Glibberen en glijden door het Zwilbrocker Venn

Een collage van onze 'Duitse' avond

Het is dinsdag 18 juni 2024, nog geen 8,5 minuut over 19:00 uur wanneer ‘ome Geert’ mij de opdracht geeft (nou ja, het kwam op mij over als een soort verplichting) om een verslag te schrijven van deze glibberige, meer-dan-verslagwaardige, zomeravondloop rondom het Zwillbrocker Venn. Ik zeg wel zomeravondloop, maar het leek meer op een herfstloop; het water kwam met bakken uit de lucht en ook de zandpaden waren door de hevige regenval al omgetoverd tot modderpoelen.

Aangezien mijn getalenteerde verslagschrijvende vader afwezig was, heb ik de pen erbij gepakt om jullie in een “zo kort mogelijk” verslag mee te nemen door deze avond. Eigenlijk is het ook best een eer, om op de site van ‘ome Geert’ een verslag te mogen schrijven vanuit mijn perspectief als jongste telg van de groep. Want laten we eerlijk zijn, eigenlijk was het vanavond een soort bejaardensoos, waar ik samen met Paula over moest waken. Want al die boomstronken en glibberige paadjes waren voor die oude botten niet veelbelovend.

We gaan even terug naar het begin van de avond. Afgesproken was om stipt 18:30 uur te verzamelen bij het clubgebouw van AVA, waar een aantal mede AVA-janen de rol van taxichauffeur op zich hadden genomen en ons richting het Zwillbrock wilden rijden. 18:31 uur: het wachten was op de ervaren trailers André en Henrie. Grote praatjes tijdens de ‘verharde’ duurlopen, maar als het op een semi-lokale trailrun aankomt zijn ze nergens te bekennen. Dubieus als je het mij vraagt…

Het was voor hen een uitermate geschikte mogelijkheid om na de 105 kilometer van afgelopen weekend de spierpijn uit de beentjes te lopen. Maar goed, dan maar zonder deze praatjesmakers op weg naar de startlocatie.

Ik had zelf het geluk dat ik bij Henk (alias Henk Depay) in de auto mocht plaatsnemen, samen met Gerrit-Jan en Ingrid. Henk loopt voorop in de mode-trends kan ik je vertellen. Met zijn gespierde lichaam en modieuze zweetband om het hoofd, heeft hij wel wat weg van Memphis. Waar de band van Memphis tegen zweetdruppels fungeert, droeg Henk hem hoogstwaarschijnlijk tegen de regen.

Gedurende de autorit in de bolide van Henk, vlogen de citronella-aroma’s je om de oren. Ik dacht in eerste instantie dat Henk een Wunder-Baum citronella-geur in de auto gehangen had, maar het was onze Ingrid die de beentjes met anti-muggenspray had ondergespoten… Wat een lucht! Om misselijk van te worden.

Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats was het wachten op de andere lopers. We werden bij aankomst al luidkeels ontvangen door de welbekende hoofdtrainert van de B-groep, Marco van Rijs. Hij poetste, volledig in matchend sporttenue, de laatste zandkorrels van zijn MTB (wat overigens nergens voor nodig was met dit weer) en pakte zijn Zwarte Cross petje uit de auto. Opvallend waren de schoenen die hij aan zijn voeten had. Hij noemde ze ook wel “parenschoenen”. Je moet het zien als een soort paardrijlaarzen, zonder beenstuk. Geen gezicht op de fiets, maar een beetje grip had hij wel nodig tijdens de tocht. 

18:55 uur: de groep was compleet, dus Marco kon beginnen met zijn startpraatje. Dit doet hij wekelijks voor de training om de lopers te enthousiasmeren over de route die hij voor ogen heeft, complimenten te geven aan de lopers die er wél zijn (die kon je net niet op 2 handen tellen, droevig hoor…) en belangrijke zaken te bespreken. Hij wees ons ditmaal onder andere op een wondermiddel dat hij mee had genomen om muggen te bestrijden. Hoe misselijk ik werd van het spul dat Ingrid op haar benen had gespoten, hoe overtuigender Marco vertelde dat je zonder muggenspray het veen niet levend uit zou komen. Dus heb ik me door die oude lui toch weer om laten praten. De geur van deze spray was nog veel heftiger, dus de rest van de groep gierde het natuurlijk weer uit.

19:00 uur: Tijd om te vertrekken. Het doel van deze loop in het Zwillbrock was om -naast de mooie natuur en (on)bekende zandpaadjes- ook flamingo’s te spotten. We waren nog geen kilometer onderweg of de paadjes bleken toch wel heel wat glibberiger te zijn dan onze trainert voorzien had. Dit zorgde ervoor dat er naast wat gedribbel, ook met enige regelmaat stukjes gewandeld werden. Na 1,5 kilometer maakte Ingrid een bijzonder hard geluid, moest de hele groep in de ankers en stonden we binnen no-time stil. Er leek iets vreselijk mis te gaan en niets was minder waar; we moesten stoppen voor een pad (of kikker?) die in slakkentempo over het pad sprong. Fieuw… die heeft het overleefd.

Na 2 kilometer kwamen we bij een vlonder aan. In het verleden is hier weleens een groepsfoto geschoten, dus zo origineel als we zijn, moest er precies op deze plek ook weer een herinnering voor het archief gemaakt worden.

Na een paar kilometer door moerassig en glibberig gebied gelopen te hebben, was het tijd om meer van de omgeving te zien dan alleen het zandpad. Ik benoemde in de groep dat er niet vergeten moest worden om je heen te kijken en te genieten van de omgeving. Gerrit-Jan volgde mij door wat links en rechts rond te kijken. Drie keer raden; Gerrit-Jan lag in een mum van tijd op zijn snufferd. De kleding hield het niet droog en de modder droop langs zijn benen. Gelukkig geen pijn, dus we konden er om lachen. De route zette zich voort, maar af en toe was het wachten op onze trainert, die met zijn MTB weer vastzat in het moeras, Geert die lood in zijn benen had en wat meters achter ons aan ploeterde of plaspauzes die moesten worden ingelast. Eigenlijk schoot het voor geen meter op, maar de sfeer zat er zeker in!

