Macquenoise (B) 3e Jogging des Douaniers - 15 km 1:30:57 min - 17e plaats M2

De Biocure Vitamines die iedere deelnemer aan de finish krijgt

Het dorp Maquenoise, een plaatsje in het zuiden van België staat bekend om de film Rien a Declarer en hier wordt op allerlei manieren de nodige publiciteit aan gegeven. In de komische film is de sfeer tussen de Belgische en Franse douaniers gespannen. Hoewel de karikatuur een beetje overdreven is tussen de Belgische douanier en de Franse automobilist, geeft de film goed aan dat sommige douaniers echte muggenzifters waren. De plaats en de naam van de wedstrijd waar ik vandaag aan mee doe heeft hier ook wel wat mee te maken.

Als ik op zaterdagmiddag 27 juli het dorp binnen rijd, zie ik naast de kerk op een kleine kermis met een grote feesttent enkele hardlopers. Ik loop naar binnen en ik heb het geluk dat er achter de inschrijvingstafel iemand zit die goed Nederlands praat. Hij legt me uit dat er een 6,7 en 15 kilometer op het programma staat en dat de start ongeveer 300 meter zuidelijker op de grens van België en Frankrijk is. We lopen eerst 100 meter Frankrijk in, om na een draai van 180 graden weer terug te keren naar België, waar de resterende 14,8 kilometer worden gelopen. Het is een parcours door het bos met enkele hoogteverschillen en onderweg staan op de langste afstand vijf waterposten. Ik besluit me in te schrijven voor de 15 kilometer en loop daarna in de richting van de start.

Een vrij drukke weg, die dwars door het dorp loopt, moet ik oversteken en ik vraag me af of zoiets in Nederland zonder verkeersregelaars had gekund. Zonder gevaar is het dan ook zeker niet en er wordt ook nergens gewaarschuwd voor overstekende sportmensen. Om 16.00 uur staan er ruim 100 deelnemers aan de start en we worden in het begin begeleidt door een oude Renault 4 GTL van de voormalige Franse douaniers. Als we het stukje door Frankrijk hebben gehad gaan we al vrij snel het "Bois de la Mazure" in en op enkele stukjes asfalt na, zie ik ook niets anders dan bomen vanmiddag. 

Een prachtige route maar mijn fototoestel had ik beter in de auto kunnen laten liggen want veel fotogenieke momenten kom ik niet tegen. Na drie kilometer is de eerste waterpost al en net als bij de volgende waterposten maak ik er dankbaar gebruik van. Ik neem iedere keer twee bekertjes water, één om op te drinken en het ander bekertje giet ik over mijn hoofd heen. Want het is weer erg warm en een temperatuur van 29 graden ga je echt wel merken, al voelt het onder de bomen wel wat koeler aan. Net als vorige week denk ik dat de organisatie het weer niet goed heeft met de afstand want de Garmin geeft aan dat ik nog ruim 600 meter moet als ik weer bij het vertrekpunt ben aangekomen. Het blijkt echter dat de streep een eind verder is getrokken en dat heeft hij me toch echt niet verteld. Wat volgt is een beklimming van 9% over de drukste verkeersweg van het dorp. 

Na ruim anderhalf uur ben ik er en aan de finish krijgt iedere deelnemer een doosje met Biocure Vitamines. Op de brochure lees ik onder andere dat deze worden aangeboden voor: het verkorten van de recuperatietijd na zware fysieke inspanningen, het vergroten van het uithoudingsvermogen en dat het meer energie geeft. Ook staat er dat het geen stimulerend- of opwekkend product is en dat het geen enkel bestandsdeel bevat dat voorkomt op de lijst van verboden producten van het Internationaal Olympisch Comitee. Hoewel het zonder problemen door sportlui mag worden gebruikt en het me net na de finish goed van pas zou komen, waag ik me er toch maar niet aan. Ik zal dus ook nooit weten of het me geholpen zou hebben!

