Prachtige prestaties Demkes en Oosterholt op Ironman 70.3 in Cervia (Italië)

Björn Demkes en Gijs Oosterholt

Na een reis van ongeveer 11 uur (met 1 uur verkeerd rijden), ik noem geen namen Gijs, komen we aan voor onze overnachting in Fidenza. Bjorn heeft een zo goedkoop mogelijke overnachting geboekt in een achterwijk. Als we ons hotel eindelijk vinden worden we in het Italiaans welkom geheten door een 93 jarig vrouwtje van nog geen 1,25 cm groot. We begrijpen elkaar compleet niet. Ze blijft maar Italiaans brallen en kijkt vooral Gijs steeds boos aan.

Op de vraag via google translate, ( gelukkig ben ik wel heel alert) of we onze zeer dure fietsen boven op onze kamers mogen neerzetten horen we meteen NO. Dit gaat dus ook echt niet gebeuren. De fietsen mogen beneden in het keukentje en het oude enge vrouwtje zal het met haar leven bewaken. Ze wijst hierbij met haar hand naar Bjōrn en zegt Pang Pang. Wat een toestand. We doen geen oog dicht. Het is 40 graden op de kamer en er lopen allemaal drugsdealers rondom het hotel.

S'morgens na een goed verzorgd ontbijt, welgeteld 1 droog beschuitje, gaan we met gierende banden onze tot nu toe hilarische reis vervolgen. Vrijdag komen we aan bij ons verblijf voor de komende 4 nachten. Hier mogen de triathlon fietsen wel op de hotelkamers. Vrijdag gaan Bjorn en Gijs meteen inchecken. Zaterdag is er noodweer voorspeld en is de hele triathlon is gecanceld. 

Zaterdag bijna de hele dag binnen op de hotelkamer gezeten. Bij het ontbijt mogen we niks zelf pakken. Je kunt aanwijzen wat je wilt hebben. Er is keus uit welgeteld 1 hard broodje en een plakje cake en yoghurt met slierten erin. Ook al een succes. Gijs wordt ongeduldig en loopt naar de keuken met de vraag of we 3 koppen koffie kunnen krijgen. Hij krijgt een Italiaanse tirade te verwerken en de serveerster komt vanzelf aan onze tafel. Eindelijk 3 koppen koffie. Daarna vraagt Bjorn om koffie. De serveerster wordt steeds bozer. Uiteindelijk hebben we ieders 3 koppen koffie gehad. Het werd gewoon neergesmeten. Gelukkig is het hotel wel beter dan het eerste hotel. 

Zaterdagavond knapt het op en ontvangen Gijs en Bjōrn mail van de Ironman dat de fietsen dezelfde avond ingecheckt moeten worden, omdat de hele triathlon ook zondag verreden gaat worden. Wat een chaos in het stadje. Rijen dik. Allemaal mensen wie de fiets willen inleveren. Een paar uur later gaan we vermoeid terug naar de hotelkamer.

Zondagmorgen 07:30 uur ontbijt en 08:30 naar het evenement. Helaas zoals de hele reis loopt ook dit weer anders. Het ontbijt is pas om 08:00 uur. En er was weer keus uit harde broodjes waar je nog geen mes in kon zetten. Dan maar koffie. De serveerster ziet ons en komt 3 koffie en een extra kannetje koffie brengen. Haha daar zeggen we wel grazie op.

Op naar de triathlon. Het is prachtig weer en Bjorn en Gijs hebben er zin in. Ik neem afscheid en ga vast bij de start staan. Om 10:27 uur zie ik Bjorn voorbij komen. Hij rent het water in en niet veel later zie ik Gijs het water in rennen met een iets te kleine wetsuit. Na 28 minuten komt Bjorn al uit het water. Ik was net op tijd om hem nog te kunnen aanmoedigen. Gijs komt na 33 minuten voorbij. Hierna gaan ze op de fiets. Even rust tussendoor. Ik ga met vrienden uit Lievelde oftewel Groupies op een terrasje koffie drinken. Daarna lopen we verder naar het wisselpunt, want via de app is te zien dat Bjorn en Gijs na 90 km fietsen al bijna weer terug zijn.

We staan te wachten in de menigte als we Bjorn voorbij zien komen. Hij ziet er nog fit uit. Niet veel later komt Gijs ook al aanlopen. Hij ziet er ook fris en fruitig uit. Wat knap van Gijs. Hij heeft bijna 2,5 jaar niet veel getraind. Toch knap dat je dit dan even doet. Het lopen gaat bij beide niet van harte. Ze zien er niet zo fris meer uit. Uiteindelijk komt Bjorn na 4:45:45 over de finish en Gijs om 05:07:48 over de finish.

Niet veel later komen ze bij ons op het terras zitten en krijgen ze een grote mannen bier van 0,66 cl en beginnen de stoere praatjes alweer. Knappe prestatie en op naar de hele triathlon van .....

Groetjes Katja

Wandelaars en fietsers brengen 60.000 euro op voor Kanjers voor Kanjers

De deelnemers aan de Kanjer Mountain Challenge

Op vrijdag 24 juni hebben 75 mensen uit de Achterhoek de Kanjer Mountain Challenge volbracht. Deze uitdaging is georganiseerd door de stichting Kanjers voor Kanjers. Kanjers voor Kanjers is een stichting die sport en spel mogelijk maakt voor kinderen voor wie dit niet vanzelfsprekend is. De Challenge was dit jaar het beklimmen van de Passo di Gavia in Italië. De berg heeft een gemiddeld stijgingspercentage van 7.5 procent. Fietsers klommen 25.6 kilometer en wandelaars en hardlopers leggen 21 kilometer af. In totaal hebben de deelnemers 60.000 euro opgehaald. Mireille Theissen, commissielid van de werkgroep communicatie van Kanjers voor Kanjers, vertelt enthousiast over het avontuur.

Voordat de groep naar Italië vertrok werd er al veel getraind in Nederland. Mireille: “Vanuit de organisatie hebben we zes trainingen aangeboden voor zowel wandelaars, hardlopers en fietsers. Op deze manier konden we samen trainen en elkaar goed leren kennen.” De uitdaging zou plaatsvinden op vrijdag 24 juni, maar veel deelnemers waren al eerder aangekomen in Italië. “Zo konden we de eerste paar dagen al lekker fietsen door het gebied.”

Op de vrijdag was het zover. Alle deelnemers zouden de berg gaan beklimmen. De jongste deelneemster was elf jaar oud en de oudste 74. De uitdaging werd geopend door de lokale burgemeester uit Bormeo. De eerste wandelaars vertrokken om 6.30 uur en de laatste fietsers om 9.30 uur. “Op deze manier probeerden we het zo te organiseren dat de deelnemers ongeveer gelijk aan zouden komen op de berg.” Het was een flinke uitdaging, want de berg heeft een gemiddeld stijgingspercentage van 7.5 procent. “Vooral de laatste vijf à tien kilometer waren pittig voor deelnemers.”

Toch hebben alle deelnemers het voor elkaar gekregen om bij het eindpunt te komen.  Bovenaan de berg werden de deelnemers verrast. Frank Wensink en Wouter Jansen waren vrijwillig meegegaan naar Italië. Aan het eindpunt van de tocht gaven zij een feest met natuurlijk ook muziek. “De sfeer was echt super goed. Iedereen was zo ontzettend enthousiast.” Het eindbedrag werd bekend gemaakt door Thijs van Amerongen, ambassadeur van Kanjers voor Kanjers en tevens professioneel veldrijder. Daarna volgde nog een feestelijk moment. Voor deze speciale gelegenheid werd pizzeria Bar Olivier ter beschikking gesteld voor de deelnemers. Mireille straalt: “Het was echt een knalfeest.”

De opbrengst wordt volledig besteed in de Achterhoek. “Het geld blijft dus echt in deze regio. Kanjers voor Kanjers zal een mooie bestemming vinden voor de opbrengst.” Door het organiseren van sportieve evenementen, en donaties van particulieren en het bedrijfsleven, maakt Kanjers voor Kanjers dromen van kinderen waar. Het geld dat wordt ingezameld komt volledig ten goede aan projecten voor sport en spel voor kinderen in de buurt.