De laatste kilometers van de route braken aan. Ondanks dat André Balke al 15 keer bijna onderuit was geslagen, leek de schade mee te vallen. Totdat ‘Henk Depay’ een boomwortel over het hoofd zag en buikschuivend de modderplassen bereikte. Zelfs zijn hoofdband werd ondergedompeld in modder en hield het niet schoon. Arme Henk…

Met modder op zijn benen, bloederige knieën en vlekken op zijn zweetband stond hij weer rechtop. Een paar meter verder leek André Balke toch na al die keren een misstap te hebben gemaakt; ook hij lag languit op de grond. Vlak voor we het einde naderden kwamen we aan bij een uitkijkplek, vanwaar je flamingo’s zou moeten kunnen spotten. Het was een behoorlijke afstand, dus waar een aantal medelopers -waaronder Paula en Ingrid- bluften dat ze al wel 10 flamingo’s hadden geteld, kwam ik niet verder dan een zwerm witte stipjes met een tweetal vleugels. Ik kan me niet voorstellen dat je daar een flamingo uit hebt kunnen halen…

De route werd vervolgd waarna we even na achten weer aankwamen op het startpunt. Ik dacht geen flamingo gespot te hebben, totdat er wel een heel bijzonder exemplaar over de parkeerplaats huppelde. In de kleur van een flamingo en met een muggenmepper in de hand… Een (zomer)avondloop vol obstakels, met een hoop gezelligheid en een toporganisator op de fiets!

Bijzijn is meemaken, dus je weet wat je als loper te doen staat in 2025!

Julia Roos

AVA`70 B-selectie zomeravondetappe - deel 9

De groep wordt op de gevoelige plaat vastgelegd door trainer Marco van Rijs

Grenzeloos juweeltje

Je hebt van die avonden, dat alles dik mee zit en dinsdag 15 augustus jl. was er zo eentje. Er stond voor de B-selectie van AVA`70 een hele fijne zomeravondetappe op het programma en de 9e in de reeks. Weg van de vertrouwde roots en op locatie een mooie duurloop afwerken is het programma, waar trainer Marco van Rijs al jaren erg veel punten mee scoort. Deze prachtige zonnige avond moest het allemaal in het Zwillbrocker Venn gaan gebeuren. Op de grens van Nederland en Duitsland, ter hoogte van Groenlo ligt dit schitterend mooie natuurreservaat. Om er te kunnen komen had de goedlachse coach de route beschreven en verduidelijkt met foto`s. Om niets aan het toeval over te laten, had hij toegezegd een zichtbaar AVA`70-bord ter herkenning te plaatsen. Hoe gek kun je het maken? Voor Paula Verwaaijen was dit allemaal nog niet goed genoeg. Zonder haar vertrouwde Tom-Tom besloot ze vanaf Lichtenvoorde zomaar de eerste beste auto te gaan bumperkleven, in de hoop dat dit haar op de gewenste locatie zou brengen. Ze had geluk en bijna juichend stapte ze op de parkeerplek uit haar zwarte bolide. Ook Mart Slotboom stapte inmiddels uit de auto en had zijn ID-kaart in de hand, die hij trots aan iedereen toonde. De fanatieke jeugdtrainer komt niet zo vaak in het buitenland en laat dan in dat geval niets aan het toeval over. Je zult toch maar controle krijgen en niets bij je hebben, zo zal hij gedacht hebben. Inmiddels waren er al meerdere atleten gearriveerd, toen er ook een gammele bak aan kwam ronken met een mountainbike achterop. FC Barlo stapte uit het voertuig en het tweetal had de kop al drijfnat, want in 1978 waren de barrels nog niet uitgerust met een airco.

Net toen van Rijs met zijn welkomstwoord wilde starten, rammelde zijn I-phone. Niemand minder dan Ria Hunting kon het vertrekpunt niet vinden en was totaal in paniek en hyperventileerde bijkans. De coach sprak de atlete vaderlijk toe, stelde de hardloopster eerst op haar gemak en gaf aan om haar tegemoet te fietsen. De verbijsterde atleten die al klaar stonden om te gaan draven achterlatend, sprong hij op zijn mountainbike. Afijn, met Ria aan boord en 8 minuten later dan gepland, ging de ijzersterke groep van start. Blakend van het zelfvertrouwen, namen Geert en Theo direct de koppositie in handen en stonden deze ook niet meer af. Het illustere duo kent overal de weg, tenminste dat zeggen ze, dus liet de rest het er maar op aan komen. Al slingerend ging het gezelschap van Duits grondgebied met een omtrekkende beweging richting het thuisland en genoot van de prachtige natuur. Peter Ligterink was zo verrukt over de fraaie omgeving dat hij van puur genot de grond kuste. De groep hield even stil bij dit bijzondere schouwspel, maar al snel werd de route vervolgd. Opvallend was het feit dat Linda Scholten zich achter de kop van het pelotonnetje had genesteld. Normaliter moet ze helemaal niets hebben van warmte, laat staan hitte, maar de allround sportvrouw had net een fietshoogtestage in Frankrijk afgewerkt en gebuffeld in zeer zwoele omstandigheden. Het heeft haar zichtbaar goed gedaan, want ze liep fluitend mee. Hoe mooi is dat?