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Door deze auto van de voormalige Franse douaniers worden we de eerste honderden meters begeleidt

Cayeux sur Mer (Fr) 4e Trail de la Baie de Somme 15 km - 1:23:19 - 7e Plaats M50

Op het strand, terug naar Cayeux sur Mer

Ik word vanmorgen wakker door het gekletter van de regen op ons chalet en het hevige onweer dat boven onze camping hangt. Ik hoop, dat het gauw over is want over enkele uren is de start van mijn eerste Franse wedstrijd dit jaar, de Trail de Baie de Somme. Wat wordt aangeduid als de baai van Somme is in feite de plek waar het zoete water van de trechtervormige riviermonding van de Somme en het aan eb en vloed onderhevige zeewater van het Kanaal elkaar ontmoeten.

Loop ik aan het begin van de maand mijn eerste trail in de Ardennen, vandaag staat er dus weer een trail op het programma. Toch zijn ze heel verschillend van elkaar. In België is er vooral wat hoogteverschil, vandaag is het strand, duinen en vlakke zandpaden waarover gelopen wordt.

Omdat ik niet precies weet waar ik moet starten ga ik vrij vroeg op pad. Op weg er naar toe wil ik even een foto van het plaatselijke gemeente naambordje maken maar dat had ik beter niet kunnen doen. Met het parkeren van de auto zak ik met de voorwielen zover in het mulle zand dat ik geen kant meer op kan. Dat heb ik weer en denk er over na hoe dit probleem het gemakkelijkste op te lossen is. Ik probeer hulp te zoeken door enkele auto's aan te houden en bij de tweede auto helpt mij een erg attente jongeman. In alle consternatie bedank ik deze Franse jongeman met de woorden "thank you very much" als ik door zijn hulp weer verder kan rijden.

In het dorpje Cayeux sur Mer, op ongeveer drie kilometer van onze camping, zie ik op de L'Esplanade enkele atleten en een vrij grote tent waar ik me in kan schrijven. Ik krijg een formulier voor mijn neus gedrukt met de vraag of ik er zelf mijn gegevens even op wil zetten en net als in Nederland val ik in de veteranenen 2 klasse. Ik krijg nummer 90 toegewezen en de start is gelijk met de 7 kilometer die zowel hardgelopen als gewandeld kan worden.

Direct na de start gaan we over de galets het strand een aantal keren op en af en lopen we verder in de richting van het dorpje Hourdel. Over het strand is het goed lopen en na zes kilometer verlaten we het strand om verder te gaan over allerlei paadjes in de richting van het dorpje Moliere. Vrij veel gedeeltes van de route ken ik al doordat ik er in de afgelopen dagen hardgelopen, gewandeld of gefietst heb. Precies op de helft van de route staat een drankpost en neem ik rustig de tijd om twee bekers cola te drinken.

Na ongeveer 10 kilometer komen we in de buurt van onze camping en slinger ik kris kras door een bos in de richting van het strand, waar ik de laatste kilometers samen met een vriendelijke Fransman loop. Na 1:23:19 uur heb ik mijn 15 kilometer er op zitten. Na de wedstrijd ontmoet ik nog enkele Limburgers en maak met hen even een praatje. Vader en zoon hebben meegedaan aan de 7 kilometer en de jongste van de twee valt zelfs in de prijzen. Hij wint een mooie grote beker en keert tevreden weer naar zijn vakantieadres terug.

Na de prijsuitreiking is er een verloting op startnummers waar één van de gelukkigen zelfs met een Garmin 405 naar huis gaat, een ander wint een hemdje dat drie maten te klein is!

