Verslag van de 17e Hemelvaartsloop in de Heurne

De 'Hemelvaartsgroep'

Dauwloop voor vroege vogels

Het is al meerdere jaren een traditie, dat er op Hemelvaartsdag in de regio een duurloop wordt georganiseerd voor vroege dravers. Het aanvangstijdstip is vastgesteld op 07.00 uur en alleen al bij die gedachte haken er tal van talentvolle lopers af. En dat is natuurlijk een gemiste kans, zo bleek ook dit keer maar weer eens…….

Het peloton van dik 20 atleten was zich net aan het gereedmaken voor de groepsfoto, toen er nog een autootje aan kwam snorren met 2 jeugdige dravertjes. Vlot voegden ze zich bij de groep voor het kiekje, want de temperatuur was aan de bedenkelijke kant. Stilstand zorgt voor stramme spieren en daar wil je helemaal niet mee van start gaan. Gemakshalve werd de warming-up dan ook maar overgeslagen en zette de club zich in beweging.

De grondlegger van de Dauwloop, Geert Wevers, had Theo Stronks ingehuurd als koersdirecteur en dat is een verstandige zet, want als er iemand routevast is, dan is hij het wel. De ervaren nestor besloot gelijk maar het voortouw te nemen en hij stond de koppositie ook niet meer af. De Bredevoortse hinde, Paula Verwaaijen, deed nog enkele malen een poging om de leider voorbij te komen, maar dit bleek een kansloze missie.

Er werd onderweg druk gekeuveld over de verschillende flauwekul-onderwerpen, maar de stemming bleef opperbest. Tenminste, die indruk heerste er in de voorste linie, maar achterin was het helemaal niet zo gezellig. Frank te Brake, sloot met zijn mountainbike de groep af, maar hij moest alle zeilen bijzetten om het gezelschap bij elkaar te houden. Niet dat de tempovonken er vanaf spatten, maar meer vanwege het gefoeter van met name Erwin Wamelink. De Hollenbergbewoner, die het vooral van zijn sublieme stijl moet hebben, kafferde driekwart van de looptijd en de reden was, dat er nogal wat singletracks in het parcours waren opgenomen. Weinig asfalt dus en dat is nu juist de ondergrond waarop hij normaliter excelleert. Hij liet voortdurend weten, dat hij zich voor deze onzin niet om 12 over 6 uit bed had laten rollen. Bovendien was hij te laat geweest voor de koffie en dan is de blonde Keniaan al helemaal niet te genieten. Gelukkig hebben weinigen deze klaagzang meegekregen en sussen bleek al helemaal geen optie. Youngster Juul was het gezeik van Wamelink na een kilometertje of 5 helemaal zat en besloot van koers te wijzigen en terug te keren naar de beginplek. Ze wilde topfit zijn voor haar belangrijkste race van het jaar, de GTM-Loop en die stond 2 dagen later op de kalender. Een verstandige keus zo bleek achteraf, want ze liep een uitstekende wedstrijd en deelde nadien ook nog een bekertje water uit aan een verdwaalde Ethiopiër en de snelste stewardess van de wereld. Hoe mooi is dat?

Terug naar de Dauwloop, waar de meute inmiddels in IJzerlo was aangekomen en via wat geslinger en geslakker weer richting de startlocatie werd gedraafd. Wie Theo een beetje kent, weet dat hij dol is op omwegen en dat gebeurde ook deze ochtend. Dit bleek ook noodzakelijk om aan de beloofde 11 kilometer te komen. Aangekomen bij de Heurnse Treff bleek al snel, dat niet alle horloges dezelfde afstand weergaven, want menigeen liep nog een dom lusje of 2 over de parkeerplaats, totdat de 11 op het wijzerplaatje verscheen. Stelletje autisten….

Afijn, er klonk ter afsluiting van deze prachtige dauwloop een welverdiend applaus voor de parcoursbouwer. En zelfs Erwin deed zijn best om de handen op elkaar te doen, maar het gezicht sprak boekdelen. Hij trok zich vervolgens snel om, klom op zijn stalen ros en sprintte op huis aan. Hopelijk heeft een vers bakkie koffie ook hem nog een goede herinnering opgeleverd aan de mooie Dauwloop van 2026! (FR) 

Verslag van de 15e Hemelvaartsloop in Lintelo

Het statieportret

'Theo trakteert op Lintels mooiste'

Het is donderdag 9 mei, even voor 7 uur in de ochtend, toen zich bij het Kulturhuis in Lintelo een hele fijne groep hardlopers verzamelde voor een lekkere duurloop. Het bespottelijk vroege tijdstip had alles te maken met het feit dat het Hemelvaartsdag was, dus stond er de traditionele dauwloop op het programma. De omstandigheden waren uitermate prettig, want de zon doet al zijn uiterste best en het gras is vochtig, dus wat wil een draver nog meer. De koppen werden geteld en daarbij kwam de organisatie tot de conclusie dat er één draver te weinig was, overigens zonder een legitieme reden door te geven. Maar er daarentegen bleek er ook een zwartloper  gesignaleerd te zijn en meteen was het al duidelijk, dat deze gast een vervelende ochtend tegemoet zou gaan. Geert Wevers trapte af en heet iedereen in fluistertoon een warm welkom, waarna hij het woord gelijk doorgaf aan parcoursbouwer Theo Stronks, die dit ff niet in de gaten had en dus gelijk al met de bek vol tanden stond. Iets wat hem toch zelden overkomt en dit terwijl hij al een heel hardloopleven achter zich heeft. Gauw nog een paar statieportretten drukken, maar ook iets simpels als dit bleek op dit uur al een hels karwei.

Snel op pad dan maar en na een meter of 62 was het de bedoeling dat local queen, Romy van Rijs, zou aansluiten, maar in haar tiny housje zat werkelijk geen enkele beweging, dus de kans dat ze haar schoentjes bij de achterdeur had klaargezet om snel aan te sluiten was nihil. Gauw door dan maar, want de omgeving is werkelijk adembenemend in het Aaltense buurschap en met name de rust die het uitstraalt zorgt voor intense genietmomentjes. Onze olijke zwartloper meldde zich voor het eerst ook maar eens aan de kop van het peloton, maar dit duurde nog geen honderdachttien meter, alvorens hij weer naar de achterste geledingen werd verbannen. Centraal bij deze dauwrun stond de Wenninkmolen uit 1860, die van de diverse kanten steeds zichtbaar bleef, waardoor niemand de indruk had dat onze course-regisseur, maar wat kilometers uit de mouw schudde. Nee, hij had hier terdege werk van gemaakt en dat siert onze nestor Theo.

