 |
| De hele bups werd vlot even vastgelegd op de gevoelige plaat door de huisfotografe Op een mooie Pinksterdag…. Natuurlijk stond 2e Pinsterdag
de traditionele duurloop voor iedereen die rennen leuk vindt op de kalender en
dit jaar gebeurde dat al weer voor de 16e keer. Als parcoursdirecteur was dit
keer niemand minder dan Gerjo Wevers aangewezen. Normaliter wordt je voor deze
bliksemsbelangrijke rol gevraagd en mag je er een poosje over nadenken, maar in
dit geval was de procedure wat aangepast. De sympathieke B-loper verraste
echter vriend en vijand door gelijk toe te happen en kwam gelijk al met een
eerste bijzondere mededeling. De ijzervreter woont zelf in het centrum van
Aalten-Zuid, maar geheel tegen de verwachtingen van iedereen in, had hij als
vertrekpunt gekozen voor Steakhouse Vivaldi. Eigenlijk was dat ook weer niet
geheel bijzonder als je weet dat hij een geweldige liefhebber is van spareribs
en zijn lieve Henrieke wekelijks dit gerecht twee keer op het menu heeft staan.
Prachtig is dan ook dat de eigenaar van het Haartse toprestaurant al bij het
vertrek om even voor 09.00 uur de eerste gekruide varkensribben op het
kolenvuurtje had liggen en de geur menigeen al het water in de mond deed lopen.
Het vertrouwen in een hele
fijne route was groot, want er stond een best peloton klaar op deze mooie
Pinksterdag. Tuurlijk gelijk een mooi resultaat voor Wevers, die het gezelschap
lachend welkom heette. De dravertjes kwamen werkelijk uit de hele regio en er
zat van alle pluimage bij. Dat is ook het mooie van atletiek en dit soort
hollende uitstapjes. Topatleten en goedwillende recreanten staan “Scholder an
Scholder”, zoals dat zo mooi heet in deze streek. En je voelt het dan ook
gelijk… dit wordt weer een hele fijne sportieve ochtend. De hele bups werd vlot
even vastgelegd op de gevoelige plaat door de huisfotografe en samen met twee
meefietsende beveiligers zonder specifieke taken, ging het spul op pad.
Opvallend was dat er net na het vertrek even globaal een telling werd gedaan,
die even boven de 40 uit kwam. De 10%
mag afvallen regel, betekende dus dat er best een paar mogen sneuvelen, al kan
dit natuurlijk niet het uitgangspunt zijn. Als je niet zo heel vaak in
deze contreien komt, gaat er werkelijk een wereld voor je open, want het
routeboekje hing van verrassende paadjes, zandpaden en passages aan elkaar. Na
nog geen kilometer was het al raak, toen de club als een harmonica in elkaar
schoof om het houten bruggetje over de Stortelersbeek te nemen. Het mooie was,
dat Wevers zelf besloot om niet stoer aan kop te gaan lopen, maar hij schoof
een aantal oudgedienden naar het front om het peloton aan te sturen. Het tempo
was bijzonder aangenaam en zorgde ervoor dat het gekleurde lint met lopers
prachtig bij elkaar bleef. Bij elke scheuring die dreigde, werd het tempo even
gedrukt en de homogeniteit hersteld. Na een kilometer of wat ontstond er in het
hart van de groep wat consternatie, toen een overactief dravertje op een
ongelijk bospad de neus opeens tegen de grond drukte. Onduidelijk was of de
persona non grata een Wooldse bloemspartelkever zag kruipen of hij een duik
wilde nemen in het veel te ondiepe beekje dat werd gepasseerd. Omdat het tempo
niet teveel mocht zakken werd het slachtoffer nauwelijks bijgestaan en kan de
vertrouwenspersoon mogelijk een bezoekje verwachten. Afijn, de route werd snel
vervolgd en langzaam maar zeker ging het meanderende gezelschap in de richting
van de Bekkendelle. Dan hebben we het “bij far” natuurlijk wel even over één
van de mooiste stukjes Nederland. Het was er gruwelijk druk op dit tijdstip,
maar het opvallende is, dat het toch een oase aan rust is. De gele kwikstaart,
de mafkop, een trosje boomklevers, een kleine kortsnavelboomkruiper… je ziet ze
niet, maar hoort ze des te beter. Mooier gaat het deze dag echt niet meer
worden en met die wetenschap staan de gezichten van de inmiddels licht
transpirerende lopers op glimlachen. Met een kleine omtrekkende beweging gaat
het inmiddels weer in de richting van de Haart. Af en toe proberen wat
ambitieuze lopers zich aan de kop van het peloton te nestelen om het tempo wat
op te schroeven, maar ze worden keihard teruggefloten. “Een eindsprint doe je
maar in je eigen tijd”, hoe duidelijk kan een boodschap zijn. Op 160 meter van de finish
rook je niet alleen de thuishaven, maar ook nog steeds de kolen, die de
vleeshompen op moeten warmen. Een enkeling werd wat onrustig, want de grote
vraag was of de 13 kilometer aangetikt zou gaan worden. Voor de één een
futiliteit, maar voor de ander van levensbelang zo bleek, want anders is het
toch niet te verklaren, dat zeker een 8-tal autisten bij de eindstreep
gruwelijk onfatsoenlijk doorliepen om toch vooral thuis te kunnen laten zien,
dat er weer een grens was bereikt. Wevers werd uiteraard van alle
kanten bedolven onder de complimenten, vanwege zijn fantastische route. Om
iedereen te bedanken voor de aanwezigheid had de parcoursbouwer met zijn vrouw
Henrieke nog eventjes een koffietafel gearrangeerd met hele fijne cake. Hoe
compleet kan een hardloopochtend zijn! Altijd jammer, dat het maar 1
keer per jaar 2e Pinksterdag is……. (FR) |
 |
| Henrieke en Gerjo |