Tijdens de feestavond is ook bekend gemaakt waar volgend jaar de Challenge zal plaatsvinden. Deze wordt gehouden in Col de la Croix de Fer, een gebied in Frankrijk. De inschrijving voor volgend jaar is al geopend. “We kiezen altijd een gebied waarin verschillende iconische bergen liggen. Zo is de uitdaging zelf al super leuk en kan je als deelnemer met familie of vrienden de hele week heerlijk fietsen of wandelen.” (bron)

Dijkslag loopt zijn 800e wedstrijd in Italië

Gerrit Dijkslag

Een onverwachte mijlpaal

Het zal jullie vast niet ontgaan zijn dat ik 799 wedstrijden heb hardgelopen. Vorig jaar zou de door onze eigen AVA’70 jeugd georganiseerde Track en Field Run de 800ste moeten worden. Net daarvoor raakte ik geblesseerd en wat er verder met de hardloopkalender gebeurde is helaas maar al te bekend. Er werden in 2020 nog wel een paar baanwedstrijden en wedstrijden met gefaseerde starts georganiseerd, maar mede door mijn blessure voelde dat niet echt lekker en werd het vizier op 2021 gericht.

Helaas werd het het eerste half jaar niet beter en behalve een wedstrijd waarbij je je moest laten testen, was de kalender wederom leeg. Voor september biedt deze wat meer reden tot vreugde, zo staat onze eigen Kramp Run er nog op en heb ik me al ingeschreven voor de Posbankloop en de Diepe Hel. De laatste persconferentie van het kabinet doet helaas de ergste optimist ook weer twijfelen.

Zo bekeken kon die 800ste wedstrijd nog best wel eens een tijdje duren. Ondertussen was ik qua trainingen weer een goed eind op weg na mijn blessure, maar door een kleine terugval moest ik wel de test wedstrijd op Sportpark Zuid afzeggen. Wat werd daar hard en goed gelopen! Met weemoed stond ik langs de kant, wat moet dat lekker voelen, gewoon een wedstrijdje kunnen lopen!

Gelukkig bleek de terugval mee te vallen en ook fysio Mark zag geen ernstige kwalen, behalve een hevig verlangen die jubileum wedstrijd eindelijk te lopen. Na de training weer opgepakt te hebben, ging dat verrassend snel weer de goede kant op, nauwelijks tot geen last, nog geen tempowerk, maar al wel weer het uur vol gemaakt. Een week later zou ik voor mijn werk naar Italië afreizen, hier zou ook een weekend in vallen. De zaterdag zou waarschijnlijk aan werk besteed moeten worden, maar als alles meezat, waren we op de zondag vrij om te doen wat we willen. Mijn collega’s wisten toen nog niet dat ik op het internet aan het speuren ben geweest naar wedstrijden in de buurt van Reggio Emilia. Eerder durfde ik hier nog niet aan te denken, maar nu dacht ik er klaar voor te zijn. Geen knallende tijd, maar gewoon genieten dat ik weer een wedstrijd kon lopen en eindelijk deze mijlpaal kan aftikken. Laten er in het bewuste weekend nog twee wedstrijden in de regio zijn ook! De eerste viel af, op vrijdagavond waren we vast niet op tijd in Bologna, om mij aan de start te krijgen. De wedstrijd op zondagochtend zag er beter uit. Maar dan ook alleen maar omdat die op zondag was, verder had deze alles wat een eerste wedstrijd na 16 maanden en veel blessureleed niet moest hebben. Lengte 15km, hoogteverschil 300 meter in de eerste 5km, die zondag zou het bij de start al 25 graden zijn, ik moest een licentie nummer overhandigen en een medisch attest. Verder ging deze wedstrijd van Scandiano naar Castellarano en was er in verband met covid geen vervoer terug. Dit betekende dat ik mijn collega’s nodig had om me naar Scandiano te laten brengen en me in Castellarano weer op te halen.

Gelukkig heb ik fantastische collega’s, dus dat kwam goed, de KNAU zorgde ook voor een licentiebewijs en begeleidende brief in het Engels. Dat ik door het ontbreken van het medisch attest waarschijnlijk niet in de uitslagen voor zou komen, was een kleine teleurstelling, maar het startnummer zou voor me klaarliggen!

Zondagochtend, met mondkapje voor haal ik mijn startnummer op en na toiletbezoek, inlopen en wat oefeningen begeef ik me zenuwachtig naar het startvak. Tweehonderd afgetrainde en regelmatig wedstijdlopende Italianen omringen mij, wel of niet voorzien van mondkapje. Na het plotselinge startschot begeven we ons op weg naar Castellarano. Mondkapje in de achterzak en daar gaan dan, mijn 800ste wedstrijd is begonnen! Gelukkig ken ik het hoogteprofiel en weet dat de eerste 5km moordend zijn, 300 meter hoogteverschil via schitterende haarspeldbochten en prachtige vergezichten. Maar wel slopend als je te hard van start gaat. Inhoudend klim ik dan ook naar boven en heb zo al de tijd om onderweg te genieten. Van het feit dat ik weer een wedstrijd loop, dat ik weer in de heuvels ren, dat ik in Italië loop, dat de omgeving prachtig is! Ondertussen is het al aardig warm aan het worden en is de eerste verzorgingspost op 4km erg welkom. Een kilometer verder wordt het hoogste punt van vandaag bereikt en de komende 5km gaan redelijk op en af. In volle vaart komen een aantal atleten en atletes me voorbijgesneld. De opgaande kant van de heuvel ging ik hun voorbij, maar nu nemen zij het voortouw. Zodra de weg weer iets omhooggaat, is de volgorde weer andersom. Dit scenario herhaalt zich een aantal keren. Heerlijk dat wedstrijdelement! Na 10km duiken we de diepte in, nu zal er weinig meer geklommen hoeven worden. Daardoor gaat ook mijn tempo in de afdaling omhoog en komt niemand mij meer voorbij. Sterker nog, in mijn euforie gaat de deze antidaler nog enkele atleten voorbij en lijkt het wel of ik de berg afvlieg. Vlak voor de finish staan mijn collega’s mij enthousiast op te wachten en dender ik na 1:16:02 uur de eindstreep over.

Dit was mijn meest onverwachte wedstrijd, ook mijn meest relaxte en waarschijnlijk mijn best ingedeelde. Wat heb ik dit gemist, wat gaaf om mijn jubileum wedstrijd in deze mooie omgeving te mogen lopen en zodoende weer heerlijk wat hoogte meters weg te tikken!

Ik hoop dat het niet weer 16 maanden duurt voordat ik weer een wedstrijd kan lopen, maar die 800ste is er eindelijk van gekomen en deze geweldige ervaring pakt niemand mij meer af.

Willem en Robbert, ontzettend bedankt voor de begeleiding, zonder jullie had ik nog steeds op 799 gestaan!

Wedstrijdgroetjes van wedstrijd atleet en nog steeds berggeit Gerrit

Groeten Gerrit

Uitslagen van de 34e Marathon van Venetië (Italië)

Tracey Jewell, Joke Balke en Maria Griffioen

Uitslagen marathon: Tracey Jewell 4:01:32, Joke Balke 4:09:42 en Maria Griffioen 4:56:59

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Zomaar een zaterdagochtend

Tracey, Evelien, Maria en Joke

Een paar weken terug had Ingrid mij gevraagd of ik een wegkapitein kon zijn voor deze zaterdag. Natuurlijk geen probleem. Een week later dacht ik ..hmm..ik met mijn geografische geheugen dat nog slechter is dan de gemiddelde vrouw (sorry dames). Maar mijn motto “attamottamotta” was onverbiddelijk.

Nu zijn we al een paar weken bezig met ons marathonschema (nou ja..schema, we doen ons best) en deze zaterdag vonden wij dat de 25km gehaald moest worden. Maria, Tracey en ik gaan de marathon van Venetië lopen. Evelien sloot zich graag bij ons aan, want zij was even stuurloos zonder Walter en moest vandaag de 30 aantikken. Zij doet samen met Walter en Erwin de marathon van Berlijn.

De start was al veelbelovend. We hadden afgesproken om 7:45 uur in het Loohuisbos. So far so good. Tracey’s moeder fietste ook met ons mee, want ze was een paar dagen in Nederland en daar waren wij heel blij mee. Ze had de fietstassen volgeladen met cakepops, cupcakes en bidons, reepjes etc. We konden verder. Keuvelend over wat we dit weekend hadden gedaan. Evelien vertelde dat ze naar de Zauberflöte was geweest en ik zat helemaal in het verhaal van die mooie opera dat ik de zwaartekracht van de aarde vergat. Struikelde over een steen en lag horizontaal op de Loohuisweg. Totaal verbaasd. Net begonnen, wat ging dit nog worden? Even de schade samen opgenomen. Maar het viel mee. Wij richten ons samen op en kijken midden in 2 reebruine ogen. Daar stond een ree ons totaal flabbergasted aan te kijken. Wie verstoord mijn route zo ´s morgens vroeg, je zag hem denken en snel vluchtte hij naar een veiliger oord.

We vervolgden onze weg naar Bredevoort om Carla op te halen die ons graag wilde vergezellen met de fiets. Na een mooi stukje Bredevoort vervolgden wij onze weg naar AVA’70. Hier stond een groep popelende hardlopers al klaar om de route, die Tracey en ik hadden uitgestippeld, te lopen. Spannend, want had ik hem nog goed in mijn hoofd zitten..?

Na enkele tips ging Geert W. mij een beetje zitten testen of ik het nog wel wist, maar stoïcijns bleef ik links en rechts roepen. Had even een twijfelmomentje maar ook dat kwam goed. Ondertussen zaten wij wel een beetje op ons tandvlees te lopen na zoveel kilometers, maar na even een stop bij AVA (afscheid nemen van de lopers en traktatie van Tracey, the birthdaygirl) gingen we weer verder en sloften wij de laatste kilometers naar huis. De 25 km in the pocket en Evelien 30 km (respect !). Op weer naar de volgende uitdaging.

Joke Balke

Achterhoekers beklimmen de Passo Manghen in Italië

Iedereen is intussen al met de Tristan Hoffman Challenge van de Col d'Aubisque van 2019 in Zuid Frankrijk bezig, maar we kijken toch nog even terug! De film van de Passo Manghen in Italië is klaar. De beelden zijn gemaakt door Studio 544.

Onder de deelnemers Claudia en Henrie Drenthel

Bleumink traint in verschillende landen

Lekker genieten van de rust en de omgeving en wat kortere trainingen 

Mijn zomervakantie zit er al weer op. Deze keer een mooie autorondreis met het gezin gemaakt. Overdag rondrijden en van alles bekijken en ’s avonds overnachten in een hotelletje. Uiteraard gingen de sportspullen ook mee, er is immers geen betere manier om onbekend gebied te ervaren dan (hard)lopend. Deze keer had ik niet zulke grote trainingsplannen, ik had namelijk al een paar weken last van PHPD (pijntje hier, pijntje daar). Wat  looprust in de vakantie zou dus misschien best goed zijn. Lekker genieten van de rust en de omgeving en wat kortere trainingen stond er dus in mijn planning.

Na een eerste overnachting in Dachau kwamen we aan in Umag, in het noorden van Kroatië aan de kust. Met een temperatuur van een graad of dertig leek het me een goed idee om maar vroeg op te staan en een mooi duurloopje te doen in plaats van in de middag of avond. Na een stukje langs de haven en het oude stadscentrum trok ik het binnenland in. Met hulp van mijn handheld GPS kon ik de kleine paadjes volgen zonder te verdwalen. Het was een mooie omgeving, met verrassend rode aarde.  Vrij vlak gebied, dus veel kleinschalige landbouw met een grote diversiteit aan producten die geteeld werden. De zon deed goed zijn best en het zweet gutste al snel van mijn hoofd. Ik was blij dat ik ruim water meegenomen had in mijn trailvest. De boeren konden ook wel een beetje regen gebruiken volgens mij (maar dat kwam ’s avonds en de volgende dag helemaal goed met een enorm buienfront waaruit een flinke bak water viel). Na een kleine 15 km was ik weer bij het hotel, mooi op tijd voor het ontbijtbuffet.

Na een paar dagen relaxen aan de Kroatische kust gingen we via een geweldige toeristische route naar Plitvice Jezera, de meren en watervallen daar zijn wereldberoemd. Hier had ik gedacht ’s avonds nog even een rondje om één van de meren te rennen, maar de ticket office zat al dicht. Op mijn laptop zag ik echter een mooi stippellijntje door het bos aan de overkant van de weg dat wel open was voor toegang. Het bleek een bestaande uitgepijlde hiking route te zijn, maar niet veel gebruikt. Een prachtig smal trailtje voerde door een oeroud bosgebied. Vinnige klimmetjes en een overwoekerd pad met stenen en wortels maakte de route tot een flinke technische uitdaging.

Ik genoot met volle teugen, maar had wel afgesproken om redelijk op tijd voor het eten terug te zijn. Even een berichtje sturen dat het een kwartiertje later zou worden dan maar. De tweede helft was beter begaanbaar en voornamelijk downhill, even lekker op snelheid afdalen dus. Vol concentratie en gaan, alleen maar kijken naar waar je je voeten neer kunt zetten en vooral niet kijken naar de dingen waarover je kunt vallen. Geen mens in het bos gezien, alleen vogels gehoord en een heleboel insecten. Prachtig rondje van 10 km (met 350 hoogtemeters). Mijn herstelbiertje was zeker verdiend voor die avond.

De volgende dag stond in het teken van de Plitvice meren en watervallen. Een echte aanrader voor iedere natuurliefhebber. De meren hebben hele mooie kleuren en de ene waterval na de andere waterval  stort zich naar beneden. Sommige een klein stukje en andere zijn metershoog. We zouden wandelen afwisselen met stukjes met een toeristentreintje, maar het ene treintje liep nog niet zo vroeg in het seizoen. Dat zorgde er voor de de te lopen afstand van 9 km naar 12 steeg. Een lekker flesje fris en een kipburger ging er daarna wel in.

Het tweede treintje zou ons naar het verste punt van het tweede grote meer brengen waarna we terug zouden lopen. Na vijf minuten sloegen de remmen van het treintje vast in de afdaling en de chauffeur kreeg er geen beweging meer in. Lopen maar weer dus. Het was een onwaarschijnlijk mooie route en we hadden het echt niet willen missen, maar toen we eindelijk weer terug in het hotel waren hadden we in plaats van de oorspronkelijk bedachte 9 km maar liefst 20 km gelopen. De behoefte aan een extra trainingsrondje was daarmee ook wel over…

De volgende dag ging de reis verder naar Bohinjska Bistrica in het Triglav Nationaal Park in Slovenië. Weer een dagje rijden door een mooie omgeving, heerlijk weer. Vakantiegevoel op zijn best. Vanuit het hotel keken we uit op een berghelling met wat kleine skipistes. Mooi om even naar boven te lopen. Met dank aan de gratis Open Topo Maps voor mijn Garmin GPS kon ik de kaart van Kroatië verwisselen voor die van Slovenië en op weg gaan. Eenmaal uit het dorp bleek de enige route te bestaan uit een klein asfaltweggetje dat alleen geschikt was voor voertuigen met vierwielaandrijving. Het hardlopen ging meteen over met een hellingspercentage van 15 tot 20% en een temperatuur van bijna 30 graden.

Na een flinke hike kwam ik aan bij de skipiste en wilde ik recht omhoog. De boer die aan het hooien was zwaaide vriendelijk en ik ging voortvarend omhoog door de wei. Na een kwartiertje hield het stuk op waar de boer gemaaid had en begon een kruiden weide waar doctor Vogel blij mee zou zijn. Ik liep me helemaal vast in allerlei planten die tot kruishoogte kwamen. Ondertussen kwamen er ook donderwolken over de berg heen. Tijd voor een strategische terugtocht… Recht over de skipiste weer helemaal naar beneden, tot vlak bij het dorp duurde maar een derde van de tijd die ik nodig had gehad om boven te komen. Ruim zes kilometer, maar wel 270 koogtemeters op de teller.