Op een werkelijk prachtig landweggetje, waar het gras inmiddels dik 3 kontjes hoog was, kreeg het voorste gedeelte van het peloton ineens een buizerd in het vizier. Zoals bekend zijn deze roofvogel en hardlopers in het broedseizoen zeker geen maatjes van elkaar en gelijk werd het onrustig. Bij een enkeling maakte het hart gelijk fikse overuren en kwamen de sterke verhalen flink op gang. Organisator Geert had veruit de meest spannende episode, al was het gebeuren wel enigszins gedateerd. Zo had hij ooit urenlang als een boomklever vastgenageld gestaan aan een 2-jarige berk na een best laffe attack van een vervelende buizerd, die het op zijn kruintje gemunt had. Geert is zeker geen held en hij besloot via de telefoon vrouwlief Ina op de hoogte te brengen van zijn hachelijke ervaring in de hoop dat ze misschien wat te eten zou komen brengen, want ons fanatieke dravertje bezweek bijna. Volledig terecht, dacht vrouw Wevers hier wat anders over en dik 4 uur later dan gepland, kwam de onfortuinlijke runner thuis aangestrompeld. Een dergelijk avontuur blijft je wel bij natuurlijk, maar om het nu elk voorjaar weer op te lepelen en steeds spannender te maken….

Afijn, na wat gezig-zag via de typisch Lintelose paadjes als het Koopdieksken en de Spiekerbosweg ging het langzaam maar zeker met een omtrekkende beweging weer richting de molen. Siepie van S. voelde zich weer eens bijzonder sterk en vertelde vol overgave dat zijn sportieve opening van deze zonnige dag nog een fiks vervolg kreeg, want na een verfrissende douche gingen de wandelschoenen aan en moest er nog een slordige 15 kilometers gesjouwd worden. Overigens was het hardloopavontuur voor hem en de overige 24 kompanen nog niet teneinde, want in het zicht van de haven, kwam er nog een beste lus aan, waar bovendien het tempo nog efkes fors werd opgeschroefd. Aanstichter van dit alles was de spraakzame Robbie, die bezig was aan zijn 2e duurloop van 2024 en deze toch wel een kleine kwaliteitsboost wilde geven. Hij rammelde eens even flink aan de boom, zoals alleen een echte Demkes dat kan en waar hij met name aan de staart van de groep zeker geen bonuspunten mee verdiende.

Wie het allemaal met een brede smile onderging was Snelle Jelle. De goedlachse Varssevelder had zich veilig in het midden van het pelotonnetje genesteld en hoewel hij werkelijk drijfnat van het zweet was gaf hij geen krimp. Logisch natuurlijk, want hij had een hele gezellige driedaagse voor de boeg en hij zag deze duurloop als de ideale voorbereiding op zijn uitjes.

De finishstreep werd even na kwart over 8 bereikt en er stond toch maar weer mooi een kleine 11 kilometer op de teller en dat kon niet iedereen zeggen in Lintelo op dit tijdstip. Theo Stronks bedankte iedereen voor zijn of haar bijdrage en dit bericht kwam hem op een klaterend applaus te staan, waarna onze emotionele rakker gelijk weer zijn zakdoek pakte om snikkend zijn neus te snuiten.

Ruim voor half 10 werd Lintelo-kern weer vrijgegeven voor het overige verkeer. Behalve het vertrek van de sportieve hardlopers na de zeer geslaagde dauwloop, zorgde dit zeker niet voor enige opschudding in het mooie Aaltense buurtschap. (FR) 

Verslag van de 14e Hemelvaartsloop in Corle

Veel belangstelling voor de 14e Hemelvaartsloop

‘Holle door Corle’

Het is en blijft een mooie traditie… de dauwloop op Hemelvaartsdag.

Of het te maken heeft met het feit dat dit jaar oer-Feyenoordersupporter Theo Stronks als wegkapitein was aangewezen, zal nooit helemaal duidelijk worden, maar feit was wel dat de belangstelling aanzienlijk was. Het vertrek stond om 07.00 uur gepland en dat is op een vrije dag natuurlijk best vroeg. Ook bleek het nog eens flink fris te zijn, maar dat drukte de stemming op dit tijdstip geenszins. Integendeel, het gros dat uiteraard per fiets aan kwam pendelen was eigenlijk bijna te luidruchtig. Zeker als je bedenkt dat de verzamelplaats bij vakantiepark de Twee Bruggen was en dus de campinggasten bepaald niet aan uitslapen toekwamen. Een enkele loper had zichzelf getrakteerd op 10 minuten uitslapen en kwam heel laf met een dikke bolide aan scheuren. Daar maak je in de regel natuurlijk geen vrienden mee, maar de fanatieke Ajax-fan achter het stuur heeft natuurlijk al een beroerde tijd achter de rug, dus deze fout werd hem snel vergeven. Blijft natuurlijk wel jammer in deze stikstofcrisistijd, maar afijn…

Het 41-koppige gezelschap stond en zat inmiddels al minutenlang te poseren voor de huisfotograaf, toen ook onze AVA-voorzitter nog op het stalen ros aan kwam jakkeren. De preses kan zich dit laatkomertje blijkbaar tolereren, want het kwam haar op een staande ovatie kwam te staan. Menigeen zou door dit soort arrogant gedrag in de beek worden gekieperd, maar Arja niet. Ze nam alle tijd voor haar verkleedact en sloot uiteindelijk ook gewoon aan. Na de openingsrede van Theo ging het pak dravers op pad voor een omloop van 10,3 kilometer. Onder het mom “groener wordt het niet” was het volop genieten geblazen de eerste kilometers. De wegkapitein had het rondje de afgelopen week een keertje of 6 afgelegd, dus problemen zouden zich nauwelijks voor kunnen doen.

De paparazzi deden hun werk en secondant Jelle Hubers was door de baas als heuse verkenner aan de kop van de club geposteerd om de koers te bepalen. Hij deed zijn werk voortreffelijk, ook op bijna onbegaanbare drekpaden langs een slootje. “Even het gas eraf, om het peloton bij elkaar te houden”, aldus de vastberaden en goedlachse C-loper uit Varsseveld. Het fijne van dit soort loopjes is altijd de laagdrempeligheid. Figuurlijk dan want dravertjes van alle niveaus zijn welkom. Huidskleur, achtergrond, inkomen, lengte, gewicht…. het maakt allemaal niets uit, als je je best maar doet. Het gezelschap slingerde zich via het alom bekende ridderpad weer langzaam maar zeker richting de thuishaven van deze dag. Exact om 12 minuten over 8 werd de finishstreep bereikt, die lag op 10,3 kilometer van de vertreklijn. Het afvalpercentage bedroeg 0% en dat is toch een mooi compliment aan de wegkapitein, die de kwaliteiten van de club buitengewoon goed had ingeschat. Het kwam hem op een klaterend applaus te staan en wie goed keek, zag vochtige ogen bij de nestor. Wat een mooi en best ontroerend einde van deze zonnige dauwloop in Corle. Nog 365 dagen en dan kunnen we weer….(FR)

Verslag van de 13e Hemelvaartsloop in Vragender

Ruim twintig lopers, die allerlei roddels en wetenswaardigheden uitwisselden

Een mooie traditie van Hemelvaart is het dauwtrappen. Vroeger stapten we voor dag en dauw met de vriendengroep op de fiets om een dagje rond te toeren. Meestal met wat gerstenat en andere versnaperingen in de fietstas.

