 |
| Dirk-Jan Robbe in actie op de 5 kilometer |
Klik op de links voor de uitslagen
zaterdag 29 februari 2020
vrijdag 28 februari 2020
Uitslagen van de 1e wedstrijd van de Baancompetitie in Aalten
 |
| De deelnemers aan de Coopertest |
De uitslagen: 1.Bjorn Rossel 3.330 meter, 2.Twan Meinen 3.225 meter, 3.Sven Meinen 3.200 meter, 4.Stef Grootenhuis 3.200 meter, 5.Jerrel Balke 3.130 meter, 6.Björn Neerhof 3.020 meter, 7.Joppe Roos 3.010 meter, 8.Rinke ter Haar 2.925 meter, 9.Lars Meinen 2.420 meter, 10.Twan Schreurs 2.380 meter
dinsdag 25 februari 2020
Alles aan de kant voor Rotterdam…
 |
| De Zwanenbroekweg in je eentje…puur op karakter |
Wim Brinkman en Geert Wevers hebben een mooie groep gemobiliseerd. De dubbeldekker voor Rotterdam is inmiddels gereserveerd. Tot de nok toe vol. Vele meters worden gemaakt. De ambitieuze groep wordt bijgestaan door Mark te Brake. Mark heeft al 2 avonden college gegeven aan de atleten: bouw rustig op, denk aan je voeding, op tied noar bedde, luister naar je lijf. Mark geeft goede adviezen, zo nu en dan gesouffleerd door vader Jan. Op het populaire weblog van neef Geert komt het ene naar het andere artikel voorbij over marathon-achtige zaken. Ina van Geert heeft al aangegeven dat ze terugsnakt naar die mooie tijd dat Geert nog plaatjes voor het plekbook verzamelde van oud Aalten. Toen was ie tenminste nog eens thuis, gezellig samen plaatjes plekken.
Wim en Geert hebben een trainingsschema opgesteld dat er niet om liegt. De 50 km in de week moeten zeker gemaakt worden. Een paar pittige wedstrijden zijn opgenomen in het schema, voor de snelheid. Een goede voorbereiding is alles. Agenda’s leeg maken, sociale contacten op een laag pitje zetten en rennen!
Nu heb ik zelf ook een schema gemaakt. Met een half oog heb ik naar het schema van Wim gekeken, en met de andere helft heb ik een eigen schema in mekaar geplakt en geknipt. Want ik wil natuurlijk ook meedoen! Ik ben zelf ook van ’70, net als AVA, dus nog net voor m’n 50e mijn eerste marathon. Samen, in het jubileumjaar. Mooi toch. Het riekt enigszins naar midlife crisis, maar dat is het niet. Het valt niet altijd mee om tijd te vinden om te trainen, rekening houdende met een gezin met 5 jongens en eigen zaak en zo. Dit jaar gaat het lukken, maar dan wel met een eigen schema, zodat ik wat flexibel ben. Gelukkig mag ik me rijk prijzen met mijn lieve trouwe hardloopmaatje Gerdy. Ook zij doet Rotterdam, maar moet ook passen en meten met de tijd. Concreet betekent dit dus dan we de vroege zondagochtend pakken. Elke zondag gaat om 06.30 uur de wekker, om 7.00 uur te starten met een lange duurloop. Weer of geen weer. We zijn dan om 9.00 – 9.30 uur weer thuis en hebben de hele dag nog voor ons.
Nu heb ik in mijn schema ook ruimte gereserveerd om 3 uur te rennen. Een noodzakelijk onderdeel in een marathonschema. Hiervoor heb ik een vrije middag gepland. Vanmorgen kwam ik er weer achter dat alleen zo lang te lopen toch niet meevalt. Mien meutjen was aan het skiën, dus ik moest de 25 km die op het schema stond alleen wegtikken. Ik heb zo’n 2,5 uur gezwoegd over Zwanenbroekweg, Wooldseweg, over Hijinkhoekweg. Eindeloos. Eenzaam en alleen. Ik ben naar Winterswijk gerend om zo wat afwisseling te zoeken. Mijn lief heeft me weer op gehaald. Geen droge draad meer aan het lijf. Koud en stijf. Ik was best wel zielig.
Die 3 uur rennen ga ik dus alleen niet redden! Vandaar mijn noodkreet: wie loopt er mee? Ik heb de vrijdagmiddag 20 maart gepland. Nu weet ik dat zaterdag de 21e ook een mooi evenement plaatsvindt: Tour d’AVA. Een etappe-koers van zo’n 50 km langs mooie plekken rondom Aalten. Met 5 voetballende jongens is de zaterdag echter niet echt een geschikte hardloopdag voor mij. Dus ik moet een andere dag aan de bak. Vrijdag dus. Hopelijk zijn er hardloop-vrienden die mee willen, anders red ik het niet! Ik vertrek om 13.00 uur van huis. Om ongeveer 16.00 uur zijn we weer terug. Er staat dan een köpken koffie klaar, met een verantwoord broodje. De route gaat rondom Aalten, ik heb een aantal stukken opgenomen waar een ieder z’n beoogde marathontempo kan trainen. We wachten mekaar weer op en gaan samen weer verder. Samen uit, samen thuis. Dus als je mee wilt:
· 3 uur loop, op vrijdagmiddag 20 maart, van 13.00 – 16.00 uur
· Start Stationsstraat 37-2 Aalten
· Als je mee wilt, doe dan even een mailtje naar info@rinketerhaararchitectuur.nl. Of een appje: 06 12939680.
Een gedeelte meelopen kan natuurlijk ook! Hopelijk krijgen we een mooi groepje bij elkaar. Nog een keer alleen de Zwanenbroekweg trek ik niet!
Sportieve groet, Rinke ter Haar
zondag 23 februari 2020
AVA'70 scoort bij NK indoor in Apeldoorn
 |
| Rudi Meinen, een fraaie bronzen medaille en prolongatie van de titel: Snelste Voorzitter van Nederland! (foto Roxanne Meinen) |
Op zaterdag 22 en zondag 23 februari jl. was het Omnisportcentrum in
Apeldoorn het mekka van het NK Indoor. De individuele onderdelen stonden op het
programma voor Senioren en de Masters. Onder de vele atleten ook 3
AVA`70-leden, die bijzonder gretig waren om een goede prestatie aan de dag te
leggen.