Bijzonder was het feit dat Wim “de Sloffert” Rensink ook zijn patta`s had aangetrokken om deze zomeravondetappe te ervaren. Hij zou immers de dag daarna zijn televisiedebuut gaan maken bij omroep Gelderland, dat op bezoek zou komen in zijn Dale. Van enige nervositeit, was echter in het geheel geen sprake en daarom genoot hij dubbel en dwars van de flora en fauna. Tal van dieren werden gepasseerd of liepen zelf in de weg. Ganzen hoorde je, een ree stond te kijken, een eekhoorntje kroop in de boom, konijnen liepen rustig over ons parcours en duizenden muggen dansten op het water. De beste gids aan boord bleek overigens niet de trainer te zijn, maar Rik Delsing, die een boekje open deed over de geschiedenis van het reservaat, de Leemputten en wat al niet meer. Hij ging eeuwen terug in de tijd, toen een enkeling over het water bleek te kunnen lopen en in deze contreien het waterfietsen een populaire manier van verplaatsen bleek te zijn. De kilometers volgden elkaar inmiddels al lekker op en waar hier en daar een fotootje werd gemaakt en het laatste nieuws werd doorgenomen, zorgde Gerjo Wevers er voor dat alles op de camera werd vastgelegd. De goedlachse man van staal zorgt altijd voor mooie beelden, waar later door Marco van Rijs studie naar wordt gedaan en met name wordt gelet op houding, pasfrequentie en de knie-inzet. Zo heeft de coach gelijk weer oefenstof.

Het mooiste van de avond was duidelijk bewaard voor het laatst, toen bij het open water de vogelkolonie werd bestudeerd. En verdomd…. Terug van weggeweest… de flamingo. Niet één of twee exemplaren, maar veel meer. Genieten met een hoofdletter G dus. In het spothok stonden ook enkele cameramensen met lenzen van een meter lengte en de doorsnede van een frisbee, dus dan heb je het wel over echte professionals. Toen de rest van de groep al weer was vertrokken voor de afsluitende 908 meter, kreeg Frank een niet zo erg aardige opmerking van de fotografen naar zijn hoofd geslingerd. Zo gaven ze bijvoorbeeld aan, dat wij toch geen echte hardlopers waren en ook al helemaal geen verstand van vogels hadden. Met die tweede opmerking hadden ze misschien een punt, maar om tot de conclusie te komen, dat de selectie van Marco zeker niet tot serieuze atleten gerekend kunnen worden… Dan ga je toch wel erg ver. Roos was des duivels en snauwde de cameralui toe of ze wel konden zwemmen? Een toevallig passerende toerist kon nog net ingrijpen en stuurde de overspannen draver maar weer op pad richting de finish.

Na een kleine 10 kilometer natuurschoon werd deze voorlaatste zomer-etappe afgesloten met alleen maar zwetende en lachende gezichten. Het afscheid kwam nabij, maar niet voordat trainer Marco luidkeels werd toegezongen door zijn volgelingen, vanwege zijn 51e of 54e verjaardag. Langzaam werden de ogen van de emotionele Barloër steeds vochtiger en hij wist na het 3e couplet niet hoe snel hij weer in zijn bolide moest stappen. Hoe mooi is dat?

Het was voor de aanwezigen van de AVA`70 B-selectie weer een gedenkwaardige avond in het Zwillbrocker Venn en reken er maar op, zijn ze ook bij de laatste editie van de zomeravondloop van 2023 weer van de partij zijn….. (FR)      

Zo maar een donderdagmiddag loopje in maart

Bij de Bücher-Tanke van Annie Lensink

Omdat we nog steeds niet in groepjes kunnen gaan hardlopen, ga je kijken wat dan de mogelijkheden zijn. Ik heb het geluk dat ik door mijn werk overdag veel vrije tijd heb en er onder mijn hardloop maatjes ook collega’s zitten. Er is er dus vaak wel een mogelijkheid om samen te gaan lopen. Deze middag heb ik afgesproken met Geert om samen een rondje te gaan maken en vooral even bij te kletsten. Rond 13.30 uur ben ik bij Geert en hij stelde voor om richting de Haart te rijden en daar ergens de auto te parkeren. Aangekomen op de school bij de Haart, blijkt de hele parkeerplaats vol te staan. Gaat dan niemand meer op de fiets naar school? We besluiten door te rijden naar het tankstation van Annie Lensink, net over de grens in het Woold. Van daar uit kunnen we ook wel een mooi rondje lopen.

We hebben geen idee, zijn gewoon op pad gegaan en lopen Duitsland in. Bij de eerste afslag gaat het nog goed, maar bij de volgende afslag kijken we elkaar aan. Gaan we links (bekend) of rechts (onbekend) terrein, natuurlijk kiezen we voor het laatste. We hebben alle twee al een leeftijd bereikt, dat iets spannends ook erg prikkelend kan zijn, maar dit even terzijde. Via allerlei bospaadjes, soms vragen we ons af of we er wel door kunnen, komen we bij een bos met een slootje en een smal bruggetje. Ook hier kiezen we weer voor het bruggetje en lopen het bos in. Het lijkt iets op een pad, maar er zijn ook verschillende bruggetjes, waar men oude asbestplaten van een boerenschuur voor heeft gebruikt.

Opeens ziet Geert grenspaal nummer 759b staan, met daarachter een boerderij met een molen in opbouw. Dat moet dat toch weer Nederland zijn, tot die scherpe conclusie komen we. Dus lopen we dwars door het bouwland Nederland weer in. Met toch iets meer rust in ons gaan we verder, maar bij het eerste het beste bos met een wandelpad besluiten we toch om er weer in te gaan. Na enkele paadjes komen we uit op de route van het Achterwooldse klompenpad. Dit pad heeft Geert al een keer gelopen en is dus bekende weg. Maar is dit het nu? Nee want na enkele kilometers op bekend terrein, begint het toch weer te jeuken om eens van het begane pad aftewijken. En ja hoor, na enkele bospaadjes staan we voor een sloot. Het is de beroemde Stortelersbeek, met aardig wat water erin. Wat nu? Volgens mij, kunnen we er wel over springen maar Geert heeft zijn bedenking, want het is toch breder dan dat hij zichzelf toe vertrouwd. Op de juiste plek spring ik er over en als er één schaap over de dam is.....