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

uitslagen

De wielsporen van mijn vastzittende auto zijn goed zichtbaar

Nederlanders kom je overal tegen

Een pittig parcours om over te lopen

Bram, dit keer als fotograaf

Daar sta je dan met je gewonnen prijs

Samen met de Fransman Pierre Robert

Plainfaing 9e Montee de Serichamp 13,5 km – 1:28.27 min – 35e Plaats M40

Onder de wedstrijd is er nog wel even tijd voor het maken van een foto

Rond half negen ‘s morgens vertrek ik van de camping om mee te doen aan een bergwedstrijd in Plainfaing, een plaatsje dat ongeveer 15 kilometer verderop ligt. De temperatuur in de auto geeft al 27 graden aan en het beloofd een warme dag te worden. Ik moet me inschrijven in het Theatre de Verdure en dat heb ik al vrij snel gevonden. Ik kom hier met een aardige Fransman in het Duits aan de praat en na het het horen dat ik Nederland veel vijf kilometer wedstrijden loop, zie je hem denken wat komt die hier doen! Op het internet heb ik gezien dat er de laatste jaren tussen de 100 en 150 atleten aan deze bergloop meedoen en of dit aantal te maken heeft met de zwaarte van de wedstrijd kan ik nog niet goed inschatten. Ook vandaag geeft het inschrijven geen problemen en even later kijk ik nog eens goed op het routekaartje hoe het parcours precies loopt. De klim zit in de kilometers 1 tot 3 en 5 tot 12.

Dit jaar staan we met 164 personen aan de start en ik ga een beetje achter in het veld staan. Ik heb me zelf voorgenomen om er een leuke trainingsloop van te maken. een aantal atleten achter me te houden en ik neem mijn fototoestel onderweg mee. Aan het eind van de eerste kilometer komen we langs de bekendste suikerwaren fabriek (snoepjes) van de Vogezen, de Confiserie des Hautes-Vosges. Tegenover de winkel slaan we linksaf een bergpaadje van nog geen meter breed in en hier staat het al gelijk stil. Later wordt het wat breder en het loopt nog steeds verder omhoog. Na drie kilometer is er een mooie lange afdaling maar hier moet je weer goed opletten waar je loopt met de vele keien op het parcours. Toch ligt dit me beter en ik geniet hier dan ook erg van maar in mijn achterhoofd denk ik ook nog steeds aan de laatste zware kilometers die nog gaan komen.

Na vijf kilometer, die net binnen het half uur gaan, begint het! Ineens wandelende atleten voor me en een kwartier later begin ik er ook zelf aan mee te doen. Van kilometer acht naar kilometer negen klok ik een tijd van 9,30 minuten, je zou haast denken dat ik vijf minuten in het gras heb gelegen maar de werkelijkheid is anders. Tjonge, wat is dat stijl en ik denk na iedere bocht dat ik de hemel bijna moet kunnen aantikken. Onder de wedstrijd vraag ik aan een Française die naast me loopt of ze een foto van me wil maken, als je toch moet wandelen heb je daar ook wel even tijd voor. Ze kijkt me wat bedenkelijk aan maar doet het toch.

De tien kilometer klok ik in ruim één uur en zes minuten. Nog even en ik heb het klimmen gehad en na de twaalfde kilometer wordt het weer lekker om te lopen. In de verte zie ik tussen het de groene weilanden de finish liggen en ruim binnen het anderhalf uur en na 790 meters klimmen kom ik over de streep. De wedstrijd is perfect georganiseerd, de tafel na de streep is heerlijk gevuld met lekkernijen en de enige vraag die me nog bezighoudt is hoe ik weer beneden in het dal kom. Na een kwartier zie ik een busje aan komen rijden, stap snel in en deze brengt me met een rotgang weer de berg af, gelukkig gaat alles goed. Het was een prachtige morgen en een belevenis op zich, ik had het niet willen missen.

foto’s 

uitslagen

site organisatie

Net voor de start, ik sta rechtsachter in een zwart hemdje met pet en bijna op het midden van de foto

Het is wel afzien

Het parcourskaartje: Hoogte vertrek: 596 meter, Hoogte aankomst: 1130 meter, Klimmen: 790 meter, Dalen: 230 meter