Patrick Ikink kwam uit in de Klasse Masters 50 op het onderdeel 400
meter. De fanatieke Barloër heeft feitelijk
voorkeur voor de echte korte sprintafstanden, maar besloot dit keer voor het
avontuur op de wat langere afstand. Patrick liep een uitstekende wedstrijd, die
erg spannend bleef tot op de meet. Met een tijd van 1.00,58 scoorde hij een 6e
eindtijd. Het veld lag bijzonder kort bij elkaar, want Patrick kwam slechts een
seconde te kort voor de bronzen medaille.
Rudi Meinen kwam op dezelfde afstand uit, maar dan in de Klasse Masters
40. De trotse preses had in de voorbereiding vooral hinder van overmatige
spanning op de spieren. Eenmaal uit de startblokken, gooide Rudi alle remmen
los en positioneerde hij zich al snel in een kansrijke positie. Meinen gooide
er nog een ferme eindsprint uit en finishte op een geweldige 3e plek
met een tijd van 55,09 seconden. Een fraaie bronzen medaille en prolongatie van
de titel: Snelste Voorzitter van Nederland! Hoe mooi is dat….
Meerkampster Marijke Esselink had zich ingeschreven voor 3 onderdelen,
namelijk het verspringen, kogelstoten en de 60 meter horden. Met name op het
laatste onderdeel, leverde ze een uitstekende prestatie en scoorde de 4e
eindtijd. Ook bij het kogelstoten en verspringen liet de talentvolle atlete
zien, dat ze tot de top van Nederland gerekend mag worden. Trainer Honza
Valenta toonde zich na afloop van het NK Indoor dan ook zeer tevreden.
“De trainingen verlopen precies volgens plan en Marijke heeft de
afgelopen winter maar liefst 5 prachtige persoonlijke records gehaald. Komende
zomer zou ze best de limit voor de Olympische Spelen kunnen halen. Wordt het
niet Tokyo, dan zal ze zich volledig gaan richten op het EK Atletiek in Parijs,
eind augustus.” Kortom, tevreden gezichten bij het AVA`70-trio, dat goede prestaties heeft
neergezet en zich in Apeldoorn van de beste kant heeft laten zien…..
Column: Erwin’s zin en onzin - deel 216
 |
| Luuk ligt uitgeput op de bank bij de familie Wevers, zijn voetjes houdt hij vlak voor de gloednieuwe en behaaglijk warme kachel |
Luuk ligt uitgeput op de bank
bij de familie Wevers. Zijn voetjes houdt hij vlak voor de gloednieuwe en
behaaglijk warme kachel. Het is dezelfde kachel die de man des huizes – Geert –
laatst zo schaamteloos aanprees op dit blog. Ongetwijfeld heeft Geert een fikse
korting gekregen op dit pronkstuk. Zal ik de sponsor nog even noemen? De Heide
Smid! De Heide Smid! De Heide Smid! Misschien kan ik dan ook wat moois krijgen,
ter vervanging van die koolmonoxidevergiftiging-uitlokkende gaskachel. Dit
terzijde.
Terug naar Luuk. Hij is keihard in training voor de Rotterdam Marathon. Geen vet meer op zijn botten, de jukbeenderen duidelijk zichtbaar en fitter dan ooit. Als die paniekzaaierij om die nepgriep niet tot de Havenstad doordringt, kan hij op 5 april wel eens een prachtige prestatie gaan neerzetten op de klassieke afstand. Luuk doet zich altijd voor als de praatjesmakende flierefluiter die het allemaal niet zo nauw neemt, maar neem van mij aan; hij is nu al poepie zenuwachtig. Bij ieder pijntje spoedt hij zich naar fysiobroertje Mark en anders vraagt hij papa Jan wel of die nog een paar pillen achterover kan drukken. Hij laat niets aan het toeval over. Looptalent heeft hij voldoende, dus een tijd van 3.15 uur zit in het vat, wellicht nog wel sneller. Ik wil er natuurlijk geen druk op leggen…..
Ik heb er laatst zelfs over gedroomd. Ik sta midden op de Coolsingel bier te tanken met Bartje Wesselink, fysiobroertje Mark en nog wat gespuis. Het is bloedheet en de stemming is opperbest. De hoempapamuziek dwingt ons tot het maken van een dansje. Voordat we er erg in hebben komt Luuk er al aan. 2.51 uur staat er op de klok met nog zo’n zestig meter te gaan, een tijd dik onder de 3 uur. wauw! Als hij ons ziet, is het lopen echter gedaan. Zonder aarzeling bestelt hij, met het schuim op zijn bek en het bloed uit zijn tepels, een biertje. Hij is met geen stok naar de finish te slaan. Bartje moet er met zijn kenmerkende lach keihard om gieren, maar fysiobroertje Mark en ik kunnen schreeuwen en lullen wat we willen, maar hij loopt geen meter meer. De klok tikt door. Luuk danst er lustig op los en wenkt de ober voor nog een pilsje. Tot overmaat van ramp komt prins carnaval Björn Demkes ook nog bij ons staan. Hij is al lang gefinisht, in 2.25 of iets dergelijks. Hij spoort Luuk aan om nog meer te drinken. Voorop in de polonaise ziet Luuk zijn sub 3-uurtijd langzaam wegtikken. Als vader Jan de Coolsingel opdraait om ook een tijd onder de 3 uur neer te zetten, komt bij Luuk het besef. Met een klap klettert zijn glas bier op het asfalt. Als een optrekkende Tesla schiet hij naar de finish en wint met een duimbreedte voorsprong de sprint van zijn vader. 2.57 en een beetje.
Zwetend word ik wakker.
zaterdag 22 februari 2020
Prachtige prestaties Rudi Meinen en Patrick Ikink op NK in Apeldoorn
 |
| Rudi Meinen (links) en Patrick Ikink met Churandy Martina
AVA'70 lid Rudi Meinen heeft een bronzen medaille gehaald op de Nederlandse Kampioenschappen Indoor in Apeldoorn. Bij de Mannen 40 liep hij naar een prachtige tijd van 55.09 seconden.