Ook dit bos heeft eigenlijk geen goed pad en via de bosrand komen we weer uit voor dezelfde beek. We moeten er weer met een flinke sprong over. Geert heb ik daarna geholpen met een lange tak om droog de overkant te halen. Opeens weten we weer waar we zijn en gaan we richting Annie Lensink. Maar of het deze middag in de lucht zit of juist onze overmoed is? We besluiten om nog een extra lusje te maken om zo langs een sloot kant bij de auto terug te komen. Hier aan gekomen heeft een vriendelijke dame bovenstaande foto gemaakt om dit heugelijke feit vast te leggen. Al met al hebben we een mooi rondje gelopen. We zijn gewoon onze neus achter na gelopen en hebben niet echt de vaste paden aangehouden. Dit levert vaak de mooiste routes op, maar zeker ook de mooiste verhalen.

Wim Brinkman

PS. Ik had net vanmiddag mijn nieuwe hardloopschoenen aangedaan, iets wat je nooit moet doen als je met Geert gaat lopen.

Training in Liverpool (Engeland)

The Royal Albert Dock in Liverpool

Na drie fantastische dagen in Liverpool, heb ik op onze vierde en laatste dag nog een uurtje over om een eindje door de stad te gaan rennen. Ik zet de wekker op acht uur en drink snel een kop koffie. Als de anderen allemaal nog slapen vertrek ik rond half negen bij ons appartement aan de Rodneystreet en loop via de binnenstad in de richting van het Royal Albert Dock, aan de oostzijde van de stad. Het is al vrij druk op straat en de meeste mensen gaan weer naar hun werk. Een enkeling slaapt zijn roes nog uit in een doos langs de straat.

Het Royal Albert Dock is een complex van dokgebouwen en magazijnen, ontworpen door Jesse Hartley en Philip Hardwick. Het werd geopend in 1846 en was de eerste structuur in Groot-Brittannië die werd gebouwd van gietijzer en steen, zonder structureel hout. Als gevolg hiervan was het eerste onbrandbare magazijnsysteem ter wereld. Ten tijde van de bouw werd het Albert Dock (zoals het voorheen bekend stond voordat het zijn Koninklijke status in 2018 kreeg) beschouwd als een revolutionair dockingsysteem omdat schepen rechtstreeks van en naar de magazijnen werden geladen en gelost. Twee jaar na de opening werd het aangepast om 's werelds eerste hydraulische kranen te bevatten. Vanwege het open maar veilige ontwerp werd het Albert Dock een populaire winkel voor waardevolle ladingen zoals cognac, katoen, thee, zijde, tabak, ivoor en suiker. Ondanks het geavanceerde ontwerp van Albert Dock betekende de snelle ontwikkeling van de scheepvaarttechnologie dat binnen 50 jaar grotere, meer open dokken nodig waren, hoewel het een waardevolle opslagplaats voor de vracht bleef.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het Albert Dock door de Admiraliteit opgeëist als basis voor boten van de Britse Atlantische vloot. Het complex werd beschadigd tijdens luchtaanvallen op Liverpool, met name tijdens de Mei Blitz van 1941. In de nasleep van de oorlog, de financiële problemen van de eigenaren en de algemene achteruitgang van het aanmeren in de stad betekende dat de toekomst van het Albert Dock onzeker was. Talrijke plannen werden ontwikkeld voor het hergebruik van de gebouwen, maar geen enkele werd gerealiseerd en in 1972 werd het dok definitief gesloten. Na bijna tien jaar leeg te zijn gelaten, begon de herontwikkeling van het dok in 1981, toen de Merseyside Development Corporation werd opgericht. Het Albert Dock werd officieel heropend in 1984. Tegenwoordig is het Royal Albert Dock een belangrijke toeristische attractie in de stad en de meest bezochte multifunctionele attractie in het Verenigd Koninkrijk, buiten Londen.

Ook de The Beatles Story, een museum over The Beatles bevindt zich in het havengebied van hun geboortestad. Het werd op 1 mei 1990 geopend en werd in de eerste vijfentwintig jaar door vier miljoen mensen uit meer dan honderd landen bezocht. Na een mooie ronde over het Dock en langs de rivier de Mersey loop ik via een andere route weer terug. Het is wat winderig en ook begint het wat te regenen. Gelukkig hoef ik nog maar een paar honderd meter en ruim op tijd voor het ontbijt ben ik weer terug in ons appartement.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Rondje Dinslaken (D)

Het stadhuis van Dinslaken

Op de vroege maandagmorgen moet ik Bram en Maaike naar het vliegveld in Düsseldorf brengen, voor hun welverdiende vakantie naar Italië. Voor de zekerheid gooi ik mijn hardloopspullen maar achterin, je weet immers nooit waar het goed voor is. Als ik even na half negen al weer weg rij op het vliegveld, ga ik door naar de plaats Dinslaken. Het ligt ongeveer op de helft van de route en ik kan er mooi even een uurtje gaan lopen. 

Ik parkeer mijn auto in de buurt van het station en loop in zuidwestelijke richting naar het stadspark. Hier bevindt zich het kasteel van Dinslaken, dat voor het eerst in de 12e eeuw genoemd wordt, tegenwoordig is het stadhuis er in gevestigd. Even later steek ik het riviertje de Rotbach, een 20 kilometer lange zijrivier van de Rijn, over. Langs de redelijk drukke B8, kom ik bij het riviertje de Emscher. Het pad langs de rivier volg ik enkele kilometers en is eigenlijk het mooiste gedeelte van de route.

De bedoeling was eigenlijk om naar de oevers van de Rijn te lopen maar door werkzaamheden en hoge hekken word ik tegen gehouden en moet ik me omkeren. Door de Dinslakener wijk Eppinghoven loop ik verder. Ik heb er bijna zes kilometer opzitten. Ik kijk even op mijn telefoon en zie ik dat ik ongeveer drie kilometer van het station afzit en loop verder. Over enkele mooie zandpaadjes loop ik heerlijk onder de schaduw van de hoge bomen.