La Bresse 11e Foulees Bressaudes 7.250 meter – 29,45 min – 21e plaats M40

Samen met Bram in La Bresse

Vandaag zijn we op ons vakantieadres in de Vogezen aangekomen en in het plaatsje Corcieux hebben we voor twee weken een chalet op camping Le Domaine des Bans gehuurd. Na bijna 600 kilometer in de auto te hebben gezeten hebben Bram en ik diezelfde avond nog wel zin om een wedstrijd in La Bresse te lopen. Na een prachtige tocht over verschillende cols zien we het bergstadje liggen. We gokken dat we in de plaats zelf moeten zijn en dat blijkt te kloppen. Nu moeten we het nog voor elkaar zien te krijgen dat we mee kunnen en mogen lopen maar dat is dit keer geen enkel probleem.

Bram mag om 20.15 uur starten in Course 2 Jeunes en ik zelf om 21.00 uur in de Course des As. We lopen een beetje warm en maken een praatje met de familie Baljet uit Friesland, er zijn dus nog meer Nederlanders aanwezig. Gelijk na de start loopt Bram in vijfde positie en gaat het wat vals plat naar boven. Na de eerste ronde kan hij nog één plaatsje opschuiven maar een podium plaats zit er net niet in. Hij loopt de 2.400 meter in een nette tijd van 9.05 minuten.

Ik zelf moet een iets andere ronde lopen en na ongeveer 500 meter ga ik een bocht naar rechts om en kijk me daar ineens verschrikt tegen een verschrikkelijke helling aan. In eerste instantie hoop ik nog dat we deze maar één keer hoeven aan te doen maar het blijken toch echt vier van deze beklimmingen te zijn. Ik loop qua snelheid ongeveer tussen een fanatieke training en mijn wedstrijdtempo in maar bij de beklimming heb ik iedere keer het gevoel alsof ik bijna stil sta. Links en rechts lopen ze me dan ook voorbij en af en toe haal ik er zelf één in. Na rondetijden van 7.05, 7.26, 7.37 en 7.37 min. valt me de eindtijd van net binnen het half uur nog niet eens tegen. Tevreden rijden we beide terug naar de camping, de eerste vakantiedag zit er op.

uitslagen

fotoalbum

Dinard Mini Marathon des Sables 10 km – 47,50 min – 9e Plaats

Leuke aanmoediging op het strand in Dinard

Voor de vrijdag hebben ze prachtig weer voorspeld en lijkt het ons leuk om een dagje in Dinard naar het strand te gaan. Daar aangekomen blijkt het weer toch wat tegen te vallen en ben ik samen met Tom eens de stad ingelopen.

Bij het Office du Toerisme kom ik erachter dat er die zelfde avond op het strand, Place de l’Ecluse, een hardloopwedstrijd zal zijn. Een officiële medische verklaring hoeft niet overlegd te worden, dus de perikelen van vorig jaar in de Jura blijven me bespaard. Tien rondjes van een kilometer moeten er afgelegd worden en hiervan gaan er iedere ronde 200 meter over de Promenade du Clair-de-Lune en de rest over het strand.

Rond kwart over zes zijn Tom en ik terug op de boulevard en schrijf ik me in het gebouw naast het casino in. Ook staan er meerdere luxe hotels en enkele droomvilla’s. Een prachtige omgeving om eens een wedstrijd te lopen. De inschrijfkosten van twee euro zijn laag en ik loop me een beetje op het strand in. Om tien over zeven loopt iedereen in de richting van het strand en word er met de schoen een startstreep getrokken. Er wordt in het Frans uitgelegd om welke vlaggen, boeien en pionnen we moeten lopen en ik kijk de andere Nederlandse deelnemer aan die hetzelfde denkt als ik.

