Foto's van de Spelderholtloop in Beekbergen

De start van de wedstrijd, met geheel links AVA'70 lid Gerrit Dijkslag

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

Uitslagen van de Spelderholtloop in Beekbergen

Gerrit Dijkslag

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Meer foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief, volgen zo snel mogelijk.

De laatste Steamtrail in Dieren

De stoomtrein

Normaal ben ik best snel met het schrijven van een verslag over een evenement waar ik aan meegedaan heb. Deze keer duurde het wat langer om wat uit de pen te krijgen. Het voelde een beetje dubbel namelijk. De Steamtrail werd afgelopen 12 oktober voor de laatste keer georganiseerd door onze vrienden van Viking Adventure Sports. Volgens de website om de volgende reden: “Natuurmonumenten gaat de regels verscherpen en vanaf volgend jaar (2025) zijn het aantal deelnemers en de routes dusdanig beperkt dat wij helaas moeten stoppen.” Dat is eigenlijk te triest voor woorden, maar ik ben bang dat het voor veel meer trailruns in de toekomst het geval zal zijn.

Natuurorganisaties in het algemeen stellen steeds meer eisen en beperkingen, maar Natuurmonumenten in het bijzonder gooit de deur gewoon dicht voor evenementen. Daarbij maakt het geen verschil of het een NK wielrennen is (die dit jaar al bijna niet meer over de Posbank mocht rijden) of een trailrun met slechts een paar honderd deelnemers. Georganiseerde evenementen in de natuur lijken massaal het onderspit te gaan delven in de komende jaren. Een slechte zaak? Vanuit de natuur gezien misschien niet, maar ik zie wel een aantal organisaties die jarenlang met hart en ziel evenementen organiseerden kopje onder gaan. Dat is erg jammer.

Maar goed, terug naar de Steamtrail. In het verleden deden vaak hele groepen van onze club mee en had het ritje in de stoomtrein naar de start altijd een hoog schoolreisjes gehalte. Omdat het de laatste keer was hadden zich in totaal maar liefst 600 deelnemers ingeschreven voor 15, 25, 35 0f 45 kilometer genieten. Volle bak in de trein dus! Deze keer was het iets later in het jaar dan in vorige edities, maar het zou mooi weer worden. Al lopend van de parkeerplaats bij het station naar de start/finish vond ik het echter helemaal nog niet zo warm. In het sporthalletje waar iedereen zich verzamelde werd het dan ook al snel gezellig druk, niemand wilde naar buiten. Altijd gezellig even bijkletsen met bekenden, maar op een gegeven moment moesten we er toch uit. De trein wacht niet….

Aangekomen bij het station stond de stoomtrein al te wachten, een rookpluimpje uit de schoorsteen en gesis van stoom. Prachtig gezicht, maar ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor die ook verboden wordt wegens de uitstoot… We zochten een plekje in de mooie antieke restauratie wagon. Gelukkig konden we nog aanschuiven bij wat andere trailers. Je kon wel merken dat de trein buiten gestaan had, de condens op de ramen maakte het naar buiten kijken onmogelijk en al je op de houten bankjes ging zitten trok de kou onmiddellijk op naar je billen. Ik was blij dat ik een windjack aangedaan had, het kippenvel stond op mijn armen. Ook de voeten begonnen meteen koud te worden. Vroeger hadden ze blijkbaar geen klimaatregeling aan boord…

In de wagons was het al gauw een lawaai van jewelste. Er waren niet eens zitplaatsen genoeg voor iedereen, dus iedereen stond op een tegen elkaar aan. De stemming zat er meteen goed in en het gaf ook meteen wat warmte. Na een half uurtje stomen waren we eindelijk bij het eerste station, aangezien er bij ieder overgang iemand uit moest stappen om met een vlag het verkeer tegen te houden. Met de fiets ben je bijna sneller. Angelique en ik liepen de 45 km en mochten hier uitstappen met alle 15 en 45 km lopers. De 25 en 35 km lopers mochten nog wat langer genieten van hun treinkaartje en stapten pas bij het volgende station uit.

Door de koude voeten en billen bleek iedereen hetzelfde probleem te hebben na het uitstappen…. In de eerste kilometer was iedereen wel ongeveer het bos in geweest om te plassen en kon het lopen beginnen. Ik had het gevoel dat de halve trein leeggelopen was en het eerste stuk van de 45 km liep gelijk op met de 15 km. Het was best druk in het bos, maar aangezien we eerst vooral op grotere zandpaden liepen was dat geen enkel probleem. Er was ruimte genoeg voor iedereen en de meute werd al snel uiteen getrokken. Na een aantal kilometers sloegen de 45 km lopers af en werd het een stuk rustiger om ons heen.