Het laatste stukje gaat door de binnenstad van Dinslaken en na precies negen kilometer kom ik weer bij het treinstation aan. Op de stationsrestauratie drink ik nog een zelf getapte kop koffie en daarna zoek ik de auto weer op. Rond de middag arriveer ik weer in Aalten, een mooie morgen zit er weer op. 

Er rijden zelfs trams in het stadje

Bergischer Wuppertraining

Na een 14 km dachten we een eerste stop te doen voor koffie, maar het etablissement was nog niet open

Het Bergische Land, net onder het Ruhrgebied bij Solingen, hebben we al eerder bezocht. Zo liepen Henrie en ik hier al een paar keer de Bergischer Wupper Marathon. De rivier de Wupper slingert zich door de heuvels van dit gebied. Vakwerkhuizen geven het geheel de look van ouderwetse ansichtkaarten. De stevige heuvels, en het feit dat het redelijk dichtbij is vanuit de Achterhoek, maken het tot een ideaal gebied voor een flinke heuveltraining.

Henrie, Heini en ik stapten ’s morgens om 8 uur in de auto. We hadden niet echt een fijne dag uitgezocht. Volgens de weerberichten stond er zo’n 15 mm neerslag op het punt om zich over onze hoofden uit te storten. Regenjas en regenbroek konden dus eindelijk weer eens uit de kast getrokken worden en we verheugden ons op serieuze modderpartijen. Ik kon me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laast urenlang in de regen gelopen had.

Half tien liepen we de paden op, maar de beloofde regen viel reuze mee en de temperatuur ook. Zo vanuit de auto meteen flink heuvelop zorgde er voor dat onze temperatuur flink omhoog gejaagd werd. Na een paar minuten was dan ook al tijd voor de eerste pauze, eerst even een shirtje er onder uit. De heuvels in het Bergische Land zijn hoger en steiler dan in bijvoorbeeld het Teutoburger Wald.  Een stevige klim werd dan ook al snel een minutenlange powerhike. Hierbij liepen Henrie en Heini steeds makkelijk bij me weg, die kunnen enorm snel hiken. Maar ze wachtten steeds boven op me en in de afdaling kon ik dan weer even bijkomen.

Het gebied is ook behoorlijk rotsachtig. Goed oppassen dus op de paden, want niet alleen boomwortels, maar ook stenen verscholen zich onder het blad. De modder viel nog mee, maar je kon wel merken dat het al weer een paar dagen wat geregend had. De stroompjes en beken klaterden weer en ook de Wupper stroomde weer aardig.

Na een 14 km dachten we een eerste stop te doen voor koffie, maar het etablissement was nog niet open. Verder dus maar weer, een reep achter de kiezen en wegspoelen met water, en weer door. De combinatie van powerhiken om hoog en rennen naar beneden en op de vlakke stukken ligt ons vrij goed en we schoten dan ook lekker op. Echt makkelijk ging het niet, Henrie had niet echt zijn dag en mijn benen voelden ook niet top. Maar er was ook geen reden om het op te geven, echte pijntjes of zo hadden we niet. Een goede training in mentale weerbaarheid dus.

Bij 21 km hadden we eindelijk een plek waar we warme koffie konden scoren.  Maar binnenkomen mochten we niet, als we niet ook de brunch wilden nuttigen. Dat wilden we niet, dus werd het een Kaffee-to-go zonder Kuchen. Jammer, maar het was wel echte Nederlandse Beukenhorstkoffie uit de Achterhoek. Dat maakte een hoop goed.

Tijdens de koffiebreak besloten we dat 30 km een mooie afstand zou zijn voor vandaag. Gezien de vorm van de dag en de zwaarte van het terrein was het dan mooi genoeg. Zo gezegd, zo gedaan. We maakten nog een mooie slinger door de heuvels en stonden uiteindelijk na zo’n 31 km, een kleine 1100 hoogtemeters en 4:15 uur netto looptijd weer bij de auto. Niet slecht voor een doorsnee zondag. Lekker dagje buitengespeeld weer. En een mooie training in voorbereiding voor de Taunus Ultra begin Januari.

Andre Bleumink

Leden AVA'70 beklimmen de Stelvio in Italië

van links naar rechts Bianca Ruesink, Judith en Henk Hoitink

Maandag zijn Bianca Ruesink, Henk en Judith Hoitink een persoonlijke uitdaging aangegaan en hebben de prachtige berg Stelvio hardlopend bedwongen! Bianca heeft een halve marathon bergop gelopen, de laatste km's waren het zwaarst maar verder heeft ze ontzettend genoten en als cadeautje een prachtige uitzicht boven op de top. Henk en Judith hebben vanaf 10 kilometer onder de top de Stelvio gelopen. Het was voor hun drieën een supergave ervaring.

Bianca Ruesink

Rondje Bahia Bocholt (D)

Samen met Rob en Andre voor zwemparadijs Bahia in Bocholt

Vanmorgen al om 8.30 uur vertrokken vanuit Aalten met de auto van Rob Berkelder naar Bahia Bocholt. We (Geert Wevers, Rob en ik) hebben daar een heerlijk rondje van 12 km gelopen. Klik hier voor de details. Omdat ik gisteravond niet kon trainen heb ik tussendoor mijn eigen trainingsprogramma afgewerkt. Deze training bestond uit 8x 1 minuut tempo afgewisseld met 1 minuut wandelen. Dus na 16 minuten heb ik me weer bij de Geert en Rob gevoegd om het rondje Bahia uit te lopen.

Volgens Rob moeten we dit voorjaar deze route nog maar eens lopen. Sommige paden waren nu door de vorst wat moeilijker te lopen. Soms glad en soms ongelijk vanwege sporen van paardenhoeven die opgevroren waren. Na de tijd hebben we nog gezellig bij Geert thuis 2 kop koffie gedronken met 2 heerlijke boterkoeken (Sorry Ina, alles opgegeten). Al met al wederom een gezellig en sportief begin van deze woensdag. Wil je ook een keer meelopen. “Kijk op de site van Geert Wevers.”. Rechterkant staat een kopje trainingslopen. Geert en Rob bedankt en tot de volgende keer …..