Nu, ouder en wijzer geworden bestaat die traditie nog steeds. In iets andere vorm, maar toch... Geert Wevers organiseert al jaren met Hemelvaart de dauwloop, een trainingsloopje waar iedereen aan mee kan doen en waar de nadruk ligt op gezellig een eindje lopen. Ik heb er al meerdere keren aan meegedaan en ik was dan ook blij dat er na een paar jaar afwezigheid weer een aankondiging op de site stond.

Geert zelf bleek helaas verhinderd, maar Theo Stronks had een mooie route voorbereid vanaf café Beneman in Vragender. Ik had een langere duurloop in gedachten en besloot daarom nog wat eerder op te staan en lopend naar Vragender te gaan. De wekker ging op een tijd die voor mijn gevoel midden in de nacht was en om mijn vrouw en dochter niet te storen sloop ik als een dief door het huis omme aan te kleden en mijn spullen te pakken. Stipt zes uur stond ik buiten en zette ik mijn Garmin aan.

In een rustig sukkeldrafje ging ik op weg. Het buitengebied tussen Groenlo en Vragender lag er verlaten bij. Wat koeien keken verbaasd naar die gek die voor dag en dauw langs kwam rennen, maar verder zag ik niemand. Wat een rust, heerlijk om zo wakker te worden. Bijna voor ik het in de gaten had was ik al in Vragender, er was verder nog niemand. Maar dat veranderde al snel.

Binnen tien minuten was de landelijke rust van het dorpje wreed verstoord door ruim twintig lopers, die kletsend en lachend verzamelden voor hun rondje.

Stipt zeven uur werd de klassieke groepsfoto genomen en vertrokken we voor onze ronde. Theo leidde de groep meteen de binnenlanden in. Mooie boerenpaadjes die geflankeerd werden door bloeiend fluitekruid, een plaatje gewoon. De stemming zat er ook goed in onder de deelnemers. Allerlei roddels en wetenswaardigheden werden uitgewisseld, maar er was ook plek voor gesprekken met diepgang. Niet heel diep, maar toch wat meer dan Story-niveau zullen we maar zeggen.

De paadjes kwamen me niet onbekend voor, de Schans is mijn normale trainingsgebied, maar voor de meeste deelnemers een gebied waar ze zelden komen. Her en der moest er nog een omgevallen boom omzeild worden of moesten we er overheen klauteren. Dat maakte het nog mooier natuurlijk.  We genoten dan ook volop van de kleine paadjes en boerenweggetjes. De mooie uitzichten over de velden vanaf de Vragender Esch waren alsof ze uit de VVV-folder kwamen. De Achterhoek is in deze tijd echt prachtig. Voordat we het in de gaten hadden zat onze ronde er al weer op en stonden we weer op de parkeerplaats bij Beneman. Toevallig stond daar net een groepje LVG'ers klaar om met hun dauwloop te beginnen, een mooie aflossing van de wacht.

Na een colaatje uit mijn rugzak te hebben genuttigd en wat nakletsen was het voor mij tijd om weer verder te lopen. Via de Schans liep ik rustig aan weer naar huis, waar vrouw en dochter net opgestaan waren om een ontbijtje te maken. Perfecte timing dus. Met een ronde van zo'n 11 km en zeven km heen en terug kwam ik op 25 km, niet slecht voor een donderdagochtend.

André Bleumink

Verslag van de 12e Hemelvaartsloop in Aalten

Een aantal wandelaars tijdens een rustpauze onderweg

Dauwloop AVA'70 valt in de smaak

Op Hemelvaartsdag organiseerde AVA`70 een dauwloop. Sportievelingen konden tussen 06.00 uur en 09.00 uur van start gaan en hadden daarbij de keuze uit een drietal routes van 6,6 of 9,7 of 14,0 kilometer door het typisch Daalse land.

De eerste vroege vogel meldde zich al om 05.46 uur bij het clubhuis van de vereniging en ging een krap kwartiertje later met een wandelmaatje op pad voor de langste route. Het weer was perfect en de eerste deelnemers konden genieten van prachtige dauwflarden die boven het land hingen. Een van de eerste deelnemers was Gerjo Wevers, die zijn vrouw uit bed had getrommeld om samen zijn 56^e verjaardag te starten met een mooie wandeltocht van een kleine 10 kilometer. Op deze manier was het duo mooi op tijd weer thuis om de visite te ontvangen. Hoe mooi is dat? Ook de fanatieke Dick Hilbelink meldde zich bij de organisatie, vergezeld van Sil, zijn jonge en trouwe viervoeter, die voor het eerst een georganiseerde wandeltocht ging maken. 

Een moeder had haar dochter zover gekregen om ook de wandelschoenen aan te trekken en de jonge deelneemster kreeg als beloning een medaille van de organisatie uitgereikt. Een gebaar dat overigens ook de andere sportievelingen werd aangeboden en waar door sommigen dankbaar gebruik van werd gemaakt. Twee kopstukken van de club dronken vlak voor vertrek gemoedelijk een lekker rooibostheetje en gingen vervolgens bepakt met een rugzak vol proviand op pad voor een lange wandeltocht.  Een paar atleten van naam gingen na het drinken van een kop koffie en het delen van de laatste roddels richting het Aaltense Goor en pakten op deze manier toch mooi een vroege hardlooptraining mee.  Het liep lekker door bij het clubhuis en het was bovenal erg gezellig. De vlotte “meet and greet” tussen de verschillende clubgenoten was hartelijk en joviaal. Er zitten weer hele mooie tijden aan te komen…..

Overigens waren het zeker niet alleen AVA-janen die de sportieve uitdaging aangingen. Diverse wandelliefhebbers uit de omgeving zochten het Daalse avontuur. Inmiddels kwamen ook de eerste prachtige foto`s al bij de organisatie binnen, waarbij de dauwloop duidelijk in beeld werd gebracht. 