Patrick Ikink kwam op dezelfde afstand, na twee jaar afwezigheid, bij de Mannen 50 in een tijd van 60.58 seconden als zesde over de finish. Hiermee was hij slechts 1 seconde verwijderd van het podium.
Voor volgend jaar hebben ze Churandy Martina uitgedaagd voor de 400 meter!
|
400 meter Mannen M40
400 meter Mannen M50
Mooie 2e plaats voor Tom Wevers bij Night Trail in Doorn
 |
| De prijsuitreiking op het bordes, in de gele trui Tom
Op zaterdag 22 februari organiseerde de Utrechtse Trail en Running Club een Day & Night Trail. Een uniek trailevenement op de Utrechtse Heuvelrug, met zowel overdag als ‘s avonds een trail. Tussen de Day- en Night Trail was er een compleet trail-verwenpakket, met een trailbuffet en diverse sprekers waren aanwezig in het trailcafé.
Overdag waren er twee verschillende afstanden over het terrein van Landgoed Zonheuvel en omliggende landgoederen op de Utrechtse Heuvelrug. ‘s Avonds was er een 7 kilometer Night Trail over hetzelfde landgoed. De routes waren voor ruim 99% onverhard en geheel aangegeven met (reflecterende) pijlen en lintjes. AVA'70 lid Tom Wevers liep naar een mooie 2e plaats op de Night Trail.
Klik op de link voor de uitslagen van de 7 kilometer |
vrijdag 21 februari 2020
Drie gele hesjes en één zwarte ridder trekken ten strijde
 | ||
| Gerjo, Theo, Geert en Wim
Bij het lezen van deze kop
verwacht je toch minstens één of ander spannend verhaal, maar hoe anders kan
het zijn? Ik neem u mee naar een doodgewone vrijdagmiddag rond een uur of één.
Huize Geert Wevers: Geert zit
aan de hoge tafel de krant voor zich, maar het lezen wil niet lukken omdat zijn ogen steeds dicht vallen. Ina vraagt hem nog wel wat maar Geert hoort niets.
Huize Gerjo Wevers: De heer
des huizes heeft zijn vrouw Henrika naar de plaatselijke supermarkt gestuurd om
boodschappen te halen, zodat hij zelf heerlijk languit op de bank kan
vertoeven.
Huize Theo Stronks: Hier is
het al niet anders. Adri is s morgens nog even extra voor Theo naar de kapper
geweest, maar Theo heeft al genoeg moeite met zich zelf om hier ook nog
aandacht aan te besteden. En dan komt er die middag ook nog een vracht Japanse
split, verzucht Theo.
Huize Brinkman: Er wordt een
verhaal in elkaar gezet voor de site van Geert.
Hoe heeft dit toch allemaal
kunnen gebeuren? Ongeveer 6 uur eerder, dus rond 6.45 uur heerst er al een
vreemde spanning bij huize Wevers. Geert en een strak voor
zich uitkijkende Theo zitten aan de hoge tafel. Gerjo en Wim komen er ook bij,
waarbij Wim er direct door Geert op wordt gewezen dat hij stil moet zijn want
Ina slaapt nog (dit is voor ondergetekende niet gemakkelijk). Rond 7.00 uur
kruipen we bij Bram, de zoon van Geert, in de auto om richting zijn werk te gaan in de buurt van Vorden.
Bram werkt nu nog bij Dostal, dat achter café ‘Het wapen van Medler’,
tussen Ruurlo en Vorden zit.
Je zult je afvragen, wat
moeten deze heren daar op dat tijdstip? Geert had zich namelijk bedacht om in
de voorbereiding van de Rotterdam marathon een extra lange duurloop te gaan
maken en wat is er nu mooier om van Medler terug te lopen naar Aalten. Omdat
wij toch wel een bepaald verantwoordelijkheid gevoel hebben tegenover Geert,
hadden wij besloten om hem niet alleen te laten lopen, maar dan ook samen deze
strijd aan te gaan. Gelukkig had Gerjo zijn fiets computer mee genomen en hij
had thuis al vast een mooie route uitgezocht. En zo kan het gebeuren dat op
deze mooie vrijdagmorgen rond 7.45 uur drie gele hesjes en één zwarte ridder
bij een opkomende zon zich richting Aalten begeven, een kleine 30 kilometer
verder op.
De eerste 10 kilometer gingen
zeer voorspoedig, op enkele sanitaire stops na (bij sommige mensen is het hele
bioritme ook van slag zo vroeg in de ochtend). Via de golfbaan ’t Zelle, de
Varsselring en de Veldhoek kwamen we bij het restaurant ‘De Heeren van
Wolfersveen’. Maar op dit vroege tijdstip was er nog weinig te doen, dus wij
ook maar weer door. Gelukkig liepen we op de Aaltenseweg, wat toch al weer erg
vertrouwd aan voelde en de vermoeidheid voor even deed vergeten .
Aangekomen in Halle, werd door
Geert eerst de plaatselijke supermarkt aan gedaan. Gelukkig deed hij op tijd zijn muts af, omdat men anders wel
eens kon denken dat het om een overval zou gaan. Van daar uit gingen de drie
gele hesjes en de zwarte ridder richting huis, even de Radstake en dan ben je
zo thuis, zo sprak men elkaar moed in. Maar zoals altijd viel dat vies tegen.
Een lange weg naar de Radstake, namelijk
de beroemde en beruchte Landstraat, meer dan 5 kilometer recht uit. Wat Theo
halverwege ook terecht deed opmerken:
‘bij ons in Aalten is de Landstraat niet
zooooo lang’. Ja Theo was nog scherp aanwezig.