We liepen eerst richting het noorden, tot bij de eerste verzorgingspost van de 25 en 35 km. de route van de 15 en de 25 kilometer was uitgepijld, maar de routes van de 35 en 45 waren op GPX. In de praktijk bleek dat we steeds weer lopers tegenkwamen of weer een stukje meeliepen op het parcours. We moesten wel de route zelf goed in de gaten houden om dan niet per ongeluk met de ‘verkeerde’ lopers mee te gaan als we weer een extra lusje moesten maken. Slim gedaan en ook leuk dat je steeds andere mensen ziet.

De eerste 30 km liep eigenlijk redelijk probleemloos op een kleine koprol na. Al die jaren judo vroeger bleken nog steeds goed van pas te komen en ik kwam er gelukkig schadevrij van af. Het terrein was niet heel zwaar en het viel me op dat we wel heel veel op de wat grotere paden bleven. Dat is niet zoals ik organisator Peter ken, maar ik vermoedde al dat hij niet anders mocht. Na afloop vroeg ik hem er naar en hij vertelde met een diepe zucht dat hij maar liefst 10 concept versies van de routes had opgestuurd naar Natuurmonumenten voor het goedgekeurd werd. Heel veel mooie paden en singletracks werden acuut afgekeurd, geen discussie mogelijk. Erg jammer, ook voor een organisator. Maar ondanks dat blijft de Veluwe natuurlijk een geweldig mooi gebied en we vermaakten ons prima.

De posten onderweg hadden een ruime keuze aan lekkers om te eten en te drinken en we namen dan ook ruim de tijd. Ook de crew van de verzorgingsposten was altijd in voor een praatje en wat aanmoediging. Top team, complimenten daarvoor! De keuze voor taai taai op de tafels was vast een knipoog van organisator Peter Taai, maar ik ben er gek op. Ook de pepernoten en tumtummetjes smaakten me prima en zorgden voor de nodige energie. Die energie hadden we keihard nodig want in de laatste 15 kilometer zaten de meeste hoogtemeters. De route pikte zo ongeveer iedere top in de Veluwezoom mee en was daarmee dan meteen ook het mooiste gedeelte van de hele route.

Angelique begon de kilometers wel te voelen en zeker de stukken omhoog kostten wat meer moeite. Ik had op zich wel een goede dag, maar klimmen is ook niet mijn sterkste kant, dus deden we het rustig aan en zakten zo zoetjes naar achteren in het klassement. Ondertussen kwam ook het groepje vrienden van de Zandlopers ons steeds achterop lopen. Gezellig beetje bijkletsen en samen de strijd aan gaan op het laatste stuk. Trailrunning schept een band en hoe langer het parcours, hoe hechter de band.

De laatste twee kilometer leken heel simpel en we begonnen te ontspannen met de finish bijna in zicht. Grote fout natuurlijk, het enige hobbeltje in de zandweg wat er te vinden was zorgde alsnog voor een PBS (platte bek smak). Beetje bloed aan de knie, maar de schade was vooral aan mijn ego… Net voor we het finishterrein opdraaiden veegde ik nog snel even het bloed een beetje weg. Voordat je het weet hebben de EHBO’ers je gespot en die zien dan de kans schoon om eindelijk hun kunsten tentoon te spreiden. Dan kom je niet meer weg zonder op zijn minst een gaasverband en een hydrofiele zwachtel, terwijl er niets aan de hand is.

Over de finish werden we warm onthaald door Peter Taai en zijn ploeg. Het evenement was prima verlopen en wij en de Zandlopers waren ongeveer de hekkensluiters. De hele sporthal die stampvol was bij de start was zo goed als uitgestorven. Gelukkig was er nog genoeg lekkers over en kon ik, na me omgekleed te hebben, een heerlijk broodje knakworst naar binnen schuiven. Daar knapte ik lekker van op. Nadat Angelique ook gedoucht en wel weer opdook en we uitgekletst waren was het ook wel klaar. Het was weer een prachtige dag buitenspelen, maar het idee dat dit evenement niet meer weer komt zorgde toch voor een wat weemoedig gevoel op de terugreis.