In Cortina (Italië) was ik een paar jaar geleden al eens eerder voor een wedstrijd. Een mooie gelegenheid om weer even wat herinneringen op te halen tijdens een trainingsrondje. Helaas was het zicht de hele dag al slecht door regenbuien, maar ’s avonds klaarde het wat op. Na een flinke klim door het bos kwam ik op een plek waar het zicht op de toppen  mooi was. De Dolomieten op zijn best. Weer een kort rondje, bijna 7 km deze keer, met 360 hoogtemeters. En de terugweg steil langs het onderhoudspad van de kabelbaan naar beneden, dus flink stijve spieren de volgende dag.

Het laatste trainingsloopje tijdens onze reis liep ik in Ruggell (Liechtenstein). Het had de hele dag geregend, maar ’s avonds klaarde het net op tijd op.  Een heuvelruggetje vergelijkbaar met de Lochemse Berg lag op korte afstand van het hotel  en werd dus mijn doel van de dag. Het bleek inderdaad een mooie heuvel te zijn, maar wel iets hoger dan ik dacht. Des te meer plezier dus, maar mijn benen begonnen wat tegen te sputteren. Rustig aan doen dus maar.

Prachtige oude bossen met veel wild. Reeën, roofvogels, ooievaars, van alles zag ik op mijn tripje. Mijn route voerde langs  wat eeuwenoude resten van een versterkte vesting en oude boerderijen. Mooi om ook wat cultuur mee te pakken tijdens een loopje. Bijna 14 km met 360 hoogtemeters deze keer.

Toch weer mooi een aantal landen toegevoegd aan het lijstje met landen waar ik ooit gelopen heb. Niet dat ik echt een lijstje heb wat ik af wil werken, maar het is wel een leuk idee. Een heleboel nieuwe indrukken opgedaan en genoten van de vele uitzichten en het natuurschoon onderweg. Naast het lopen uiteraard ook nog een heleboel andere leuke dingen gedaan. Naar een spectaculair waterglijbanenpark geweest, voor het eerst wezen suppen, prachtige grotten bekeken in Slovenië. Gewoon een mooie vakantie gehad dus.  Van mijn klachtjes had ik minder last dan ik gedacht had tijdens het lopen, dat is mooi natuurlijk. Hopen dat ik weer op kan bouwen naar een mooie wedstrijd binnenkort.

Andre Bleumink

Mathias Welz loopt de Stelvio Marathon in Prad am Stilfserjoch (Italië)

Mathias Welz met Ricki, de 2e dame op de marathon

AVA'70 lid Mathias Welz is deze week met een groep van 23 personen, waaronder Zwitsers, Duitsers, Italianen, Oostenrijkers en een drietal Hollanders op trainingskamp in de wonderschone Italiaanse Dolomieten. En als je er dan toch bent dan kun je net zo goed even een marathon lopen. Met wat lichte koorts deed Mathias 4:31:50 uur over deze zware marathon, goed voor een 14e plaats.

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 192

Zwitsers, Duitsers, Italianen, Oostenrijkers en een drietal Hollanders

Een droomweek in Zuid Tirol

Het paradijs bestaat! Dit is ongetwijfeld de droom van iedere hardloper, een trainingskamp in de wonderschone Dolomieten (Italië). De trainingsweek vordert in rap tempo en het aantal gelopen kilometers overstijgt ruimschoots het normale. Deze georganiseerde hardloopvakantie biedt meer dan een gewone hardloopziel aankan. Het is overweldigend!

Eigenlijk is het concept heel simpel. Trainen, eten, rusten, trainen, eten, rusten…… Als je dit op voorhand hoort, veer je niet direct op in je stoel. Echter, het is grandioos. De trainingen staan onder leiding van de 66-jarige Albert Rungger, een goedlachse kerel die het klappen van de zweep kant. Als je denkt dat deze middenzestiger de trainingen vanaf de zijlijn aanschouwt, heeft het volledig mis. De beste man is top fit en pijlsnel. Als zestiger liep Albert de halve marathon nog in 1.16 uur. Zijn persoonlijke besttijd staat nog een kwartiertje scherper. Alle oefeningen doet hij zonder moeite voor en op de yogamat beweegt hij zich voort als een slangenmens. Aan het eind van de ochtendtrainingen sprinten we nog een aantal keer een steile trap op met 180 treden. Op een ochtend loop ik vlak achter de oude baas. Terwijl hij pratend naar boven sprint, staat bij mij het kotsen nader dan het lachen. Hij deelt nog een paar tips uit, ik probeer op hetzelfde moment de opkomende bloedsmaak te negeren. Ik heb mij één ding voorgenomen deze week: ik loop mezelf nog liever het ziekenhuis in dan dat ik verlies van deze bejaarde man. De ochtendtraining duurt ruim een uur en bevat naast een duurloopje (3 tot 5 kilometer) vooral veel loopscholing. De middagtraining gaat er iets harder aan toe. Een pittige maar onbeschrijflijk mooie duurloop in de bergen of een lange intervaltraining op de baan, de trainingen worden immer afgesloten met een paar vreselijke rek- en strekoefeningen op het welbekende – en vaak vervloekte - matje.

Na de trainingen kun je in het hotel de broodnodige rust pakken. Een paar baantjes trekken in het zwembad, uitbuiken in de sauna of stiekem een dutje doen in de tuin, het kan allemaal en altijd met een uitzicht als een ansichtkaart. Als je denkt dat dit alles is, heb je het eten nog niet geproefd. Hier kan menig sterrenrestaurant een puntje aan zuigen. Na het uitgebreide ontbijtbuffet verlaten de meesten kruipend de eetzaal, de ogen zijn vaak groter dan de maag… ’s Avonds vergapen de atleten zich likkenbadend aan het 3-gangen diner. Je bent hier de Koning te rijk.

De organisatie is in handen van de hoteleigenaren, Christian en Birgit. Buiten het feit dat ze hun gasten van alle gemakken voorzien, trainen ze zelf fanatiek mee. Zonder moeite overigens, Christian en Birgit, respectievelijk 2.35 uur en 3.01 uur op de marathon, spreken zelf een leuk woordje mee in de hardloopwereld.

Namens Ava’70 zijn Denise en Rob van de Donk, Mathias Welz en ondergetekende aanwezig. In totaal bestaat de groep uit 23 personen. Zwitsers, Duitsers, Italianen, Oostenrijkers en een drietal Hollanders. Mathias loopt komende zaterdag de Stelviomarathon, gas terugnemen kent Mathias niet. Afgelopen week liep hij al een loodzware halve marathon en deze week heeft hij ook nog, tussen neus en lippen door, tweemaal een trainingen van dertig kilometer afgelegd (beide keren zo’n 1500 hoogtemeters). Rob, Denise en ik houden ons rustig en volgen het normale programma……. Hoewel de week nog niet ten einde is, heb ik al één ding besloten: ik kom hier terug!

AVA'70 leden op de Transalpine Run (263 kilometer)

Björn Weier en Mathias Welz

De AVA'70 leden Björn Weier en Mathias Welz hebben van 3 tot en met 9 september 2017 deelgenomen aan de Gore-Tex Transalpine Run. Een wedstrijd over zeven dagen, door vier landen (Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië) van 263 kilometer en 15.417 hoogtemeters. Gemiddeld werd dus bijna een marathon per dag gelopen, waarbij Björn en Mathias bij elkaar moesten blijven.

Björn Weier moest helaas in de 5e etappe door een voetblessure de strijd staken, waarna Mathias Welz alleen verder moest en de Gore-Tex Transalpine Run alsnog voltooide. Een geweldige prestatie van beide AVA'70 leden.

AVA'70 leden op de Transalpine Run (263 kilometer) - etappe 7

Niet zonder gevaar!

De AVA'70 leden Björn Weier en Mathias Welz nemen van 3 tot en met 9 september 2017 deel aan de Gore-Tex Transalpine Run. Een wedstrijd over zeven dagen, door vier landen (Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië) van 263 kilometer en 15.417 hoogtemeters. Gemiddeld wordt dus bijna een marathon per dag gelopen, waarbij Björn en Mathias bij elkaar moeten blijven.

Etappe 6: Die vorletzte Etappe ist auch geschafft, 45 km von Scuol nach Prad. Alles lief soweit gut, finish mit 5:09 h heißt 10er platz in der Individual Wertung. Der trail war wundervoll, durch die Uina Schlucht zu laufen ist einfach sensationell. Morgen geht's auf nach Sulden, Finale Etappe!

                                       

Zaterdag 9 september gaat de etappe over Italiaans grondgebied van Prad am Stilfserjoch naar Sulden am Ortler.

7e etappe: 31.0 km - 2.600 hoogtemeters -  1.664 meter dalen - hoogste punt 2.886 meter

AVA'70 leden op de Transalpine Run (263 kilometer) - etappe 6

Prachtige en zonnige omgeving

De AVA'70 leden Björn Weier en Mathias Welz nemen van 3 tot en met 9 september 2017 deel aan de Gore-Tex Transalpine Run. Een wedstrijd over zeven dagen, door vier landen (Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië) van 263 kilometer en 15.417 hoogtemeters. Gemiddeld wordt dus bijna een marathon per dag gelopen, waarbij Björn en Mathias bij elkaar moeten blijven. 

Etappe 5: Leider musste Teampartner Björn Weier heute früh das Rennen verlassen, sein Knöchel war Abends schon geschwollen und über Nacht wurde es nicht besser. Gute Besserung Björn! So ging es für Mathias Welz als Einzelstarter weiter. Alleine macht es natürlich weniger Spaß, ist ja ein Teamevent... die Strecke war trotzdem ganz schön. Nach 5:38 war er im Ziel in Scuol.

Vrijdag 8 september gaat de etappe van Scuol in Zwitserland naar Prad am Stilfserjoch in Italië.

6e etappe: 44.1 km - 1.692 hoogtemeters -  1.974 meter dalen - hoogste punt 2.359 meter

Blessure voor Björn

Florence - dag 3

Waarschijnlijk komt het trompetgeschal en het Italiaanse volkslied uit één van de torens die tegen de camping aan staat

Al drie morgens word ik 's morgens om 8.00 uur gewekt door trompetgeschal, dat direct gevolgd wordt door het Italiaanse volkslied. Eerst denk ik dat dit bij deze traditionele Italiaanse camping hoort maar als ik deze morgen eens de andere kant oploop, kom ik langs een oude Italiaanse kazerne, dat tegen de camping aan ligt. Waarschijnlijk komt het geluid boven uit één van de torens die tegen de camping aan staat. Ik vind het wel wat hebben en betrap me er zelfs op dat ik op het laatst gewoon mee begin te zingen met deze prachtige melodie.

Na een paar kilometer lopen op onbekend terrein kom ik al een punt van herkenning tegen en loop via wat achteraf straatjes de stad weer in. De Santa Maria del Fiore of Duomo in de volksmond, is het symbool van de stad Florence. Arnolfo di Cambio begon in 1296 met de bouw, die uiteindelijk meer dan 150 jaar zou duren. Blikvanger is de enorme koepel, die aan de binnenkant is versierd met een fresco van Vasari. Naast de dom staat de campanile, de klokkentoren. De klim van 414 treden en het prachtige uitzicht over de stad bespaar ik me en loop verder naar het Battistero, dat er recht tegenover staat. Deze doopkapel is vooral bekend om de drie grote bronzen deuren. De beroemdste is die aan de oostzijde van het gebouw waarop de taferelen uit het Oude Testament zijn afgebeeld. Michelangelo noemde deze deur de Porta del Paradiso: de deur naar het paradijs.

De Basilica di Santa Maria Novella, met haar mooie façade van wit en groen marmer, is één van de belangrijkste voorbeelden van de Florentijnse renaissance. Als ik even later zin in een kopje koffie heb, bestel ik er één in een klein restaurantje. Als de ober het kopje voor me neerzet, kan ik mijn lachen nog net inhouden. Een piepklein kopje dat net de bodem gevuld heeft staat voor me. De smaak maakt echter veel goed en met een (bijna) voldaan gevoel loop ik weer verder.

Morgen, op zondagmiddag, vlieg ik terug naar Dusseldorp en in de dagen dat ik hier was heb ik in ruim 45 kilometer de stad Florence en het land Italië een klein beetje leren kennen. Een prachtige oude stad met veel mooie gebouwen en natuurschoon en een land dat lekker eten en drinken hoog in het vaandel heeft staan. Die bourgondische levensstijl in combinatie met het heerlijk weer ligt mij wel en smaakt naar meer!

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

De Santa Maria del Fiore of Duomo in de volksmond, is het symbool van de stad Florence

Florence - dag 2

Vanaf de Piazzale Michelangelo heb je een schitterend uitzicht over de stad

Vandaag pak ik het gedeelte ten zuiden van de rivier de Arno met de start op De Ponte Vecchio. Deze oude brug werd in de middeleeuwen over het smalste stuk van de rivier de Arno gebouwd om de drukke handelswijken van de stad met elkaar te verbinden. In de 15e eeuw zaten er op de brug veel slagerijen. Zij dumpten hun afval in de rivier, waardoor het er ondraaglijk stonk. In de 16e eeuw moesten de slagers hun plek afstaan aan de goudsmeden. De meesten van hun 'hangende' werkplaatsen zijn bewaard gebleven en geven de brug haar speciale karakter. In de kleine winkeltjes wordt nog altijd in goud en juwelen gehandeld. Midden op de brug staat de buste van Benvenuto Cellini, een beroemd goudsmid en beeldhouwer. De talloze slotjes aan het hek zijn daar gehangen door verliefde paartjes om hun liefde te bevestigen, waarna ze het sleuteltje in de Arno gooiden. Nu is dat verboden en krijgen overtreders een hoge boete.

Enkele kilometers verder kom ik bij het imposante Palazzo Pitti, dat stamt uit de renaissance en werd gebouwd in opdracht van koopman Luca Pitti. Dit paleis kende vele beroemde bewoners zoals De Medici's, Napoleon Bonaparte en de koninklijke familie Savoye. Er zijn verschillende musea in gevestigd, waaronder een museum voor moderne kunst, een zilvermuseum en een kostuummuseum. De Galleria Palatina en de koninklijke appartementen schijnen ook de moeite van het bezoeken waard te zijn maar met een temperatuur van rond de 35 graden blijf ik liever buiten. Achter dit paleis liggen de beroemde Boboli tuinen.

Via een lange trap loop ik naar het Piazzale Michelangelo, vanwaar je een schitterend uitzicht over de stad hebt en waar je in de verte de koepel van de dom en de toren van Palazzo Vecchio kunt zien. De groene koepels zijn van de synagoge en het 'zilveren lint' is de rivier de Arno, die onder de elf bruggen van Florence door kronkelt. Het plein is opgedragen aan Michelangelo en midden op het plein staat dan ook een ode aan deze beroemde kunstenaar: een kopie van zijn bekende David en van de vier beroemde allegorische figuren die de dag, nacht, dageraad en schemering voorstellen.

Na een lange afdaling kan ik weer het busje pakken dat ieder uur naar de camping gaat, maar ik kies ervoor om de zuidkant van de rivier de Arno te volgen. Deze kant is wat rustiger om te lopen dan de noordkant en als ik een keer de rivier oversteek zit ik weer aan de goede kant. Als ik op de camping aan kom loop ik langs de prachtige zwem accommodatie en het komende uur is één van de ligstoelen aan het water voor mij gereserveerd. Hier is het water gelukkig niet zo koud als bij ons en neem ik een welverdiende duik in het heerlijke water.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Geert Wevers

De Ponte Vecchio met zijn 'hangende' werkplaatsen

Florence (Italië) - dag 1

De beroemde Porcellino, de mensen wrijven het zwijn eerst over zijn blinkende neus en leggen daarna een muntje in zijn bek. Valt het muntje door de tralies in het putje dan brengt het je geluk.