Na het startschot van de Mini-Marathon des Sables heb ik me voorgenomen om rustig te lopen en ik vind het op het strand ook erg zwaar lopen. Tom heeft een mooie aanmoediging in het zand geschreven en iedere keer dat we het strand afgaan, moeten we een trap met 28 treden beklimmen. Dit hakt er in het verloop van de wedstrijd ook wel in. Na 47 minuten en 50 seconden kom ik voor de tiende en laatste keer over de streep en later blijkt dat ik de kilometers allemaal iets meer dan een minuut langzamer heb gelopen dan mijn laatste tien kilometer wedstrijd begin juli op de weg in Drevenack in Duitsland.

foto’s van de Mini-Marathon des Sables (foto’s Tom Wevers)

Prachtige omgeving om te lopen

Genod 18e Tour de la Serra 13,1 km – Startverbod voor de wedstrijd

Startverbod in Tour de la Serra in Genod

Na alle dopingperikelen in de Tour de France kreeg ik vanavond voor het eerst bij een hardloopwedstrijd een startverbod. Ik had op het internet gezocht of er nog een wedstrijd in de buurt van onze vakantiebestemming was en de enigste wedstrijd die er voor in aanmerking kwam was de 18e Tour de la Serra in Genod. Dat het een bijzondere wedstrijd zou worden had ik wel een beetje verwacht maar het liep wel anders dan dat ik me er van voorgesteld had. Ruim op tijd ben ik samen met Bram vertrokken en melden we ons bij het inschrijfbureau. Hier kreeg ik te horen dat ik niet mee mocht doen met de wedstrijd. Ik had namelijk mijn KNAU licentie niet bij me en omdat ik ook geen gezondheidsverklaring van een arts kon laten zien, mochten ze me niet laten starten.

Ja wat doe je dan? Ik heb toen maar besloten om gewoon, zonder startnummer, tussen de 738 andere deelnemers in het startvak te gaan staan en in een lekker duurlooptempo mee te gaan lopen in het grote veld. Mijn fototoestel heb ik meegenomen om onderweg rustig de tijd te nemen om wat foto’s te maken. In deze wedstrijd, die in de top 10 van Franse Joggings staat, vallen een aantal dingen in vergelijking met Nederlandse wedstrijden op. In de eerste plaats het hoge inschrijfgeld van 18 Euro, waar je dan wel een mooi Asics shirt en een cap voor krijgt. Door het startverbod heb ik er me dat tenminste nog uitgespaard. Ook de enorme goede en vele verzorging onderweg en na afloop van de wedstrijd. Op zeven plaatsen werden flessen met drinken en sponzen uitgereikt en na de wedstrijd kon je ook van alles krijgen (water, cola, wijn, brood, cake, verschillende soorten kaas, plakjes ham en een soort gedroogde pruimen). Ook kregen alle dames die over de finish kwamen een roos en alle verklede atleten een fles wijn.

Wat me ook erg opviel was, dat op de eerste kilometer van de wedstrijd alle winnaars van de voorgaande edities op het wegdek waren geschilderd met het jaartal waarin ze wonnen. Na afloop kon je douchen in een geïmproviseerde tent waarbij je aan ketting moest trekken om wat koud water uit de douche te laten komen om enigszins nat te worden. De wedstrijd zelf was schitterend met bijna geen enkel vlak stuk weg. Je was of aan het klimmen of aan het dalen. De wedstrijd zelf heb ik in een uur en negen minuten gelopen waarbij ik net voor de finish maar uit de wedstrijd ben gestapt. Na afloop van de wedstrijd werd er een feest met live muziek georganiseerd dat tot vier uur in de nacht duurde. Vele atleten bleven dan ook op het terrein in hun tenten slapen om de andere dag gezamenlijk om negen uur te ontbijten. Een erg leuk initiatief met dit mooie weer!

uitslag

site organisatie

Bram houdt er nog een mooie cap aan over

Zo kun je ook verfrissing krijgen