De vroege vogels maakten intussen plaats voor de uitslapers, maar dat doet natuurlijk niets af aan de doelstelling om de dag te starten met een mooie activiteit. Ook Theo Stronks had zijn vrouw verleidt, dit keer om samen Dale aan te doen en het beviel het duo dusdanig goed, dat er tussentijds nog van koers werd gewijzigd en er dik 4 kilometer bij het parcours werd aangeplakt. Deze omzetting kon kosteloos plaatsvinden, omdat de activiteit sowieso al gratis was. Jan te Brake jr. was inmiddels met zijn wederhelft op  pad gegaan en zij besloten het dit keer op de hardloopschoenen te doen. Na afloop meldde de afgetrainde 50`er, dat hij zowaar een nieuw pad had gevolgd. Best opmerkelijk als je beseft dat Jan zeker een dikke 20.000 kilometer rondom Aalten heeft gedraafd en hoe mooi is het dan, dat er een nieuw en onbekend stuk wordt afgelegd? Inmiddels kwam de uiterste vertrektijd van 09.00 uur in zicht en de categorie “verslapers” meldde zich op de knippert gejaagd en al enigszins bezweet bij het clubgebouw van AVA`70. Michiel Wellink had zijn moeder uitgedaagd of andersom. Feit was wel dat het altijd goedlachse duo de natuur in trok en samen zelfs tijd vrijmaakte om een mooi veldboeketje samen te stellen op hun route. Dat ze al plukkend en pratend hier en daar een afslag misten, namen ze daarbij op de koop toe. 

Om een kleine check te doen of alle deelnemers wel het juiste pad hadden gekozen, besloot de organisatie om het parcours in tegengestelde richting te gaan rennen. Zo konden de wandelaars tegemoet worden gelopen en eventueel aangesproken. Een wenselijke toenadering, die altijd vriendelijker is dan een verbale aanval van de achterzijde. Er bleken zich slechts enkele kleine dwalingen te hebben voorgedaan, maar vaak werd de hand daarvoor in eigen boezem gestoken. Zo gaf een enkeling toe, dat de begrippen links en rechts in theorie weinig problemen opleveren, maar soms in de praktijk zomaar verkeerd uit kunnen pakken. De gevolgen zijn veelal echter niet zo bijster schokkend. Sterker nog, de stappenteller lacht er om. Naarmate de tijd verstreek kwamen er bij de organisatie de verschillende bedankjes en foto`s binnen en dat is natuurlijk altijd leuk. In totaal hebben een kleine 80 sportievelingen deelgenomen aan de dauwloop door het Daalse land, genietend van een activiteit in de prachtige Aaltense natuur. En daar was het eigenlijk vooral om te doen……(FR)

Verslag van de 11e Hemelvaartsloop in Dale

Een select gezelschap staat klaar voor vertrek

Dauwloop 2020: Zonnig en spraakmakend

De Dauwloop op Hemelvaartsdag 2020 zou bij voorbaat al in de geschiedenisboeken komen, vanwege het kleine aantal deelnemers. Normaliter staan er in de vroege ochtend een peloton van zo`n 38 sportievelingen klaar bij vertrek, maar nu mochten er slechts een 10-tal atleten deelnemen. Om even voor 06.00 uur stond er bij het Romienendal dan ook een ijzersterke selectie klaar. En toch bleek de club nog niet compleet. De mobiel rinkelde en het was vrouw van Zolingen… Ze had zich kats verslapen en was onderweg. Met een vaartje van dik 120 kwam mevrouw aanscheuren over de anders zo rustige Aladnaweg en met betraande ogen stapte ze uit. De sportieve worstenverkoopster van de Hema was in de veronderstelling dat de meute zonder haar zou zijn vertrokken en dat zou haar vrije dag bij voorbaat al tot mislukt gerekend kunnen worden. Kapitein Geert Wevers toonde zich echter bijzonder coulant en aan alles is te merken dat hij een succesvolle zorgmedewerker is, die rust inbouwt op momenten dat de omstandigheden daar om vragen. Ingrid was uiteraard bijzonder dankbaar voor dit gebaar en wederom volgden de tranen. 

Iets later dan gepland werd er een start gemaakt met de dauwloop onder werkelijk skitterend zonnige omstandigheden. Er werd met een omtrekkende draai afscheid genomen van Dale, waarbij de fleurige bloemenzee, het weelderige gras en de ronddartelende konijntjes in het oog sprongen. Met name Linda de Vries genoot hier intens van. Ze is ook een beetje van het natuurlijke en biologische, dus dit gedeelte van het parcours was haar op het lijf geschreven. Ze kwam zelfs nog met een nieuwtje, namelijk dat het drinken van 4 flessen biologische wijn per dag net iets teveel van het goede is. Het is maar, dat je het weet…Het was lekker rustig bij het selecte gezelschap lopers en het was slechts Wim Brinkman, die voortdurend de rebbel los had. Insiders beweren, dat hij 24 uur per dag praat en dat zou zo maar eens het geval kunnen zijn. Deze mooie dag haalde hij immers een 100%-score. Langzaam, maar zeker kwam het Goor in zicht en begon de spanning toe te nemen. Grote vraag was daarbij natuurlijk of er nog een ree gespot zou gaan worden en het liefst een paar extra. Frank Roos, die voor biologie never nooit een voldoende wist te scoren, dacht de boel te verblijden met het wijzen naar een ree in het hoge gras. De groep barstte in lachen uit, toen het om een flink uit de kluit gewassen haas bleek te gaan. De totaal mislukte wildspotter liet zich direct afzakken naar achteren, waar hij het gezelschap zocht van de blanke Keniaan, Roy Ebbers. De goedlachse Doetinchemmer, die de pootjes nog krommer heeft dan de Duitser Littbarski, meldt zich vrijwel altijd als eerste voor dit soort uitstapjes aan en zal het thuis wel niet al te gezellig hebben, als je hiervoor al om half 5 uit je bed komt. 