Aan gekomen bij de Radstake
kwamen de sterke verhalen over lang vervlogen tijden weer naar boven en kwam er
nieuwe spirit in de groep. Maar ja, die Romienendijk is ook een verrekt lange
weg en dan ook nog die klim naar de Watertoren. Maar als kinderen zo blij waren
wij met deze mooie watertoren en het idee: we zijn er bijna. Wat zou de kortste
weg naar Aalten zijn werd er al overlegt? Maar ja Geert moest en zou 30
kilometer op zijn Garmin hebben, dus er kwam nog een kort lusje bij, want
anders kon hij niet thuis komen zo vertelde hij ons. Natuurlijk gingen wij ook
nu weer mee, want samen uit, samen thuis. Na iets meer dan 3 uur kwam aan deze
mooie tocht een einde en niemand van ons had dan ook spijt dat hij zo veel uren
eerder vroeg was opgestaan voor dit avontuur. En die ene zwarte ridder, diep diep
respect voor deze super prestatie.
Wim Brinkman
|
zondag 16 februari 2020
Verslag van de Leestencross in Ugchelen
 |
| De start van de Leestencross, in het gele shirt Gerrit Dijkslag |
De vorige keer kon ik de Leestencross in Ugchelen slechts bereiken omdat de weg ernaar toe voor het grootste deel over snelwegen ging. Deze waren op die winterse dag in februari sneeuwvrij gemaakt, zodat mijn Peugeot veilig het hardloopparcours in de bossen nabij Apeldoorn kon bereiken. Dit jaar was het de vraag of de wedstrijd in verband met storm Dennis wel door kon gaan. Waar een aantal wedstrijd al afgelast waren, meldde de site van AV Veluwe dat de Leestencross gewoon doorging.
Helaas durfde geen enkel
AVA’70 lid met me mee. De echt verstandige lopers hadden op zaterdag al in
Dieren gelopen. Helaas paste deze wedstrijd niet in mijn drukke weekend schema.
Anderen bleven een beetje lafjes rondom Aalten lopen. Ik begrijp dat ergens wel, de route van de dag
liep over de door een columnist zo veel geprezen Zwanenbroekweg, en dat bij
daglicht! Zelfs een stoere tuinman jammerde om zijn moeder toen ik hem aanbod
om in een verfrissende omgeving te lopen, ook hij bleef in Aalten.
Onderweg door de donkere regenbuien
nog wel even getwijfeld of het nu half tien in de ochtend of avond was. Maar ik
kwam veilig aan, met slechts wat spierpijn in de armen van het stevig aan het
stuur trekken om te voorkomen dat de auto van de weg zou waaien. Op een
omgevallen boom na, was er op het parcours en weide omgeving van stoomschade
geen sprake, zelfs niet van regen en heb dan ook een heerlijke wedstrijd
gelopen.
Dat ik in de tweede ronde figuurlijk door het ijs zakte, past dan niet
helemaal in dit stoere verhaal en al helemaal niet bij de temperatuur van de
dag, maar feit is dat ik niet meer vooruit te branden was. De chocolademelk met
appeltaart na afloop smaakte echter opperbest! Een mindere wedstrijd in een
mooie omgeving is immers nog altijd leuker dan een operatie in een ziekenhuis,
vandaag precies twee jaar geleden. Mijn volgende wedstrijd is in de Zeister
bossen, wie durft?
Sportieve groeten Gerrit
Dijkslag
Klik op deze link voor de uitslagen
Gendringen 39e Engbergenloop: 5 en 10 kilometer afgelast
 |
| Deelnemers aan de Engbergenloop op 23 februari 2014 |
zaterdag 15 februari 2020
Dieren 6e Jutberg Trail 21.3 km - 2:07:02 uur - 86e plaats
 |
| Tonny Baten, Gido Kraayenbrink, Henkjan Wieberdink, Geert Wevers en Wim Brinkman |
'AVA'70 delegatie blijkt modderproof'
“De Jutbergtrail in Dieren is een prachtige route, die grotendeels gaat over onverharde bospaden door de bossen van de Veluwezoom. Deze trailrun moet je gelopen hebben….!” De organisatie van AV Gelre wist met deze wervende tekst een mooie en bovenal ijzersterke delegatie van AVA`70 uit te dagen om deel te nemen. Het evenement past prima in de voorbereiding op de marathon van Rotterdam, aldus coach Wim Brinkman en daarom stonden er dan ook 12 AVA-janen aan de start. Sommigen hadden al wel wat ervaring op het gebied van trailen en draven door de bossen, anderen beleefden hun vuurdoop en dat levert natuurlijk wel een klein beetje wedstrijdspanning op. Eigenlijk was het betreden van het sportpark al direct een verademing. Talloze vrijwilligers zijn nog druk aan het werk met de voorbereidingen. De soep is in de maak en blikken vol met knakworsten verdwijnen in de pan. De sfeer is uiterst relaxed, maar trailrunners vormen eigenlijk ook wel een apart volkje. Wat ze gemeen hebben is vooral de ontspannen wijze waarop er naar de start wordt toegewerkt. Clubkleding zie je maar weinig en is vervangen door bijzonder fleurige tights en jasjes. De sportschoenen zien er ook anders uit, een enkeling loopt zelfs op blote plarkens en het gros heeft op zijn rug een tasje met proviand. Hier wordt je dan als hardloper in het opvallende AVA-gele wedstrijdshirt toch wel ietske onrustig van. Wat staat ons te wachten, de komende uren?
Om half 11 staat het startschot gepland en dit gebeurt met een bel, die normaliter de laatste ronde aangeeft. Daar wordt je natuurlijk ook al niet zekerder van… de laatste ronde…… Afijn, het peloton zet zich rustig in beweging en dan gebeurt er ook direct iets opvallends. Het gekeuvel zwelt enorm aan en de gezellige babbels houden maar niet op. Waar de Aaltense geelhemden ook opvallend lang bij elkaar blijven, blijkt Frank Roos de eerste dissident, die het hazenpad kiest. Een inhaalrace volgt, maar niemand heeft hem later nog weergezien. In de uitslagenlijst kwam hij aanvankelijk ook niet voor, dus al snel ging het verhaal, dat hij mogelijk wel eens een bochtje of wat afgesneden zou kunnen hebben. Uiteindelijk volgde er toch nog een handgeklokte eindtijd, maar deze heeft naar hij alle waarschijnlijkheid zelf bij de organisatie doorgegeven. Tsja, er zijn er voor minder geroyeerd als lid bij dergelijke valsspelerij, dus het wachten is op de foto`s, die als bewijsmateriaal moeten dienen.