Woensdagavond laat ben ik op het vliegveld van Florence geland, in de volksmond wordt het vliegveld ook wel Peretola genoemd maar de officiële naam is Amerigo Vespucci. Het is een klein vliegveld en ligt net buiten de stad in het noorden, vandaar is het nog ongeveer een half uur rijden naar de camping. Als ik daar aankom dan drink ik nog even wat en is het al middernacht geweest als ik mijn bed op zoek. De volgende morgen sta ik lekker op tijd op en is het al prachtig weer, een heerlijk ontbijtje in de zon volgt. Om klokslag tien uur pak ik het camping busje dat de toeristen naar de stad Florence (Firenze) brengt. Het is de hoofdstad van de regio Toscane en de bakermat van de renaissance en daarmee één van de bekendste cultuursteden van Europa. Ik begin vanmorgen aan mijn eerste rondtocht en op de kaart heb ik al gezien dat de rivier de Arno, waar de camping ook aan ligt, dwars door de stad loopt. Dit geeft me een mooi houvast als ik de weg niet meer weet en dan langs de rivier terug naar de camping te lopen. Verdwalen is dus bijna onmogelijk en dat geeft me ook een wat zekerder gevoel.

Florence is ook één van de belangrijkste modesteden van Italië en de meeste exclusieve winkels zijn gevestigd rond Via Tornabuoni. Hier vind je Gucci en Armani maar ook de wat minder bekende merken als Ermanno Scervino en Save The Queen. Maar met een temperatuur van rond de 35 garden heb ik aan mijn korte broek en t-shirt genoeg en laat ik deze winkels maar een beetje links liggen. Ik vind het meer tijd voor een lekkere cappuccino in één van de vele kleine kroegjes waar ik langs kom.

Even later loop ik de Loggia del Mercato Nuovo, beter bekend als de Loggia del Porcellino op, wat al sinds de bouw in de 16e eeuw als marktplaats wordt gebruikt. Tegenwoordig worden er souvenirs en leren jassen en tassen verkocht. Onder de loge staan veel mensen bij de beroemde Porcellino, een bronzen beeld van een zwijn. De mensen wrijven het zwijn eerst over zijn blinkende neus en leggen daarna een muntje in zijn bek. Valt het muntje door de tralies in het putje dan brengt het je geluk. Een aantal munten die er niet invallen zijn een mooie prooi voor een bedelaarster.

Piazza Signoria is het politieke hart van de stad en wordt gedomineerd door het gemeentehuis, Palazzo Vecchio. Het werd eind 13e eeuw gebouwd en domineert met zijn 94 meter hoge toren de skyline van de stad. Er wordt wel gezegd dat Florence een soort van openluchtmuseum is, en daar is dit plein een goed voorbeeld van. Je vindt hier niet alleen één van de belangrijkste musea ter wereld, de Galleria degli Uffizi, maar ook de bekende beeldengalerij Loggia dei Lanzi en de beroemde Neptunusfontein. Het plein, dat vooral populair is bij toeristen, wordt omringd door hoge statige gebouwen.

Het is zo'n heerlijk weer dat ik besluit om niet het busje terug naar de camping te pakken maar er nog enkele kilometers bij aanplak. De eerste dag in Florence was een prachtige dag, morgen is het de bedoeling om aan de zuidkant van de rivier de Arno gaan lopen.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Geert Wevers

Palazzo Vechio, het gemeentehuis van Florence

Tristan Hoffman Challenge 2017: Groot succes!

De deelnemers hebben tot nu toe maar liefst bijna € 95.000,00 ingezameld voor ons goede doel

Maar liefst 141 deelnemers stonden vrijdag 23 juni heel vroeg aan de start van de achtste Tristan Hoffman Challenge 2017. Vanuit het Italiaanse plaatsje Prato aan de voet van de Stelvio vertrokken de deelnemers met één doel, het halen van de top. De dagen ervoor was het tropisch warm en ook deze dag zou het erg heet worden. Voorzien van voldoende water gingen alle wandelaars, hardlopers en fietsers van start. Onderweg werden de deelnemers aangemoedigd door vele meereizende supporters. Het was enorm afzien, maar meer dan de moeite waard. Op de top werden ze onder een luid applaus en met opzwepende muziek onthaald. Naamgever en Kanjers voor Kanjers ambassadeur Tristan Hoffman gaf iedere deelnemer met een grote glimlach de welverdiende medaille.

Pascal, Kevin en Marsha maken Challenge extra bijzonder

Een groot gedeelte van de opbrengst van deze Challenge wordt besteed aan het inrichten van een beweegplein voor SVO het Bariet in Lichtenvoorde. Drie leerlingen gaven aan graag mee te willen doen aan de Challenge om zo ook hun steentje bij te kunnen dragen. En het is ze gelukt. Pascal en Kevin bedwongen de Stelvio hardlopend en Marsha ging de berg wandelend op. Een bekroning op een onvergetelijke Challenge.

Opbrengst voor Kanjers voor Kanjers

’s Avonds werd de voorlopige opbrengst bekend gemaakt. De deelnemers hebben tot nu toe maar liefst bijna € 95.000,00 ingezameld voor ons goede doel. Een geweldige opbrengst die nog elke dag stijgt, want er kan nog gedoneerd worden tot 1 augustus.

Verslag van de Passo Dello Stelvio in Italië

Claudia Drenthel

Van Kermis 2016, naar de Stelvio 2017. Vrijdagavond kermis. Onder het genot van een glas wijn, komt ineens vanuit het niets John Theissen op me af, hoi Claudia, ik zag dat je nog niet ingeschreven stond bij de Kanjers voor Kanjers. Dit jaar gaan we de Stelvio beklimmen vertelde John enthousiast. Voor wie John Theissen nog niet kent, hij is 1 van de organisatoren van Kanjers voor Kanjers en eigenaar van 2 prachtige fietsenwinkels in Aalten en Lichtenvoorde. Nou, John als jij graag wil dat ik volgend jaar mee gaat doen, dan doe ik dat toch. Zo gezegd, zo gedaan, diezelfde avond op het terras, samen met John het inschrijvingsformulier via de app ingevuld. Met de gedachten, ik heb al aardig wat wijntjes op, dat de inschrijving toch niet gelukt was. Kom ik ’s nachts thuis zie ik tot mijn verbazing op mijn app staan, bedankt voor uw inschrijving bij Kanjers voor Kanjers. Shit, was het eerste wat ik dacht en nu dan. Henrie lachen, en wat ga je nu doen dan? Het weekend waarin de beklimming van de Stelvio zou plaats vinden, was net in dat weekend dat Henrie zijn eigen trail, de games of stones ging lopen, vanaf het begin wist ik dus dat Henrie dat weekend niet met mij mee ging. Nu ben ik wel iemand die van een uitdaging houdt, en wie heel stoer A zegt, moet dan ook B doen. Zo gezegd, zo gedaan, ik laat me echt niet kennen, ik ga het gewoon doen. Met in gedachten, het duurt nog zolang voordat het Juni 2017 is.  