Gerjo Wevers begon te vertellen met mooie anekdotes uit de oude doos. “Vrogger zaten wiej op Hemelvaartsdag al um 6 uur op de fietse richting ut Montferland. Half 9 doar, geen zak te doan, broodjes èten en gauw weer op huus an..” Prachtig toch zulke verhalen. De groep zakte verder de Vennebulten in en waarachtig, het gebeurde echt. In de verte werd een heel mooi gekleurd reetje waargenomen, die echter snel het hazenpad koos, waardoor zeker de helft het beestje niet waar heeft kunnen nemen. Er ontstond wel een grootse opstopping en groepsleider Wevers verrekte het direct om verder te lopen. Hij eiste dat eerst de 1,5 meter weer in acht werd genomen, alvorens weer koers te zetten in de richting van de Wolboom. Hier ontstond een klein probleempje, toen er gebukt moest gaan worden om onder een draad door te kruipen. Nestor Theo weigerde in eerste instantie om het ranke lijf te buigen, maar koos uiteindelijk toch maar eieren voor zijn geld. De uiterst sympathieke draver, die al bij leven een legende is, wilde het liefst dat het tempo wat werd opgeschroefd, want hij had nog een afspraakje staan en wilde dit in geen geval mislopen. Via het nieuwe plankenpad waar het water bepaald nog niet tegenaan klotst, maar wel te genieten is van mooie natuurschoon, werd er stilaan koers gezet richting Goorzicht. Dit is momenteel niet bepaald de streek, waar je als loper een veilig gevoel hebt, want de terror-buizerd heeft al menig atleet bij de kuif gepakt. Echter, de vliegende lafaard liet het selecte gezelschap met rust en dat is maar beter ook, want de bolle van Grolle was ook aan boord en dan wordt je toch wat voorzichtig. De finish werd na 10,61 kilometer bereikt en toen was het inmiddels toch al kwart over 7 geworden. 

Eddy Rensing, die een succesvolle horecagelegenheid runt op de Bongenkamp, toonde zich een voortreffelijk gastheer en nodigde de hele meute uit om op zijn terras een bakkie te doen. Nou, dan moet je wel lef hebben op dit vroege tijdstip, want met dit luidruchtige peloton maak je in de buurt geen vrienden. Helemaal niet toen Dirk-Jan Robbe zich in het zonnetje neervlijde en het ene gezegde na het andere op tafel gooide. Evelien Hillen wilde hier liever niet bij horen en droeg de smoes aan, dat ze naar huis ging om te poepen. Hoe ordinair kan het gaan in de sjiekste wijk van Aalten… Met name toen het sterretje van Ingrid zomaar uit het niets ter sprake kwam, klaterden overal de rolluiken weer in vliegende vaart naar beneden, dus dat geeft wel aan, hoe het met de sfeer gesteld was. Gewoonweg, hilarisch. De heer des huizes liep zich inmiddels het schompes om het zijn bezoekers naar de zin te maken en dit lukte bijzonder fijn. Even na half 9 werd er afscheid van elkaar genomen en kwam er een einde aan een zonnige en bovenal spraakmakende Dauwloop 2020!

Vrouw van Zolingen had zich kats verslapen en stapte met betraande ogen uit de auto

Verslag en foto's van de 10e Hemelvaartsloop in Aalten

De traditionele groepsfoto in 't Klooster (foto Ineke Mengers)

Succesvolle omsingeling AVA’70 van Bredevoort

Donderdag, 30 mei 2019……. Op dringend verzoek van wegkapitein Geert Wevers verzamelden zich in alle vroegte al een flink peloton manschappen voor het plaatsen van een vroege aanval op het vestingstadje Brevoort. Het gezelschap was afkomstig uit een breed gebied, dat zich uitstrekte van Doetinchem tot Groenlo en van `t Kobus tot aan `t Slaa. Een gemêleerd gezelschap derhalve, dat bovendien overliep van strategie en noeste werklust. Allemaal no-nonsense types, die de klappen van de zweep maar al te goed kennen. De briefing was kort en bondig van de leider, want hij kwam niet verder dan wat korte uitspraken als “we trekken ten strijde” en “we gaan erop en erover.” Kreten die je natuurlijk op verschillende wijze kunt opvatten, maar de boodschap was feitelijk wel duidelijk. 

Om even na zeven uur in de morgen zette de groep zich in beweging en geheel volgens de verwachtingen, nestelde zich de kapitein aan het front en dirigeerde hij direct het drietal gezadelde strijders naar de achterste linie, om daar bijstand te verlenen. Via kasteel `t Walfort trok de ijzersterke formatie als 1 linie richting het front en naderde Brevoort met rasse schreden. De eerste gevaarlijke oversteek werd genomen en de plaatselijke bevolking was duidelijk niet goed voorbereid op de aanval, want alles leek daar nog in diepe rust. Besloten werd om via de oosterlijke zijde de weg te vervolgen en een omtrekkende beweging te gaan maken via de Slingeplas. Het alom bekende en vooral historische Ridderpad werd doorkruist en de kwetterende vogels hadden allang in de gaten dat er hier iets gaande was. Ook een kleurige fazant koos het hazenpad en een kabbelende zwaan keerde het gezelschap zelfs de rug toe. Nee, de ontvangst was verre van hartelijk en dat was natuurlijk ook een vrij logische reactie op deze woeste verstoring van de rust. 

Halverwege de modderige doorsteek hield het gezelschap een volgende strategische noodstop en werd besloten om te gaan splitsen. Een klein, doch ijzersterke formatie dappere dodo`s nam de gevaarlijke en kortste weg, terwijl 2 pelotons een omtrekkende beweging maakten via het Klooster. Het onherbergzame gebied werd doorkruist, maar echt veel gevaar leverde dit niet op. De verkenners aan kop daalden vervolgens af via een smalle doorgang en naderden de Gracht. De volgelingen, die duidelijk wat minder ervaring hadden, bleven op gepaste afstand de kopgroep in de gaten houden. Op een enkele visser na, was er nog steeds bar weinig tegenstand te dulden en ook de passage achter Bernardus leverde niet de verwachte veldslag op. Nee, de inname van Brevoort verliep boven verwachting gemakkelijk en kapitein Wevers zag dat het goed was en als held zette hij zich weer aan kop, alvorens de laatste horde genomen moest worden. 

Het tempo werd wat opgeschroefd en niets leek er op, dat de overwinningsdrift nog kon blokkeren. Nog eenmaal stuurde de wegkapitein een frontsoldaat naar voren om een oversteek veilig te stellen, maar dit mocht in feite geen naam hebben. Zonder ook maar iemand op het slagveld verloren te hebben, nam de groep de laatste tunnel en bereikte het peloton niet moe, maar wel voldaan de thuishaven. De totale aanval op Brevoort duurde nog geen 1,5 uur en zelden is er in een veldslag zo weinig geleden. Iets wat natuurlijk wel alles zegt over de kwaliteit, de conditie en mentale gesteldheid van de manschappen van wegkapitein Wevers. En daar is hij maar wat trots op……   

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Frank Roos

Verslag van de 9e Hemelvaartsloop in Barlo

Uitgezwaaid worden door één van de bekendste inwoners van Barlo

De Hemelvaartsloop van Geert is een prachtige traditie waar ik ieder jaar weer aan mee probeer te doen. Het lukt niet altijd, maar dit jaar kon ik weer van de partij zijn. Heerlijk zo'n Hemelvaartsdag beginnen met een lekker duurloopje met loopvrienden, wat is er nog mooier. Nu dacht ik daar vanmorgen even heel anders over toen de wekker om kwart voor zes afging… maar mezelf in gedachten bij het nekvel gepakt en het bed uit gesleept. Heel zachtjes heb ik mijn loopspullen gepakt en de trap af geslopen om niet iedereen in huis wakker te maken. Voor de zekerheid zelf ruim op tijd buiten gaan staan om te voorkomen dat Denise, die me op zou halen, de hele buurt wakker zou toeteren.