Andre Bleumink

Verslag van de Steamtrail in Dieren

Eric voor de stoomtrein

Afgelopen zaterdag, Steamtrail dag! 

Dit evenement georganiseerd door Viking outdoor met als boegbeeld Peter Taai, en gesteund door een team van geweldige en enthousiaste vrijwilligers heb ik nu zelf ook eindelijk kunnen lopen. Na een aantal jaren van niet kunnen meedoen ivm andere evenementen, afspraken en blessure-gedoe had ik me opgegeven voor een “veilige” 15km. 

Maarrrrrr, Eric zou Eric niet zijn als dat verstandige en veilige (je moet je reputatie tenslotte wel hoog houden….) twee weken voor de start niet overboord zou worden gegooid en ik toch maar een mailtje naar de organisatie heb gestuurd of ik nog kon switchen naar de 25km. Dit was geen enkel probleem, dus zaterdagochtend om 8:15 uur in de auto op weg naar Dieren om dit evenement te gaan ervaren. 

De ontvangst was zoals gewend bij deze organisatie weer enthousiast en goed georganiseerd. Klokslag 10:00 uur zou de trein vertrekken en iedereen ging ruim op tijd richting de stoomtrein van de “Veluwsche Stoomtrein Maatschappij” om daar nog de nodige foto’s te maken van deze indrukwekkende locomotief. Nadat iedereen een plekje in de rijtuigen had gevonden ging het op weg. Van het geluid van de loc kreeg je binnen niet veel mee door het kletsen van de passagiers, iedereen kletst met elkaar ook al heb je elkaar nog nooit gezien. Heerlijk ongedwongen zoals het er bij trailruns  eigenlijk altijd wel aan toe gaat. Ook was ik door een paar mede lopers weer gespot op de foto op de bus van de organisatie.

Na 25 minuten was het de beurt aan de lopers van de 15 kilometer om de trein te verlaten en hun weg terug naar Dieren aan te gaan vangen. Na nog eens 25 minuten mochten de lopers van de 25 en 35 km de trein in Beekbergen verlaten om na de toespraak van Peter op weg te gaan. 

Na een onontkoombaar stukje asfalt mochten  we het bos in. Opvallend was dat tot een kilometer of 10 het deelnemersveld nog redelijk bij elkaar bleef. Daarna werden er door de diverse groepjes een eet/drink/plas pauze ingelast of foto momenten gepakt. Er was ook genoeg te zien onderweg. De hei was prachtig van kleur, mooie doorkijkjes tussen de bomen en zelfs een schaapskudde waar je tussendoor liep. Het landschap wisselde continu af en het ging over van asfalt paadjes naar mul zand, bosgrond, keien paden en (zand)heuvels. Wat wel opviel was dat je soms het idee had dat het al herfst was doordat de bomen al hun blad laten vallen door de droogte. Dit alles onder een (in het begin heerlijk, maar later “bolleheite”) warme zon. 

Uiteraard was ik weer iets te voortvarend van start gegaan. Maar ja, het gaat zo lekker….  En rond de 14km begon de twijfel toe te slaan of ik wel de goede keus had gemaakt voor de 25km. Mijn benen wilden voor geen meter meer, maar toen iemand mij inhaalde en zei dat het “vals plat” wel lang aanhield kwam het besef dat het waarschijnlijk daar aan lag. Dus onderweg een paar keer rustig gewandeld en genoten van de omgeving. En na bij de verzorgingspost even rustig de tijd te hebben genomen ging het een stuk beter. Tot kort voor de finish mijn hamstrings en kuiten het eigenlijk wel mooi geweest vonden en ik zelfs 500 meter voor de finish nog even moest wandelen om kramp te voorkomen. 

Na de finish werd je ontvangen door een ehbo’er met een gigantische koe-bel en Peter die de lopers feliciteerde met een high five en compliment met je prestatie. Daarna nog even gerelaxed in het gras naast de finish met een Radler en weer moe maar voldaan terug naar de achterhoek. Moet wel zeggen dat ik erg blij was met de cruise control in de auto en kramp dreigde elke keer als ik de koppeling in moest trappen. Al met al weer een vinkje bij een trail die nog op de verlanglijst stond en weer een stap dichterbij de Taunus Trail in januari. (bron)