André Balke

Rondje Aasee in Bocholt(D)

Rob Berkelder, Geert Wevers en Andre Balke

Afgelopen woensdag heb ik, samen met André Balke en Rob Berkelder een mooi trainingsrondje va ruim 13 kilometer in de buurt van Bocholt gelopen. Aan het einde van de training werd er nog even om de Aasee gelopen, een kunstmatig meer met 32 hectare wateroppervlak. Onze volgende training staat gepland op woensdag 28 oktober. 

Klik hier om de trainingen voor dit jaar te bekijken en wil je graag een keer mee, geef je dan even op.

Klik op de link voor enkele foto's van ons trainingsrondje

fotoalbum

Alter Rhein und die Hees bei Xanten(D)

Prachtige koolzaadvelden in de buurt van Xanten

Halverwege de morgen rijd ik met de auto weg en ga de grens over bij Hemden. Ik haal Merle en Jeroen op bij het vliegveld in Weeze, die terugkomen van een korte vakantie. Het is zonnig in Aalten maar hoe zuidelijker dat ik kom hoe mistiger het wordt. Toch trekt het ook nog vrij snel weer weg en komt ook hier de zon er door. Midden in het centrum van de Romeinse plaats Xanten, aan de zuidoever van de Duitse Niederrhein, zoek ik een parkeerplaats om een rustige duurloop van ruim 12 kilometer te gaan maken. 

De start en finish is op de Markt, waar de Lutherse Kerk en de Sint Viktor Dom direct in het oog springen. Fraaie kunstwerken die mooi in de opkomende zon liggen te pronken. De start van mijn duurloop is precies 2744 kilometer van Santiago de Compostela en ik verlaat het centrum in zuidoostelijke richting. Het is even zoeken wat ik precies moet volgen maar al snel blijkt dat de markeringen voor het grootste gedeelte op lantaarnpalen en bomen geschilderd zijn.

De eerste kilometers gaan door een woonwijk maar als ik deze verlaten heb, loop ik over de Heesberg door het bosgebied het Hees. Boven op de berg zie ik achter me de beide torens van de Dom uit de nevel ontwaken en onderweg kom ik een aantal kapelletjes tegen. Ik wijk iets van de route af om de vele tientallen paarden in een weiland te bekijken, het is een prachtig gezicht om de dieren zo rustig te zien grazen.

Onderweg veel routebordjes van de Dinxperlose Wieler Tour Club die hier morgen een tocht gaat houden. Op mijn weg naar Birten geven de bloeiende koolzaadvelden een prachtig gezicht en bij het over steken van het spoor, loop ik in de richting van het Amphitheater. Ik laat het links liggen en even verder doemt het mooie Hotel Fürstenberger Hof voor me op. Als ik de Augustus Ring L 480 over steek, loop ik de oude stad weer binnen. 

Na me verfrist en wat schoons aangetrokken te hebben is het nog ruim een half uurtje rijden naar het vliegveld. Bij aankomst duurt het maar even voordat het vliegtuig landt en met het ophalen van de koffers gaat het daar altijd erg snel. Merle en Jeroen hebben een leuke vakantie gehad en ik een leuke middag. 

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Hotel Fürstenberger Hof

Sint Viktor Dom

Merle en Jeroen op vliegveld Weeze

Zwillbrocker Venn en de Leemputten

Het barok kerkje Sankt Franziskus in Zwillbrock

Op onze maandelijkse woensdagmorgen trainingsloop wordt vandaag een bezoek gebracht aan het Zwillbrocker Venn en de Leemputten, een mooie combinatie op Duits- en Nederlands grondgebied. Rob moet, vanwege een blessure, helaas afzeggen maar we vertrekken om half negen met zijn drieën uit Aalten (Inez, Ingrid en Geert) en onderweg nemen we Katja nog mee.

Het Zwillbrocker Venn is een natuurgebied in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen, vlak over de Nederlandse grens bij Eibergen en Groenlo. Het natuurgebied beslaat ongeveer 157 ha in oppervlakte, het is een Natura 2000-gebied. Het is ontstaan nadat hier turf is gestoken en het gebied werd al vele duizenden jaren geleden bewoond. Het natuurgebied omvat zowel bos als moerasgebied.

In het natuurgebied broeden meer dan honderd verschillende vogelsoorten. Het Zwillbrocker Venn herbergt de grootste kokmeeuwenkolonie van Duitsland, met circa 16.000 getelde dieren. Het is tevens de wereldwijd meest noordelijk gelegen broedplaats voor een kolonie van ongeveer veertig flamingo's. Waar de kokmeeuwen het gehele jaar in het gebied aanwezig blijven, trekken de flamingo's in de winter naar de wateren in het zuidwesten van Nederland. Vanwege deze unieke broedvogels staat het gebied onder vogelbescherming. Enkele flamingo’s zijn nu al neergestreken in het gebied en de kokmeeuwen laten zich met hun gekrijs prima horen.

Nadat we een rondje om het Venn hebben gelopen steken we bij restaurant ‘Haak en Hoek” de verharde weg over naar ‘De Leemputten’ in Zwolle (bij Groenlo). Waar ooit leem gegraven werd voor de steenfabriek in Groenlo, ontstond later een prachtig natuurgebied. We lopen langs de vele meertjes die hier liggen en we zijn na precies een uur weer bij het barok kerkje Sankt Franziskus in Zwillbrock. 