Van tevoren hadden we nog even op Google Maps gekeken waar we zouden moeten zijn in het pittoreske Barlo, maar toen we dichterbij kwamen bleek dat verspilde moeite te zijn. Van alle kanten kwamen fietsers en auto's naar huize Ikink, dat kon dus niet missen. Er hadden zich maar liefst 51 personen opgegeven om mee te doen en het leek er op alsof die er ook allemaal waren. Achteraf bleken er twee personen minder te zijn, maar het was nog steeds een drukte van belang in de tuin van Sabine en Patrick. Gelukkig was die tuin groot genoeg. Naar schatting was daarmee het aantal mensen in Barlo in één klap verdubbeld.

Na de gebruikelijke groepsfoto van Geert was het tijd om te vertrekken voor de Hemelvaartsloop 2018. Heel Barlo was inmiddels wel wakker geworden van het geklets. Het klonk alsof er wel honderd meededen. Nadat we Barlo-City uit waren liepen we al snel over allerlei pittoreske buitenaf weggetjes waarvan ik het bestaan nooit vermoed had. Het tempo was gemoedelijk en er was dan ook voldoende tijd om rond te kijken en te genieten van het geweldige buitengebied. Door het mooie weer afgelopen dagen was alles wat groeit en bloeit zo ongeveer ontploft en het zag er dan ook fantastisch mooi uit. Veel wild zagen we echter niet onderweg, die waren natuurlijk al lang gevlucht voor de kleurrijke en luidruchtige groep die door de Barlose dreven trok.

Naast allerlei kleine boerenweggetjes liepen we ook regelmatig over kleine zandpaden, door bosjes, geweldig genoten van het landschap. Eigenlijk jammer dat er geen camerateam mee was, het was gewoon prachtige Achterhoekpromotie geweest. Volgens mij zijn we onderweg maar twee mensen tegengekomen, en een herdershond die even poolshoogte kwam nemen. Heerlijk rustig dus. Dat gaf dan ook volop ruimte voor goede gesprekken onderweg. Uiteraard ging het dan voornamelijk over onze gezamenlijke hobby en allerlei wedstrijden en voorbereidingen werden doorgenomen. Maar ook de plaatselijke nieuwtjes kwamen aan bod, en het zijn niet altijd de dames die het meeste weten te melden…

Na een kilometer of acht werden de kortere en de langere afstand gescheiden. In een iets kleinere groep is het wat overzichtelijker, maar regelmatig moest er toch even aan de rem getrokken worden om de groep weer te verzamelen. De stemming zat er goed in en dat bleef ook zo tot we weer bij huize Ikink aankwamen. Daar konden we nog even genieten van een welverdiend bakje koffie met een heerlijk broodje er bij. Wat een fantastisch georganiseerd loopje weer. Sabine en Patrick bedankt voor de gastvrijheid en de mooie route. Ik ben nu al benieuwd naar volgend jaar.

Andre Bleumink

Foto's van de 9e Hemelvaartsloop in Barlo

Barlo zeven uur in de ochtend!

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Sanne Wisselink neemt deel aan dauwloop

'Ik ben een voorbeeld voor velen'

Met een stoere box nam ze afgelopen donderdag afscheid van haar loopmaatjes in het clubgebouw van AVA`70. Ze was heel vastberaden, nadat ze bekend had gemaakt, dat ze op Hemelvaartsdag mee gaat doen aan de traditionele Dauwloop. Het vertrek staat gepland om 07.00 uur bij haar loopvrienden, de Ikinks, aan de Markerinkdijk. Sanne gaat echter nog een stapje verder, want ze is van plan om met de fiets te komen. Het multitalent uit de stal van B-trainer Marco van Rijs is in de training voor de triatlon en kan de kilometers extra prima gebruiken. Nadat ze bekende ook al een keer 6 baantjes te hebben gezwommen, is de gecombineerde fiets- en looptraining een heel mooi gevolg.

De donkerharige atlete is woonachtig in Dinxperlo en rekende uit, dat de afstand komende donderdag dan ook zeker een kilometer of  14,8. Sanne kennende, zal ze er zeker een lusje bij aan trappen, want haar richtingsgevoel laat nog wel eens te wensen over. Geen probleem natuurlijk, want alles staat in het teken van de triatlon. Twijfel is er nog wel over de fietskeuze. Er staat een fraai groen-oranjegekleurde Postcodeloterijvehicle in de schuur. Hierop is ze zeer waarschijnlijk ietske minder snel, maar deze heeft als voordeel dat er een mand op zit, waardoor ze alle spulletjes mee kan nemen. Daarnaast beschikt ze over een moderne racer van haar vader. Nadeel zijn echter wel de clickpedalen, die best gevaar op kunnen leveren, als je moet remmen. Iets dat ze overigens niet van plan is. Nog meer twijfel had vrouw Wisselink over het tijdstip van vertrek en het moment van opstaan. Zo noemde vluchtig een wekkertijd van 04.05 uur. Mocht ze de daad bij het woord voegen, dan kan het ook zomaar zijn, dat ze als warming-up nog effen in het Blauwe Meer duikt voor een zwempartij met selfie.

Om in ieder geval goed beslagen ten ijs te komen, heeft ze niemand minder dan haar steun en toeverlaat, Theo Stronks, toegevoegd aan haar begeleidingsstaf. Een ijzersterke zet natuurlijk, want als er iemand verstand van trainingsschema`s, het omgaan met druk en wedstrijdvoorbereidingen heeft, is het Theo wel. Daarnaast is al meermalen gebleken, dat Sanne fantastisch presteert onder de sympathieke nestor, dus deze samenwerking zal zeker vruchtbaar zijn.  Alle ogen zijn voor donderdag in ieder geval gericht op Sanne Wisselink, die vastberaden is in haar missie en belofte maakt schuld. Hier zal nog lang over gesproken worden…..