Het parcours onderweg is meer dan prachtig. Het lint runners slingert zich door de bossen en over de paden en wordt daarbij langer en langer. Het is duidelijk ieder voor zich en de praterij is er bij de meesten na een kilometer of wat wel vanaf. Het blijft maar heuvelop en heuvelaf gaan, waarbij de beentjes het inmiddels al aardig te verduren hebben. Bij de 11 kilometer is er hoog bezoek, want een aantal Schotse Hooglanders hebben zich gemeld als toeschouwer en het biedt de dravers even een fijne afwisseling. De eerste drankpost is ook aanstaande en de bekertjes met water en de stukjes banaan vinden gretig aftrek. Dit blijkt ook noodzakelijk, want er volgen een paar hele stevige klimmetjes en met name het geploeter tussen een rij bomen door vragen om oplettendheid. Er zijn immers bovengronds meer wortels te zien dan je lief zijn, tussen de enkels en knieën hebben het bijzonder zwaar bij deze afmatterij. Het einde van het avontuur was nog niet in zicht, want er volgden nog een paar zandduinen en modderbaden, die er door de regen van de afgelopen weken zeker een flink stuk groter op zijn geworden. In sommige gevallen was omlopen geen optie, dus dan er maar voorzichtig door heen. In de slotfase ging het even wat gemakkelijker en toen we nog even door de grootste speeltuin van Dieren mochten huppelen, kwam de finish van de halve marathon daad werkelijk in zicht.
De AVA`70-delegatie druppelde binnen en iedereen had zo zijn eigen verhaal. Tonny Baten had onderweg zijn flinke voorraad gelletjes naar binnen gewerkt en dit gaf hem in de slotfase vleugels. Het kan dus ook zo maar Red Bull zijn geweest. Wim Brinkman toonde zich een uitstekende coach en had vooral oog voor de prestaties van zijn pupillen en zag dat het goed was. De 4 “Kobusyounsters” maakten hun debuut op de trail en dat verliep meer dan voorspoedig. Maarten ten Barge blijkt naast fietsen ook heel goed te kunnen lopen. Als padvinder kon hij zich natuurlijk ook fijn uitleven in de bossen en wist daar dan ook wel raad mee. Guido Kraayenbrink toont zich een begenadigd talent, waarvan je de indruk krijgt, dat hij vandaag of morgen echt los komt en dan kunnen er nog wel eens hele spannende eindtijden uitrollen. Grote vraag bij de deelnemers aan de Jutbergtrail was bij voorbaat of de knie van Henkjan Wieberdink de aanslagen goed zou verteren. Bij de reguliere trainingen ging het goed, maar dit was natuurlijk wel even ander werk. Met een brede glimlach rende hij richting de finish en de kenners wisten genoeg: dat zit wel snor. Marloes Wensink was de enigste dame in het AVA`70-gezelschap, maar liet wel even zien dat er met haar niet te spotten valt. Na het passeren van de eindstreep blies twee keer een beetje extra lucht uit, gaf vervolgens haar clubgenoten een high-five en rebbelde verder, waar ze voor de start was opgehouden. Wat een klasbak is dat!
Iemand die je de kachel ook niet aanmaakt is Walter Vaags, hoe mooi is dat. De molenmakker liet na afloop weten dat hij toch maar mooi weer een dikke 300 hoogtemeters had gemaakt en was daar zeer content mee. Opvallend genoeg hadden de meesten er wat minder, maar dat zal ongetwijfeld met zijn lengte te maken hebben. “Als ik loop, dan loop ik! ”Nu al legendarische woorden van Geert Wevers, die eerlijk bekende, dat de heuvels af en toe hoger waren dan zijn gestel aan kon. Dat hij de enigste was, die af en toe moest wandelen, daar baalde hij zelf na afloop gruwelijk van. Zeker toen hij hoorde, dat nestor Theo Stronks de hele halve marathon kon blijven hardlopen. Hij had echter wel totaal andere problemen gekend. Zo was in een modderpoel zijn rechterschoen blijven steken en dat betekende dus, dat hij terug moest en slechts met het nodige geweld zijn slof had weten los te rukken. Gelukkig kwam zijn strikdiploma goed van pas, maar anders was er wel heel zuur een einde gekomen aan zijn trailavontuur. Theo kende echter nog meer malheur, want bij het finishen constateerde hij toch ook foeterend, dat hij een drankflesje in de strijd had verloren. Bijna huilend, verliet hij hoofdschuddend de arena. Een warme douche in een privé-kleedkamer, maakte veel, zo niet alles weer goed en bood hem fijn de gelegenheid om alle ellende van zijn inmiddels ranke lijf te spoelen.
Nagenietend in het clubhuis van de wedstrijd en lurkend aan een ballenloos tomatensoepje, verscheen ook ineens clubmaat Gijs Oosterholt in het vizier. Iedereen was in de veronderstelling dat de sympathieke krachtpatser een winterslaap hield, maar dat bleek niet helemaal te kloppen. Hij had dit jaar een paar keer wat gerend met de hond, dus niets stond de deelname aan de dikke 30 (!)kilometertrail in de weg. Na een voortvarende start, moest hij in de slotfase toch wel wat gas terug nemen en zelfs af en toe een wel hele trage pas maken. Dat mocht echter de pret niet drukken, aldus de triatleet, die binnenkort zijn rentree zal gaan maken op de baan. Waarvan acte! Ook René Wenting meldde zich in het AVA`70-kamp. In voorbereiding op de halve marathon van Berlijn gebruikte hij de 15 kilometertrail als testmoment en dat was een verstandige keuze, zo gaf hij aan. De talloze zweetparels op zijn voorhoofd gaven aan, dat hij in ieder geval verschrikkelijk zijn best had gedaan.
Met een tas vol mooie ervaring verliet het Aaltense gezelschap het sportcomplex en net voor het vertrek was men toch ineens getuige van een opmerkelijk, noemenswaardig voorval. De meest ervaren loper van het hele spul had gehoord, dat het verschrikkelijk belangrijk is om na een zware hardloopprestatie de motor van goede brandstof te voorzien. Waarschijnlijk heeft Theo de boodschap niet helemaal begrepen, want hij haalde uit zijn auto een blik motorolie, deed de motorkap open en vulde de motor bij met een litertje brandstof. De gezichten van de omstanders, sprak uiteraard boekdelen… De Jutbergtrail in Dieren heeft aangetoond dat het gezelschap van AVA`70 zaterdag ruimschoots bestand was tegen de elementen van de natuur. Een prachtige ervaring rijker en dichter en sterker op weg naar Rotterdam! (Met dank aan Frank Roos)
Foto's van de 6e Jutberg Trail in Dieren
 |
| De start van de halve marathon met Theo Stronks |
Klik op de link voor de foto's van AV Gelre
fotoalbum
 |
| Maarten ten Barge en Marloes Wensink |
Verslag van de 6e Jutberg Trail in Dieren
 |
| Een prachtige ervaring rijker en sterker op weg naar Rotterdam! |
Om half 11 staat het startschot gepland en dit
gebeurt met een bel, die normaliter de laatste ronde aangeeft. Daar wordt je
natuurlijk ook al niet zekerder van… de laatste ronde…… Afijn, het peloton zet
zich rustig in beweging en dan gebeurt er ook direct iets opvallends. Het
gekeuvel zwelt enorm aan en de gezellige babbels houden maar niet op. Waar de
Aaltense geelhemden ook opvallend lang bij elkaar blijven, blijkt Frank Roos de
eerste dissident, die het hazenpad kiest. Een inhaalrace volgt, maar niemand
heeft hem later nog weergezien. In de uitslagenlijst kwam hij aanvankelijk ook
niet voor, dus al snel ging het verhaal, dat hij mogelijk wel eens een bochtje
of wat afgesneden zou kunnen hebben. Uiteindelijk volgde er toch nog een
handgeklokte eindtijd, maar deze heeft naar hij alle waarschijnlijkheid zelf
bij de organisatie doorgegeven. Tsja, er zijn er voor minder geroyeerd als lid
bij dergelijke valsspelerij, dus het wachten is op de foto`s, die als
bewijsmateriaal moeten dienen.
Het parcours onderweg is meer dan prachtig. Het lint
runners slingert zich door de bossen en over de paden en wordt daarbij langer
en langer. Het is duidelijk ieder voor zich en de praterij is er bij de meesten
na een kilometer of wat wel vanaf. Het blijft maar heuvelop en heuvelaf gaan,
waarbij de beentjes het inmiddels al aardig te verduren hebben. Bij de 11
kilometer is er hoog bezoek, want een aantal Schotse Hooglanders hebben zich
gemeld als toeschouwer en het biedt de dravers even een fijne afwisseling. De
eerste drankpost is ook aanstaande en de bekertjes met water en de stukjes
banaan vinden gretig aftrek. Dit blijkt ook noodzakelijk, want er volgen een
paar hele stevige klimmetjes en met name het geploeter tussen een rij bomen
door vragen om oplettendheid. Er zijn immers bovengronds meer wortels te zien
dan je lief zijn, tussen de enkels en knieën hebben het bijzonder zwaar bij
deze afmatterij. Het einde van het avontuur was nog niet in zicht, want er
volgden nog een paar zandduinen en modderbaden, die er door de regen van de
afgelopen weken zeker een flink stuk groter op zijn geworden. In sommige
gevallen was omlopen geen optie, dus dan er maar voorzichtig door heen. In de
slotfase ging het even wat gemakkelijker en toen we nog even door de grootste
speeltuin van Dieren mochten huppelen, kwam de finish van de halve marathon
daad werkelijk in zicht.
De AVA`70-delegatie druppelde binnen en iedereen had
zo zijn eigen verhaal. Tonny Baten had onderweg zijn flinke voorraad gelletjes
naar binnen gewerkt en dit gaf hem in de slotfase vleugels. Het kan dus ook zo
maar Red Bull zijn geweest. Wim Brinkman toonde zich een uitstekende coach en
had vooral oog voor de prestaties van zijn pupillen en zag dat het goed was. De
4 “Kobusyounsters” maakten hun debuut op de trail en dat verliep meer dan
voorspoedig. Maarten ten Barge blijkt naast fietsen ook heel goed te kunnen
lopen. Als padvinder kon hij zich natuurlijk ook fijn uitleven in de bossen en
wist daar dan ook wel raad mee. Guido Kraayenbrink toont zich een begenadigd
talent, waarvan je de indruk krijgt, dat hij vandaag of morgen echt los komt en
dan kunnen er nog wel eens hele spannende eindtijden uitrollen. Grote vraag bij
de deelnemers aan de Jutbergtrail was bij voorbaat of de knie van Henkjan
Wieberdink de aanslagen goed zou verteren. Bij de reguliere trainingen ging het
goed, maar dit was natuurlijk wel even ander werk. Met een brede glimlach rende
hij richting de finish en de kenners wisten genoeg: dat zit wel snor. Marloes
Wensink was de enigste dame in het AVA`70-gezelschap, maar liet wel even zien
dat er met haar niet te spotten valt. Na het passeren van de eindstreep blies
twee keer een beetje extra lucht uit, gaf vervolgens haar clubgenoten een
high-five en rebbelde verder, waar ze voor de start was opgehouden. Wat een
klasbak is dat!
Iemand die je de kachel ook niet aanmaakt is Walter
Vaags, hoe mooi is dat. De molenmakker liet na afloop weten dat hij toch maar
mooi weer een dikke 300 hoogtemeters had gemaakt en was daar zeer content mee.
Opvallend genoeg hadden de meesten er wat minder, maar dat zal ongetwijfeld met
zijn lengte te maken hebben. “Als ik loop, dan loop ik! ”Nu al legendarische
woorden van Geert Wevers, die eerlijk bekende, dat de heuvels af en toe hoger
waren dan zijn gestel aan kon. Dat hij de enigste was, die af en toe moest
wandelen, daar baalde hij zelf na afloop
gruwelijk van. Zeker toen hij hoorde, dat nestor Theo Stronks de hele halve
marathon kon blijven hardlopen. Hij had echter wel totaal andere problemen
gekend. Zo was in een modderpoel zijn rechterschoen blijven steken en dat
betekende dus, dat hij terug moest en slechts met het nodige geweld zijn slof
had weten los te rukken. Gelukkig kwam zijn strikdiploma goed van pas, maar
anders was er wel heel zuur een einde gekomen aan zijn trailavontuur. Theo
kende echter nog meer malheur, want bij het finishen constateerde hij toch ook
foeterend, dat hij een drankflesje in de strijd had verloren. Bijna huilend,
verliet hij hoofdschuddend de arena. Een warme douche in een privé-kleedkamer,
maakte veel, zo niet alles weer goed en bood hem fijn de gelegenheid om alle
ellende van zijn inmiddels ranke lijf te spoelen.
Nagenietend in het clubhuis van de wedstrijd en
lurkend aan een ballenloos tomatensoepje, verscheen ook ineens clubmaat Gijs
Oosterholt in het vizier. Iedereen was in de veronderstelling dat de
sympathieke krachtpatser een winterslaap hield, maar dat bleek niet helemaal te
kloppen. Hij had dit jaar een paar keer wat gerend met de hond, dus niets stond
de deelname aan de dikke 30 (!)kilometertrail in de weg. Na een voortvarende
start, moest hij in de slotfase toch wel wat gas terug nemen en zelfs af en toe
een wel hele trage pas maken. Dat mocht echter de pret niet drukken, aldus de
triatleet, die binnenkort zijn rentree zal gaan maken op de baan. Waarvan acte! Ook René Wenting meldde zich in het AVA`70-kamp. In
voorbereiding op de halve marathon van Berlijn gebruikte hij de 15
kilometertrail als testmoment en dat was een verstandige keuze, zo gaf hij aan.
De talloze zweetparels op zijn voorhoofd gaven aan, dat hij in ieder geval
verschrikkelijk zijn best had gedaan.
Met een tas vol mooie ervaring verliet het Aaltense
gezelschap het sportcomplex en net voor het vertrek was men toch ineens getuige
van een opmerkelijk, noemenswaardig voorval. De meest ervaren loper van het
hele spul had gehoord, dat het verschrikkelijk belangrijk is om na een zware
hardloopprestatie de motor van goede brandstof te voorzien. Waarschijnlijk
heeft Theo de boodschap niet helemaal begrepen, want hij haalde uit zijn auto een
blik motorolie, deed de motorkap open en vulde de motor bij met een litertje
brandstof. De gezichten van de omstanders, sprak uiteraard boekdelen… De Jutbergtrail in Dieren heeft aangetoond dat het
gezelschap van AVA`70 zaterdag ruimschoots bestand was tegen de elementen van
de natuur. Een prachtige ervaring rijker en dichter en sterker
op weg naar Rotterdam!
Frank Roos
Uitslagen van de 6e Jutberg Trail in Dieren
 |
| vlnr Staand Vera Meinen, Marloes Wensink, Tonny Baten, Gijs Oosterholt, Frank Roos, Maarten ten Barge, Gido Kraayenbrink en Peter Ebbers. Zittend, Henkjan Wieberdink, Geert Wevers, Theo Stronks en Wim Brinkman |
Klik op de link voor de uitslagen
Vijf dingen die succesvolle lopers doen
 |
| Succesvolle hardlopers zijn hardlopers die de kunst kennen om routine aan te brengen in het dagelijks leven |
Hoe doen ze dat toch?
Succesvolle hardlopers zijn
hardlopers die de kunst kennen om routine aan te brengen in het dagelijks
leven. Hierbij dien je wel flexibel
te zijn als het gaat om strategische keuzes, die je soms moet maken. Zo haal je
het meest uit je training, zonder blessures op te lopen of je zelf te
overtrainen. Maar hoe dan? Doe je voordeel
met deze simpele handleiding met vijf waardevolle lessen. Als je deze principes
volgt, zul je snel de voordelen ervaren en sneller, gezonder en vrolijker rond rennen.
Consistentie is key
Succesvolle hardlopers weten
dat het niet draait om alleen lange duurlopen, zware HIIT’s of zoveel mogelijk
kilometers per week om de beste resultaten te boeken. Het resultaat wordt
bepaald door een combinatie van de juiste trainingen en dat maand na maand.
Rome was ook niet in één dag gebouwd.
Consistentie is hierin de
sleutel. Daarin dient een goede combinatie van alle trainingselementen, zoals
balans in volume, snelheidstrainingen, lange langzame duurlopen,
krachttraining, blessurepreventie en loopscholing een plekje te krijgen in het
trainingsplan om zich op de lange termijn uit te betalen. Trainingsdata wordt
vastgelegd en gebruikt om trainingsplannen te analyseren en zo nodig aan te
passen. Het gaat bij deze data niet alleen om afstand, tijd en snelheid, maar
juist ook om gegevens als hoe je je voelt, op wat voor ondergrond je liep, etc.
Deze informatie kan je helpen om overtraining, een motivatiedip of opkomende
blessures te analyseren en voortaan te voorkomen.
Warming-up op de juiste manier
Een gedegen warming-up kan op
meerdere manieren helpen een betere hardloper te worden
* Het draagt bij aan je
prestatie, zodat je sneller kunt lopen;
* Het brengt het risico op
blessures naar beneden;
* Door een warming-up is je
lichaam klaar voor je training, waardoor je je beter zult voelen als je
training start.
Stretchende oefeningen bij een
warming-up dienen altijd dynamisch uitgevoerd te worden en niet statisch. Met
het laatste breng je de spieren namelijk op lengte, terwijl de trainingsinspanning
juist vraagt om actieve spieren. Daarnaast brengen dynamische oefeningen de
hartslag omhoog, waardoor je bloedcirculatie, zuurstofopname en de doorbloeding
van je gewrichten wakker worden geschud.
Je dynamische warming-up voer
je uit direct voor je looptraining en duurt maar 5-10 minuten. Een simpele
manier dus om je prestaties te verbeteren.
Rustdagen zijn rustdagen
Heel veel lopers rennen iedere
training in hetzelfde snelle tempo of harder. Maar snelle trainingsdagen moeten
wel afgewisseld worden met rustige dagen. Op deze dagen kun je een rustdag of
een herstelloopje inplannen. Zo’n herstelloopje dient alleen gelopen te worden
in een langzamer dan langzaam tempo en dat is nu juist net een snelheid waar
veel lopers moeite mee hebben. Zeker als je je op je rustdag juist heel sterk
en uitgerust voelt kun je snel in de valkuil stappen door toch te hard te
trainen. En dit brengt weer risico’s van blessures met zich mee.
Om uiteindelijk sneller te
worden moet er een goede balans zijn tussen trainingsdagen en hersteldagen. Zo
efficiënt mogelijk trainen én rusten zorgt er voor dat we uiteindelijk sneller
worden.
Herstel is de belangrijkste
training
Naast je nodige herstelloopjes
is echt rust heel belangrijk. Zeker voor de lange termijn, want zonder rust kan
je lichaam niet herstellen en zich niet aanpassen aan al de trainingen die je
doet.
Rust bestaat uit meerdere
componenten. Ten eerste je nachtrust. Als je slaapt, geef je je lichaam de
optimale kans om te herstellen, schade te repareren, sterker te worden en zich
aan te passen. Slaap je goed? Lang genoeg? Een sporter zou zo’n 7-8 uur per
nacht moeten slapen. Tijdens zware trainingsperiodes mag je dit opvoeren met
30-60 minuten.
Soms is het noodzakelijk om
even afstand te nemen van het hardlopen, om blessures te voorkomen, beginnende
blessures de kans te geven te herstellen of een burn out van het trainen te
voorkomen. Hoe tegenstrijdig het klinkt, maar eigenlijk zou iedere loper eens
per jaar 1-2 weken even de hardloopschoenen in de kast moeten laten staan. Het
helpt je zowel fysiek als mentaal om gefocust aan je doelen te kunnen werken.
Focus op kracht
De lopers die zelden te maken
hebben met blessures, zijn de lopers die krachttraining als vast onderdeel in
hun trainingsplan hebben opgenomen.
Een eenvoudige manier om
hardloopspecifieke oefeningen toe te voegen aan je training, is om dit na je
hoofdprogramma te doen. Dus eerst je warming-up met dynamische
stretchoefeningen, dan je looptraining en afsluitend je krachtoefeningen. Dit
heeft meerdere voordelen:
* Specifieke corestability
oefeningen zorgen ervoor dat je bij vermoeidheid tijdens het hardlopen langer
de juiste houding kunt vasthouden;
* Sterkere spieren zijn beter
bestand tegen de schokbelasting van hardlopen en kunnen beter misstappen opvangen.
Dit verkleint het risico op acute blessures;
* Na je training, inclusief
dus de krachtoefeningen, ben je ook echt klaar;
* Als je je krachtoefeningen
ná je looptraining doet, is je lichaam al vermoeid. De krachtoefeningen kosten
je dan wat meer moeite en geven extra uitdaging.
Het maakt niet uit wat voor
type hardloper jij bent, wat jouw doelen zijn, hoe lang of kort je ook loopt.
Deze gewoontes helpen namelijk iedere loper om sneller, gezonder, vrolijker en
minder blessure-gevoelig doelen te bereiken. (bron)
Aankondiging van Tour d'AVA'70
 |
| 21 maart 1e 50-jarig jubileum activiteit |
In 2020 viert AVA`70 haar 50-jarig jubileum en staan er diverse activiteiten op het programma. Op zaterdag 21 maart staat er een sportief en gezellige gebeuren op de agenda: Tour d`AVA`70!
Vanaf 08.00 uur start er elk uur een etappe, die hardlopend of wandelend kan worden afgelegd. De activiteit vindt plaats in groepsverband en er is een voorloper en een achterfietser. De lengte van een etappe varieert van 4,1 tot 6,3 kilometer. Het is geen wedstrijd maar een recreatieve activiteit, waarbij de gezelligheid centraal zal staan.
De start en de finish van elke etappe is bij het clubgebouw van AVA`70. Je kunt zelf bepalen hoeveel etappes je deelneemt. Kun je `s morgens niet, dan kun je ook `s middags aansluiten. De laatste etappe start om 17.00 uur. De totale lengte van alle etappes samen is ongeveer 50 kilometer en de organisatie is benieuwd of er AVA-janen zijn, die alle 10 etappes af zullen gaan leggen. Gedurende de dag is uiteraard het clubhuis geopend waar wat gegeten en gedronken kan worden. Deze jubileumactiviteit is bestemd voor senioren, junioren, pupillen en sportief wandelen.
Deelname aan de Tour d`AVA`70 kost 5 euro voor volwassenen en 3 euro voor pupillen en junioren. Hiervoor ontvang je een knipkaart, om het aantal etappes bij te houden, een consumptie en een mooie AVA`70-gadget. De inschrijving voor deze activiteit is inmiddels geopend. Ook als je geen lid bent van AVA`70 kun je meedoen aan de Tour d`AVA`70!
Jij doet toch ook mee aan deze prachtige jubileumactiviteit?
Route’s 50 jaar AVA’70 zaterdag 21 maart 2020:
01.Starttijd 8.00 uur - Budding: 5.6 km (totaal 5.6 km)
02.Starttijd 9.00 uur - Loohuisbos: 5.1 km (totaal 10.7 km)
03.Starttijd 10.00 uur - Bredevoort: 5.2 km (totaal 15.9 km)
04.Starttijd 11.00 uur - Gängekes: 4.1 km (totaal 20.0 km)
05.Starttijd 12.00 uur - ’t Olde Baoten: 4.9 km (totaal 24.9 km)
06.Starttijd 13.00 uur - ’t Smees: 4.5 km (totaal 29.4 km)
07.Starttijd 14.00 uur - Klein Zwitserland: 5.5 km (totaal 34.9 km)
08.Starttijd 15.00 uur - Walfort: 4,7 km (totaal 39,6 km)
09.Starttijd 16.00 uur - Slaaborg: 4.8 km (totaal 44.4 km)
10.Starttijd 17.00 uur - Kleuverspad: 6.3 km (totaal 50.7 km)
Klik op onderstaande links voor meer informatie
Abonneren op:
Posts (Atom)