Klik op de link voor enkele foto’s

fotoalbum

Het Zwillbrocker Venn herbergt de grootste kokmeeuwenkolonie van Duitsland

De Leemputten

Katja Demkes, Inez Balke, Ingrid van Zolingen en Geert Wevers

De Groene Grens en haar grenspalen

Grenspaal 749

Bij de Duits-Nederlandse grens kennen we twee reeksen grenspalen. De eerste start in Vaals op het drielandenpunt met grenspaal 193 en eindigt met nummer 862 bij Overdinkel in Twente. Dit was destijds de grens tussen het Koninkrijk der Nederlanden (Nederland, België en via een personele unie Luxemburg) en het koninkrijk Pruisen. Grenspaal 1 stond bij de Luxemburgs-Franse grens. De tweede reeks grenspalen (1-203) loopt verder langs Duitsland tot aan de Dollard. Dit was vroeger de grens tussen Nederland en het Koninkrijk Hannover. 

Inez, Rob en ik vertrekken klokslag 9.00 uur op deze prachtige februari morgen vanuit Aalten-Zuid voor een loopje van ruim 12 kilometer. Via de Bodendijk verlaten we na enkele kilometers, in de buurt van de Veenhuisweg, Nederland bij grenspaal 749. Op het stukje dat wij langs de grens lopen komen we 8 grenspalen tegen. In totaal staan er op de grens van Nederland met België en Duitsland meer dan 1300 van deze grenspalen. Het is een niet zo gemakkelijk te lopen pad want er steken zo nu en dan behoorlijke keien uit de grond en is het goed opletten waar we onze voeten neer zetten.

Halverwege de groene grens worden we nog even achterna gezeten door twee honden maar het lijkt erger dan het in werkelijkheid is. Op het eerste pad dat we kunnen nemen gaan we de grens weer over en lopen via de Driehonderdmeterweg en de Kroondijk ons eigen land weer binnen. We pakken nog de bultjes in de Ringkamp mee en aan het einde van de Kriegerdijk, steken we de Hamelandroute over. Na een paar bakken koffie bij Rob hebben we weer een leuke morgen gehad.

De volgende loopjes met Rob staan gepland op woensdagmorgen 19 maart en 9 april.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Emmerich am Rhein (D)

Grote schepen op de Rijn bij Emmerich

Zondag zet ik Ina rond de middag af op de ganzenmarkt in Gendringen waar ze nog een aantal uurtjes aan het werk moet en rijd ik zelf enkele kilometers verder naar onze oosterburen. Ik heb hier een ronde van ruim 15 kilometer om de stad Emmerich uitgezet en die begint in de buurt van het station. Het knooppuntensysteem wordt in Duitsland iets anders aangegeven dan bij ons maar ik heb mijn weg hier al snel in gevonden.

Na enkele kilometers loop ik over de prachtig promenade aan de oever van de Rijn. Een aantal mensen ontspannen zich al in de vele cafés of restaurants die zich hier bevinden of kijken hoe de grote schepen de stad voorbij varen. Ik werp nog even een blik op de grootste hangbrug van Duitsland en loop in de richting van de grote weg..

Als ik de stad nog maar net weer uit ben, kom ik de atleten tegen die mee doen aan de halve marathon van Emmerich. Door een aantal wordt ik vriendelijk begroet en als ik de weg afkijk zie ik in de verte één van de geelhemden van mijn atletiekvereniging aankomen. Hij heeft het tempo er nog goed inzitten en moet niet ver meer van de finish zijn want ik kan de stem van de omroeper al horen. Als de atleet dichterbij komt blijkt het Hans Sieleas te zijn, die onlangs nog de marathon van Istanbul liep. De topfitte zestiger, die voor een halve marathon zijn hand niet omdraait, loopt er dan ook nog erg ontspannen bij, klasse Hans!

In het stadsdeel Borghees, gelegen in een bosachtig gebied, bevindt ik me nog steeds op Duits grondgebied. Tot het congres van Wenen hoorde dit bij Nederland maar in het jaar 1816 werd deze buurtschap aan Pruisen toebedeeld. Tegen onze eigen landsgrens aan kom ik in het stadsdeel Klein Netterden, waar aan de andere kant van de grens het Achterhoekse dorp Netterden ligt. Enkele kilometers nadat ik de razende auto's van de Duitse autobaan A3 achter me heb gelaten, loop ik de stad Emmerich weer binnen. Nadat ik me omgekleed heb, stap ik in de auto om terug naar Gendringen te gaan waar Ina haar werk er bijna heeft opzitten (Knooppunten 1-3-88-86-87).

Klik op de links voor enkele foto's

fotoalbum

Training in Bocholt (D)

van links naar rechts Inez, Ingrid, Geert en Rob

Net voor negen uur vertrekken Ingrid, Inez, Rob en ik woensdagmorgen uit Aalten in de richting van onze oosterburen. We beginnen onze training in Bocholt, bij de Kneippverein in de buurt van de Aasee. Hier kun je kiezen uit vier route's en we besluiten om de langste afstand van 12 kilometer te nemen. Het begin van de route is veelbelovend en de routebordjes staan prima aangegeven.

Na een aantal kilometers zijn enkele bordjes, die aan een ijzeren paal bevestigd zijn, een andere kant opgedraaid en kunnen we, met ons uitgeprinte routekaartje nog de juiste weg vinden. Maar daar blijft het ook bij en het enige bekende dat we nog tegen komen is de naam Wevers, vermeld op een straatnaambord. Ongeveer halverwege de route zien we helemaal geen bordjes meer en vragen we enkele vriendelijke Duitsers om ons in de richting van de Aasee te sturen.

Na enige uitleg vervolgen we onze weg en komen we in de buurtschap Biemenhorst. Volgens onze routegegevens moeten we daar ook zijn maar we komen nog steeds geen bordje tegen. Dan maar op goed gevoel verder en de buurtschap wordt langzaam aan ingeruild voor een industrie terrein. Dat zal voor een toeristische route ook wel niet de bedoeling zijn. Toch nog maar eens vragen want de plaatsnaam Mussum, dat een kilometer verder ligt, zegt de meesten ook niets.