Verslag van de 8e Hemelvaartsloop in Sinderen

Met nog enkele kilometers in het vooruitzicht, leidde interim-gids Martin Hengeveld de lange afstand lopers ineens over een singletrack langs de sloot

Hemelvaartsdagloop 2017 - "Struinen door Sinderen"

Hemelvaartsdag, 08.42 uur……“Allemachtig, normaal esprokken do`k um dizzen tied pas mien kunstgebit in en now hew d`r al zwat vieftien kilometer hardlopen opzitten!” Deze uitspraak zorgde natuurlijk voor de nodige lachsalvo`s in de openluchtkleedkamer bij Hoeve Te Lindert. De prachtige boerderij in het buitengebied vormde start en finishplek van de 8^e dauwloop, die jaarlijks wordt georganiseerd. Op deze editie kwamen ruim 30 lopers en de drie meefietsers Ineke en Samantha af, al duurde het wel even alvorens iedereen van de partij was. Triathlete in de maak, Ingrid van Zolingen, had zich op het allerlaatste moment afgemeld in verband met de dreiging van overbelasting. De sportievelingen, die de warming-up per fiets deden, waren ruim op tijd, mede door het ziedend hoge tempo aan de kop van het peloton. In de dorpskern bleek dat de Bolle van Grolle zich al vast had gereden in het grind. Vervolgens was het wachten nog op Sanne Wisselink. De runner-up van de C-lichting maakt grote vorderingen, maar niet op logistiek gebied, want over de afstand van haar woonhuis Dinxperlo naar het buurtschap Sinderen deed ze toch een klein uur en dat kan vast sneller.

Afijn, nadat ook alle sanitaire behoefte was gedaan, stond het hele gezelschap om 07.01 uur (!) klaar voor het statieportret in de fraaie tuin voor het woonhuis. Daarna ging de veelkleurige en selectieve selectie op pad voor minimaal 10 en maximaal 15 kilometer door het prachtig groene Sinderense landschap. Al keuvelend ging het over de verschillende kerkepaden met illustere namen en een vast en zeker fraaie geschiedenis. Fotograaf Geert Wevers draafde links en rechts langs de lopers om alle bezienswaardigheden vast te leggen. De atleten hadden nauwelijks oog voor de flitsende collega, die vast en zeker weer een fijn album zal afleveren. Mooi was het in ieder geval zeker en toen na 4,98 kilometer de 10 zich af ging scheiden van de 15 kilometer, koos een opvallend grote club voor de langste afstand. Het tempo was ook prima voor iedereen te verhapstukken, dus dat was ongetwijfeld een reden voor sommigen om de langere uitdaging aan te gaan. 

De natuur warmde zich langzaam maar zeker op en steeds meer dieren lieten zich zien. Naast de talloze hazen en konijnen, toonden ook merries hun jonge kroost en dit zorgde voor de nodige oohhh`s en aahhh`s. Aan de kop van de groep moesten de snelheidsduivels in toom gehouden worden en ze schikten zich voor 1 keer in hun lot, zij het met moeite. Met nog enkele kilometers in het vooruitzicht, leidde interim-gids Martin Hengeveld de lange afstand lopers ineens over een singletrack langs de sloot. Het waterschap had zijn werk niet gedaan, dus dit zorgde voor fraaie plaatjes van lang gras, gipskruid en… natte voeten. Dit mag natuurlijk bij een dauwloop ook eigenlijk niet ontbreken, dus dit stukje werd met gejuich begroet. De haven kwam in zicht en de selectie bleef intact tot de finishstreep. Althans, daar leek het lange tijd op. De autisten die de club bleek te herbergen, moesten de 15 kilometer aantikken, zoals tevoren was aangegeven in de uitnodiging. Deze mafketels hobbelden nog 7 rondjes om een boom om de juiste afstand te kunnen verantwoorden.

In de tuin wachtte de sportievelingen een lopend broodjesbuffet en Herman toonde zich samen met zijn vrouw een geweldig gast-echtpaar. Snel werden de zweetshirts verwisselt voor een droog tricot. De Sloffert had van vrouw Hannie nog een wasseldeuksken meegekregen, dus hij poetste zich even lekker schoon, trok zich ne korte spiekerbokse aan en meldde zich ook bij de meute. In een heerlijk zonnetje werden de verloren gegane calorieën aangevuld, de laatste roddels uitgewisseld en gaf Patrick Ikink bij monde van zijn ega Sabine aan, dat de dauwloop van 2018 van start zal gaan in Balle. Hulde en dank voor de uitnodiging. Nadat Herman en zijn vrouw hartelijk werden bedankt voor de hap en het sap, ging het gezelschap weer huiswaarts. Rond half 10 werden de stalen rossen beklommen voor een vreselijk alternatieve terugweg. “Langer kan niet, sneller wel,“ was het gortdroge commentaar van captain Theo op de vele kritieken die hem van achteruit de groep werden toegeroepen. Aan een prachtige dauwloop kwam om even voor 10.00 uur een einde. Her en der gingen de gordijnen open, ten teken dat de dag op het punt van begonnen stond…..    

Frank Roos

In de tuin wachtte de sportievelingen een lopend broodjesbuffet en Herman toonde zich samen met zijn vrouw een geweldig gast-echtpaar

Foto's van de 8e Hemelvaartsloop in Sinderen

De Sinderense groep

Vanmorgen zijn we om kwart over zes op de fiets vertrokken naar Sinderen. Herman te Lindert en Martin Hengevelt hadden een mooie tocht van ongeveer 10 en 15 kilometer uitgezet door het buitengebied en over de kerkenpaden van Sinderen. Onder prachtige weersomstandigheden stond er na afloop in de tuin nog een heerlijk ontbijt voor ons klaar. Familie te Lindert hartelijk bedankt voor de prachtige route en de gastvrijheid.

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Foto's van de 7e Hemelvaartsloop in Bredevoort

Bredevoort, 7.00 uur bij de Gracht

Klik op de link voor een aantal foto's

fotoalbum

Leuk artikel over de Hemelvaartsloop in Aalten Vooruit/De Band

(bron)

Video van de 6e Hemelvaartsloop in Dinxperlo

Joppe Roos (JR Productions) heeft leuke beelden gemaakt van de 6e Hemelvaartsloop in Dinxperlo. Klik op het driehoekje om de video te bekijken.

