaam werden de ogen van de emotionele Barloër steeds vochtiger en hij wist na het 3e couplet niet hoe snel hij weer in zijn bolide moest stappen. Hoe mooi is dat?

Het was voor de aanwezigen van de AVA`70 B-selectie weer een gedenkwaardige avond in het Zwillbrocker Venn en reken er maar op, zijn ze ook bij de laatste editie van de zomeravondloop van 2023 weer van de partij zijn….. (FR)      

AVA'70 B-selectie viert 8e Zomeretappe

De B-selectie van AVA'70

Marco’s Mooiste: De Bekkendelle

Toen op dinsdagmorgen 18 juli jl. om exact 07.17 uur bekend werd dat de 8e zomeravondetappe van de B-selectie van AVA`70 de Bekkendelle zou gaan doorkruisen, leverde dit verschillende reacties op bij de trouwe volgelingen van trainert Marco van Rijs. Gefoeter bij de één, die met zijn sleurhut op de camping in Sibculo verbleef en dit fantastische hardloopavontuur zou moeten missen. Sterker nog, er stond op het park die avond een oergezellig klootschietavontuur op het programma en dan doet het natuurlijk nog meer pijn dat je niet kunt gaan lopen met de maatjes in het mooiste gedeelte van Nederland. Uiteraard ging er aan de ontbijttafel van de thuisblijvers enorm gejuich op bij het lezen van het programma, dat er die avond zou gaan volgen. Hier wil je immers altijd bij zijn..

De Candyman nam natuurlijk wel enig risico om deze prachtige route op de agenda te zetten. Zijn grootse imago kan wel een deukje hebben, maar hij ging nu wel heel ver. Zeker toen bleek, dat er een volledig nieuw parcours zou worden afgelegd, met de mooiste paadjes en veel verrassende elementen. Extra zout in de wonden voor de vakantievierders dus, maar wel een enerverend vooruitzicht voor de aanwezige dravers. Het waren er op deze zonnige avond gewoon weer 22 en daarnaast completeerde Marco zelf als gids van de groep natuurlijk, die ook nog was aangevuld met bezemfietser Piet. Oftewel, er was niets aan het toeval overgelaten en de avond kon al niet meer stuk, terwijl er nog geen meter was afgelegd.

Even na 19.00 uur vertrok het gezelschap in de richting van de eerste groene strook, waar het waaibomenhout werkelijk overal verspreid lag. Het tempo zakte in, hier en daar waren er al bijna-valpartijen en het duo fietsers moest al veelvuldig uit het zadel en van de pedalen om het stalen ros over de gestrekte stammen heen te tillen. Marco had als bedenker van dit alles al direct de grootste lol en pakte zijn I-phone er regelmatig bij voor het schieten van hele fijne plaatjes. Toen hij het toestel net weer had opgeborgen, miste hij maar net het moment dat een trouwe volgeling voor het mos smakte. De lichamelijke schade bleek mee te vallen en de lach op het gezicht was al snel terug. Pietje, zorgzaam als altijd, had inmiddels zijn bagagedrager klaargemaakt als uitrustplek met een fijn kussentje. Het duurde maar even en toen werd er al dankbaar gebruik van gemaakt. De lange sliert dravers trailde rustig verder door het Wooldse land. Via de illustere Brinkeweg draaide de groep de Bekkendelle in, waar de vogels het hoogste lied floten en de eekhoorntjes van boom naar boom klauterden. Deze natuurrijke passage kan altijd gerust beschouwd worden als het mekka van de streek en behoort zonder twijfel tot het mooiste dat Nederland te bieden heeft. De huisfotograaf laste in allerijl een rustmoment is voor een heuse fotoshoot. De shirtjes werd even recht getrokken en een enkeling wreef zich nog snel even het gezicht droog. Alles voor het perfecte plaatje…

Slalommend tussen de bomen door is het ook nog opletten geblazen, want de boomwortels laten zich overal heel duidelijk zien, maar kan niet voorkomen dat er her en der hampelend en struikelend de strijdbare atleten hun route afwerken. Voor de beide meefietsers is het helemaal behelpen, want ze stuiteren links en rechts tussen het struikgewas door. De finish leek in zicht, tenminste dat bleek uit de klokjes, die inmiddels dik 10 kilometer als gelopen afstand aangaven. Maar de coach had nog best wat in petto. Eerst moest er nog een kruip-door-sluip-door-pad gekruist worden, waar distels en Japans duizendschoon weelderig bleek te groeien. Daarnaast bleek de ondergrond verre van vlak te zijn en kregen de vermoeide enkels klap naar klap.

De echte traillopers bleken goed bestand tegen de omstandigheden, de rest volgde behoedzaam en de het duo op het stalen ros stuiterde van kuil naar kuil. De kontjen en het klokkenspel van beide heren had het zwaar te verduren, maar ze peddelden dapper door. De apotheose was inmiddels inzicht, want de roemruchte vuilnisbelt doemde voor het oog van de camera op. Nog eenmaal werd alles op alles gezet en in het eigen tempo mochten de volgelingen de pittige pukkel beklimmen. Zuchtend en zwetend kwamen de meesten boven en de afdaling richting de finish verliep eigenlijk best soepel. Aan een prachtig hardloopavontuur kwam een einde en trainer van Rijs werd werkelijk bedolven onder de complimenten. Altijd goed voor zijn ego, natuurlijk en glimlachend van oor tot oor, knupte hij zijn mountainbike weer op de auto. “Marco`s Mooiste” was er absoluut één van de buitencategorie en zal bij menigeen in de favoriete top 10 zeker een plaatsje krijgen. (FR)

Midzomeravondloop B-groep AVA'70 op de Heelweg

De B-groep van AVA'70

De zomer staat voor de B-lopers van AVA’70 al jaren in het teken van gluren bij de buren, toeren bij de boeren en het gras dat elders altijd groener schijnt te zijn. Kortweg, de befaamde zomeravondlopen met Marco! Een aantal keren hebben we inmiddels al gehad. Daarbij liepen we weliswaar een mooie route, maar het echte zomeravondgevoel liet nog even afweten qua temperatuur. 

Midzomer was natuurlijk de uitgelezen mogelijkheid voor een echte zomeravondloop en gelukkig werkte moedertje natuur ook mee met prachtige weersvooruitzichten en zomerse temperaturen. Marco had spreekstalmeester en entertainer-buschauffeur Dirk weten te strikken om de meute thuis uit te nodigen. Dirk had zich terdege voorbereid op de zoete inval van enkele tientallen loopmaatjes en dat bleek dan ook uit alles.

Dirk woont aan de rand van het roemruchte Heelweg-Oost, op kruipafstand van de Radstake,  en heeft in zijn achtertuin een prachtige mancave gebouwd. Bij wijze van uitzondering waren deze keer ook dames van harte welkom. Ingrid van Z. voelde zich al helemaal thuis bij het zien van de achterwand van lege bierflessen en een prachtig kroeg interieur. Ze stelde zelfs voor om het lopen maar gewoon over te slaan…

Dirk had echter niet voor niets een mooie route voorbereid en na een korte peptalk van de gastheer draafde er al snel een illuster gezelschap door de Heelwegse dreven. Maaipaden, bosjes, langs visvijvers en BH’s (Bekende Heelweggers) voerde de route en Dirk zou Dirk niet zijn of hij wist wel een snedige opmerking of smeuïge anekdote te vertellen over alles waar we langs kwamen. 

Onderling kwamen de onderlinge gesprekken ook goed op gang en zo verstoorde een lang lint van lopers de avondrust in Heelweg-Oost en West, Halle en mogelijk nog een buurtschap of twee. Het spotten van wild had deze keer dan ook weinig kans, maar het plaatselijke vee liet zich niet verstoren en graasde rustig verder in de avondzon. Het tempo was rustig zodat iedereen mee kon komen en zelfs Marco als begeleider op de fiets kon ondanks het terrein goed bijblijven.

De midzomerzon deed goed zijn best en het luie zweet stroomde dan ook van de lijven van de rennende meute. Het stof dat op de zandweggetjes werd opgeworpen maakte de dorst zeker niet minder. Maar vooral het beeld van de Bartainer met zijn aanlokkende achterwand zat als een verleidend duiveltje op de schouder van sommigen. En ongetwijfeld was dat één van de belangrijkste redenen waarom het tempo in de laatste kilometers toch nog wat opgevoerd werd…

Eenmaal weer terug bij Dirk werd het bezwete shirtje verwisseld voor droge kleding en Dirk trok een koelkastlade met flesjes water tevoorschijn voor de eerste dorst. Hiervan werd dan ook gretig gebruik gemaakt. Voor de tweede dorst en verder kon er zelf een keuze gemaakt worden uit diverse gerstenatjes en druivesapjes. De chips en doppinda’s ontbraken ook niet. Fantastisch om zo’n mooie zomeravond zo af te sluiten. Op Strava bleek wel dat de terugtocht per fiets bij sommige mensen een stuk langer duurde dan de heenweg. 

Andre Bleumink

Spreekstalmeester en entertainer-buschauffeur Dirk

De prachtige mancave in zijn achtertuin

Groepstraining Korenburgerveen

Een mooi gezelschap in het Korenburgerveen

Hoewel de Coronamaatregelen al een tijdje minder zijn wil het nog niet echt lukken met het opstarten van de gezamenlijke trail trainingsloopjes. Voor een groot gedeelte komt dat ook omdat ik zelf de laatste tijd wat geblesseerd ben en daarom de trainingen flink heb getemperd in omvang en intensiteit. Maar gelukkig gaat het weer de goede kant op met mijn liesklachten en dan begint het meteen weer te kriebelen.

Vorige week was ik met Rik aan het appen en toen kwam toevallig ter sprake om weer eens samen te gaan trainen, ook met het oog op de Steam trail die er aan zat te komen. Ik had nog een paar potentiële rondes in de omgeving van Winterswijk om uit te kiezen. Het werd uiteindelijk een ronde Korenburger-/Vragenderveen vanaf camping Twee Bruggen. Een finishplek met mogelijkheid tot koffie en gebak heeft immers altijd de voorkeur. We kwamen op het idee om het ook even in een paar van onze appgroepen te plaatsen, misschien waren er wel meer liefhebbers.

Dat pakte goed uit, de ene liefhebber na de andere meldde zich en zo stonden we op zondagmorgen om negen uur met ruim tien personen op de parkeerplaats klaar voor een mooie halve trailmarathon. Een groot gedeelte van de route had ik van de zomer al eens gelopen met een trainingsloop van Wim, maar die liep destijds om het veen heen. Bang voor natte voeten… Na een aanloop van een paar kilometer kwamen we bij het veen en volgden we het Schaddenpad. Een mooie route om het veen met smalle paden en normaal gesproken veel modder (het is ten slotte veengebied). Met de modder viel het eigenlijk nogal mee, eind van de zomer is het wat droger. Maar gelukkig wel een stuk natter dan afgelopen zomers toen het kurkdroog was.

Het veen en de bufferzone waren uitbundig begroeid, ook de bramen en brandnetels deden het goed. Regelmatig kreeg er iemand een kras of een flinke prikkel. Maar gelukkig viel het wel reuze mee met de muggen en blinzen. Een kudde koeien met wat jonge stiertjes waar we dwars doorheen moesten haalde het tempo beduidend meer naar beneden. Een beetje respect voor die beesten is op zijn plaats, maar deze waren heel rustig en lieten ons passeren zonder zich ook maar iets van ons aan te trekken.

Eén van de mooiste stukken is een gebied waar het pad door het veengebied bestaat uit boomwortels en knuppelpaden, afgewisseld met modder en plassen zwart veenwater. Links en rechts van het pad is het prachtig, maar daar hadden we niet veel oog voor. De focus lag op de meter voor je voeten, om te voorkomen dat je met een smak in het modderwater zou belanden. Dat laatste lukte uiteindelijk toch iemand… De ultieme veenbeleving zullen we maar zeggen.

Na het rondje Schaddenpad voerde de route met een omweg door de bossen van het Rommelgebergte en het mooie buitengebied weer richting Twee Bruggen. De stemming zat er de hele weg goed in. De verschillen in loopvermogen begonnen nu wel mee naar voren te treden, maar de snellere lopers kwamen steeds de minder snellen weer ophalen. En zo werd het uiteindelijk een hele mooie groepsloop, waarbij een aantal mensen die elkaar nog niet eerder gezien hadden toch perfect hun gezamenlijke hobby konden uitoefenen. Een prachtige trainingsloop dus werd er in stijl afgesloten met een lekker bakje koffie met gebak. Helaas had niet iedereen daar deze keer tijd voor, misschien een volgende keer wel. Een aantal trainingsloopjes heb ik al weer in de planning…

Andre Bleumink

B-selectie AVA'70 geniet van zomeretappe

Aan de voet van de klimtoren werd een korte, maar zeer aangenaam drankmomentje ingelast

Het heeft eigenlijk veel te lang geduurd, maar dinsdagavond was het dan eindelijk zover. De ijzersterke B-selectie trok er weer eens op uit voor een trainingsloop op locatie. De corona had deze populaire activiteit onmogelijk gemaakt, maar Marco van Rijs vond het welletjes. De altijd goedlachse coach had zijn volgelingen uitgenodigd om zich rond de klok van 19.00 uur te melden op de bekende parkeerplaats in Vragender. Uiteraard had hij het te lopen parcours uitvoerig verkend en zichzelf als bonus getrakteerd op een terrasje, wat uiteraard heel logisch is. Ondanks het feit dat de vakantieperiode inmiddels is aangebroken, waren er toch ruim 20 sportievelingen op deze 1^e zomertour van 2021 afgekomen. Er bleek zelfs een zeer enthousiaste achterfietser aanwezig te zijn om er voor te zorgen dat het peloton in een gesloten draf bij elkaar zou blijven.

Zoals gebruikelijk werd de avond begonnen met een praatje van de trainer himself, die vol humor zijn blijdschap over de aanwezigheid van het grote aantal atleten liet blijken. Hij had er zelf voor gekozen om zich te verplaatsen met de transporter, wat een goede keus bleek te zijn, gezien het feit dat er in sneltreinvaart 17 bidons, flessen water en sleutelbossen in zijn mandje werden geflikkerd. Het sturen werd voor van Rijs dan ook gelijk al een dingetje, want de route kende een zeer laag asfaltgehalte en in het rulle zand verlies je snel de controle. Nadat alles in gereedheid was gebracht werd er vertrokken en met een omtrekkende beweging draaide de club richting de Schans. Het gebied lag er na twee Zwarte Crossloze jaren natuurlijk fantastisch bij en na een korte draafpartij door een armetierig bosje arriveerde het veelkleurige gezelschap in de nabijheid van het circuit. De lange sliert met lopers slingerde zich door het fraaie stukje natuurschoon en trok de aandacht van de vele wandelaars. Zowel met, alsook zonder hond. Een bekende werd onderweg uitgebreid gegroet en gedisciplineerd werd de meefietsende coach op de voet gevolgd. Wat niet anders was dan bij de zomeretappes in het verleden was het onophoudelijke gekeuvel. Tuurlijk was er na een lange periode het nodige te bespreken, maar dit keer was het wel bijzonder opmerkelijk. Wat wel nieuw was, bleek het feit te zijn, dat er voor een sanitaire stop geen tempovertraging meer wordt ingelast en dat betekent dus, dat er automatisch een extra sprintje getrokken dient te worden. 

Aan de voet van de klimtoren werd een korte, maar zeer aangenaam drankmomentje ingelast, waarna de etappe werd vervolgd. De trainert liet zich eventjes afzakken naar de achterste geledingen van het peloton en kwam onderweg alleen maar lachende gezichten tegen. Hij pinkte in het geniep even een traantje weg bij het zien van de loopvreugde bij zijn manschappen. Ja, die Marco blijft een gevoelig typetje en juist daarin schuilt ook weer zijn kracht. Vooraan wordt er nog effen een flinke slinger aangegeven, met als gevolg dat er direct een paadje wordt gemist. De laatsten werden voor even de eersten en pakten een drekspoor langs een slootje, waar de regen er hier en daar een potje van had gemaakt. Dit werd de achterfietser, laten we hem Tom noemen, bijna fataal. In een “split second” verloor hij de macht over zijn stuur en moest bijkans van de verdrinkingsdood worden gered. Dit zou zeker een smetje hebben betekent op de eerste loop op locatie van 2021, temeer het voor de rest zo geweldig liep. Met een fijn applaus voor de deelnemers in het algemeen en coach in het bijzonder werd de finish bereikt na een prachtig loopavontuur van dik een uur en 10,66 kilometer op de teller.

Met een meer dan voldaan  gevoel werd er afscheid van elkaar genomen. De eerste zomeretappe smaakte in ieder geval naar meer en Marco kennende, kan de B-selectie hier alvast reikhalzend naar uit kijken………(FR)

Dravers en Vrijbuiters

Peter Baten

We gaan even terug naar een mooie, winterfrisse donderdagavond, begin januari 2015. Bij het clubhuis van AVA`70 maakt een plukje hardlopers zich rond 19.15 uur klaar voor het maken van een hele fijne duurloop. Wegkapitein Peter Baten ontbrandt zijn koplampje, begroet zijn mede-strijdmakkers bij deze primeur en langzaam vertrekt het clubje in de duisternis. Natuurlijk moest er voor de interne- en externe communicatie een naam komen voor het lopersgezelschap en er werd gekozen voor de geuzentitel: “de Kneuzengroep.” Volgens het Nederlands woordenboek.nl deel 118, is een kneus een klus of sukkel. In ieder geval iemand die weinig goed kan doen. 

Hiermee worden de sportievelingen feitelijk wel een beetje tekortgedaan natuurlijk, maar er zijn wel degelijk een aantal criteria waaraan moet worden voldaan om toe te kunnen treden tot de club. Zo moeten er wel zichtbaar of onzichtbaar wat mankementen aanwezig zijn, die een belemmering kunnen zijn om volle bak te trainen. Dit kan bijvoorbeeld een vervelend baanvirus zijn, waarbij het spierstelsel het na een training en een nacht rust volledig laat afweten. Het kan echter ook een andere vorm van malheur zijn, zowel op het lichamelijke, maar soms ook op het mentale vlak. Daar tegenover staan ook wel een paar huisregels, waaraan de Kneuzengroep moet voldoen. Zo is de stilzwijgende afspraak gemaakt, dat er de nodige variatie in de trainingen moest worden doorgevoerd en er tevens serieuze verbeteringen in zowel het groepsgebeuren, maar ook bij het individu zichtbaar moeten zijn. Zowaar geen misselijke eisen natuurlijk, maar ook wel weer een uitdaging waarmee je Pietje Baten met een gerust hart mee op pad kan sturen. De natuurliefhebber pur sang is dol op bospassages, rulle zandpaden, tempowisselingen en zijn specialiteit …… slootkanten, dus dit zou zeker goed gaan komen. Als je ergens immer sneller en vooral beter en sterker van wordt zijn het deze ingrediënten. 

De goedlachse trainert kon vanaf het begin wekelijks rekenen op uitstekend gezelschap dat vaak varieerde in aantal en kwaliteit, maar de humor was er altijd. De wegkapitein was helemaal in zijn element en ging meer en meer op zoek naar onbekende paadjes en zoog in zijn enthousiasme de kneuzen volledig mee. Het leek er meer en meer op, dat Baten zijn mislukte carrière als padvindertje in wilde halen en de ontdekkingstochten namen af en toe grootse vormen aan.  Daarbij werden de dorpsgrenzen regelmatig overschreden, om daarbij toch vooral de mooie natuur te koesteren en het gestel letterlijk, maar zeker ook lichamelijk te prikkelen. Zo werd er onlangs gelopen in Grolle, waarbij Petertje een gids had ingehuurd. Het was een spraakmakende draafpartij, waarbij er een pad gecreëerd moest worden door okselhoog gras bij een temperatuur van 33,8 graden en een luchtvochtigheid van boven de 90 %. Tuurlijk ga je hier niet harder van lopen, maar je wordt er mentaal wel sterker van. Ook de verschillende uitstapjes over Duits grondgebied worden aan de trouwe volgelingen zonder verdere aankondiging voorgeschoteld, die dikwijls geen flauw benul hebben waar ze rondlopen.

Honderden trainingen zijn er inmiddels afgewerkt door de Kneuzengroep en het niveau werd beter en beter. Want waar de ene kneus zomaar volop in de prijzen viel, een ander promotie afdwong naar de A-selectie, begonnen sommige veteranen aan hij tweede, derde, misschien wel vierde jeugd. Kortom, de wekelijkse draafpartijen wierpen hun vruchten af en het was vooral de uitstekende sfeer die het cement van de groep vormde. Sinds de massale invoering van Strava worden de trainingen van Peter en zijn gevolg nauwkeurig bestudeerd, becommentarieerd en uiteengerafeld. Niet zozeer de prachtige routes zijn onderwerp van gesprek, maar vooral het flinke tempo waarmee de trailrondjes worden afgewerkt zorgen voor tal van reacties.

Nu de Kneuzengroep hun 6,5-jarig bestaan vieren, vond wegkapitein Baten het tijd worden om in een besloten bijeenkomst eens de koppen bij elkaar te gaan steken en met elkaar de koers uit te gaan zetten voor de komende jaren. Hij was er duidelijk nog niet klaar mee, maar wilde de draagkracht bij zijn manschappen gaan toetsen. Het moest een avondvullend programma gaan worden met alles erop en eraan. Zijn vaste trailmaatje voor de weekenden nam het heft in handen en wilde graag de route bepalen. Baten vond het natuurlijk best wel lastig, dat hij deze toch zeker niet onbelangrijke taak al direct uit handen moest geven, maar stemde uiteindelijk in. Toen de gids voor 1 avond de lopers vertelde dat er deze avond, 1 juli jl. “de Olde Boaten-route” op het programma stond, nota bene vernoemd naar de voorvaderen van de trainer, kreeg deze het te zwaar en liet zijn tranen de vrije loop. Het was een rondje Puur genieten met een grote P. Al keuvelend, dravend en af en toe versnellend trok het gezelschap door de fraaie dreven van Dale en vooral Barlo. Natuurlijk kwam het gezelschap compleet na een kilometertje of 11 weer bij het vertrekpunt aan. 

Bij een horecagelegenheid in Het Noorden van Aalten werd er direct begonnen met het verbouwen van het terras, want de homogeniteit in de groep is dermate hoog, dat er een gezellige setting moet worden gecreëerd, waarbij iedereen elkaar recht in de ogen kan kijken, tenminste… in ieder geval aan het begin van de meeting. De koersdirecteur van deze memorabele avond bleek een dubbelrol te hebben, want hij toonde zich ook nog eens een geweldige sponsor van water met een fruitsmaakje, nootjes, broodjes met smeerseltjes en warme hapjes. De avond kon natuurlijk niet meer stuk, dat was al vroeg duidelijk. Nadat iedereen was voorzien van een sapje nam de chef himself het woord en begon met het oprakelen van wat historie. Herkenbaar voor menigeen en de luisteraars hingen aan de lippen van Baten, die aangaf nog flinke plannen te hebben voor de nabije toekomst. Een gewaagde aanname natuurlijk, want er had in het geheel in de groep geen kringgesprek plaatsgevonden over een mogelijke contractverlenging. Afijn, Peter ging zo op in zijn verhaal, dus werden zijn woorden beantwoord met een warm applaus. Het onderlipje van de trainer begon zowaar iets te trillen. 

Dit werd alleen maar erger, toen de nestor van de groep het woord overnam. Hij roemde de wegkapitein om zijn warme betrokkenheid voor zijn discipelen en als dank schonk hij de inmiddels tot tranen toe geroerde meester een smaakvolle attentie. Woorden schoten hem tekort en om Petertje niet helemaal in verlegenheid te brengen nam de p.r-man van de club de microfoon razendsnel over. Lang was er gesoebat over een mogelijke naamswijziging, want de kneuzen waren in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een volwassen club atleten, die zowel in trainingen, alsook in wedstrijden hadden aangetoond instaat zijn om boven zichzelf uit te stijgen. Een nieuwe geuzennaam moest nog even door de verschillende instanties getoetst worden, maar uiteindelijk kwam er groen licht. Vanaf 1 juli 21.09 uur jl. is “de Kneuzengroep” verleden tijd en heet het gezelschap vanaf dat moment: Dravers en Vrijbuiters. 

Aan het concept verandert overigens niets, zo werd besloten, dus er zullen wekelijks veel zandpaden en slootkanten op het menu staan. Als trainer van het team mocht Baten een prachtig ontworpen hardloopshirt in ontvangst nemen, waarop het logo prominent aanwezig is. Een jonge vormgever had zijn uiterste best gedaan om er iets moois van te maken en dat was in de ogen van alle aanwezigen volledig geslaagd. Zo trots als een pauw toonde Peter het exemplaar en gelijk al kon de bestellijst erbij gepakt worden. De glazen werden snel gevuld en er werd luidruchtig geproost door de club atleten die het uitstekend naar hun zin had op deze doordeweekse avond. Vol verwachting wordt er uitgekeken naar de nieuwe routes en belevenissen van de Dravers en Vrijbuiters. (FR)

Training in Oranjeplaat en Arnemuiden

Met Jeroen voor de watervilla

Als we eind juni een midweek op een vakantiepark in Zeeland zitten, kijken we ook even of er nog een mogelijkheid is om een stukje te gaan hardlopen. Ons huisje op de Veerse Wende in de wijk Oranjeplaat bevindt zich direct aan het Veerse Meer. In dit watergebied zijn de opties dan ook eindeloos. Het gebied is uniek vanwege het feit dat er zout water uit de Oosterschelde in het meer gelaten wordt. Hierdoor zie je hier veel zeldzame diersoorten.

We lopen na het vertrek eerst een klein stukje in noordoostelijke richting langs het Veerse Meer, waarna we na enkele kilometers aankomen bij vliegveld Midden Zeeland.Het vliegveld wordt voornamelijk gebruikt voor de kleine zakenluchtvaart en vluchten met een recreatief karakter. Daarnaast wordt het vliegveld gebruikt door de traumahelikopter (Lifeliner) en helikopters van de Gasunie die de gasleidingen in de omgeving controleren. Ook politiehelikopters en milieu-inspecties maken gebruik van deze luchthaven. In 2017 is de baan verhard met kunststofvezels en voorzien van drainage, waardoor de baan het hele jaar door gebruikt kan worden. We hebben het geluk dat er net enkele kleine vliegtuigjes de lucht ingaan, een mooi gezicht.

Als we de lange rechte weg langs het vliegveld hebben gehad, gaan we de dijk op en even later het bos van natuur- en recreatiegebied de Piet in. Het gebied bestaat uit een zijtak van het Veerse Meer (genaamd de Piet) en een strook natuur aan het Veerse Meer (genaamd de Grote Piet). Bij Haven de Piet ligt outdoor centrum Kanoa. Veel jonge kinderen genieten hier van een vakantiekamp en varen met een kano over het riviertje. Jeroen ziet gelijk mogelijkheden om hier te gaan vissen, wat er echter niet van is gekomen.

Ook hier slaan we het bos weer in en we zien wel waar we uitkomen. Het blijkt op de voor ons bekende doorgaande weg te zijn en als we hierna nog een paar kilometer lopen zijn we terug op onze vakantiebestemming, een mooi tochtje van ruim 10 kilometer zit er op.

AVA`70 scoort grote buit bij het ploggen

Enkele AVA'70 ploggers

Zaterdag 20 maart jl. stond er bij AVA`70 een mooie activiteit op de kalender, namelijk “ploggen.” Het is een uit Zweden afkomstige trainingsvariant, waarbij tijdens het joggen gelijk het zwerfafval in de bossen, op de paden en langs de grote weg wordt ingezameld. Omdat deze datum tevens was gekozen als Landelijke Opschoondag, paste dit uiteraard prima om hier als vereniging aan deel te nemen. Vanwege de coronamaatregelen was het helaas niet mogelijk om als trainingsgroep deel te nemen, maar moest de activiteit als solist of duo worden uitgevoerd.

Vanaf 09.00 uur konden de AVA`70-leden het zwerfafval inleveren bij de club en daar werd direct goed gebruik van gemaakt. Linda en Martijn van Dijk scoorden op het stuk langs de Ringweg, bij elkaar iets minder dan 1100 meter, maar liefst 3 vuilniszakken vol met bermafval. Een zeer bedenkelijke hoeveelheid natuurlijk. Walter Vaags liep een ronde om de Slingeplas en dit leverde hem helaas een volle zak op. Andere AVA-janen renden in de ruime omgeving de accommodatie van de club en moesten ook veelvuldig stoppen om het zwerfafval op te rapen. Onder het motto: jong geleerd is oud gedaan, ging een groep pupillen in het trainingsgebied van Walfortbos in en dit leverde een flinke hoeveelheid rommel op. Rond het middaguur maakte initiatiefneemster en projectmanager Ingrid van Zolingen de trieste balans op van een ochtendje ploggen. Een tafel vol met zwerfafval, bij elkaar ruim 6 vuilniszakken, die tot de rand toe vol zaten. Absolute nummer 1 van de gevonden voorwerpen waren de blikjes Red Bull, gevolgd door cola en bier. Daarnaast uiteraard grote hoeveelheden plastic en papier. Nieuwkomer dit jaar waren de diverse soorten mondkapjes. De meest opmerkelijke vondst was een zakje met een geestverruimend bolletje. Het is natuurlijk bijzonder te ervaren dat een ochtend ploggen een container zwerfafval oplevert, zoals papier, glas en plastic, dat gratis ingeleverd kan worden.    

De omgeving van de accommodatie van de hardloopvereniging was in ieder geval door deze activiteit weer helemaal schoon, al zal de houdbaarheidsdatum helaas beperkt blijken te zijn. Uiteraard was men bij AVA`70 bijzonder blij met de inzet van de ploggers en dit leverde deze kanjers naast een bedankje ook nog een smakelijke traktatie op! (FR)

Zo maar een donderdagmiddag loopje in maart

Bij de Bücher-Tanke van Annie Lensink

Omdat we nog steeds niet in groepjes kunnen gaan hardlopen, ga je kijken wat dan de mogelijkheden zijn. Ik heb het geluk dat ik door mijn werk overdag veel vrije tijd heb en er onder mijn hardloop maatjes ook collega’s zitten. Er is er dus vaak wel een mogelijkheid om samen te gaan lopen. Deze middag heb ik afgesproken met Geert om samen een rondje te gaan maken en vooral even bij te kletsten. Rond 13.30 uur ben ik bij Geert en hij stelde voor om richting de Haart te rijden en daar ergens de auto te parkeren. Aangekomen op de school bij de Haart, blijkt de hele parkeerplaats vol te staan. Gaat dan niemand meer op de fiets naar school? We besluiten door te rijden naar het tankstation van Annie Lensink, net over de grens in het Woold. Van daar uit kunnen we ook wel een mooi rondje lopen.

We hebben geen idee, zijn gewoon op pad gegaan en lopen Duitsland in. Bij de eerste afslag gaat het nog goed, maar bij de volgende afslag kijken we elkaar aan. Gaan we links (bekend) of rechts (onbekend) terrein, natuurlijk kiezen we voor het laatste. We hebben alle twee al een leeftijd bereikt, dat iets spannends ook erg prikkelend kan zijn, maar dit even terzijde. Via allerlei bospaadjes, soms vragen we ons af of we er wel door kunnen, komen we bij een bos met een slootje en een smal bruggetje. Ook hier kiezen we weer voor het bruggetje en lopen het bos in. Het lijkt iets op een pad, maar er zijn ook verschillende bruggetjes, waar men oude asbestplaten van een boerenschuur voor heeft gebruikt.

Opeens ziet Geert grenspaal nummer 759b staan, met daarachter een boerderij met een molen in opbouw. Dat moet dat toch weer Nederland zijn, tot die scherpe conclusie komen we. Dus lopen we dwars door het bouwland Nederland weer in. Met toch iets meer rust in ons gaan we verder, maar bij het eerste het beste bos met een wandelpad besluiten we toch om er weer in te gaan. Na enkele paadjes komen we uit op de route van het Achterwooldse klompenpad. Dit pad heeft Geert al een keer gelopen en is dus bekende weg. Maar is dit het nu? Nee want na enkele kilometers op bekend terrein, begint het toch weer te jeuken om eens van het begane pad aftewijken. En ja hoor, na enkele bospaadjes staan we voor een sloot. Het is de beroemde Stortelersbeek, met aardig wat water erin. Wat nu? Volgens mij, kunnen we er wel over springen maar Geert heeft zijn bedenking, want het is toch breder dan dat hij zichzelf toe vertrouwd. Op de juiste plek spring ik er over en als er één schaap over de dam is.....

Ook dit bos heeft eigenlijk geen goed pad en via de bosrand komen we weer uit voor dezelfde beek. We moeten er weer met een flinke sprong over. Geert heb ik daarna geholpen met een lange tak om droog de overkant te halen. Opeens weten we weer waar we zijn en gaan we richting Annie Lensink. Maar of het deze middag in de lucht zit of juist onze overmoed is? We besluiten om nog een extra lusje te maken om zo langs een sloot kant bij de auto terug te komen. Hier aan gekomen heeft een vriendelijke dame bovenstaande foto gemaakt om dit heugelijke feit vast te leggen. Al met al hebben we een mooi rondje gelopen. We zijn gewoon onze neus achter na gelopen en hebben niet echt de vaste paden aangehouden. Dit levert vaak de mooiste routes op, maar zeker ook de mooiste verhalen.

Wim Brinkman

PS. Ik had net vanmiddag mijn nieuwe hardloopschoenen aangedaan, iets wat je nooit moet doen als je met Geert gaat lopen.

Sneeuwtraining Aalten-Bredevoort

De walkorenmolen 'Prins van Oranje' in Bredevoort

In Aalten begint het zaterdagavond te sneeuwen en wat doe je als de eerste sneeuw sinds lange tijd valt? Je trekt de hardloopschoenen aan en gaat op de zondagmorgen om 8.00 uur een eindje lopen. Het is net licht, het vriest een graad of vijf en de gevoelstemperatuur ligt nog wat lager. 

Het lopen valt niet mee, ik ben nog geen 100 meter op weg of ik zak al tot mijn enkels in de sneeuw. Dan maak ik er maar een mooie wandeling van. Via het Walfortbos en het boekenstadje Bredevoort loop ik terug naar de N318. Hier kan ik op het fietspad nog enkele kilometers goed hardlopen. Een prachtig begin van de dag.

Klik op de link voor een aantal foto's

fotoalbum

Boerderij Eskes aan de Walfortlaan

Wintertraining langs de Slinge in Groenlo

Zondagmorgen 7 februari 2021, 10 cm sneeuw, -5 graden en een snijdende wind maakten het een echt wintertraining. Met de juiste kleding aan was het weer geen belemmering, maar de diepe sneeuw was een uitdaging. Langs de Slinge is het altijd mooi, maar dit soort winterse beelden waren al weer lang geleden.

Andre Bleumink

Uit het leven van een hardloper (in het covid tijdperk)

Evelien (links) en Gerdy

In deze saai-eenvoudig-leven-tijden, waar mijn kids ‘s morgens standaard de vraag stellen: “Welke dag is het vandaag?” (omdat elke dag op elkaar lijkt, behalve in het weekend, want dan is er een gekookt ei bij het ontbijt), is het voor ieder mens best een uitdaging om het leven een beetje spannend en uitdagend te houden. Maar zeker ook voor hardlopers is het leven sinds maart 2020 aardig sober en kaal geworden. Menig Avajaan denkt vast nog wel eens aan de volle Ava kantine, waar t kopje koffie na de training altijd zooo lekker smaakte, of de gezellige ringkamp waar je met schurende konten je aan het omkleden was bij aanvang van de boekeldercross. Of dat prachtige Ava-Londonweekend met dat hilarische diner, zittend op die banken lekker dicht naast elkaar in die kelder…. Maar ook denkt menig lid van de a-groep vast nog wel aan die unmundig gezellige zomeravondloopjes met afterparty’s op de veranda of in de tuin (waar Erwin er overigens geen één van heeft gemist). 

Nee… sinds de zomer is het voor een Avajaan best flink incasseren geweest. Eerst leek het of het met het hele hardlopen gedaan was, want er werden (volgens wetenschappers) zoveel aerosolen uitgespuugd door hardlopende mensen (dat we haast als criminelen werden betiteld). Gelukkig ging dat fabeltje gauw de wereld uit (fieuw). Vervolgens mochten we op de zaterdagochtend alleen nog maar in een groep van maximaal 10 (in- of exclusief trainers bleef altijd de vraag en hing eigenlijk af van welke trainer er die dag was). Daarop volgend kwam de maatregel waarbij we alleen nog mochten rennen in een groepje van maximaal 4 personen. Dat is best lastig voor een gemiddelde sociale loper, want hoe deed je dat nu die app waar vijf personen in stonden? Allé…. Het bleek nog erger te worden, want 4 personen werd 2 personen. Kortom: er wordt op ons als sociale ava-hardlopers een aardig beroep gedaan op ons aanpassingsvermogen en zelfdiscipline… En tja… waar zou je nu nog voor trainen?? De virtuele loopjes leveren geen prijzen op, van de segmenten op strava heb ik al alle kroontjes al en Rotterdam zal ook wel weer uitgesteld worden (zegt onzen Luuk). Nee… deze Avajaan is redelijk doelloos haar kilometers aan het maken. Tot afgelopen dinsdag…

T is dinsdagmorgen en ik ontvang een appje van mijn lieve loopvriendinnetje Evelien: “21-1-21 halve marathon lopen, Heeeeellll rustig?.” Ik ben er even beduust van….Wat een mega idee om op 21 januari 2012 precies 21,1 kilometer te lopen. Ik app haar meteen terug: “Ja gaan we doen!”.  Ik klim meteen achter de computer om met afstandmeten.nl een mooie route te bepalen.

Vandaag om 16.20 uur was het zover. Beide waren we zo blij als jonge lammetjes die los worden gelaten in een wei in mei. Onderweg kwamen we prachtige vergezichten, zeeblauwe sloten, zingende vogels en unieke zandpaadjes tegen. Zelfs het industrieterrein van Varsseveld dat er anders zo grijs bij ligt,  straalde licht en warmte uit. Bij kilometer 20 zagen we onze ultiem fijne woonwijk Kobus in het zicht komen. En met een mega grote grijns op onze gezichten drukte we bij 21.1 kilometer onze garmin’s superblij en voldaan in. Wat is het toch heerlijk om eens een keer met een doel te mogen rennen… 

Gerdy Hoornenborg