Het jaar 2016 is nog niet om of Henrie vraagt begin Januari 2017 wanneer ik eens zou gaan beginnen met trainen. Je moet de berg wel op in plaats ervan af. Haha, dat weet ik ook wel, na onze vakantie in Lapland, dan begin ik met trainen. Eerst ben ik me eens gaan verdiepen in de Stelvio, nu weet ik nog wel dat het een berg is, maar toen ik verder las, las ik dat dit 1 van de zwaarste en langste beklimming is voor profwielrenners, en ik wil hem nog wel gaan hardlopen?  De moed zakte me in de schoenen toen ik verder las, 21 km lang en 48 haarspeldbochten. Oké Claudia, dit wordt dus wel heel serieus trainen. Waar ben ik in godsnaam aan begonnen. Eind Januari was het dan zover. Met Henrie afgesproken, dat hij het sponsorgeld ging binnen halen, zodat ik mij helemaal kon gaan richten op mijn avontuur richting de Stelvio en dat hij mij ging trainen de komende half jaar voor de Stelvio. Mijn 1^e heuveltraining sinds lange tijd en dan nog wel in Kilder. Nu vindt ik Kilder niet zoveel aan, want als manlief mij overhaalt om eens samen een heuveltraining te gaan doen, deed ik dit alleen als er een restaurant in de buurt was, zodat Henrie mij na afloop kon trakteren op koffie met gebak, want ik vond dat ik dat dan wel verdiend had, na zo’n zware heuveltraining. En in Kilder heb je geen restaurant. Maar goed, 1,5 uur getraind, wat een klimmetjes zeg, en, dan heb je ook nog maar 12 km gelopen. Nou, dat gaf de burger moed zeg, maar daar was Henrie gelukkig weer aan mijn zijde, hartstikke goed gedaan Claudje, zet de tijd en de kilometers maar uit je hoofd en probeer te genieten. Ja,ja zal het proberen. 

Begin Februari liep ik mijn 1^ste  trail, deze was 11km, je moet ergens beginnen toch, maar ik zal je vertellen, deze trail voelde goed en langzamerhand kreeg ik er plezier in. Maar ja, week in week uit werd er getraind, heuvels beklommen, verschillende trails gelopen, want ja daar werd je sterk van en dan had ik ook nog mijn personel trainer Jaap, waar ik ook nog mijn wekelijkse krachttraining van kreeg, en tussendoor moest ik ook nog werken. Reken maar dat ik heb afgezien. Sociale contacten had ik bijna niet meer, feestjes werden overgeslagen, en voor een feestbeest als mij was dit echt niet gemakkelijk. Naarmate de tijd vorderde merkte ik wel dat ik steeds sterker werd en de heuvels steeds makkelijker te lopen waren. Toch had ik nog wel mijn twijfels, ik trainde dan wel heel veel en liep ook veel trails, maar dat is nog altijd geen 21,1km alleen maar omhoog lopen. Nu was het constant heuvel op en er weer af. Ik weet ook wel dat dit ook niet te trainen is, het zit vaak tussen je oren en als je maar eigenwijs genoeg ben, dan kom je er ook wel. Af en toe had ik geen zin om te trainen, maar dan had je Henrie weer, je wilt de berg toch op en niet eraf? Ik wist weer genoeg, en vervolgde weer trouw mijn trainingen. En natuurlijk had Henrie gelijk, en in mijn achterhoofd speelde ook mee dat ik mijn sponsoren niet wilde teleurstellen, en mezelf al helemaal niet. Ik wilde natuurlijk wel getraind boven aan de top aankomen. Knop omzetten en weer verder gaan. Bij Kanjers voor Kanjers waar ik voor liep, hadden ze een eigen hardloopgroepje en een trainster. Wekelijks hadden zei hun hardlooptrainingen gezamenlijk, helaas vanwege mijn werk en mijn eigen planning kon ik vaak niet met hun meelopen, en ik had natuurlijk ook mijn eigen privé trainer, die dit maar al te leuk vond om mij te trainen. 

In mei kon ik dan eindelijk een keer mee met de Kanjers voor Kanjers hardlopers. We gingen in Lienen (Duitsland), de mini Stelvio trainen.  Dat deden we op de Tecklenburg, deze ging 2km steil omhoog. Dit hebben we 5 keer gedaan, erop en er weer af om te herstellen voor de volgende klim. Dit was zo gaaf om te doen en het liep ook lekker,  dat je weet dat je op de goede weg ben. Daarna ben ik de gehele maand mei op vakantie geweest, eerst een week in Oostenrijk in de omgeving van de Wilde Kaiser. In 4 dagen tijd hebben Henrie en ik 85km geklommen. Dat was zo zwaar dat ik het soms niet meer leuk vond. Maar ja, je doet het voor het goede doel he en dan had je Henrie ook nog, die steeds zei, Claudje hier word je nou sterk van. Jullie zullen vast wel kunnen begrijpen dat ik Henrie wel eens van de berg af heb willen gooien. Van Oostenrijk naar een lang weekend Valkenburg, de Cauberg beklimmen. Ik stelde me er heel wat van voor, maar wat viel die me tegen, deze is maar 800 meter en daar maakt iedereen zich nou altijd zo druk om. Pas op Claudje, je krijgt nu toch geen hoogmoedswaanzin, blijf met beide benen op de grond. Eerlijk is eerlijk, het geeft je wel een ontzettend goed gevoel. 

Weer een week later zaten we in de Belgische Ardennen in het plaatsje Olne. Daar zou Henrie de 50km lopen en Eric Hoogebrug, Martijn van Dijk en ik de 20 km lopen. Uiteindelijk werd het 24,2 km. Dit zou 1 van de zwaarste trails van de Belgische Ardennen zijn. Het was een zware trail, maar goed te doen en onderweg dacht ik, laat de Stelvio maar komen, ik ben er klaar voor. Zondag 18 Juni was het eindelijk zover, klokslag half 10 stond John Theissen voor de deur met zijn vrouw Mireille, Marcel Piek en Bob ter Hedde, allemaal wielrenners die de Stelvio gingen beklimmen. Tijd om afscheid te nemen van de hond, de kids en van Henrie. Dit viel me behoorlijk zwaar, zonder kids ging ik wel eens op vakantie, maar nog nooit zonder Henrie. Dit was de eerste keer in 23 jaar. En dat heb ik geweten. Op weg naar Italië, raak ik bij de eerste beste tankstation mijn portemonnee met al mijn hebbe en houwe erin kwijt. Helaas kwam ik daar pas 350km later achter bij de 2^e stop. Tankstation gebeld, nee ze hadden geen portemonnee teruggebracht. Toen maar Henrie bellen, maak je niet druk Claudje, ik los het wel voor je op, ga je nu maar gewoon genieten. Het was net alsof Henrie al op dit telefoontje zat te wachten. Bij mij gaat er namelijk altijd wel iets mis, voor Henrie al heel gewoon. 

Eindelijk om half 8 ’s avonds komen we aan in Silandro. We zaten in een prachtig hotel, mooie kamers met een zwembad binnen en buiten, wat zeer aangenaam was voor de komende week, want het zou heel warm worden. We konden gelijk aanschuiven aan het diner. De gehele week was het ontbijt en diner voortreffelijk. Na het diner de koffers naar mijn kamer brengen, zit ik op de 2^e verdieping, helemaal niet erg, maar wel als je een vrouw bent en veel koffers bij je hebt en niet in de lift durft. Hoe ga ik dit nu doen dacht ik, koffers in de lift gooien en dan gauw naar boven rennen en dan maar hopen dat de lift op de 2^e verdieping stopte. Zover kwam het gelukkig niet, mijn gezelschap had al opgemerkt dat ik stond te stuntelen bij de lift, he Claudia is er wat. Uh ja, ik durf de lift niet in en aangezien mijn koffers heel zwaar zijn, is de trap ook niet erg handig. Dan doen wij dit toch eventjes voor je, met een big smile. Nu snappen jullie toch ook wel, waarom ik nooit in mijn eentje op vakantie ga? Koffers eindelijk op mijn kamer en de vakantie kon beginnen. Kennis maken met de andere deelnemers, vele mensen uit Aalten kenden ik al en de andere leerde ik de komende week wel kennen, en hun mij ook. Onder het genot van vele wijntjes en biertjes brachten we de komende dagen door. Volleyballen in het water, een beetje shoppen, lunchen in het dorpje, echt zoals een vakantie hoort te zijn en dat bij een temperatuur van 36 graden. Niet echt verkeerd toch, maar er moest echter ook nog getraind worden tussendoor. Nou ja, moest, ik ben wel iemand die van tevoren de berg wil zien en voelen.  Gelukkig kwam dat voor mij al heel snel. 