Een kilometer verder vragen we een paar dames naar de juiste weg. Als we de naam Aasee uitspreken fronsen ze beide hun wenkbrauwen en aan hun reactie te merken kan het nog wel eens een heel eind zijn. We vervolgen onze weg en als we de kerk gepasseerd zijn, moeten we nog maar eens naar de weg vragen. Ook in Duitsland geldt "drie keer is scheepsrecht", want deze man geeft met enkele aanwijzingen de juiste route aan. Even later zien we in de verte de toren bij de Aasee aan de horizon verschijnen waarbij we onze auto geparkeerd hebben en zijn we terug bij het grote water. In feite hebben we nog minder gelopen dan dat de bedoeling was en kunnen we weer een klein avontuurtje op onze palmares bijschrijven. Es kommt immer gut!

De eerste twee trainingsloopjes met Rob in het nieuwe jaar zijn op woensdag 15 januari en woensdag 12 februari. Op eerstgenoemde datum zet Katja Demkes een route in Lievelde uit, we vertrekken dan om 8.45 uur uit Aalten. Laat het even weten als je graag mee wilt.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Weverskamp, in de buurtschap de Biemenhorst

Daar moeten we heen, joa joa!

Gelukkig zijn we weer terug bij de Aasee

Hoe het hardlopen door autopech noodzaak wordt!

Op de brug over de Maas in Dinant

Het is dinsdagmorgen 23 juli als ik Merle, Jeroen, Bram en Maaike met de auto weg breng voor een kanotocht van 12 kilometer over de Lesse. Ik zet ze net voor elf uur af in Gendron en ik spreek met hun af dat ik ze om 14.00 uur op het eindpunt van de afvaart in Anseremme, in de buurt van Dinant, weer op haal. Het is schitterend weer en ik geef hun nog het advies om zoveel mogelijk spullen in de auto te laten die ze toch niet nodig denken te hebben, zelf ben ik van plan om ergens een heerlijk stukje te gaan hardlopen Ik kijk hun te water lating en de afvaart nog even na en begeef me dan weer naar de auto. Het zal ongeveer 10 kilometer dalen zijn voordat ik in de plaats Dinant ben. 

Ik rijd weg en er begint een rood lampje op mijn dashboard te branden wat gelukkig al snel weer uit gaat. Een kilometer verder brandt het lampje echter langer dan dat het uit is en ik parkeer mijn auto ergens in een vrij verlaten streek langs de kant van de weg. Ik pak het serviceboekje er bij en zoek het mankement op. Gelukkig heb ik dit snel gevonden en blijkt het remsysteemverklikkerlicht niet naar behoren te functioneren en wordt het advies gegeven onmiddellijk te stoppen met rijden. Maar ja ik sta bijna bovenaan de berg en ik zal toch echt naar de stad moeten om een garage te vinden. Niet harder dan 50 km/per uur rijd ik de berg naar beneden en zoek via het navigatiesysteem een Opel garage op. 

Het is inmiddels 11.45 uur dat ik daar aan kom en gelukkig spreekt er van de tien mensen die daar rondlopen nog één redelijk Nederlands. Het blijkt dat ze me niet eerder kunnen helpen dan 15.00 uur. Ook is het nog de vraag of de onderdelen op voorraad zijn en geeft de receptioniste me ook nog mee dat ze om 17.15 uur toch echt met het werk ophouden. Er zit niets anders op dan te wachten maar ik zal eerst de kinderen eens even bellen want ik kan om 14.00 uur natuurlijk niet op de afgesproken plek zijn. Alle vier de telefoonnummers toets ik in maar er wordt niet opgenomen en ik hoor ook enkele mobieltjes overgaan, ze hebben op mijn eigen advies dus echt alles in de auto laten liggen! 

Wat nu denk ik bij me zelf? Stel dat ze ook nog eens met de auto aan het repareren moeten dan kan het wel twee of zelfs drie uur later worden voordat ik op de afgesproken plaats ben, zonder dat ze iets van mij gehoord hebben. Er zit niets anders op om bij de garage mijn hardloopkleren aan te trekken en van hieruit in de richting van de Lesse te lopen, in de hoop om daar de kinderen te zien. Langs de Maas loop ik die richting uit, steek de brug over en loop langs de binnenstad van Dinant. Een paar kilometer verder kom ik bij de Rots van Beiaard, bij deze 40 meter hoge monoliet werd op 24 december 1944 de opmars van de Duitsers tijdens het Ardennenoffensief tot staan gebracht. Ik loop onder de 70 meter hoge Pont Charlemagne (Karel de Grote Brug) door en ben dan op de plaats waar ze met de kano aan moeten komen. 

Het is nog lang geen 14.00 uur als ik besluit om door te lopen. Ik laat de Pont Saint-Jan (Sint Jans Brug), die de Lesse overspant in de buurt waar de rivier samenvloeit met de Maas, rechts van me liggen en loop verder langs de eerstgenoemde rivier. Verschillende kano's zie ik door het water gaan en enkele minuten later zie ik Merle met Jeroen, Bram en Maaike blijken hier enkele honderden meters achter te zitten. Ik ben blij dat ik hun gevonden heb en vertel mijn verhaal. Ze blijven er vrij nuchter onder maar vragen wel of ik nog geld bij me heb want de portemonnees liggen ook in de auto. Gelukkig heb ik nog zes euro in mijn hardloopbroek zitten zodat ze nog een brood en wat drinken in de plaatselijke supermarkt kunnen kopen. 

Ik kijk op mijn Garmin en zie dat ik er ruim vijf kilometer op heb zitten. Dezelfde weg loop ik terug en ben weer ruim op tijd bij de garage. Na enig geduld hebben ze de auto keurig gemaakt waarna ik net voor de klok van vijven weer terug ben op de afgesproken plaats, ruim drie uur later dan dat de bedoeling was.

Klik op de links voor de foto's

fotoalbum

Jeroen en Merle

Bram en Maaike

De Rots van Beiaard