Joppe in aktie

Foto's van de 6e Hemelvaartsloop in Dinxperlo

Een mooie groep van 41 atleten stond vanmorgen om 7.00 uur aan de start in Dinxperlo

Voor de meeste atleten ging vanmorgen tussen half zes en zes uur de wekker om ruim een uur later aan de start te staan van de 6e Hemelvaartsloop in Dinxperlo. Een aantal fanatiekelingen ging zelfs op de fiets van Aalten naar het grensplaatsje toe. Maar liefst 39 atleten (een fietser en een cameraman) liepen een tocht van ruim 16 kilometer door de prachtige omgeving van Breedenbroek, Voorst en het Duitse Anholt. 

De route was uitgezet door Martin Hengevelt en na afloop stond er een prima gevulde koffietafel klaar om de calorieën weer aan te vullen. Familie Hengevelt hartelijk bedankt! De volgende trainingsloop is 2e Pinksterdag om 10.00 uur, we vertrekken dan in het Duitse Bocholt. Nadere informatie volgt zo snel mogelijk.

Klik op de link voor de foto's van vanmorgen

fotoalbum

De molen in Voorst

Die Gruftkapelle in Anholt

Patrick Ikink

Verslag van de 5e Hemelvaartsloop in de Heelweg

"de jongste blagen van de groep Luuk t B, Bram W en Erwin W"

Vanmorgen word ik om 06:30 uur opgehaald door mijn hardloopmaatje Heidi J. We hebben ons samen met nog 35 anderen opgegeven om 15 km te gaan hardlopen in het onbekende plaatsje Heelweg. We zijn uitgenodigd bij Dirk Vreman en zijn vriendin Marije. Ik weet zo gauw haar naam niet meer, sorry.  Heidi en ik staan bekend om onze verdwaalkunsten. Ook vanmorgen kunnen we weer niet in 1 rit bij de plaats van bestemming aankomen. Als we over de Twenteroute rijden zie ik links bij een oversteek de broer van Heidi J., Hans J.  wachten in de auto. Hmm wij moesten dus hier ook rechtsaf.  Ik wist het wel, maar ik vond dat Heidi het ook moest weten. Gelukkig hebben we navigatie bij ons en die wijst ons de weg.

Aangekomen bij een prachtige boerderij, worden we allemaal welkom geheten door Dirk. Klokslag 07:00 uur, klaar voor vertrek. Helaas is er 1 iemand nog niet aanwezig. Ik zie bijna alle vrouwen wanhopig naar de weg kijken, waar blijft hij nou. Eindelijk Marco v. R. is gearriveerd. Alle vrouwen weer blij. Dirk fiets voorop met zijn klompen. Het belooft een helse route te worden. Wat een modderboel en veel waterplassen. De route is prachtig. Ik wist niet dat er aan de Heelweg zoveel mensen woonden. En dat het een plaats is met een prachtig hardloopgebied. Ondertussen hoor ik twee vrouwen stemmen achter mij praten over mijn zeer geliefde man Björn D. Ik hoor ze zeggen dat hij zo mooi op de foto staat tijdens de estaffette. Als ik mij omdraai schrik ik toch wel. Het zijn mijn hardloopmatties Evelien H. en Heidi J.  Evelien zegt meteen erbij dat ze het nieuwe clubtenue van AVA”70 bedoeld wat Bjorn draagt op de foto. Gelukkig ben ik heel naïef en trap erin.

Voor mij hoor ik ineens een hoop gegil, De jongste blagen van de groep Erwin W., Luuk t B. en Bram W. zijn heel kinderachtig in waterplassen aan het springen en degenen die ernaast lopen zitten helemaal onder de modder. Ook Denis W. vind dit schijnbaar heel leuk en rent met de blagen mee en Denis springt zelfs met twee voeten in de waterplassen. Zooooo kinderachtig. Je ziet de grote verstandige mensen zich dood ergeren. Gelukkig rennen ze naar voren en zijn we verder van hun kinderachtige streken verlost. Denis blijft toch maar bij de grote mensen rennen. Als ik weer eens achterom kijk zie ik dat Frank R. ergens achter in de berm staat. Hij staat er naar de koeien te kijken denk ik. Niets is minder waar, hij moet even een plasje doen. Zo verdwijnen er steeds meer mensen uit de groep. Er zijn er meerdere die de 15 km niet kunnen volhouden. Even een toiletbezoekje achter de bomen. Zal wel door het weer komen.

Groenlo is ook in grote getale aanwezig. Wel met 4 personen. Moet niet gekker worden. Wel hartstikke leuk hoor. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.  Henk M. van de lopersvereniging De Zandloper, loopt ook mee. Ik zie hem steeds van voor naar achteren lopen, mooi dat je er bij was Henk. Onderweg komt mij tot oren dat Luuk t B. hoogtevrees heeft. Haha Luuk, van je familie moet je het hebben. Geert W. zit onderweg ook nog een beetje te pochen dat zijn zoon Bram zo goed opgevoed is en een heel braaf jong is. Geert,  je moet toch Bram beter in de gaten houden. Ik hoorde hem onderweg allemaal scheldwoorden roepen en wat hij allemaal al vernield heeft. Hij heeft ook geen goed voorbeeld. Erwin W. en Luuk t B. kun je toch geen vrienden noemen. Die leren hem dat allemaal aan. Jammer dit.

We lopen langs de beek en andere mooie paden. We komen in Westendorp uit. Wat een mooi gebied toch. Mooi op de terugweg. Walter V. is op de fiets en ruilt onderweg met Marco. V. R.  Walter wil een stukje hardlopen en Marco een stukje fietsen. Helaas kan Marco het niet volhouden op de fiets en moet hij gedrukt worden door Luuk t. B. Ze gaan toch maar weer ruilen. Het fietsen op deze route is zwaarder dan het lopen, wat een drek. Als we na 1 uur en 33 minuten terug komen van een prachtige route, staat er een heus buffet in de schuur opgesteld. Dirk neemt met ons het buffet door en legt ons netjes uit wat er allemaal staat. Iedereen heeft wel zin in een heerlijk ontbijtje. Het was een prachtig begin van Hemelvaart.

Sorry Erwin, Ik ga toch Dirk bedanken voor de geweldige ontvangst en de prachtige route en voor het heerlijke ontbijt. Het was een geweldige morgen. Echt super geregeld. Echt klasse. Bedankt voor jullie gastvrijheid Dirk en Marije.

Bedankt, bedankt, bedankt.

sportieve groet, Katja Demkes

Marco van Rijs moet gedrukt worden door Luuk te Brake

Foto's van de 5e Hemelvaartsloop in de Heelweg

Een mooie groep van 37 personen

Om het maar kort en krachtig in de woorden van Erwin Wamelink te zeggen: “Het was echt top en wat was het gezellig, Dirk bedankt voor de fantastische route en de goede zorgen na afloop en bedankt voor de formidabele organisatie. Een prachtige ronde, echt genieten"

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum