Pieterpad 4e etappe: Zuidlaren-Rolde

De schaapskudde op het Balloërveld

Het Pieterpad is de bekendste lange-afstand wandelroute van Nederland. Het pad loopt van Pieterburen aan de Noord-Groningse Waddenkust naar de Sint-Pietersberg in Zuid Limburg en slingert daarbij door een groot aantal verschillende landschappen, afwisselende natuur en gebieden met een uiteenlopende cultuurhistorie. De bijna 500 kilometer van het Pieterpad gaan over de kleinste wegen en paden en is zoveel mogelijk onverhard. We proberen in een aantal jaren de 26 etappes van het Pieterpad te volbrengen.

4e etappe: Zuidlaren-Rolde - zaterdag 14 mei 2022 - 17.3 kilometer

Na een goede nachtrust en een heerlijk ontbijt beginnen we even na tienen aan onze vierde etappe. Ons startpunt Zuidlaren is een brinkdorp pur sang. Liefst zeven brinken tref je hier, open grasvelden met hoge eiken waar ze vroeger het vee verzamelden. De route start bij de grootste brink van Zuidlaren, die dan ook de ‘Grote Brink’ heet. Hier vindt elk jaar de grootste paardenmarkt van Europa plaats, met 150.000 bezoekers. Als we het dorp uit zijn, komen we over Dennenoord, het terrein van de voormalige Vereeniging tot Christelijke Verzorging van Krankzinnigen en Zenuwlijders in Nederland. Naast de karakteristieke paviljoens en een schitterende treurbeuk uit 1895, hangt er een serene rust. Eén van de (vele) leuke kanten van wandelen is dat de omgeving binnen een paar kilometer een complete metamorfose kan ondergaan. Na provinciale weg N34, de ‘Hunebed Highway’, wordt de route op slag dan ook veel mooier. Het hart van de etappe wordt gevormd door het Nationaal Landschap de Drentsche Aa. Samen met het Limburgse Heuvelland is dit gebied bestempeld tot ‘Mooiste landschap van Nederland’.

Het Pieterpad kruist het Schipborgse Diep via een lang smal bruggetje. Rondom het Schipborgse Diep is het oude esdorpenlandschap bewaard gebleven met Saksische boerderijen op brinken, akkers op bolle essen en lager gelegen beekdalen. Het beekje kronkelt schilderachtig door z’n brede beekdal, een landschap dat er nog altijd zo uitziet als een eeuw geleden. Af en toe zie je het smalle beekje glinsteren tussen de bloemrijke velden. Vaker is er alleen een vaag vermoeden dat het daar ergens in de verte stroomt, tussen het geel van de bloemen. De zandpaden langs het beekdal trakteren je voortdurend op doorkijkjes tussen oude eiken en berken op het lieflijke beekdal. Een uniek landschap waar het echt genieten is. Over smalle paadjes vervolgt de route door een dicht bos dat iets jungle-achtigs heeft.

Het beekdal van de Drentsche Aa is niet alleen mooi om te zien, het is ook een belangrijk reservaat met het best bewaarde esdorpenlandschap van West-Europa. Ook vind je hier de grootste concentratie prehistorische monumenten van Nederland: eeuwenoude grafheuvels, hunebedden en galgenbergen. Via een klaphekje betreden we de Gasterse Duinen. We zien hier golvende heidevelden, forse stuifduinen, schilderachtige vennetjes en eenzame dennen op heuveltoppen. In de middeleeuwen was het hier reuze druk, want de Gasterse Duinen lagen precies op de route van het handelsverkeer tussen Groningen en Coevorden, omdat je hier met paard en kar de rivier kon oversteken. Het razende verkeer zorgde ervoor dat het zand lekker kon stuiven. De eeuwenoude karrensporen zijn nog steeds herkenbaar als diepe geulen door het veld.

Na het pittoreske dorpje Gasteren, met horeca (pauzeplek) en rietgedekte boerderijen, wordt het nóg mooier op de grote stille heide van het Balloërveld. Was het hiervoor nog vrij druk met wandelaars en fietsers op deze zaterdag, hier komen we maar een enkele wandelaar tegen. De mulle zandpaden maken deze laatste kilometers tot een echte kuitenbijter. We hebben het geluk dat we zelfs de schaapherder met zijn kudde Drentse heideschapen tegenkomen. Langzaam komt de 15de eeuwse gotische kerk van Rolde in zicht aan de horizon, het lijkt wel een oud-Hollandse schilderij opstekend uit weilanden waar koeien rustig grazen. Voldaan wandelen we Rolde binnen, met op de achtergrond het geklepper van ooievaars in hun nest. De eerste 80 kilometer zitten er op, in het najaar hebben we het volgende weekend gepland.

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Pieterpad 3e etappe: Groningen-Zuidlaren

Een hunebed pal naast een 19e eeuwse boerderij

Het Pieterpad is de bekendste lange-afstand wandelroute van Nederland. Het pad loopt van Pieterburen aan de Noord-Groningse Waddenkust naar de Sint-Pietersberg in Zuid Limburg en slingert daarbij door een groot aantal verschillende landschappen, afwisselende natuur en gebieden met een uiteenlopende cultuurhistorie. De bijna 500 kilometer van het Pieterpad gaan over de kleinste wegen en paden en is zoveel mogelijk onverhard. We proberen in een aantal jaren de 26 etappes van het Pieterpad te volbrengen.

3e etappe: Groningen-Zuidlaren - vrijdag 13 mei 2022 - 21.5 kilometer

Even na de klok van 6.00 uur vertrekken we uit Aalten en zetten de auto op de Brink in Zuidlaren, het eindpunt van de 3^e etappe die ons te wachten staat. Enkele minuten later nemen we de bus naar het station in Groningen. Na een kop koffie in één van de mooiste stationshallen van Nederland beginnen we aan onze etappe.

Over de kronkelende dijk langs het Hoornsediep, dat een eindje verderop overgaat in het Noord-Willemskanaal verlaten we de stad Groningen. Prachtige oude vrachtschepen liggen rustig op het water, fanatieke roeiers zijn actief bezig. Doordat het water bijna evenwijdig loopt aan de A28, hoor je op de achtergrond het geruis van de auto’s. Prachtig zijn de verblijven aan de andere kant van het water waar een mevrouw met drie hondjes zich met een privé trekpontje naar de bewoonde wereld begeeft. Een groot ‘gasvlam-kunstwerk’ van Kurt W. Forster rijst op tussen de bomen.

We lopen in de richting van het Paterswoldsemeer. Ooit lag hier een zompig veenmoeras waarna turfwinning de contouren van het meer bepaalde, het wordt steeds stiller op het pad. Molen De Helper uit 1863, die de gelijknamige polder heeft drooggemalen, staat op de oostelijk oever. Het dijkje waar je overheen wandelt is schilderachtig en levert een oer Hollands plaatje op, een mooi moment om even een pauze te houden. Even verder vertelt een oud houten bord dat de Sint Pietersberg nog maar 447 kilometer ver is. We hebben mooie uitzichten over bloemrijke velden, knotwilgen langs slootjes en af en toe doemt in de verte een monumentale boerenhoeve op.

We wandelen Haren uit langs enorme villa’s en komen uit op prachtige zandwegen met mooie hoge bomen. Hier zie je de Hondsrug duidelijk enkele meters hoger liggen dan de zandweg, waarop je loopt. Bij Haren kruist de route het water en de snelweg en een groep ganzen vindt hier voedsel bij een grote plas water. Een paadje tussen de velden luistert naar de naam Tranendal, maar verdrietig wandelen is het hier beslist niet. Verderop duik je de bossen weer in. De route slingert over zandwegen verder tot de brug over de spoorlijn. Deze vakwerkbrug biedt een mooi zicht op het rangeerterrein ernaast. Treinen en goederenwagons staan er geduldig te wachten.

Voorbij de Zuidlaarderweg worden de zandwegen breder en bij het natuurvriendenhuis De Hondsrug trekken we het Noordlaarderbos in. Je wandelt hier op de flank van het beekdal van de Drentse Aa. In een klein kunstatelier houden we pauze. We zijn inmiddels de provinciegrens over en lopen Drenthe- en het dorpje Midlaren in. Een oud metalen bordje leidt ons via een paadje en tussen heggen door naar de grafkamers van meer dan vijfduizend jaar oud. Dit hunebed staat pal naast een 19e eeuwse boerderij. De weg leidt ons verder tussen glooiende en erg droge akkers door naar Zuidlaren, een dorp met zeven brinken. Via de Kerkbrink eindigt de etappe op de Brink waar al acht eeuwen een jaarlijkse paardenmarkt wordt gehouden. Van hieruit is het nog geen 3 minuten rijden naar ons Bed and Breakfast waar we de nacht zullen doorbrengen.

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Het Bed and Breakfast