Eric Hoogerbrug

Verslag van de Viking Steam Trail in Dieren - deel 2

Bij de Carolinahoeve kochten we een ijsje

Stoom, zon en zweten 

Stoom, zon en zweten, dat zijn toch niet direct termen die je associeert met Vikingen. Het was denk ik ook niet helemaal de bedoeling van Viking Adventure Sports om zo’n tropische run te organiseren als afgelopen zondag. Het was in de basis een geweldig idee: de stoomtrein van de Veluwse Stoomtrein Maatschappij afhuren en deze vol met traillopers vanuit Dieren laten vertrekken. Onderweg stop je een keer om de kortere afstanden (10/15 km) er uit te laten in Eerbeek en de langere afstanden (25/42 km) mogen er in Beekbergen uit. Voor alle afstanden gold dat ze via een toeristische route weer terug naar Dieren mochten lopen. Lekker ontspannen, geen uitslagen, geen tijdsregistratie, gewoon lekker een middagje buitenspelen. Henrie en ik deden weer eens de lange afstand, hoewel de laatste ervaringen op de Veluwe me nog vers in het geheugen stonden. De weersvoorspellingen waren met een temperatuur van boven de 30 graden niet optimaal… Rustig aan doen en het tempo aanpassen aan de omstandigheden was het devies. Bovendien hadden we gezien dat er naast de reguliere posten ook nog wat horeca gelegenheden aan de route lagen. De portemonnee ging mee in de rugzak voor een colaatje of een ijsje onderweg. 

Een hele groep clubgenoten en andere loopvrienden deden ook mee aan de kortere afstanden, het was dan ook heel gezellig op het start-/finishterrein. In de stoomtrein leek het wel een schoolreisje qua lawaai en of het toeval was of niet, maar wij bezetten met ons clubje zo’n beetje de hele restauratiecoupé. Helaas bleef de bar dicht tijdens de reis. Het was in ieder geval een hele belevenis om met het boemeltje naar de start te gaan, de stemming steeg net zo hard als de temperatuur. Nadat in Eerbeek de lopers voor de korte afstanden gelost waren werd het rustig in de trein. In Beekbergen mochten we zelf uitstappen. De temperatuur was inmiddels al boven de 25 graden… Na een stukje gezamenlijk lopen tot de oversteek van de grote weg mochten we echt van start, het bos in. In een rustig dribbeltje begonnen we aan onze marathonafstand, geheel op GPS. Deze keer geen lintjes of bordjes, maar zelf de weg zoeken. 

In het bos was het best lekker en nadat Henrie door wat opstartproblemen was begonnen we in een fijn ritme te komen. Op de vlaktes brandde de zon genadeloos en dat zou alleen maar erger worden. Niet overdrijven in het begin was dan ook het devies. De eerste post op bijna acht kilometer had alleen water, maar ik had nog bijna niets gedronken. Ik liep al wel vanaf het begin met waterkoeling: door een lekje in mijn waterzak werd mijn rug continu nat gehouden. Best lekker met dit weer, maar wel even in de gaten houden hoeveel ik dan in mijn bidons overhield. De heide was prachtig paars en het was gewoon een genot om naar te kijken. Maar toch verlangde ik bij ieder heideveldje weer naar het bos en de schaduw. En ik was niet de enige. Al heel vroeg in de wedstrijd zag ik links en rechts al mensen wandelen om even de temperatuur te laten dalen of even wat water over het hoofd te gieten. Heel verstandig. Ons eigen hitteplan trad in werking bij de eerste de beste ijsverkoper langs de route. Het eerste ijsje van de dag was een feit. 

De tweede verzorgingspost was bij de beroemde Brandtoren. Midden in een grote open vlakte. Het was ook meteen de splitsing tussen de 25 km en de 42. Hier namen we iets meer tijd om even te koelen en te drinken. Veel lopers besloten hier ook dat ze hun marathon gingen inkorten vanwege de hitte. Wij hadden het heet, maar voor ons gevoel hadden we het nog goed onder controle en besloten in een rustig ultrashuffletje de hele wedstrijd uit te lopen. Het was immers ook niet heel ver meer naar de Posbank. En daar was niet alleen een waterpost, maar ook horeca. Maar eerst nog maar zorgen dat we de vlakte zouden overleven. Eindelijk kwamen we het bos weer in. Even bijkomen in de schaduw. Het meest loopbare stuk hadden we inmiddels gehad en nu begonnen we in ons favoriete deel te komen. Heuvel na heuvel, mooie afdalingen en klimmen met heel veel wortels. Heuvelop rennen was niet te doen zonder uit elkaar te ploffen van de warmte, naar beneden ging nog wel. Maar je voelde wel dat de hitte langzaam maar zeker alle reserves weggevreten had. Het werd steeds meer een strijd tegen de elementen. 