Dinsdags gingen er een aantal van de organisatie wandelend de Stelvio op, omdat ze daar anders ging tijd voor kregen en vrijdags moesten ze er natuurlijk voor de deelnemers zijn. Ik mocht mee. 6.30 ontbijten en om 8.00 in het busje richting de Stelvio. Het was een kleine 20 km bij ons hotel vandaan. De wandelaars waren inmiddels op weg en ik reed met het busje mee en liet me afzetten in haarspeldbocht 47-46 en ik zou wel zien waar ik zou eindigen. Het busje reed met de wandelaars mee om hun van eten en drinken te voorzien, drinken was wel nodig, want het was toen al 32 graden en het zou alleen maar warmer worden. Af en toe kwam het busje dan naar boven toe, om te kijken of ik al wilde stoppen of door wilde gaan. Ik was bij haarspeldbocht 32, het liep lekker en het gevoel zat goed en van de warmte had ik weinig last, ik wilde graag verder lopen, maar de mensen van de organisatie zeiden dit moet je niet doen, vrijdag moet je het doen en niet vandaag, nou neem ik niet graag wat van anderen aan, maar dit keer was ik dat ze gelijk hadden. Vanaf dat moment wist ik dat het vrijdags goed zou komen, ik besloot niet meer te gaan trainen voor vrijdag en alleen nog maar van de vakantie te genieten onder het genot van de vele wijntjes. En water he, vele liters water vanwege de hitte. Woensdagmorgen had ik eventjes een dip, ik miste Henrie en ik kon mij gewoon niet voorstellen dat Henrie er niet bij was, juiste diegene die me de afgelopen half jaar getraind had, zou me vrijdag niet zien finishen. Mijn gezelschap had zo’n medelijden met me, maak je niet druk, wij zijn er toch voor jou. Ja, dat is ook wel zo, maar dat is toch anders. En wat zullen ze achter mijn rug om gelachen hebben, later bleek dat iedereen, ja echt iedereen wist dat Henrie er vrijdag zou zijn, behalve ik. 

Vrijdagmorgen 5 uur, ik kon na drie uurtjes geslapen te hebben, langer ging echt niet vanwege de hitte niet langer in mijn bed te liggen en besloot me aan te gaan kleden en de wandelaars succes  te wensen en uit te gaan zwaaien, deze vertrokken om 6.30 met het busje richting de Stelvio.  Daarna ben ik gaan ontbijten en om 7.15 werden wij de hardlopers naar de Stelvio gebracht.  Ieder beleefde dat op zijn eigen manier, de één was zichtbaar zenuwachtig en de ander was wat stiller dan normaal en ik, ik was alleen maar aan het genieten, van het mooie uitzicht en erg benieuwd wat me de komende uren te wachten stond. De zenuwen zullen nog wel komen, maar die kwamen er niet.  Om 8.15 gingen wij van start en ik ben ontspannen begonnen, we bleven netjes achter elkaar lopen de eerste paar kilometer, dat moest ook wel, want er was zoveel verkeer van auto’s en motoren dat het soms levensgevaarlijk situaties opleverde. Na 3 km zag ik ineens een smiley met mijn naam op het wegdek geschreven. Ik dacht, wie is er voor mij zo druk  geweest? Wel indrukwekkend hoor, als je ineens je naam zo ziet staan. Geen moment aan Henrie gedacht, kijk ik recht voor me staat Henrie daar met Andre Bleumink. Wat er toen door me heen ging is niet te beschrijven, ik ben niet gauw stil te krijgen maar nu wel, hij is er, hij is er echt, niet gaan huilen Claudia, je moet nog 18 km. Toch moest ik hem even knuffelen en dan komen de tranen toch wel, wat een verrassing en toen wist ik dat Henrie boven op de top zou staan om me op te wachten. Hoe gaaf is dat.

De eerste kilometer daarna moest ik me even weer resetten, maar nu wetende dat Henrie boven op de top zou staan. Onderweg stonden vele mensen je aan te moedigen en ook Henrie en Andre kwam ik onderweg nog een paar keer tegen. Onderweg ben ik geen obstakel tegen gekomen, het ging zo lekker, ik kon blijven hardlopen. Bij de laatste verzorgingspost, daar moet je nog 3 km tot aan de top, kwam ik voor het eerst moeizaam op gang. Dan maar een paar honderd meter wandelen, maar ik dacht al gauw, Clau je bent als hardloper gekomen en niet als wandelaar. Eenmaal weer op gang, kom je ook wel weer gauw in je ritme en wat ook scheelde, boven aan de top konden ze al van verre zien wie er aan kwam. Dan begonnen de supporters en de andere deelnemers je naam te roepen, en dat kon je goed horen en daar kreeg je vleugels van. De laatste haarspeldbocht, dan moet je nog een paar honderd meter is het allermooiste, mensen roepen je naam, staan voor je te juichen, mensen die je heel goed kent worden heel emotioneel. Echt een belevenis. In de verte zag ik Henrie staan en kon niet wachten om hem in mijn armen te kunnen sluiten, maar eerst moest ik nog een stukje doorlopen tot aan Tristan Hoffman. Van deze man kreeg je dan je medaille.  Maar het allerbelangrijkste was, ik heb het gehaald, Clau je heb het gewoon gedaan, niet te bevatten hoor. En daar stond Henrie mij op te wachten, met een brok in zijn keel en een glimlach van oor tot oor en toen hield ik het ook niet meer droog. Jeetje, ik heb het geflikt, hoe bijzonder is dat. 

Afscheid genomen van Henrie en Andre, nog even succes gewenst, want zij hadden nog een zwaar weekend voor de boeg. 110km hardlopen in 2 dagen, dat is me nogal wat. Ik wist dat zij dit ook goed gingen volbrengen, ondanks dat het heel pittig ging worden voor hun. Daarna ben ik naar mijn gezelschap gegaan en hun gefeliciteerd met hun prestatie en gewacht tot alle deelnemers over de finish waren. Alle 141 deelnemers zijn boven gekomen, dat is toch een hele prestatie op zich. Vooral omdat het die dag ook nog zo warm was, is iedereen zonder kleerscheuren of blessures boven gekomen. Met busjes zijn we weer richting het hotel gegaan, en ‘s avonds was er dan een feestavond en de bekendmaking van het bedrag dat opgehaald was door de deelnemers. Er is een bedrag van rond de 95.000,00 euro opgehaald, een recordbedrag. De hele avond lekker gedanst en gedronken tot in de laatste uurtjes en dan lekker het bed in. 

Om 8.00 de volgende morgen ontbijten en afscheid nemen en toen om 9.30 weer richting Aalten, lekker weer naar huis. Wat een geweldige week was dit, eentje om nooit meer te vergeten, en  wat heb ik een hoop mooie mensen mogen ontmoeten. De organisatoren van Kanjers voor Kanjers verdienen een pluim, wat was alles goed georganiseerd. Toch moet ik ook nog een paar mensen extra bedanken die de afgelopen half jaar voor mij echt een steun waren. Katja Demkes en Lianne ter Haar, deze 2 hebben mij het afgelopen half jaar enorm gesteund en meegeleefd met al mijn trainingen.  Deze 2 die me weer een peptalk gaven als de twijfels weer boven kwamen. Mijn kids, die zelf niets met hardlopen hebben, maar wel voor  me klaar stonden, het huis hebben versierd toen ik weer thuiskwam en mijn zoon die zei, mam, eigenlijk ben je best een stoer wijf he. Hoe gaaf is dat, om dat van je puber zoon te horen. En dan natuurlijk mijn personal trainer Jaap Sijtsema van Crossfit Oost Aalten,  die mij het afgelopen half jaar klaar heeft gestoomd voor de Stelvio. Dit heeft mij echt heel veel bloed, zweet en tranen gekost, maar Jaap was er altijd. En als allerlaatste natuurlijk mijn eigen mannetje Henrie. Diep respect heb ik voor hem, want reken erop dat hij het de afgelopen half jaar het niet gemakkelijk heeft gehad met mij. Maar hij was er in goede en in slechte dagen. Dank jullie wel. Een diepe buiging voor jullie. Dit was mijn Stelvio avontuur. Mijn allereerste bergbeklimming, maar zeker niet de laatste, en ik kan het iedereen aanraden.  

Groetjes Claudia Drenthel