Bij de Posbank was het een drukte van belang met toeristen die de paarse heide kwamen bewonderen, hordes fietsers en andere dagjesmensen. We kochten een flesje koude frisdrank en maakten uitgebreid gebruik van het ‘hondekraantje’ om water over ons heen te gieten en de bidons te vullen. Even goed koelen, heerlijk. De mensen keken ons lopers wel een beetje vreemd aan, geen idee waarom… Waar we het stuk rondom de Posbank bijna struikelden over de dagjesmensen, werd het daarna weer snel eenzamer in het bos. Op een enkele medeloper voor of achter ons na zag je bijna niemand meer. Het struikelen ging nu voornamelijk over de boomwortels. Ook omgevallen bomen en dergelijke zorgden voor de nodige afleiding. De klimmetjes zogen inmiddels de laatste energie uit mijn benen, maar we schoten nog goed op. 

Bij de Carolinahoeve kochten we maar weer een ijsje en een koude cola. De hondebak gebruikten we ook hier om water over ons heen te gieten. Als je maar doet alsof het normaal is vraagt niemand waar je mee bezig bent. Nog even een praatje met de laatste verzorgingspost en wat snaaien en op naar de finish. Nog maar een uurtje doorbikkelen of zo… Het nadeel van het feit dat we in dit gebied meer wedstrijden en trainingen gedaan hebben was dat we de weg wisten. Op onze gps konden we heel goed zien dat we allerlei lusjes liepen om aan de 42 km te komen. Meerdere keren wezen we elkaar op een afslag die vrijwel rechtstreeks naar de finish liep, maar we bleven eigenwijs vasthouden aan de route. Dat moest ook wel want Henrie zou bij het finishen de honderdste (ultra/trail)marathon bij kunnen schrijven. Afsnijden was dan ook geen optie. 

Ik zat er inmiddels aardig doorheen door de zon en had al een tijdje een weeiig gevoel in mijn buik. Teveel water drinken is ook niet handig, dan krijg je een klotsbuik. Als het tempo te hoog werd kreeg ik het gevoel dat ik even over moest geven. Maar als het tempo dan weer even zakte ging het wel weer. Dan maar rustig aan. Samen hobbelden we rustig de laatste kilometers naar de finish. Daar werden we hartelijk ontvangen door de organisatie en een handjevol lopers die er nog waren. Maar ze zouden blijven wachten tot iedereen binnen was. Wij gingen eerst maar eens rustig zitten bijkomen in de kleedkamer, lekker in de schaduw. Het feit dat uit de douche alleen nog maar lauw water kwam zagen we deze keer zelfs als pluspunt. 

Het was een prachtig parours met een goede organisatie, echt een wedstrijd naar mijn hart. Gelukkig is het evenement niet afgelast vanwege de warmte, dan hadden we toch maar weer een geweldig avontuur gemist.De temperatuur heeft niemand in de hand, daar moet je gewoon verstandig mee omgaan. En dat deed iedereen die ik zag onderweg ook. Een aantal mensen besloot niet te starten en ook een flink aantal stapte uit of kortte de route in. Heel verstandig, luisteren naar je lichaam. 

Andre Bleumink

Foto's van de Midzomeravondrun in Beekbergen

Gerrit Dijkslag, 2e van rechts loopt de 5 kilometer in 18,22 minuten (5e plaats)

Op een Midzomeravond is het natuurlijk als loper heerlijk vertoeven. Een prachtige natuur en een heuvelachtige, maar zeer zeker een goed geasfalteerde route. Gisteravond kon men in Beekbergen aan een 5 of 15 kilometer wedstrijd deelnemen. 

uitslagen

site organisatie

Dijkslag houdt goed gevoel over aan de Midzomeravondrun

Klik op de links voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

allerlei

5 kilometer

15 kilometer - deel 1

15 kilometer - deel 2

Foto's van de 9e Nomen Race in Beekbergen

Deelneemsters aan de 9e Nomen Race in Beekbergen

Onder ideale weersomstandigheden is er afgelopen zondag in de bosrijke omgeving van Vakantiecentrum de Hertenhorst in Beekbergen een vrouwen prestatieloop over 5 en 10 kilometer gelopen.

Klik op de link voor de foto's van Mischa Visser

fotoalbum

uitslagen

site organisatie